Station Utrecht Overvecht, 11.45.

[curls73]

Hij moest het zeggen, het moest eruit. Eerst schoorvoetend, bedekt, netjes. Later steeds duidelijker, explicieter, openlijker. Talloze mailtjes, app’jes en belletjes zijn er heen en weer gegaan tussen ons, de een na de ander steeds minder netjes. Het woord kriebels werd vervangen door opwinding, daarna door zin, daarna door geilheid. Ik lees hem, hoor hem, ik zie hem.

Hij is een vriend, een goede vriend. Getrouwd met mijn eerste vriendin, nog van de lagere school. Ik trouwde ook, met mijn allereerste vriendje. Maar mijn huwelijk was slecht, en intimiteit bestond niet tussen ons. Het draaide uit op een scheiding. Ik kon terecht bij mijn vrienden om te schuilen, en de band werd sterker. Niet tussen mij en haar, maar met hem. Hij begreep me, hij luisterde, en er was een wereld aan herkenning.

En ineens, begin dit jaar, moest hij iets toegeven. Zolang hij me kende vond hij me al een intrigerende vrouw. Maar hij kon het niet meer loskoppelen als vriendschap, hij moest opbiechten dat hij al die tijd al naar me verlangde. Dat hij stiekem naar me gluurde als ik bij hen was, met mijn vriendin aan het kletsen of met hun kinderen aan het spelen was, als we wandelden in het park. Ik wist het niet, had het nooit vermoed. Maar nu weet ik het wel, en hoe. Nu lees ik zijn mailtjes, zijn app’jes. Nu zie ik hem in alle aspecten van zijn man-zijn.

Want ik zie hem nu als man, en niet langer als de man van. Nee, als echte opwindende man, met intense fantasieën die feilloos aansluiten bij de mijne. We kunnen het verlangen naar wat er zou kunnen zijn niet meer binnen houden. Nu het eenmaal gezegd is kunnen we het nooit meer terugdraaien. En dat willen we ook niet meer. We genieten met volle teugen van de manier waarop wij elkaar vertellen over onze wensen, onze dromen en hopen, onze belevenissen.

We zullen nooit met elkaar genieten in het echt. Dat is erg duidelijk en soms erg pijnlijk. Beide geven we veel om de vrouw die ons verbond. Als hij me komt ophalen voor een gezellige middag met vrouw en kinderen, dan weten dat we sterk willen zijn. Maar we voelen ook de ongekende kracht van onze magneten, we weten dat we fantastische tijden met elkaar zouden kunnen hebben. We zijn allebei niets van plan, maar de wetenschap doet de lucht sidderen en ons de adem inhouden.

Ik zie hem. En hij mij. We kijken, we voelen de zindering in de lucht, de rest van de wereld lijkt langs ons heen te glijden als in een slow-motion film. Zijn vrouw, mijn vriendin, zit beneden in de auto met de kindjes op ons te wachten. We kunnen niets, we willen niets, maar we willen en kunnen ook alles in de vrijheid van onze fantasie. Zondagmorgen, 11.45, perron 2a van station Utrecht Overvecht.

[PaulX]

Wow, Curls!!
Zo veel met zo weinig woorden zo treffend weten te zeggen! Beklemming, respect, berusting, passie, je wordt echt van begin tot eind bij de strot gegrepen.
Prachtig, aangrijpend en razend knap geschreven.

[krullekopje]

Ik geloof dat PaulX de sfeer van je flits al goed heeft weergegeven, Curls.

Het grijpt inderdaad erg aan. De flits vertelt wat het wil vertellen en daardoor goed geschreven, uitmuntend eigenlijk.

[Carli]

Als ik dit lees zie zie een film voor me die uit het leven gegrepen lijkt te zijn. Hoe je dat beschrijft in slechts 350 woorden vind ik 'petje af' voor Curls.

[Muriëlleke]

Ingetogen schrijven is een kunst.
En dit is er een bijzonder voorbeeld van.
Geen woord te veel.
(van mij dus nu ook maar niet meer)

[flux]

Ik ken het station. Zo ongelooflijk saai. Mensen zijn nooit saai, zo blijkt maar weer.

[curls73]

erg bedankt voor de fijne complimenten!

[anandana]

Nu het eenmaal gezegd is kunnen we het nooit meer terugdraaien.

Curls, dit is fabelachtig goed!
Dank voor het delen.

Anandana

[Alegeo]

Past het Duitse woord 'Sehnsucht' bij deze prachtige flits, vol van verlangen maar ook van beperkt zijn door realiteit van alledag of de 'helaasheid der dingen'? Wat dan ook: heel mooi, Curls!