Schijnbaar achteloos spelen mijn vingers met haar tepel. Ik wil haar niet wakker maken. Zíj ligt naast me. Eindelijk.

Zo moeten we in slaap zijn gevallen, haar rug naar me toegedraaid, haar billen veilig in het nestje van mijn heupen, mijn arm om haar heen, een hand op haar borst. Ik voel haar rustige ademhaling. Ze slaapt diep denk ik, helemaal verzadigd, onvermijdelijk na gisteren en vannacht. Waarom ik wakker geworden ben weet ik niet. Ik kon toch ook niet meer?

Gisteren wisten we nog van niets. Tot we elkaar tegenkwamen. Nee, tot we elkaar toevallig aankeken. In de bibliotheek. Ik bladerde in een boekje van Lydia Rood. "Moet je beslist lezen", zei ze. Voordat ik iets kon zeggen, lazen onze ogen elkaar. Voordat ik het wist lagen we op mijn bed. Waar was mijn bedeesdheid gebleven? Waar was mijn voornemen om altijd eerst elkaars vertrouwen te winnen en misschien, later, als het echt goed zit, dan pas ....? Er was niets van dat alles. Er was alleen die onbeschrijfelijke drang, een drang die zich veel te lang had opgehoopt. We namen niet eens de tijd om elkaar uit te kleden, om elkaars naaktheid te bewonderen. Alsof het onze laatste minuut was, stortten we ons op elkaar. Tong om tong, handen als een wervelwind over borst, rug, billen, ongeduldig elkaars slipje opzij schuivend. Geen behoefte aan tederheid. Onze vingers direct diep in elkaars kutje, nog net bewust van die weldadig warme ontvangst. Het onbedwingbare bewegen van onze heupen. In één onstuimige rit door naar de ontlading. Daarna een poos helemaal niets.

Langzaam drong het tot ons door dat we alle tijd hadden. Zij en ik, altijd.

Zij begon te vertellen. Dat ze het nog nauwelijks kon geloven. Dat ze al jaren zich een beeld vormde van een vrouw die haar zou koesteren, haar zou optillen tot dat geweldige, die zou smeken om haar liefkozingen, om haar tong, om haar hart. Dat die beeltenis niet meer weg te denken was, dat ze zelfs háár vingers kon voelen als ze zichzelf bevredigde. Dat het háár lippen waren die haar tepeltjes deden zwellen. Dat ze mij, die middag, in een flits herkende als de vrouw uit haar verbeelding.

Terwijl ik mijn armen om haar heen sloeg, haar hoofd op mijn schouder liet rusten, vertelde ik haar mijn verhaal. Over mijn vriendjes, mijn aarzeling soms, mijn oma die me wakker maakte, over het hemelse en over de hel daarna. Over mijn zoeken. Over het gevoel, nee, het weten, dat ik nu gevonden had.

De rest van de middag ontdekten we elk plekje van elkaar, zochten we elk plooitje, proefden de gevoeligheid, leerden we elkaars tekens kennen. Tekens van goedkeuring, van aanmoediging meestal. Het was al donker toen we een douche deelden. Ik zag haar borsten, glinsterend, zo fier. "Voor jou", leken ze te zeggen.

Met alleen een T-shirt aan, voerden we elkaar stukjes pizza. Geluk, dat ik meestal iets te eten in voorraad heb. We zeiden een poosje niet veel. Te verwonderd beiden over dit plotselinge.

Ik weet dat we nog afgewassen hebben, dat we het laatste restje wijn mee naar de slaapkamer namen. Ik weet hoe we eindeloos elkaars kutje hebben gelikt, bevoeld, bevingerd en geproefd. Die wijdgeopende, uitnodigende, lipjes. Ik kan ze zo uittekenen. Het knopje, gekust en gestreeld door mijn tong. Ik voel weer die siddering, ik hoor weer de gesmoorde kreetjes, ik zie weer die samentrekking, telkens als het ons te veel werd. Ik heb haar hart gehoord met mijn lippen tegen haar borst. Het rustige kloppen toen we weer bedaard waren en ik haar buik liefkoosde. Ik hoorde de eerste haperingen in haar hartritme toen mijn vingers door haar krulletjes kroelden, ik hoorde de versnelling bij het omzwerven van haar kutje, ik hoorde haar ademhaling verdiepen toen ik haar lipjes masseerde met haar eigen olie, ik voelde het gejaagde alarmerende gebonk van haar hart toen ze zich totaal overgaf aan mijn penetrerende vingers.

Nu slaapt ze, in alle rust. Voorzichtig laat ik mijn hand over haar zij naar haar billen glijden. Die heerlijk strakke billen. Heel even gaat er een schokje door haar heen. Zou ze dromen? Eén been heeft ze iets meer opgetrokken. Het geeft net genoeg ruimte om mijn hand tussen haar dijen te leggen, met mijn duim precies rustend tegen haar lipjes. De druk varieert in het ritme van haar ademhaling. Als vanzelf laat ik mijn duim afwisselend strekken en krommen, in hetzelfde tempo eerst. Ik voel haar lipjes nu duidelijker, ze omsluiten mijn duim een stukje. Ik voel ook wat vocht. Het wind me op en onwillekeurig ga ik iets sneller bewegen, iets nadrukkelijker. Haar ademhaling volgt, in wat kortere stootjes. Zou ze iets voelen in haar slaap? Het moet haast wel, haar kutje is helemaal wakker, gul met haar nectar. Ik wil haar zelf niet wekken, maar ook wil ik haar niet onthouden waar haar lichaam naar verlangt. Heel voorzichtig trek ik mijn duim terug, zoek in gedachten het juiste plekje en strek hem langzaam weer tot waar ik de toegang weet. Zonder weerstand glij ik naar binnen, heerlijk omsloten door haar warmte. Mijn vingers houden haar lipjes gevangen, mijn pink rust tegen haar lies. Geleidelijk, nee, onweerstaanbaar hervat mijn duim de buigende en strekkende beweging. Samen met mijn vingers masseer ik zo al haar gevoeligste plekjes. Het effect blijft niet uit. Af en toe voel ik een kneepje in mijn duim, samen met iets wat op een zucht lijkt in haar ademhaling. Ook beweegt haar lichaam soms, dwingt ze mijn duim nog wat dieper. Zelf kan ik bijna niet meer stil blijven liggen. Mijn andere hand speelt steeds indringender met mijn eigen kutje, voorzichtig nog wel om zelf niet op hol te slaan. Mijn eigen verlangen kan ik zo beter aan haar doorgeven. Ik vraag me af of ze nog slaapt, of ze zo nog wel kàn slapen. Haar gehijg, die kreetjes, half gesmoord, net als de afgeknepen blafjes van een dromende hond. En dat schokken nu van haar heupen, de heftigheid waarmee ze mijn duim berijdt, zich tegen mijn vingers perst. Ik druk mijn borstjes wat steviger tegen haar rug. Ook daar voel ik haar schokjes. Weer sneller elkaar opvolgend. Mijn hand druipt van haar vocht. Zelf ben ik op het randje. Dat zalige punt waar je kan aarzelen, nu, of toch nog even. Nog even, hoop ik. Maar hoelang kan dit doorgaan? Steeds wilder gaat zij te keer. Steeds meer verlies ik zelf dat laatste beetje controle, verlies ik de wil om dit bewust te beleven. Laat los, alles, alsjeblieft.

Dan voel ik haar harder knijpen, ze duwt haar rug wild tegen me aan. Aarzelen kan allang niet meer. Nu. Ze strekt haar benen en gilt het uit.

Met een schreeuw trek ik mijn hand terug. Naast me is het bed leeg.

Ik heb weer gedroomd.

© Bea