Blind date

HIJ

Daar lag ik dan. Zwetend van de hitte. Maar dat was altijd zo in een sauna. Anders dan normaal kwam ik niet tot rust. Gewoonlijk zakte ik na een eerste saunaronde in een zachte roes. Nu bleef mijn hoofd bonken. De zweetdruppels kwamen niet enkel van de droge hitte, maar ook van de spanning, de nieuwsgierigheid. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig?

Het was ongeveer een half jaar geleden begonnen.

Na weer eens een teleurstellende avond in bed liet ik mijn gevoelens de vrije loop. Ik zag haar graag, maar kon er niet mee om dat het seksuele gedeelte van onze relatie in praktijk totaal tot nul was teruggevallen. Daar moest, en zou, een oplossing voor gevonden worden. Prostitutie of driehoeksverhouding was niet aan de orde. Het ene trok mij niet aan, het andere was niet aanvaardbaar voor mijn echtgenote.

“Maar als je een oplossing vindt, hou ik je niet tegen,” zei ze.

Na lang wikken en wegen waren we tot het volgende besluit gekomen. Ik zou op zoek gaan naar personen met gelijkaardige problemen. Dames die bij hun echtgenoot niet of onvoldoende aan bod kwamen, en daar toch hun relatie niet voor op het spel wilden zetten.

Rijpe dertiger zkt kennism met nette vrouw 32 – 45 voor s getinte blind dates. Niet vrij en gn relatie gewenst. Discretie gewenst en gegarandeerd.

De advertentie werd aangevuld met de regio en een GSM-nummer om contact te nemen.

Het was druk in de sauna. Op een vrijdagavond was dat bijna steeds zo in deze kwaliteitsvolle gelegenheid. Tientallen mensen wilden na de drukke werkweek wel tot rust komen met een verkwikkende sauna. Ze liepen rustig af en aan tussen de verschillende cabines, douches, de ligweide, en de bar. Die gezellige drukte was zeker mijn bedoeling geweest. Op deze plaats viel wat lonken nauwelijks op. Jezelf bloot geven was hier de natuurlijkste zaak van de wereld, en dat was wat ik voor de eerste keer aan het doen was. Wellicht was de vleeskeuring al bezig, maar ik was degene die moest gekeurd worden.

Op de advertentie was behoorlijk wat reactie gekomen. Van zodra hij online was, kwamen al sms’jes binnengerold. Meestal stelde het weinig voor. Er waren er die duidelijk commerciële bedoelingen hadden. Als standaardreactie gaf ik mijn e-mailadres en vroeg via die weg voort te praten. Die stap bleek al een eerste drempel. Anderen bleken mijlen buiten de beschreven regio te vallen Deze stuurde ik een kort bedankje.

Maar na een diagonale schifting waren er toch nog voldoende over om in een afstandelijk mailtje de situatie wat helderder te maken.

Bedankt voor uw snelle reactie op mijn advertentie.
Ik zou graag in deze mail de achtergrond en grenzen van mijn oproep uiteenzetten.
Ik ben getrouwd en heb een toffe echtgenote. En ik wil dat zo houden.
Maar ik wil een beetje meer, en mijn vrouw stemt daarmee in.
Dat meer zoek ik buiten de commerciële sector.
Meer dan een vergoeding van de gemaakte kosten ben ik niet van plan te geven.
Wat ik wil is een paar keer per jaar een toffe avond.

Ik zit nogal vol met tegen strijdigheden.
Een knuffelbeer die gebonden wil worden.
Eerder lust , dan liefde.
Absoluut geen band noch relatie,
eerder boeien door een vrouw die van wanten weet.

Wil je verder me mij in zee, replay voor verdere afspraken.

Vijf vrouwen hadden de moeite genomen mij bevestigend te antwoorden. Ik bedankte hen uitvoerig voor hun vertrouwen en liet weten te gepasten tijde terug contact op te nemen. Binnen de afspraken met mijn echtgenote was namelijk geen tijd om vijf contacten tegelijk warm te houden. Maar aangezien het uitdrukkelijk de bedoeling was om geen relatie op te bouwen met deze dames, zou afwisseling zeker een veilige optie zijn. Elk op zijn beurt zou dus wel aan bod komen. Als ze dat op dat moment nog wensten.

Ik lag in de cabine op de hoogste ligplank. Ik keek constant om me heen en schrok elke keer als de deur open ging en een nieuwe gast de cabine binnenstapte. Ik kon het niet nalaten bij elke vrouw te denken dat zij het wel eens zou kunnen zijn. Een enkele keer hoopte ik echt dat het deze vrouw niet was, maar meestal zag ik geen probleem. Het had trouwens geen zin me zorgen te maken. Ik had de eerste stap gezet, vanaf nu was Petra aan zet. Wellicht zou het vanavond al gebeuren, maar ze had duidelijk laten verstaan dat niets zeker was. Zij zou de touwtjes in handen nemen. Ik was vragende partij. En nu het afgesproken uur naderde nog meer dan normaal in een sauna, zwetende partij.

Van bij het begin was het duidelijk dat ik Petra als eerste zou contacteren. Zo was er bij haar al geen pseudoniemen achter een Hotmail-adres. Dat gaf al meteen vertrouwen. Ook viel het op dat zij het duidelijkste inging op de hint in mijn reactie van de boeien. Ze zou die beer wel meesterlijk aan het lijntje houden.

Het scharnierpunt in haar leven bleek de bevalling van haar tweede kind, nu tien jaar geleden. Na een eerste dochter ging er een zoon volgen en daar was vooral haar echtgenoot opgezet over. Maar complicaties bij de bevalling leidden ertoe dat Jimmy mentaal gehandicapt ter wereld kwam. Petra gaf haar job op om voor haar kinderen te zorgen. Haar man leefde letterlijk nog maar voor twee zaken: zijn werk om aan voldoende inkomsten te geraken, en zijn zoon. Een sociaal leven was er niet meer en zelfs voor Petra bleef er nauwelijks tijd. Moe en uitgeput viel hij dagelijks als een blok in slaap. Dit terwijl zij juist afwisseling zocht voor haar leven dat zich grotendeels binnen de muren van haar huis afspeelde.

Haar frustratie daarover wilde ze wel afreageren, maar ze wist niet hoe. Haar echtgenoot verlaten vond ze geen optie, want die leefde eigenlijk juist voor haar. Uit verveling bezocht ze internetsites en mijn oproep had haar aandacht getrokken. Fun zonder verplichting of de wens tot een relatie te komen, zag ze wel zitten. Dat ik nauwelijks verholen verlangde naar een vrouw die initiatief wilde nemen, begreep ze. Ze had geen ervaring met wat ik probeerde te organiseren, maar ze voelde aan dat ze begreep wat ik zocht en dat ze daar zeker voor kon zorgen tot ons wederzijds plezier.

Perfect op schema wandelde ik de rustruimte binnen. Er zaten wat mannen aan de toog te praten en in de diverse ligstoelen lagen mensen te rusten. Koppeltjes zaten met hun drankjes voor hen aan tafel. Ik bestelde een drankje, en nam een Humo van de stapel. Het had wel iets puberaal, afspreken met een Humo op de schoot. Maar het was het eerste wat me te binnen schoot. En niemand zou er iets achter zoeken. Alle uitgaven van weken terug lagen er vrij beschikbaar. Het was een herkenningsteken als een ander.

Afspreken voor een eerste date was echter moeilijker gebleken.

Dat ik voorstelde om die eerste afspraak in een openbare sauna te laten plaats vinden, vond ze meteen een goed idee, en dat terwijl ik zelf het wat over het randje vond. Ze kende de zaak, die overigens een goede naam had, helemaal geen ‘club’ met een reputatie. De mensen die er kwamen waren eerder op gezondheid uit, dan op seksuele bijgedachten. Ze zag er meteen de voordelen van in. Centraal gelegen, gezond, veel volk in de buurt, hapje-tapje, en een lekkere douche.

Over de datum en het uur bleef ze tot op het allerlaatste vaag. Ze kon niets beloven. Ze kon haar kinderen moeilijk alleen laten en haar echtgenoot maakte de gekste uren. Zonder zich vast te pinnen, stelde ze een late vooravond voor, twee weken in de toekomst.

Ik kon niet laten om om me heen te kijken naar iedereen die voorbij kwam. Hoe zou ze er uit zien? Wat moest ik haar zeggen? Wat zou zij zeggen? Zou ze überhaupt komen? Tot de laatste dag had ze benadrukt dat ze niet zeker was dat ze zou kunnen.

Ik had dan maar geschreven dat ik er goed op tijd zou zijn. Ik beschreef mijn vaste badjas en zei haar dat ik stipt om 19.30 uur de rustruimte zou binnenstappen. Als ze er tegen dan niet kon zijn, had verder afspreken die avond weinig zin. Ik zou in een hoekje gaan zitten, met de TV-katern van Humo open voor me op tafel. Al ze dan zin had om met me verder in zee te gaan, moest ze me maar aanspreken.

Na enkele minuten zenuwachtig bladeren, kwam de barmeid op me af.

“Iemand vroeg me jou dit te geven”.

Meer zei ze niet en legde een tweede drankje en een oude Humo naast me op het bijzettafeltje. Ik keek nog eens vlug rond, maar er was niemand die enige interesse in me leek te hebben. Iedereen was elk op zichzelf in gesprek of in platte rust. Ik wist niet beter dan de Humo maar eens te doorbladeren. Op de pagina die volgens de afspraak onze herkenning zou zijn, vond ik volgend briefje:

Je lijkt me wat zenuwachtig; dat is nergens voor nodig, wat ik zag bevalt me wel. Neen, zoek me niet, je wou toch een blind date?

Als je me vertrouwt, denk ik wel jou een plezierige avond te kunnen bezorgen. Als je het aandurft, vul je hieronder het nummer van je kleedkastje in. Laat het boekje hier liggen, en ga buiten wat wandelen. Neem een goede douche en zorg dat je over 15 minuten bij je kleedhokje bent. Vraag niet naar de sleutel, die neem ik wel voor mijn rekening.

Kijk niet om, zoek me niet, vertrouw me. Dit wordt een blind date om nooit te vergeten.

Er zat niets anders op om de instructies op het papiertje te volgen. Ik las alles nog eens dubbel na, keek nog eens goed rond, en wandelde naar de bar om een potlood te vragen. In duidelijk leesbare cijfers schreef ik het nummer van mijn kleedhokje op het briefje. De Humo legde ik terug op het tafeltje waar ik zat.

Buiten nam ik een duik in het zwembad in de hoop wat rust te vinden. IJdele hoop. Mijn zenuwen waren op en top gespannen. Waar ik al jaren stil naar uitgekeken had, stond nu eindelijk te gebeuren. Nu het eindelijk zo ver was, kwam de schrik om de hoek kijken. Wat stond er mij allemaal te wachten?

Na ongeveer de afgesproken tijd wandelde ik naar de kleedhokjes. Zo nonchalant mogelijk, maar wellicht was de spanning af te lezen aan mijn rode wangetjes.

Op mijn kleerkastje kleefde een envelop.

Tof dat je de eerste stap mee gezet hebt. Je kunt nog altijd stoppen door rustig te zeggen “ik zie het niet meer zitten”, ik hoor je wel. Maar zoek me niet, kijk niet achterom.

Ik nam wat kleding uit je kastje, en legde er wat voor in de plaats. Het ongewone kledingstuk neem je mee naar buiten. De 4 andere zaken spreken voor zich en doe je meteen aan. Als je aangekleed bent, ga je gewoon naar beneden, en rekent af. Wil je ook sleutel 14 afrekenen? Die ligt in je rechter schoen.

Ga gewoon naar buiten, leg je tas weg, en neem het ongewone kledingstuk met je mee. Ga dan met je gezicht naar de 3 bomen op de parking staan. Kijk niet om. Bedankt voor je vertrouwen en je moed. Je geduld zal beloond worden.

Je blind date.

Wat ze had weggehaald was niet meteen duidelijk. Wat ze ervoor in de plaats gelegd had, lag echter mooi zichtbaar bovenop mijn sporttas. Vier mooie soepele leren riemen: 30 centimeter lang, een drietal vingers breed, een flinke gesp, gaatjes om de anderhalve centimeter en vooral: elk voorzien van een stevig half oog. Waar ik deze moest aandoen sprak inderdaad voor zich. Deze pols- en enkelbanden waren perfect geschikt als “boeien”. Daaronder lag een voor mij ongewoon kledingstuk. Duidelijk herkenbaar als een damespanty.

Een gemengd gevoel van huivering en verlangen borrelde op. Petra had inderdaad perfect aangevoeld welke richting ik uit wilde. Maar tegelijkertijd was het mijn allereerste ervaring. Wat was die onbekende vrouw allemaal met me van plan. Was ze te vertrouwen? Mijn nieuwsgierigheid won het echter duidelijk van de schrik. Dit was waar ik al nachtenlang van gedroomd had.

Bij verder nazicht van de inhoud van mijn kleedhokje, bleken inderdaad een aantal van mijn kleren verdwenen. Enkel mijn hemd, jeansbroek en schoenen waren blijven liggen. Net genoeg om me in het openbaar te vertonen, te weinig om me gerust te voelen. Zoals beschreven, vond ik de sleutels van haar en mijn kleedhokje in mijn schoen.

De baliebediende bekeek me met enige argwaan. Weinig van haar klanten kwamen alleen twee sleutels terugbrengen. Mijn gestotter van “mevrouw was gehaast” werd op een meewarige blik onthaald. Wist ik veel of Petra nog boven was? Maar ik betaalde voor de twee bezoekjes en dus volgde er geen moeilijke vragen.

Buiten stond er een fris briesje. Een volle maan bescheen de aarde. Ik nam nog eens flink adem en wandelde mijn avontuur tegemoet. In eerste instantie tot aan mijn wagen. Ik zette mijn tas zoals gewoonlijk in de koffer. De panty legde ik als een sjaaltje losjes over mijn schouders. Ik kon het niet nalaten toch even rond te kijken over de parking. Hij stond goed vol, maar er was geen mens te zien. In een hoekje stonden drie berken bijeen. Daar was alvast niet naast te kijken.

Zo onopvallend mogelijk wandelde ik er naar toe. Ik voelde me bekeken, al was er niemand aanwezig. Zoals afgesproken ging ik met mijn gezicht naar de bomen staan. Ieder die me van ver zou zien, zou denken dat ik aan het plassen was. Alleen ik wist beter en Petra natuurlijk. Enkel wie dicht genoeg kwam, zag dat dit niet het geval was. Zo zonder slip waagde ik het niet om mijn gulp te openen. Wat binnen de muren van een sauna heel gewoon was, was 10 meter buiten de muur allerminst gebruikelijk.

Van ver hoorde ik voetstappen naderen. Het grint onder je schoenen verraadde je komst. Meter voor meter werd de spanning groter. Niet omkijken, beukte het door mijn hoofd. Maar toen ik haar vlak achter mij voelde, kon ik het niet meer houden. Alsof ze het geraden had, voelde ik haar vingers op mijn wang, hoe ze een lichte tegendruk gaven.

“Verpest het niet voor jezelf knuffelbeertje. Je bent al zo ver met me meegegaan. Je wilde een blind date. En dat gaan we vandaag zo houden, als je het niet erg vindt.”

Het was de eerste keer dat ik haar stem hoorde, maar ze stelde me op een bizarre manier gerust. De angstige spanning viel weg. Ik was klaar om alles over me heen te laten komen.

ZIJ

Hier stond ik nu. Buiten naast een mak lammetje dat alles zou doen wat ik hem opdroeg. Eigenlijk kon ik het nauwelijks beter getroffen hebben. Hans bleek inderdaad de naïeve brave knuffelbeer te zijn die ik verwacht had. En alles was verlopen zoals ik in mijn gedachten had.

De advertentie had op geen beter moment kunnen komen. Ik had net, niet voor het eerst, een relatie achter de rug, en had voor een tijdje wel genoeg van mannen. Althans voor een vaste relatie. Vrijblijvende intieme relaties, en dan nog wel met een knuffelbeer die zo nodig getemd wilde worden, zag ik wel zitten. Mails volgden, en Hans trapte recht in mijn verhaal van de arme moeder met het gehandicapte kind. En dat we zo bij elkaar hoorden met onze onbeantwoorde verlangens, en dat we elkaar misschien konden schenken wat onze echtgenote(n/s) niet konden. Nou, ik wist waar ik zin in had, en het kostte me geen moeite Hans te laten lijken dat het zijn idee was.

Een afspraak in de sauna schrok me heel even af. Ik zou me daar even voor een wildvreemde in Eva’s kostuum laten keuren zeker? Maar na verloop van tijd begon ik er de voordelen van in te zien. Ik kon de rollen omdraaien. Ik zou hém keuren en daarna besluiten of ik voort wilde gaan. Het verhaal van de echtgenoot met late werkuren ging er in als koek. Hans zou naar de sauna gaan en ik moest maar zien of ik de afspraak haalde. Dat er de avond die ik voorstelde juist een prachtige volle maan zou zijn, was hem wellicht ontgaan. Voor mij was het essentieel om ’s avonds buiten het perfecte effect te bekomen dat ik wou.

En nu stond hij hier voor me. Braaf met zijn gezicht naar de boom, de panty over zijn schouders. Die had ik speciaal voor de gelegenheid uitgekozen. Zwart, en dik geweven. Geen doorkijken aan.

“Schrik niet lief beertje van me”, begon ik. “Om zeker te zijn van die ‘blind date’ zal ik hiermee beginnen.”

Ik nam de panty van zijn schouders en schoof het bekkenstuk over zijn hoofd. De benen bond ik tweemaal rond zijn hoofd op ooghoogte vast. Een gedeelte van het bekkenstuk werd terug naar boven geplooid om mond en neus vrij te houden. Dit beertje zou zijn temmer niet te zien krijgen, maar verder geen ongemakken hebben van deze vermomming.

Nu zijn ogen voor de buitenwereld afgeschermd waren, draaide ik hem om, nam hem stevig vast en nodigde hem uit hetzelfde te doen met mij. Na een eerste knuffel en vluchtige kus, legde ik hem uit wat ik met hem van plan was. Niet alles natuurlijk, want wat ik al lang gepland had, mocht voor hem gerust nog even een verrassing blijven. Ik liet sowieso steeds ruimte voor improvisatie en plotse invallen. Dus vertelde ik Hans dat we een ritje gingen maken, een prettige avond zouden beleven en dat ik hem na de avond van zijn leven weer netjes terug zou afleveren aan de sauna.

“Je volgt daarbij strikt mijn bevelen op”, ging ik verder.“En je spreekt enkel als ik je iets vraag. Enkel als je het echt niet meer ziet zitten mag je me onderbreken. Als jij het woord ‘knuffelbeer’ gebruikt, stop ik meteen. We zien dan wel hoe we verdergaan. Voor de rest vertrouw je maar op mij.”

Arm in arm loodste ik hem naar mijn wagen. Een koppel in de verte knikte ons vriendelijk toe. Ze bleven ver genoeg weg, zodat ze de vreemde outfit van mijn beertje niet opmerkten. Bij de wagen aangekomen, liet ik Hans voorin plaats nemen. Zijn schoenen deed ik uit, en ik rolde de broekspijpen een beetje op. Hans had, zoals ik wel verwacht had, de enkelbanden braafjes aangedaan. Het kostte me hoegenaamd geen moeite om ze elk aan een kant vast te haken aan een spreidstang die ik klaar had liggen.

Toen de voeten vastgezet waren, nam ik plaats achter hem en bond op een vergelijkbare manier zijn polsen achter de passagierszetel aan elkaar vast. Je moest al heel goed kijken om van buiten de wagen iets speciaals op te merken aan de man op de passagierszetel, maar binnenin hoorde ik Hans’ hart bonzen. Hij kon geen kant meer op. Een kreun kon hij niet onderdrukken toen ik hem ook nog een halsband omdeed. Toen ik die via een leiband strak aan de hoofdsteun bond, werd zijn positie voor het eerst een beetje ongemakkelijk. Mijn knuffelbeertje probeerde wel hoe ver hij zich bewegen kon, maar besefte al snel dat dat niet erg ver was. Met een aai over zijn wang probeerde ik hem gerust te stellen. Een blik op zijn broek bewees me trouwens dat Hans niet enkel door onzekerheid overmand werd.

Onderweg naar de plek waar ik mijn spelletje ten uitvoer zou brengen, deed ik weinig moeite om hem op zijn gemak te brengen. Zo liet ik mijn lievelings-CD van Guns & Roses loeihard door de boxen schuren. Indien Hans al iets uit de omgevingsgeluiden had kunnen opmaken over onze route, kon hij dat op deze manier ook wel vergeten.

Voorts maakte ik er een gewoonte van om bij elk verkeerslicht waar ik moest stoppen één knoopje van zijn hemd los te knopen. Het duurde niet lang of ik kon voelen wat ik al in de sauna van ver vastgesteld had. Mijn knuffelbeer bezat een perfecte portie borsthaar. Voldoende om zachtjes door te aaien of om gezellig op te liggen, maar zeker niet in die mate dat het lelijk zou worden. Knuffelbeer werd steeds meer een naam die bij hem paste. Bij elk knopje dat ik opende, gaf ik hem een liefdevol aaitje door dat haar en over zijn wang.

Na een zevental verkeerslichten waren alle knoopjes los. Ik kon het hemd helemaal open trekken zodat ik een onbelemmerd zicht had op die fraaie borst en het gezellige beginnende bierbuikje dat er onder zat.

Bij mijn volgende verplichte stop ging ik gewoon verder op mijn weg naar beneden. Bij mijn controle in de sauna had ik al gezien dat Hans een jeansbroek met gulp had, en dat kwam wondermooi uit voor dit deel van het plannetje. Het ontbreken van een slip maakte dat ik al van bij het bovenste knoopje zicht kreeg op een even mooie portie donker krullend schaamhaar.

Die blik werd nog vereenvoudigd omdat er al van bij de afdaling naar het eerste knoopje een duidelijke tegendruk van binnenuit kwam. Hans’ wapen kende tijdens de rit duidelijk een op- en neergaand bestaan. Bij elke nieuwe stap was er duidelijk die spanning die een heilzaam effect had op de positie van zijn lid. Toen dan ook bleek dat mijn ontdekkingstocht niet stopte bij de knoopjes van zijn hemd, was daar onmiddellijk weer die reactie. Maar het was nog vroeg. Veel te vroeg.

Niet toevallig bereikte ik ons doel kort nadat het laatste knoopje dat iets van Hans’ naaktheid verborg, geopend werd. Speciaal voor de gelegenheid had ik een open plaats uitgekozen, diep in de bossen. Overdag kwamen hier vaak wandelaars, zo had ik de plek trouwens ontdekt. Maar ’s nachts was het er verlaten. Naast het bospad lag een vlak grasveld van bijna een voetbalveld groot. Hier zou ik de rest van mijn plannen uitleven.

Nadat ik de wagen wat van het pad af geparkeerd had, stapte ik weer in achter de passagierszetel waarin Hans nog steeds vastgeketend zat. Ik vertelde hem dat we op onze bestemming toegekomen waren. Ik zou hem de blinddoek afnemen om hem te laten zien hoe verlaten de plek wel was waarop we ons bevonden. Nadien zouden we ons in de open lucht wat gaan plezieren.

Nadat ik de blinddoek even had laten zakken en terug voorbond, maakte ik de handen achter de rug van Hans los. Ik liet hem even de tijd om zijn armen wat soepel te wrijven, maar trok eerst wel het hemd over zijn armen verder uit. Het gezellige bovenlijf van mijn knuffelbeer was nu helemaal bloot.

Nadat ik ook de leiband had losgemaakt, nam ik vooraan plaats op de schoot van Hans. Ik kon niet nalaten hem even stevig vast te nemen en hij beantwoorde de knuffel spontaan. Deze jongen was zijn nickname waard.

Eigenlijk was ik naar voor gekomen om Hans klaar te maken voor de volgende stap. Met een klikhaak verbond ik twee kettingen aan de halsband. Eén extreem lange paardenleiband, die gebruikt wordt om paarden mooi in de piste te leren lopen. En dat was juist wat ik mijn knuffelbeertje van plan was te laten doen. Daarnaast liet ik door die haak een ketting van 60 cm lopen waaraan ik aan elke kant een pols vast bond. Hans kon zo zijn handen en armen wel vrij bewegen, maar toch slechts met een beperkte actieradius. De verhouding armen/benen werd vergelijkbaar met die van een echte circusbeer.

De spreidstang tussen zijn benen liet ik zitten, ik haakte ze enkel los van de passagierszetel. Zijn broek kon ik hierdoor niet uittrekken, maar die hinderde hem niet meer dan dat de spreidstang al deed. Die mocht dus blijven hangen.

Op deze manier ging ik dus plezier beleven aan mijn knuffelbeertje. Als een beer in de circuspiste ging ik hem rondjes laten lopen. Mooi aan het touw, geblinddoekt, met een spreidstang die het lopen meer op waggelen liet lijken en met handen op borsthoogte.

Ik voegde echter nog één attribuut toe aan de setting: een penisring met belletje eraan. Dat vond ik best leuk, en het zou verhinderen dat mijn beertje vroeger klaar zou komen dan ik in mijn gedachten had. Dat zijn pik er klaar voor was had die al een paar keer bewezen sinds ons vertrek aan de sauna.

“Zo”, zei ik, “Loop nu maar eens rond. Vrij als een veulen aan de draad. Loop maar zo ver weg als de leiband je toelaat, en begin dan maar aan mooie rondjes. Maar ik wil je belletje horen. Elke seconde zonder beweging kan je een straf kosten. Off you go!”  Met een klap op de blote bil stuurde ik hem de open plek op.

Wat onbeholpen huppelde Hans het grasperk op. Voorzichtig aftastend hoeveel vrijheid de leiband hem liet. Dat viel goed mee, want in eerste instantie had ik hem ruim 30 meter ruimte gegeven. Eens die afstand overbrugd, moest hij beginnen aan zijn rondjes. Hij werd daarbij steeds begeleid door het rinkelende belletje van zijn penisring. Af en toe riep ik hem een extra opdracht toe. Net als een echte circusbeer liet ik hem pirouettes maken, een koprol, van looppas overgaan in huppelende bewegingen, enfin de hele poespas. Door voorzichtig de leidraad in te korten, lette ik er op dat de rondjes steeds een beetje kleiner werden. Uiteraard hinderde de spreidstang zijn bewegingen, maar het terrein was vrij vlak, en na een poos had Hans de cadans goed te pakken.

Ondertussen had ik bedacht dat het nu wel tijd was voor mijn eigen pleziertje. Terwijl Hans rustig rinkelend rond huppelde, paste ik me net als Hans, mijn Eva’s kostuum aan. Enkel mijn hoge cowboyboots hield ik aan. Een zacht briesje omspeelde mijn lichaam en voelde heerlijk fris aan. Mijn tepeltjes gingen op slag wat stijver aanvoelen. Maar niet enkel de wind ging met mijn lichaam spelen. Hans zou er sneller dan hij kon hopen kennis mee maken.

Eén ruk aan het touw en ons beertje viel hulpeloos op zijn buik. En korte rukjes trokken hem voorovergebogen op zijn ingekorte armpjes en zijn knieën naar me toe. Stukje bij stukje naderde zijn hoofd het plekje waar ik hem wilde hebben. Mooi tussen mijn benen.

HIJ

Daar lag ik weer. De laatste ruk aan het touw bracht me volledig uit mijn evenwicht en bracht me pardoes ten val. En met mijn kort gebonden armen was er natuurlijk weinig ruimte tot het breken van die val.

Als ik mijn situatie overdacht, kon ik niet anders dan glimlachen. In Amerika werden soldaten veroordeeld omdat ze in Aboe Graib gevangenen ‘gefolterd’ hadden zoals Petra mij behandelde. Ik kon het nauwelijks beter voorstellen. Petra had alles in de hand, maar had ook schitterend ingeschat hoe ze mij een droom-date kon bezorgen. Uiteraard was niet alles verlopen zoals ik het in mijn hoofd bedacht zou hebben, dat kon ook moeilijk, ik had geen ervaring met dit soort zaken. Het rondhuppelen op het ritme van een belletje had bijvoorbeeld wel iets te lang geduurd, maar toch.

Een volgend rukje aan mijn leiband herinnerde me eraan wie hier letterlijk de touwtjes in handen had. Ik probeerde recht te kruipen, maar dat was blijkbaar niet de bedoeling. Constante druk hield de leiband laag, en verplichte me dus om bij de grond te blijven. Met de weinige armruimte die mijn boeien me toelieten, kroop ik dan maar op armen en knieën verder.

Het moet mijn neus geweest zijn die de eerste gewaarwordingen registreerde. De geur van leer aaide mijn reukorgaan. Luttele seconden later botste ik dan ook ergens tegenaan. Uit wat ik voelde was af te leiden dat het een paar hoge laarzen waren geweest. En die laarzen zaten rond (haar?) benen, dat was toch te verwachten. Benen die mooi naast elkaar opgetrokken waren. Petra lag blijkbaar languit op haar rug, met opgetrokken benen. Korte rukjes aan de leiband verplichtten mij om met mijn hoofd tegen het leer langzaam hoger op te klimmen.

Makkelijk was anders, want doordat mijn handen kort vastgebonden waren, kon ik me daarmee nauwelijks ondersteunen. Met mijn voorhoofd tegen haar benen moest ik me dus stukje bij beetje hoger duwen. Het leer van haar laarzen leek eindeloos te zijn.

Net als ik bijna aan haar knieën leek toe te komen, opende ze met een soepele beweging haar benen.
Voor de tweede keer in enkele minuten verloor ik het evenwicht, viel ik voorover zonder ook maar iets van de val te kunnen breken.
Ik lag plompverloren op haar blote buik! Zo onverwacht deze beweging voor mij was, zo soepel werd ze door Petra uitgevoerd. Want terwijl ik nog lag te bekomen van de verrassing, priemden twee scherpe hakken in mijn zij. Langzaam drukten deze mij terug achteruit. Ik kon niet anders dan volgen. De druk verminderde pas toen ik met mijn mond vlak voor haar kut kwam te zitten. Een tik op mijn hoofd liet me verstaan dat ik me op die plaats wat meer moest verdiepen. Ik begreep wat zij me wilde vragen.

Ik begon met nog even dieper te zakken. Op die manier kon ik steun vinden op mijn armen en tegelijk ook de verkenning van Petra’s grot starten met mijn neus. Heerlijke geuren kwamen me tegemoet. Al vanaf de een eerste lichte aanraking ontlokte ik al een wellustige zucht en een golf die door het lichaam van Petra tot aan de benen door echode. De emoties werden alleen maar heviger van zodra ik voor een diepere verkenning mijn tong gebruikte.

Ik was allerminst volleerd op dit gebied. Mijn echtgenote huiverde van de hygiënische gevolgen van orale bevrediging. Het idee iemand te kussen wiens tong niet enkel speeksel bevatte maar ook kutsappen, ging er bij haar helemaal niet in. Het idee alleen al blokkeerde haar volledig. Elke vorm van bevrediging op deze manier was op voorhand verloren.

Petra leek er allerminst last van te hebben. Elke aanraking bij mijn zoektocht naar haar intiemste plaatsen, ontlokte een genotsvolle zucht. En het leek mij alsof deze van alsmaar dieper aangezet werden. Regelmatig kwam mijn hoofd even knel te zitten tussen haar massieve dijen, maar die weken telkens snel opzij om mij ruimte te bieden voor mij ontdekkingstocht. Een tocht die echt niet zo eenvoudig was. Geblinddoekt, nauwelijks steun, weinig ervaring.

Toen ik bovenaan de spleet haar rozenknopje vond, was het hek helemaal van de dam. Een langgerekte “Jaaa” zweefde over het open grasplein. Even was er een korte snauw toen ik mijn tanden op haar knopje plaatste. Ook ik deelde in de klap want ik kreeg een voor mij pijnlijke por met de scherpe hakken van haar laarzen te verwerken. Lang duurde het echter niet en toen ik liefdevol korte likjes bleef uitdelen kwam Petra met gestoomde kreetjes tot een hoogtepunt.

Wat een moment! Nog nooit had ik een vrouw op deze manier geholpen. Heel de avond lang was voor mij een unicum, maar dit sloeg alles. Al werd mijn hoofd haast plat geplet tussen haar forse dijen, het gevoel iemand tot haar hoogtepunt te brengen was het meer dan waard. Het plezier van Petra was onmiskenbaar.

Na een korte tijd van nazinderen draaide ze zich op haar zijn en dwong mij zo op mijn rug te gaan liggen. Na een liefdevolle aai over mijn hoofd stond ze op en hielp ook mij overeind. Een stevige knuffel werd mijn deel.

“Lieve knuffelbeer: als je nog meer van deze kunstjes kent, mag je me die bij een volgende date zeker tonen. Doe je koosnaam maar eens alle eer aan.”

Bij deze woorden voelde ik hoe ze mijn polsen los haakte van hun ketting. Voor de tweede keer deze avond mocht ik mijn date vastnemen. Maar daar waar bij het begin van de avond die knuffel nog vol onzekerheid zat, werd het deze keer een lange innige omhelzing. Nu voelde ik ook echt het naakte lichaam van Petra. Ze drukte haar vormen vol tegen me aan, en sloeg een been rondom mij. Een innige tongzoen volgde.

Na een poos begeleide ze me hand in hand naar de wagen. Mijn broek hing nog tussen mijn benen in de weg, maar die hinderde maar matig. Het was alsof ik op een wolk van geluk meedreef met het ritme van Petra. Ze raapte haar kleren op en zette me terug op in de wagen.

ZIJ

Wat een avond. Na de ruzies bij het einde van mijn voorbije relatie, was deze date een verademing. Deze Hans was niet alleen een makke knuffelbeer, hij stelde zich geen vragen en bleek nog wel wat pit te bezitten. Deze man mocht nog wel eens mijn pad kruisen. Voor vanavond zat het feest er echter bijna op. Zijn blinddoek zou ik tot het einde laten zitten, maar een beloning had mijn ventje wel verdiend.

Hans werd weer vakkundig vastgezet op zijn autostoel. Nog steeds in adamskostuum, met de voeten breed open aan een spreidstang en de handen deze keer naast zijn hoofd vast aan de hoofdsteun. Met Hans in deze houding schoof ik de zetel zo ver mogelijk achteruit. Het gemak van de nieuwste wagens kwam me bij deze goed van pas. Ik had ruimte zat om me comfortabel tussen zijn benen voor de zetel neer te vlijen. Het kon niet anders of Hans had geraden wat ik nog voor hem in petto had. Zijn penis was zich ondanks de ring al flink aan het oprichten.

De minste aanraking van mijn vinger was al voldoende voor een siddering doorheen zijn lichaam. Ik begon met als aperitief het topje van mijn pink even te laten raken aan het topje van zijn eikel. Om ons plezier nog even te rekken, oriënteerde ik me nadien wat hoger. Mijn lange nagels liet ik even krabbend over zijn harige borst kruipen en dat bleek al wat pijnlijker. Lichte rode strepen verschenen en de paal tussen de benen verschrompelde. Rukjes aan de vast geketende armen bewezen dat deze korte marteling ook aankwam.
Minder hevig verplaatste ik mijn nagels nu naar armen, oksels en heup. Veel minder pijnlijk, maar ook deze kitteling miste zijn effect niet.

Na deze plaagstoten besloot ik het werk af te maken. Ik verwijderde de ring, en nam Hans’ wapen zachtjes in mijn mond. Het topje van mijn tong nam nu de rol over van mijn vingertop even geleden. Veel inspanning had ik niet nodig, want na al de pretjes van de avond, bleek er weinig extra stimulans nodig te zijn. Hans spoot krachtig en het kostte me wat moeite om alles behoorlijk op te vangen.

Wat een avond.

Nu ieder zijn pretje had beleefd, was het tijd voor de terugrit. Ik kleedde me behoorlijk aan en maakte Hans los. Ik vroeg hem op de achterbank plaats te nemen en legde zijn kleren klaar om zich aan te kleden. Terug bij de sauna stopte ik naast zijn wagen. Ik liet hem uitstappen, maar omarmde hem ten afscheid. Een kusje op de neus was het laatste dat hij van me voelde. Zoals afgesproken begon hij zachtjes tot honderd te tellen. Op deze manier kreeg ik de tijd om me uit de voeten te maken. Zijn vrijheid kreeg hij dus terug, maar de blinddoek zou tot op het einde aan blijven. Deze date was blind begonnen en moest zo blijven. Anders kon Hans zijn volgende dromen wel vergeten.

Op de terugrit hadden we nog wat tijd genomen om de avond te evalueren. Zijn eerste ervaring met volgzaamheid was hem bevallen en hij wilde gerust verder op pad om zijn grenzen te zoeken. Zonder een vaste relatie aan te gaan, wilde hij dat ik zijn leidster op die tocht bleef spelen. Na deze avond kon ik hem dat moeilijk weigeren.

Ondanks het feit dat het eigenlijk tegen de afspraak was, drong een volgende date zich dus op. Die mocht van Hans gerust wat pittiger zijn. We spraken af dat we via mail in contact zouden blijven en dat ik hem te gepasten tijden zou uitnodigen voor een volgende date.

Die zou weer blind beginnen.

© Putje

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “Blind date

  1. 21 mei 2017 at 23:53

    Een heerlijk verhaal, al hadden de wisselingen van mij niet gehoeven. Ik ben benieuwd naar het vervolg!😉

  2. 22 mei 2017 at 22:42

    Jammer genoeg is er niet echt een vervolg.
    Andere verhalen eventueel wel.

  3. 25 mei 2017 at 22:25

    Ik vind het Vlaamse taalgebruik altijd iets bijzonders hebben, iets waarvan ik kan genieten. Ook nu weer. Want ze kunnen schrijven, die Vlamingen. Dat bewijst dit debuut. Het lijkt een simpel verhaal, maar het is o zo doeltreffend. Want er zijn geen extremen nodig in een BDSM sessie.
    Welkom op ons podium, Putje. Ik ben benieuwd wat er nog meer uit je toetsenbord rolt.
    NB: voor vervolgverhalen gelden speciale regels. Zie de ‘algemene voorwaarden’.

    • 30 mei 2017 at 21:39

      Bedankt voor je lovende reactie. Die geeft toch wel een meerwaarde aan deze site.

      Ik heb nog wat op de harde schijf staan dat ik extra ga nalezen voor ik het hier post. Inhoudelijk ligt de lat hier hoger dan op andere sites en ik wil proberen ook de volgende keer jouw goedkeuring te verdienen.

      Gek dat mijn “Vlaams” jou zo opvalt. Wij proberen juist “Nederlands” te gebruiken. Vlaams heeft bij ons vaak een wat pejoratieve connotatie. Eerder volks of boertig, de laatste tijd ook wel politiek. Ik weet dat je het niet zo bedoelde, maar het heeft iets van een Fransman complimenteren met zijn Nederlands. Zo van: “je doet je best, maar ik hoor toch dat het je moeite kost”.

      • 31 mei 2017 at 21:04

        Ik wist echt niet dat ‘Vlaams’ een negatieve bijsmaak had. Zo heb ik het ook niet bedoeld. Ik woon niet ver van de Belgische grens en vind het Vlaams juist erg charmant. Bovendien is het Nederlands taalonderwijs in Vlaanderen beter (dat was tenminste zo toen ik zelf nog in de schoolbanken zat). Een verhaal van een Vlaamse schrijver is bijna altijd foutloos en zorgvuldig geschreven.
        Ik ben benieuwd wat je nog meer met ons wil delen.

  4. 30 mei 2017 at 11:19

    Heerlijk verhaal, met veel plezier gelezen.

  5. 3 juni 2017 at 17:24

    Mooi geschreven, dit in beide personages.

Geef een reactie