Dr. Agnes Rosenstein, gynaecoloog

Agnes staarde verrukt naar het bordje op de deur van haar spreekkamer: dr. Agnes Rosenstein, gynaecoloog. Strak, stijlvol, indrukwekkend. Hier had ze het voor gedaan, jarenlang stug doorzettend en nu, kort na haar 27ste, volwaardig specialist in een gerenommeerd ziekenhuis. Asjeblieft, doctor Rosenstein MD!

Vol verwachting stapte ze haar spreekkamer binnen. Ze was er eerder geweest, rondgeleid door het hoofd van de afdeling, maar nu was het háár domein, en dat voelde heel anders. Ze zette haar tasje op het bureau naast de computer, schoot in de witte jas die aan het haakje aan de deur hing, ging zitten en klikte de computer aan. Intussen keek ze rond. Kamerscherm, onderzoekstafel, dossierkast, abstract schilderijtje, wastafeltje, weegschaal. Wat hier nog ontbrak was de persoonlijke noot. Ze diepte de ingelijste foto van Arnold uit haar tasje en zette die op haar bureau. Hij keek haar stralend aan, ze glimlachte terug. Hier gaan we, jongen, mijn eerste patiënt!

Mevrouw Annemarie Oldewater, gaf het scherm na een klikje aan. Ze las snel de meest essentiële gegevens door. 23 jaar, ongehuwd, zwanger, drie maanden nu. Een routineklusje, een makkie om mee te beginnen. Vooruit met de geit!

Met een checklist onder haar arm waarop ze snel alleen die ene naam had gekalkt, stapte ze de wachtkamer in. O, wauw!, barstensvol. Maar dat scheen altijd zo te zijn op maandagochtend was haar verteld en bovendien zaten hier ook patiënten voor haar mannelijke collega, Bart Kempers, of Kampers, dat wist ze even niet meer. Ze zou pas later die dag officieel aan haar collega’s worden voorgesteld. Maar ze was de enige vrouwelijke gynaecoloog, dat wist ze wel. Háár patiënten, toch allemaal vrouwen, zouden wel blij zijn met een seksegenote.
Ze keek professioneel op de lijst en las met vaste, maar vriendelijke stem: mevrouw Oldewater? En keek glimlachend in de rondte. Ergens maakte zich een jonge vrouw los, lang blond haar, kekke laarsjes onder een strakke, blauwe jurk. Nog geen buikje zo te zien. En hé, naast haar rees een heel wat oudere man op, een goede veertiger schatte ze hem. Lang en groot, borstelige wenkbrauwen, keurig in driedelig pak. O, papa is meegekomen, dacht ze. Nou ja. Ze stak haar hand uit: Agnes Rosenstein. Uw gynaecoloog, voegde ze er bijna aan toe, maar kon zich nog net bedwingen. Het meisje gaf een slap, transpirerend handje, maar zei verder niets. De handdruk van de man was krachtiger. Lex van Agtmaal, zei hij luid en duidelijk. Van Agtmaal… Oldewater. Ze was even van haar stuk gebracht. Shit, zou hij haar dan bezwangerd hebben? Maar goed dat ze daar nu achter kwam, het zou nogal gênant zijn om bij haar eerste optreden een verkeerde vraag te stellen. Pfff. “Welkom!”, spleet ze haar gezicht open in een naar ze hoopte geruststellende glimlach. “Wilt u mij maar volgen?”

Achter haar bureau was ze de zaak weer meester. Ze keek even naar het scherm, volkomen nutteloos, maar het gaf een beeld van de verhoudingen. Hier zwaaide zij de scepter.

“Zo, mevrouw Oldewater”, stak ze van wal. “U bent hier voor een klein onderzoekje….” Klein was goed, dat stelde de mensen al bij voorbaat een beetje gerust. “Er zijn zo te zien geen bijzonderheden. Het is eigenlijk meer een kennismakingsbezoekje…” Innemend lachje. Zie je hoe gewoon ik ben?

En nu die vent. “Meneer Van Agtmaal, hè?” Ze kuchte even. “U bent…” Ja, wat moest ze nu zeggen: de gelukkige?
Hij vulde het zelf in en haar oren schoten meteen dicht. “Ik ben haar schoonvader, Lex van Agtmaal”, baste hij.
“Haar schoonvader?” Ze keek hem sprakeloos aan en voelde het natuurlijke gezag dat ze zou moeten uitstralen weg glibberen op haar stoel. “Juist ja…”, probeerde ze zich uit alle macht te herstellen. “Uw zoon is dus de vader….” Iets anders kwam zo gauw niet in haar op.
De man knikte. “Gerard is in Afghanistan, fighting the bad guys. Vandaar!”

O, vandaar, logisch…. Hoewel, logisch, wát logisch? Ze probeerde zich een houding te geven, terwijl ze in haar nekharen begon te transpireren. “Mevrouw moet een inwendig onderzoek ondergaan”, zei ze, denkend aan de strenge regels die erin gehamerd waren over ethiek en moraliteit. “Het is hoogst ongebruikelijk dat daar een derde bij aanwezig is.”

Het wicht dat er tot nu toe als een dood vogeltje bij had gezeten begon zich ineens te roeren. “Maar ik wil dat papa erbij blijft!”, zei ze schril.

Papa! Ze noemde hem ook nog papa! Agnes voelde hoe haar maag zich omdraaide. What the fuck had ze nu aan haar fiets hangen!? Ze keek de twee aliens voor haar bijna radeloos aan. “Hoor eens”, hakkelde ze, “luister eens….”
Maar papa onderbrak haar voordat ze nog meer stunteligs uit haar mond kon persen. “Je hebt Annemarie gehoord”, zei hij vlak. “Het kind is op van de zenuwen en ik wijk niet van haar zijde!” Het kind keek hem dankbaar aan en legde, godbetert, een hand op zijn knie.

Agnes ordende razendsnel haar gedachten. Moest ze nu al, op haar eerste dag, iemands hulp inroepen in deze benarde situatie, op gevaar af dat ze zich onsterfelijk belachelijk maakte bij haar collega’s? Vanuit haar ooghoek zag ze het kamerscherm staan en de behandeltafel met de beruchte beenbeugels. Een ideetje! “Als ze dat wil, mag u haar hand vasthouden tijdens het onderzoek”, deelde ze haar vondst. “Maar ik zet er wel een scherm tussen!”
De man keek haar spottend aan. “Een scherm?” Hij draaide zijn hoofd om. “Dat ding daar? Ik dacht het niet. Ze wil me kunnen zién, nietwaar Annemarie?” Die knikte instemmend.

Jij wilt háár kunnen zien smeerlap, dacht Agnes en voelde tot haar opperste verwarring nu haar tepels verstijven. Hier moest een eind aan komen, en snel!

“Doet u dan achter dat scherm uw onderbroekje maar even uit, mevrouw”, richtte ze zich tot de schoondochter. Het was wel niet volgens het protocol, maar dat moest ze nu maar even vergeten.

“Alleen mijn broekje?” Annemarie trok haar wenkbrauwen op tot bijna haar haargrens. “En mijn jurk dan?”
“Niet nodig”, schudde Agnes haar hoofd. “Ik hoef alleen maar even…”

“O, o dokter!” Schoonpapa stak bezwerend zijn hand op. “Ze heeft zich voorbereid op een volledig onderzoek. Dat is wat de huisarts heeft gezegd. Toch, meisje?”
“Ja, helemaal”, bevestigde ze. “Voor alle zekerheid, zei de dokter.”

“Voor alle zekerheid”, herhaalde de man bijna dreigend. “En ze hoeft ook niet achter dat scherm, nergens voor nodig!”

Agnes was ten einde raad. “Hebt u zelf kinderen, meneer Van Agtmaal?”, vroeg ze hees. “Behalve uw zoon dan natuurlijk”, voegde ze er haastig aan toe. Jezuschristus, ze kon niet meer helder denken!

“Ja, mijn zoon, ja”, blafte hij. “Die zit in Afghanistan.”
Ja, fighting the bad guys, dat wist ze nu wel. Was hij daar drie maanden geleden ook maar geweest!

“Maar geen dochters?”, probeerde ze voorzichtig.
Hij schudde zijn hoofd. “Niet dat ik die niet gewild zou hebben, maar daar zijn we gewoon niet aan toe gekomen, mijn vrouw zaliger en ik.”

Het werd almaar erger. Agnes kon er bijna geen touw meer aan vastknopen. Wat had dat nou weer te betekenen, dat ze daar gewoon nooit aan toe waren gekomen?
“Dat spijt me”, zei ze vormelijk. “Bent u al lang weduwnaar?”

Zijn zware wenkbrauwen trokken in een frons. “Sinds vorig jaar, hoezo?”

“Nee, laat maar.” Dit was hopeloos. “Ik vroeg me alleen af….” Hoe moest ze dat nou weer tactisch onder woorden brengen? “Meisjes zijn anders dan jongens….” O, mijn god, nog terwijl ze het zei kon ze haar tong wel afbijten.
Het monster keek haar broeierig aan. “Wilt u mij voorbereiden op een schók, dokter?”, vroeg hij gemelijk. “Denkt u wellicht…” Hij liet een pauze vallen en keek daarbij zo wellustig naar zijn schoondochter dat Agnes onwillekeurig terugdeinsde in haar stoel. “Denkt u wellicht dat ik Annemarie nooit eerder naakt heb gezien? Mijn zoon zit in Afghanistan hoor!”

“Ja, en we hebben maar één bed”, vulde zijn schoondochter naadloos aan.

Dat deed het ‘m. Agnes voelde zich bijna vloeibaar worden en greep met beide handen de rand van haar bureau beet voordat ze wankelend opstond. “Meneer, mevrouw”, stotterde ze, helemaal de weg kwijt. “Wilt u zo goed zijn mijn spreekkamer te verlaten!”

Het was even stil en toen ging de hemel open. Mevrouw Oldewater begon benauwd te piepen en het hoofd van meneer Van Agtmaal kleurde purper. Ze keken elkaar aan en schoten onbedaarlijk in de lach. Agnes meende inmiddels gestorven zijn en staarde alleen maar vol ongeloof naar het tafereel dat zich voor haar ogen ontvouwde. Twee mensen gierend van de pret. Tot meneer Van Agtmaal opstond, de tranen uit zijn ogen veegde en haar de hand toestak. “Welkom, collega. Vergeef ons dit korte ontgroeningsgrapje, maar we hebben hier gemerkt dat je elkaar zo het beste leert kennen.” De deur zwaaide open, de gang stond vol applaudisserende mensen. “De wachtkamer”, prevelde Agnes. “Je collega’s”, verbeterde mevrouw Oldewater.
Auteur: Lagavulin

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Dr. Agnes Rosenstein, gynaecoloog

  1. 15 oktober 2017 at 11:08

    Bij het lezen van dit verhaal meende ik iets te herkennen. Ik las het nog eens. En nog eens. Dit leek toch op…
    Ik nam er een paar oude verhalen bij om te vergelijken. Schrijfstijl is als een vingerafdruk; persoonlijk en niet te imiteren. Als je zo van die oudere verhalen hebt gesmuld als ik, leid je me niet om de tuin met een andere auteursnaam. Die naam nam trouwens mijn laatste restje twijfel weg. Terug van weggeweest?
    Leuk, hilarisch en uiteraard beeldend geschreven verhaal, maar het mist de erotiek en smeuïgheid die ik van je gewend was.

Geef een reactie