Ze wisten wel wat er ging komen, want dat had in het plaatselijke nieuwsblad gestaan. Er zou een praktijk worden gevestigd waar je terecht kon voor uiteenlopende therapievormen. Maar ja, wat weet je dan. Bovendien had de lokale bevolking niet zo veel op met therapie en therapeuten. Al dat softe gedoe. De inwoners van Erogot houden niet zo van praten, die willen dóen. En met het verstrijken van de tijd die de bouwvakkers nodig hadden, verdween hun belangstelling.

Toen uiteindelijke de oranje zeilen werden verwijderd en het pand te voorschijn kwam, keerden de meest nieuwsgierigen terug om hun weetlust te bevredigen. Terwijl de buitenkant werd opgeknapt, liepen ze er eens langs met de hond of met de kinderwagen, bleven ze op enige afstand staan en discussieerden en speculeerden over de precieze activiteiten die in het gebouw zouden gaan plaatsvinden.

Op een dag bevestigde een rijzige, statige dame een naambord op de muur. Het waren Monica en Horatio, twee toevallige passanten die onderweg waren van het station naar het museum, die als eersten het aangebrachte bordje naast de brede voordeur lazen....