Maak je Dagboek op Eropodium | HOME
Dagboek van Fleur
Fleur is een heerlijke meid en nog volop in de ontdekkingsfase van haar leven. Op haar 19e verjaardag (10 mei 2001) heeft ze een digitaal dagboek gekregen dat haar belevenissen automatisch doorlinkt naar Eropodium.

Sinds 21 augustus 2005 is ze off-line, vertrokken per boot naar onbekende bestemmingen.
ZONDAG, 31 OKTOBER 2004

Uit eten en vrijen met Mo. Lekker en lekker.

(anna)
ZATERDAG, 30 OKTOBER 2004

Theo heeft me uitgenodigd om uit te gaan eten, samen met zijn nieuwe vriendin. Ik heb er een beetje een raar gevoel bij: uitgaan met de ex-vriend van mijn zus en zijn nieuwe vriendin. Ik heb de uitnodiging toch aangenomen, omdat hij erg aandrong.

We ontmoeten elkaar in Bar Sancho Pancho in de kelder. Theo springt op als hij me ziet en stelt me voor aan Rita. Ik begrijp wel wat Theo in haar ziet. Het is een blonde, langharige en langbenige meid. Goed geproportioneerd, zoals dat heet. Haar tieten doen haar truitje vervaarlijk bollen en haar rokje spant om een stevige kont.

We zitten nog maar net, of ze begint haar levensverhaal te vertellen. Ze praat plat Rotterdams, met hier en daar een vleugje Amsterdams. Ze springt nogal van de hak op de tak:

“Me overlede ex-man saliger was wel een schat hoor, haar hij wilde wel fan me af hè. Maar ja, hij oferleed foordat hij fan me kon scheide. Se nieuwe wijf was daar flink pissig ofer, want alle sente ginge so naar mijn. En ik wilt niet niet opscheppe, maar het is wel een heleboel poen. Dat heptie allemaal ferdient in de nulses-bisnis.”

“Nulses-bisnis?” vraag ik niet-begrijpend.

“Ja psies. Tillefoonseks. So hep ik hem ook lere kenne. Seve jaar gelede, ik was net achttien, begon ik als hijgmeissie. So noemden we dat, maar eigeluk is dat helemaal niet de goeie naam. Door de tillefoon mot je niet hijge, dat klinkt heel raar. ‘Niet hijge meid, kreune,’ sei me man steeds. Maar toch noemde hij me se eigenste hijgmeissie. Ik werrukte der net een paar maande toen we mekaar foor ut eerst sage. En meteen bingo hoor. Sterretjes, hartjes, flindertjes. Drie maande later ware we getrouwd.”

Rita ratelt nog een hele poos door. Ik vind het wel goed, zo hoef ik niet zo veel te zeggen. Theo zit aan een stuk door vol bewondering naar Rita te kijken. Maakt liefde dan echt blind? En doof ook?

Na twee glazen Campari verkassen we naar het Grand Café Restaurant. Rita kletst zelfs op de trap nog door. Pas als het voorgerecht is opgediend is ze even stil. Ik heb gekozen voor een chevre met sla en toast. Ik ben nog maar net begonnen als Rita haar carpaccio al weer op heeft. Ze begint meteen weer te kletsen. Ik luister al lang niet meer.

Het voorgerecht was niet slecht, het hoofdgerecht is matig. Als het op is, vraagt Rita:

“Wat gaan we doen? Toetje ete, erreges danse of meteen de koffer in?”

Toen Theo me eerder deze week belde, klonk er tussen de regels door de suggestie voor een triootje. Op dat moment leek het me wel leuk, maar ik heb er nu helemaal geen zin meer in. Dus ik neem afscheid en zij tortelen maar samen verder.

Ik zwerf een poosje door de stad. Geen zin om naar huis te gaan, maar ik weet ook niet waar ik wel naar toe wil. Uiteindelijk rond middernacht toch maar naar huis. Kort na mij komt Lob ook thuis, ongewoon vroeg voor haar doen. Zij is in net zo’n lusteloze bui als ik, dus we kruipen maar samen lekker knus in bed om elkaar een beetje te troosten.

(anna)
VRIJDAG, 29 OKTOBER 2004

De posters zijn klaar en ze zijn nog beter geworden dan ik gedacht had. Joyce heeft ze nog wat bewerkt voordat ze naar de drukker gingen. We hebben nu twee formaten: liggend en staand. Het staande formaat is eigenlijk gewoon het liggend formaat in tweeën gedeeld, waarbij naar keus het linkerdeel weggelaten kan worden. Het rechterdeel past precies achter de rolgordijntjes die in de etalages van vrijwel alle ALMO-verkooppunten hangen, nadat eerder dit jaar, in april, protest kwam van een paar kerken in Sliedrecht. Op zondagochtend wekten onze posters zondige gedachten op bij de kerkgangers. Het rolgordijntje is een compromis dat – na interventie van advocaten – is bereikt om de zondige gedachten te onderdrukken. Het is zo ontworpen (een beetje doorzichtig) dat het tegendeel wordt bereikt.

Jane en ik zetten meteen de distributie van de posters naar de winkels op. We hebben een flink aantal extra laten drukken voor andere belangstellenden.

’s Avonds lekker knuffelen met Lob.

(anna)
DONDERDAG, 28 OKTOBER 2004

Met Lob de stad in. Winkel in, winkel uit zonder veel te kopen. Bij V&D zakken we even lekker onderuit voor de lunch. We vinden nog een vrij tafeltje bij de muur. Zodra we zitten, stoot Lob me aan. Ze fluistert:

“Kijk eens wat een lekkere vent daar zit.”

Haar blik gaat naar een man die met zijn vrouw drie tafeltjes bij ons vandaan zit. Naast hun tafeltje staat een buggy met een kwijlend kind er in.

“Joh, dat is toch helemaal niet jouw tiep,” fluister ik terug.

“Nou, die daar dan.” Ze duidt op een andere man.

“Mwah… beter, maar nog niet echt…”

We bespieden de mensen om ons heen. Oudere echtparen die een dagje uit zijn. Groepjes van twee of drie huisvrouwen die tussen het shoppen door hier even neergestreken zijn. Om hen heen grote tassen van C&A en H&M. Vol trots laten ze elkaar hun aankopen zien. Nog een of twee echtparen met kinderen die luidruchtig tussen de tafeltjes rondbanjeren. En een man alleen.

Hij zit een flink eind van ons vandaan. Alleen aan een tafeltje, te lezen in een krant die naast zijn bord ligt. Hij is lang, midden dertig, donker haar dat misschien net iets te lang is. Gekleed in een dunne wollen trui die niet uit de schappen van de V&D komt. Daaronder een keurig geruit overhemd. Zijn broek kan ik niet zien, maar wel een van zijn schoenen. Van Bommel schat ik, glimmend gepolijst. Hij is niet de eerste de beste, dat is wel duidelijk en hij ziet er uit om op te eten. Eigenlijk iemand die je niet in het V&D restaurant zou verwachten.

“Dat is nou iemand met wie ik wel eens een praatje zou willen maken,” zeg ik tegen Lob.

Ze volgt mijn blik.

“Een praatje maken noem je dat? Wij hebben daar heel andere woorden voor. Het is inderdaad een kanjer.”

“Wat voor woorden bedoel je?” vraag ik onschuldig.

“Die zou ik wel eens in het donker tegen willen komen”

“En hem dan je straatje laten schrobben zeker?”

“Ik zou het niet bezwaarlijk vinden als ik hem op een avond tussen de lakens aan zou treffen.”

“Om vervolgens het bed met hem delen?”

“Om met hem de liefde te bedrijven…”

“Seksen…”

“Neuken…”

“Naaien…”

“Een beschuitje eten.”

Lob proest het uit van het lachen. Ik ga verder:

“Joh, jij maakt geen kans bij zo iemand. Hij heeft ongetwijfeld een prachtige vriendin met lang blond haar, perfecte tieten, niet te groot en niet te klein. Stevige maar niet te grote billen, ellenlange benen.”

“Denk je?”

“Ja, dat weet ik wel zeker. Hij zit nu aan haar te denken.”

“Ja vast.”

“Hij denkt terug aan vanochtend…”

“Vanochtend?”

Ja, vanochtend. Nadat de wekker ging…”

“Toen?”

“Toen heeft die prachtige vriendin zich uitgerekt, haar flinterdunne nachthemdje uitgetrokken, haar dure kanten broekje laten zakken. Toen is ze op hem gaan liggen, heeft die perfecte tieten in zijn gezicht gedrukt, heeft hem op haar tepels laten sabbelen en heeft hem toen bereden als een ware amazone.”

“Amazone’s doen beide benen altijd aan een kant van hun rijdier.”

“Ok, als een onware amazone dan. Of misschien heeft ze het ook wel gedaan met beide benen aan een kant.”

“Dat kan niet.”

“Echt wel, dan ga je op je vent zitten, zijn pik in je kut en als je dan een beetje achterover leunt dan kun je je been over hem heen tillen en aan de andere kant neerzetten.”

“Dat moet je maar eens voordoen.”

“Das goed.”

“En wat gebeurde daarna met onze vriend daar?”

“Nou, mooi als ze is weet die meid wel van wanten, dus ze heeft hem uitgewrongen als een spons.”

“En toen?”

“Toen nog een keer onder de douche.”

“Nog een keer? Ze had hem toch al uitgewrongen?”

“Ja, daarom duurde het ook zo lang. Daarom had hij geen tijd om boterhammen te smeren. Daarom zit hij nu hier te eten.”

“En daar denkt hij nu aan?”

“Dacht,” corrigeer ik.

“O, nu niet meer dan?”

“Nee, nu denk hij aan vanavond.”

“Vanavond? Als hij weer bij die vriendin is?”

“Nee, bij zijn maîtresse.”

“Heeft hij die ook dan?”

“Ja. Klokslag vijf uur belt hij haar op: heb je tijd vanavond? … Ja? Dan kom ik over een halfuurtje! Dan belt hij die prachtige vriendin: schat het spijt me maar ik moet overwerken… Ja, ik weet dat het vrijdag is… Ja, dan doen we dat morgen toch? Misschien kunnen we vanavond nog wel ergens een drankje gaan halen als het niet te laat wordt… Ja schat, ik ook van jou. Kus.”

Ik maak als illustratie een kusmondje.

“En dan gaat hij dus naar zijn maîtresse?”

“Vanavond ja. Ze is mooi, net zo mooi als zijn vriendin. Anders mooi, maar net zo mooi. Met minder neemt hij geen genoegen. Ze heeft al een ovenschotel in de oven als hij komt. Ze ontvangt hem in een kort badmanteltje. Hij trekt het meteen open en pakt die weelderige tieten van haar. Ze neuken, eten, neuken nog een keer.”

“Zo, potent mannetje. Echt mijn type dus.”

“Wel, als je hem wilt versieren moet je snel zijn, want hij is bezig te vertrekken.”

Lob kijkt naar hem, kijkt naar haar nog halfvolle kom soep en geeft de voorkeur aan haar soep. Altijd beter dan zijn tweede maîtresse te worden.

We hebben elkaar met onze geile praatjes zodanig opgefokt dat we een uitweg zoeken. Hier in het restaurant? Nee, te druk. De WCs? Ook niet echt, met die juffrouw die de boel de hele tijd in de gaten houdt. Een pashokje? Bah wat ordinair. De beddenafdeling? Ook niet echt onopvallend. De parkeergarage? Ook zo ordi. Toch wordt het het laatste. God wat is Lob nat. Met mezelf is het al niet veel anders gesteld. Al zoenend en happend naar elkaars tieten vingeren we elkaar snel en efficiënt klaar, tegen de auto geleund. Als ik nog nahijgend mijn broekje weer omhoog hijs, zegt Lob:

“Fleur?”

“Ja?”

Ik kijk haar aan. Ze kijkt met een strakke blik opzij. Ik kijk ook opzij. Recht in het glanzende oog van een bewakingscamera. We hadden het kunnen weten…

“Wow…” is alles wat ik daarop weet te zeggen. Tegelijk draaien we ons een kwartslag naar de camera en trekken dan pas onze truitjes weer over onze tieten. We zwaaien vriendelijk voordat we in de auto stappen.

Bij de uitgang komen we langs het kamertje waar alle tv-schermen staan opgesteld. Twee mannen zien er een beetje verhit uit onder hun petten. Ze grijnzen bedeesd als ze ons zien.

(anna)
WOENSDAG, 27 OKTOBER 2004

zaterdag - woesdag

Dagelijkse routine, niets bijzonders

(anna)
VRIJDAG, 22 OKTOBER 2004

Ik haal Eveline op. Ze zit stijf van de zenuwen naast me in de auto, haar handen trillen. Ze zegt heel weinig.

“Ben je nerveus?” vraag ik nogal overbodig.

Ze knikt.

“Als je maar niet denkt dat ik nog een keer voor je inval. Deze keer reken ik op je.”

“Nee, dat in geen geval. Dit is de kans van mijn leven, die laat ik echt niet lopen. Maar juist daarom ben ik zo zenuwachtig.”

“Ik snap het. Nou, als we straks een keer bezig zijn, dan zul je zien dat het wel meevalt.”

We zeggen verder niet veel. Ik ben ook wel wat nerveus. Zal het allemaal lukken? Zal iedereen er zijn? Ze hadden er in het begin niet zo heel veel zin in, maar gaandeweg werden ze steeds geestdriftiger. Wie zijn ‘Ze’? zullen jullie vragen. ‘Ze’, dat zijn de piraten. Als locatie voor de fotosessie heb ik het piratennest gekozen, met de piraten als figuranten. Ik heb dat zorgvuldig geheim gehouden, ook voor jullie, de lezers van mijn dagboek, om de concurrentie op afstand te houden.

Eén van die concurrenten adverteert momenteel met een jonge vrouw en een lelijke oude man met wit haar en een lange zwarte jas. Als ze daar hun publiek mee willen lokken dan moeten ze dat maar doen. Ik kick er in elk geval niet op. Ik wed dat de nieuwe ALMO-poster die we vandaag gaan maken meer zal aanspreken.

Ik lever Eveline af in de vakkundige handen van Kim en Sylvia. Die zullen haar wel gerust weten te stellen. Tot mijn opluchting zijn er zo’n twintig piraten op komen dagen. De hele vaste kern is er: Rus, Rosie, MacBig, Drax, Baco, Velvet, Lancelot, Dave, Dommel, ze zijn er allemaal. En niet te vergeten: BeeBee, oftewel Jane. Er heerst een opgewonden stemming. Ook hier bespeur ik wel wat zenuwen.

Voor zo’n grote groep hebben Kim en Sylvia versterking meegenomen van nog twee kapsters en grimeuses. Ik sluit me aan bij de rij om me door hen te laten voorbereiden. Joyce is intussen bezig met een assistente haar spullen buiten het clubgebouw op te stellen. Camera’s op statieven, schijnwerpers, een paar grote reflectie-schermen. Gelukkig komt de weervoorspelling uit: het is zonnig en niet koud.

We stellen ons op. De piraten moeten straks ruwweg in een diagonale lijn van linksvoor naar rechtsachter in beeld komen. Rechts op de voorgrond komt dan Eveline. Joyce dirigeert ons naar onze plekken om de compositie zo goed mogelijk te bepalen. Ik sta ongeveer midden in de linkerhelft van het gezelschap.

Voor de eerste foto moet Eveline meteen naakt optreden. Met haar rug naar de camera en haar gezicht naar ons, haar armen gespreid. Wij moeten doen alsof we haar niet opmerken. Dat is nog lastig genoeg, want hou je ogen maar eens weg van zo’n mooie naakte meid. Vooral de jongens moeten flink aangespoord worden om Eveline volledig te negeren. Maar het lukt dan toch. Ze kijken naar motoren, sleutelen aan motoren, poetsen, vrijen. Baco knielt met in zijn ene hand een glas donkerbruin vocht en in zijn andere hand een stuk gereedschap naast een motor en doet alsof hij een storing zoekt. Rus staat bewonderend bij Jane’s glimmendzwarte bike, terwijl Jane er vol trots naast staat. Velvet zit op een bike en zoent met Lancelot. Zo zijn ze allen bezig met elkaar en met de motoren.

Joyce geeft nog steeds aanwijzingen:

“Jij daar een beetje draaien, zo ja. En jij, jou zie ik maar half, een klein stukje opzij… En daar… nee, ik wil geen haze-oren op de foto, doe die handen maar ergens anders.”

Dat laatste zegt ze in mijn richting. Ik kijk om. Achter me staat Drax een beetje schuldig te grijnzen. Hij volgt Joyce’s aanwijzing op: hij legt één hand vlak onder mijn rechtertiet, de andere op mijn linkertiet. Ik draai mijn hoofd opzij en geef hem een zoen.

Als laatste wordt Eveline precies goed in beeld gezet, tegenover ons, een beetje schuin. Dan maakt Joyce in vrij korte tijd een groot aantal foto’s, terwijl ze ons nog steeds aanwijzingen toeroept.

Voordat we het weten is de eerste serie opnames klaar. Terwijl Eveline zich in een kort sexy jurkje hult, moeten wij nu uit de kleren. Daarna moeten we zo goed mogelijk onze oude posities weer innemen. Eveline staat nu met haar rug naar ons toe. Ze is niet meer in ons geïnteresseerd. Wij des te meer in haar. Het is overduidelijk dat iedereen alleen nog maar naar haar kijkt. Dat is ook de boodschap van de poster: Naakt is heel alledaags, maar in een ALMO-jurkje sta je in het middelpunt van de belangstelling.

Baco staart in haar richting, hij denkt niet meer aan het glas en het gereedschap in zijn handen. Rus en Jane hebben alle belangstelling voor Jane’s motor verloren. Velvet en Lancelot hebben geen aandacht meer voor elkaar. Drax handen liggen als vergeten op mijn lichaam. We zien alleen nog Eveline. Jammer genoeg haar achterkant, maar in dat strakke jurkje gehuld is het toch een prachtige achterkant.

We hebben echt geluk met het weer. Er waait een wat vlagerige, kille wind, maar waar wij staan voelen we die niet en in de zon is het best redelijk uit te houden, zelfs zonder kleren.

Dan is het allemaal al klaar. We gaan naar binnen, waar de spanning zich ontlaadt in een spontaan feestje. We hebben het buiten toch een beetje koud gekregen, maar we warmen ons aan elkaar. Joyce en de rest van de crew kijken hun ogen uit. De piraten houden zich een beetje in nu er zoveel buitenstaanders zijn, maar het gaat er toch nog heet genoeg aan toe. Rosie zit al weer in haar favoriete hoekje op de bar en twee knullen spelen met haar tieten. MacBig en ik hebben onze barkrukken tegen elkaar aan geschoven en een deken om ons heen geslagen. Onder die deken glijden MacBig’s vingers onderzoekend over mijn huid. Hij warmt mijn tieten met zijn grote hand. Velvet danst met Lancelot op muziek die alleen zij twee horen. De geluiden uit het kraaiennest zijn ook onmiskenbaar. Ik weet zo gauw niet wie daar zitten.

Eveline kijkt een beetje onwennig rond, maar laat zich dan door Dommel naar de dansvloer leiden. Ik hoor haar klaterend lachen over een gefluisterde opmerking van Dommel.

Pas veel later rijd ik met Eveline terug. Het verschil met de heenweg is als dag en nacht. Ze praat honderduit en we zijn samen heel erg vrolijk. Als we afscheid nemen, zoent ze me voluit op de mond.

Als ik thuiskom is er al een mailtje van Joyce met een paar van de digitale foto’s. De eigenlijke foto’s voor de poster zijn met een grootbeeldcamera gemaakt en die zijn nog niet beschikbaar. Wat ik nu van haar gekregen heb ziet er perfect uit, maar als ik Joyce bel, hoor ik wat twijfel in haar stem. Ik vraag er naar en ze mompelt iets over de compositie… rommelig… en nog wat kleine dingetjes die haar niet helemaal aanstaan. Ik kan haar geruststellen, ik vind dat het heel erg meevalt.

We kletsen nog heel lang en eindigen ons gesprek zoals toen ik in Thailand zat: door elkaar net zo lang op te hitsen tot we beide gierend klaarkomen.

(anna)
DONDERDAG, 21 OKTOBER 2004

woendag en donderdag

Hugo is weer naar Zierikzee vertrokken, maar ik zie hem binnenkort al weer.

De weersvoorspellingen lijken gunstig. Overmorgen gaat het gebeuren: de fotosessie. Plotseling ben ik heel erg druk met iedereen opbellen en afspraken maken.

Samen met Jane en Lob naar ‘De vijfentwintig meest emotionele tv-momenten’ gekeken. Van te voren hadden we afgesproken dat we niet zouden huilen. We hielden ons lang goed. Big brother, Spoorloos, Patty Brard, Herman Brood, Pim Fortuijn en nog heel veel meer verdrietige dingen kwamen voorbij. We hadden alle drie moeite de tranen te bedwingen. Lady Di en Prinses Maxima deden ons de das om. Lob en Jane lieten dikke tranen rollen bij de eerste, ik kon me ook niet meer bedwingen toen Maxima haar zakdoekje tevoorschijn haalde.

Na afloop vertelt Lob tussen neus en lippen door dat ze misschien voor een half jaar naar het buitenland vertrekt in het kader van een uitwisselingsprogramma van de universiteit. Shit, dan ben ik mijn knuffelmaatje kwijt. En wie moet er dan voor ons koken?

(anna)
DINSDAG, 19 OKTOBER 2004

Binnen is het koel, maar zodra ik door de grote glazen deuren naar buiten ga, slaat de warmte me tegemoet. Het is erg warm, heet. Ik steek de staat over. Een vrouw met een kind op haar arm komt op me af. Een donkere vrouw met armoedige kleren. Ze wil iets van me. Ik loop langs het water. Voor me staat een groot gebouw. Een poort. Een vreemde poort. Het is geen poort in een stadsmuur. Nee, hij staat helemaal vrij, vlakbij het water. Het is hier druk. Tientallen donkere mensen wervelen om me heen. Het lijkt wel alsof ze allemaal wat van me willen. Er zijn hier trappen die naar het water leiden, naar de tientallen boten die daar liggen. Een grote groep mensen staat op de trappen, ze willen allemaal aan boord.

Plotseling merk ik dat ik het helemaal niet zelf ben die daar loopt. Het is Linda. Niet ik maar zij staat daar midden tussen die mensenmenigte. Dan vervaagt het visioen.

“Fleur…! Joehoe! Wat is er, wat kijk je wazig…”

Ik open mijn ogen. Langzaam wordt mijn omgeving scherper en scherper op mijn netvlies. Ik zie Hugo’s gezicht. Hugo… We waren aan het neuken. We zijn nog steeds aan het neuken. Zo’n lekkere ochtendwip, meteen na het wakker worden. Opeens was er weer zo’n vreemd visioen. Het was beangstigend. Veel realistischer dan mijn eerdere visioenen.

Ik laat mijn zwijnetand los en zet mijn beide handen weer op Hugo’s schouders. Ik ga verder waar ik gebleven was. Toch blijven de beelden aan mijn gedachten knagen. Het klamme zweet op mijn lijf is niet alleen van de opwinding van nu.

Pas als we ons aan het afdrogen zijn na de douche, vraagt Hugo:

“Wat was er eigenlijk, had je weer zo’n visioen?”

Ik knik en vertel wat ik gezien heb. Hij geeft me een troostende knuffel. Verder weet hij ook niet wat hij er mee aan moet.

Later op de dag bel ik mama even op. We kletsen een poosje over van alles en nog wat en dan vraag ik:

“Heb je nog wat van Linda gehoord?”

“Nee, al een tijdje niet meer. Hoezo, is er iets?”

“Nee, niets…”

(anna)
MAANDAG, 18 OKTOBER 2004

Het is laat geworden voordat we in slaap vielen en we worden pas weer wakker als de dag al lang begonnen is. Maandag. Ik moest vandaag iets doen, maar ik kan me niet herinneren wat. Wat het ook is, het moet maar even wachten, ik heb nu belangrijker dingen aan mijn hoofd. Niet alleen aan mijn hoofd trouwens. Hugo’s mond en handen zijn overal.

Dan draait hij zich op zijn rug en trekt hij me bovenop zich. Hij kust mijn tieten en kneedt mijn kont. Langzaam laat ik me naar beneden zakken. Beetje bij beetje dringt zijn pik zich bij me naar binnen. Als hij tot de wortel in mijn kut zit, richt ik me op. Ik wil hem zien. Ik neuk hem langzaam. Geen snelle maandagochtendwip, maar lang en traag. Er is toch niks lekkerders dan dit.

“Is dat jouw telefoon,” vraagt Hugo als er een vrolijk liedje uit mijn tasje klinkt.

“Ja. Laat maar piepen.”

Persistent blijft het ding minutenlang jodelen. Irritant. Ik moet snel weer eens een ander melodietje downloaden. Ik probeer het te negeren, maar het leidt toch af. Als het ding eindelijk stopt, kan ik me opgelucht weer voor de volle honderd procent op Hugo storten.

Dat dacht ik tenminste, want binnen een minuut begint het ding al weer. Geïrriteerd reik ik naast het bed en grijp ik mijn tas. Natuurlijk kan ik het telefoontje er zo snel niet uit krijgen. Ik zie kans de volledige inhoud van de tas over het bed en de vloer te verspreiden, voordat ik het ding te pakken heb.

Het schermpje laat zien wie er belt: Jane! Meteen weet ik ook weer wat het is dat ik vandaag moet doen.

“Met Fleur.”

“Hoi met Jane. Waar zit je?”

“In het ruim van de Volharding.”

“O bij Hugo. En waar is je schipper?”

“Die ligt grotendeels onder me.”

“Grotendeels?”

“Ja. De rest zit binnenin me.”

Hugo grinnikt en kneedt mijn tieten nog wat steviger.

“O. Nou, sorry dan, maar wij zouden…”

“… naar die Duitse bestellingen kijken. Ik weet het. Ik kom straks naar Rotterdam.”

“Ja, want ze moeten vanmiddag de deur uit.”

“Weet ik.”

“OK, tot later.”

Ik laat de telefoon naast ons op het bed vallen en hervat waar we mee bezig waren. Ik concentreer me nu weer volledig op Hugo. Het hoeveelste orgasme beleef ik nu alweer met hem, sinds hij is thuisgekomen? Ik ben de tel al lang kwijt.

Als we nog even liggen na te sudderen, fluistert Hugo:

“Kan ik met je meerijden, ik wilde ook naar Rotterdam. Ik heb nog wat klusjes af te maken op die oude schuit in de Leuvehaven. Daar wil ik de komende dagen mee verder.”

“Waar ik je voor het eerst zag?”

“Precies.”

“Tuurlijk kan je meerijden. Als je wilt kun je ook blijven logeren.”

---

“De volgende keer, moet je je telefoon aan het eind van het gesprek wel uitzetten,” zegt Jane als ik rond de middag binnen kom vallen.

“Hoezo…? Wat, dat meen je niet. Heb je mee zitten luisteren?”

“Een hele poos,” bekent Jane. “Toen heb ik de verbinding maar verbroken, want het leidde me te veel af van mijn werk.”

---

Pru is er niet voor het avondeten, maar Lob en Jane zitten beide naar Hugo te lonken. Ik heb zitten opscheppen over zijn prestaties en zijn willen dat ook best eens aan den lijve ondervinden. Ik wacht glimlachend af hoe dit afloopt. Wat er ook gebeurt, Hugo eindigt vannacht in mijn bed, dat weet ik nu al.

Voordat het zover is, hebben Jane, Lob en ik alle drie een uitbundig orgasme beleefd. Wanneer Hugo’s genotsknots even moet regenereren, gebruikt hij handen en mond en aan het eind van de avond hebben we geen van drieën meer iets te wensen over.

(anna)
ZONDAG, 17 OKTOBER 2004

Ergens diep in de nacht word ik wakker. De geilheid in mijn lijf is alleen maar erger geworden. Ik geniet er een poosje eenvoudigweg van de spieren in mijn dijen aan te spannen en te verslappen. Dat alleen al is genoeg om mezelf nog meer op te winden. Dan merk ik opeens dat Hugo’s hand niet meer stil op mijn tiet ligt, maar dat zijn vingers heel zachtjes mijn tepeltje strelen. En tegen mijn bil lig onmiskenbaar een knoepertharde knots.

In de schemertoestand tussen slapen en waken genieten een tijdlang we van de nabijheid van elkaars lijf. Wie dan als eerste een stukje opschuift weet ik niet meer. Hugo gaat wat naar achteren, ik ga wat naar voren en dan… Hugo’s eikel port tussen mijn benen. Vlakbij waar hij moet zijn, maar net niet helemaal op de goede plek. Hugo’s ene hand ligt op mijn tiet, met de andere hand kan hij er niet bij. Ik reik naar achteren en een klein duwtje in de goede richting is al voldoende. We schuiven in elkaar als twee stukjes van een puzzel.

Vanmiddag was als de woeste oceaan tijdens een orkaan bij vuurland. Dit is als de zacht kabbelende golfjes in een tuinvijvertje op een stille zomerdag. We bewegen niet of nauwelijks. Ik trek alleen af en toe onwillekeurig mijn kutspieren samen. Hugo’s pik lijkt soms even in me te steigeren, terwijl hij verder helemaal stilligt. Toch beleef ik een lang en intens orgasme. Ik weet dat Hugo ook klaarkomt als de nattigheid tussen mijn kont en zijn onderlijf nog meer toeneemt. Zo vallen we weer in slaap.

Zo worden we ’s ochtends ook weer wakker. Geloof het of niet, maar hij zit nog steeds in me. Ik weet niet eens of Hugo slaapt of wakker is. Zijn pik maakt net zulke delicate bewegingen in me als vannacht. Een poosje laat ik mijn opwinding er door opvoeren. Als Hugo’s vingers mijn tepeltje weer opzoeken weet ik zeker dat hij ook weer wakker is. Dan draai ik bij hem vandaan, duw hem op zijn rug en laat ik me over zijn pik heen zakken. Zo kunnen we elkaar tenminste zien.

Hij kijkt me grijnzend aan.

“Lekker ding.”

“Zelf lekker ding.”

“Geile del.”

“Neukbeest.”

Hij tilt zijn handen op om mijn tieten te strelen. Dan hebben we geen tijd meer om nog wat te zeggen.

Na weer een lekkere lange douche is het tijd voor de brunch. We hebben gisteren geen van beide veel gegeten en we hebben honger als paarden. Ik bak eieren met spek en maak toast, terwijl Hugo sinaasappels perst en koffie zet.

Als we dat allemaal op hebben en voldaan naar elkaar zitten te kijken, vraagt Hugo:

“Wat doen we de rest van de dag: zeilen of neuken?”

Ik laat mijn blik zakken. Als die vraag aan Hugo’s pik gesteld zou worden, was het antwoord wel duidelijk: die is al weer helemaal klaar om in actie te komen. Ik strijk er met mijn vlakke hand lichtjes overheen. Dan kijk ik door het raam. Het is grijs en er valt een beetje regen. Het waait nog steeds flink. Echt weer om binnen te blijven… of toch niet.

“Zeilen,” zeg ik resoluut, net op het moment dat Hugo’s lippen zich om mijn tepel sluiten.

“Zeilen en daarna neuken.”

Hugo aarzelt even. Wil hij de volgorde veranderen misschien? Eerst neuken, dan zeilen? Dan nog een keer neuken? Als hij nog wat had willen zeggen is het te laat op het moment dat ik mijn jeans aanschiet, gevolgd door een T-shirt en een dikke trui.

“Geen ondergoed?” vraagt hij met een lach om zijn mond.

“Nee, alle lingerie die ik bij me had is gisteren op brute wijze van mijn lijf gescheurd.”

Ik kijk naar de rafelige voile die om de lamp gedrapeerd is, de resten van mijn nachthemd.

“Schande,” zegt Hugo. “Wat voor onverlaat heeft dat gedaan?”

“Een vreselijke vent. Eerst scheurde hij al mijn kleren van mijn lijf en toen heeft hij me zowat door het bed heen geneukt.”

“Wat een ontzettend brute kerel.”

“Ja… heerlijk!”

Met gereefd zeil en een kleine fok jagen we de Volharding door de golven. Gewoon lekker zeilen om het zeilen, we hoeven nergens heen. Met halve wind, voor de wind en dan weer scherp aan de wind. Ik geniet van elke seconde. Ik ben blij dat ik het zeilpak heb aangetrokken dat Hugo me in de hand drukte, want de zon laat zich maar af en toe even zien en het is best fris. Samen leunen we tegen de helmstok. We wisselen kusjes uit en de geilheid heeft mijn lijf nog steeds in haar bezit.

We moeten wenden. Hugo loopt naar het voordek. Met een armzwaai geeft hij aan dat hij er klaar voor is. Ik duw de helmstok krachtig van me af en het schip draait in de wind. De boeg boort zich in een golf. Het buiswater dat tot aan het achterdek sproeit, draagt een knetterende vloek mee. Er gaat blijkbaar iets niet goed op het voordek. Een tweede golf en ik krijg opnieuw een koude douche. Het kille water dringt langs mijn nek onder mijn zeiljack. De volgende golf beukt het laatste restje vaart uit de boot en we beginnen achteruit te dobberen. Ik stuur tegen en moet al mijn kracht gebruiken om te voorkomen dat het roer helemaal dwars gaat. Hugo trekt de fok bak en heel langzaam draaien we in de goede richting. De zeilen vullen zich weer met wind en we beginnen weer vooruit te gaan.

Hugo is nog veel natter dan ik. Toch we willen we geen van beiden nog van ophouden weten. We zeilen nog een rondje, voordat we het schip aan het eind van de middag weer afmeren. Haastig ruimen we de zeilen op, want we hebben het beide koud.

Wat is de beste manier om snel weer op te warmen? Een warme douche? Er is nog een betere manier. We stropen onze kleren uit en kruipen dicht tegen elkaar aan, diep onder het dekbed. Mijn shirt en trui waren flink vochtig, die van Hugo flink nat. Ik heb kippenvel en mijn tepeltjes zijn keihard. Hugo legt zijn handen op mijn tieten om die als eerste op te warmen. Zijn pik is gekrompen tot iets belachelijk kleins, maar ontdooit snel in mijn hand.

Warm zijn we snel genoeg weer. Heet zelfs. Ik blijf Hugo’s pik almaar zachtjes strelen. Hij speelt met mijn kut. We zoenen een beetje, maar we liggen ook hele pozen alleen maar tegen dicht tegen elkaar aan. Als we later neuken is het ook traag en behoedzaam.

Zelf eten koken of buiten de deur eten? Buiten de deur, besluiten we. Ons lekker laten verwennen. Ik neem de tijd om mezelf klaar te maken. Haar in een nonchalante staart; sieraden; make-up. Een wijde zwarte rok met een hele brede riem die laag op mijn heupen hangt. Hij reikt bijna tot op mijn knieën. Daarbij een paar zwarte kousen, mijn Dusseldorf-laarsjes en een mooi strak zwart truitje met lange mouwen en een lage hals. Niets er onder, al mijn lingerie is immers gisteren kapotgescheurd. Terwijl ik me aankleed, kijkt Hugo toe alsof hij me het liefst meteen weer naar bed zou sleuren. Maar ik laat me niet sleuren zolang ik niet gegeten heb. Zelf ziet hij er ook goed uit in strakke jeans en een donker overhemd.

“Draai eens rond,” vraagt hij.

Ik doe wat hij zegt. De rok zwiert om mijn benen.

“Sneller.” Ik doe het. De rok zwiert hoger.

“Nog sneller.”

Nog hoger wappert de rok. Hugo kan mijn dijen zien tot boven de rand van mijn kousen, maar om mijn kont te zien moet hij echt op zijn knieën gaan. Ik heb dit wel eens voor de spiegel geprobeerd. De rok hang zo laag om mijn middel dat er verder niets te zien is.

Met mijn korte dikke jasje houd ik mijn bovenlijf wel warm, maar om mijn benen is het best wel frisjes en de reep blote buik die onder het jasje uit komt wordt ook wel koud. Maar we stappen stevig door en het is niet ver. Een knus restaurantje in de binnenstad. Hugo is een oude bekende, hij krijgt een warm welkom van de gastheer. Die brengt ons naar een tafeltje in een schemerige nis. Als we door het restaurant lopen, kijken verschillende van de gasten naar ons. Volgens mij zien ze het aan onze gezichten: deze twee mensen hebben net samen geneukt. En straks na het eten gaan ze het nog een keer doen!

Het tafeltje is gedekt voor twee personen, tegenover elkaar, maar wij gaan naast elkaar op het bankje zitten. Dicht tegen elkaar aan. Hugo vertelt van zijn reis, van al zijn avonturen. Ik moet aan een stuk door lachen, want hij brengt het ontzettend humoristisch. Tussen de gerechten door strelen we elkaar en wisselen we af en toe een zoen uit. Als we op het nagerecht wachten, vinden Hugo’s vingers hun weg onder mijn rok en spelen gedachteloos een beetje met mijn schaamlippen. Het kan niet anders of de serveerster heeft het gezien, maar ze zet heel professioneel de schalen op tafel, schikt het bestek nog wat beter en wenst ons een smakelijke voortzetting.

We zitten zo knus tegen elkaar aan dat we nog helemaal niet weg willen. Dus bestellen we nog koffie en likeur. Dat drinken we langzaam en met kleine slokjes op. Dan is het echt tijd om te gaan, bijna alle andere gasten zijn al weg. De gastheer wenst ons nog een plezierige avond.

“Dat zal wel lukken,” antwoordt Hugo met een knipoog.

Als we door de smalle straatjes lopen, blijft Hugo plotseling staan. Ik stop ook. Hij hurkt alsof hij zijn veter wil strikken maar hij heeft helemaal geen veters. Hij legt zijn handen op mijn benen, schuift mijn rok omhoog tot boven mijn kont en drukt zijn mond tegen mijn bil. Zijn tong glijdt tussen mijn bilnaad en duikt dan tussen mijn benen. Ik duw mijn kont wat naar achteren en voel het puntje van zijn tong tegen mijn kut. Even maar, dan laat hij mijn rok weer vallen en komt hij overeind.

“Even een voorproefje,” zegt hij.

Het is te koud voor veel meer voorproefjes, dus we gaan maar weer snel in de richting van de Volharding. We stoppen alleen af en toe even voor een snelle zoen.

In het ruim leidt Hugo me naar het bed. Zodra ik lig, slaat hij mijn rok weer omhoog en duikt hij tussen mijn benen. Nu gunt hij zijn tong alle tijd om mijn kutje te verwennen.

Mijn laarzen en kousen lijken hem te fascineren. Hij kneedt mijn kuiten door het soepele leer, laat zijn vingers over het gladde nylon glijden en vooral langs de grens tussen nylon en blote huid, bovenaan mijn dijen. Ik streel zijn golvende lange haar en geniet. Zijn tong gaat keer op keer langs mijn schaamlippen. Gretig zuigt hij mijn vocht op. Als hij eindelijk mijn klit in het spel betrekt, lig ik te kronkelen van genot.

Pas als ik mijn eerste langdurige orgasme achter de rug heb, kleedt Hugo zich uit. Zijn pik staat fier omhoog. Ik druk er een heleboel vlinderkusjes op. Dan maakt Hugo mijn rok los en trek hij mijn trui over mijn hoofd. Hij stort zich meteen op mijn tieten en zuigt langdurig op mijn tepeltjes. Soms heel zacht, soms zo hard dat het bijna pijn doet.

“Kom, neuk me,” fluister ik meer dan eens, maar hij laat zich niet haasten.

Eindelijk komt hij in me. Ik sla mijn benen om zijn heupen en wrijf met mijn laarzen tegen zijn kont. Een nieuw orgasme stroomt door me heen en Hugo moet me een beetje afremmen, want hij wil dat we er zo lang mogelijk van genieten.

(anna)
ZATERDAG, 16 OKTOBER 2004

Hard werken. Dek boenen, Binnen stoffen en dweilen, de raampjes wassen, het hele schip krijgt een grote beurt want ik wil dat het er piekfijn uitziet als Hugo thuiskomt. Terwijl ik er mee bezig ben en er aan denk wat er gebeurt als hij straks thuiskomt, dan word ik af en toe overvallen door twijfels. Is dit wel wat hij wil? Wil hij niet liever alleen zijn na die lange reis? Of stel dat hij niet alleen is, maar iemand heeft meegenomen? Dan loop ik hier natuurlijk ook alleen maar in de weg.

En wat is dat vreemde, kriebelige gevoel in mijn buik? Ik houd het maar op zenuwen.

Het ontbijt heb ik overgeslagen. Voor de lunch haal ik een zak krentenbollen bij de bakker. Terug op de Volharding eet ik een halve krentenbol op, de rest leg ik zenuwachtig weer weg. Dan bedenk ik dat er vanavond en morgen ook gegeten moet worden, dus ik trek mijn jas weer aan en loop snel naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Ik sta lang te twijfelen: wat zou Hugo het liefst willen eten? Rijst, macaroni, aardappelen? En wat er bij? Aardappelen en groente natuurlijk, nadat hij zo lang is weggeweest. En een biefstuk of een gehaktbal? Ik weet het niet. Allebei dan maar. Als ik klaar ben heb ik een kar vol. Veel te veel natuurlijk.

Terug aan boord ruim ik het allemaal op. Ik heb Hugo’s tv-toestelletje op teletekst pagina 758 gezet en ik kan me er nauwelijks van losrukken. Het toestel heeft ruim een half uur vertraging en de verwachte aankomsttijd is over een uur. Ik eet de tweede helft van de krentenbol, kijk dan weer naar de tv. Om mezelf iets te doen te geven zet ik koffie. Nog vijftig minuten. Ik besluit het bed nog een keer af te halen en er schone lakens op te doen. Nog veertig minuten. Ik zap naar MTV, dan zoek ik teletekst weer op. Nog vijfendertig minuten.

Ik maak mezelf helemaal gek op deze manier. Als hij geland is, duurt het nog minstens twee uur voordat hij hier is. Ik zet de tv uit. Er is niets meer wat ik hier nog kan doen. Ik ga maar weer naar buiten. Ik wandel onrustig door Zierikzee. Loop door de winkelstraatjes. Winkel in, winkel uit zonder iets te kopen. Om de paar minuten kijk ik op mijn horloge. Als ik het echt niet meer uithoudt zet ik weer koers naar de haven. Ik kom langs een bloemenzaak en koop daar drie grote bossen bloemen.

Teletekst moet door een stuk of twintig schermen met aankomsttijden heen bladeren voordat Hugo’s vlucht in beeld komt. Eindeloos lang duurt het. Dan zie ik het verlossende woordje op het scherm: ‘geland’. Een half uur geleden al. Een wee gevoel gaat door me heen. Blijdschap omdat Hugo terug is. Maar ook weer die twijfel: Doe ik er goed aan om hier te zijn? Met bibberende handen snij ik stukken van de bloemstelen af. Ik moet nu opschieten, hij kan elk moment hier zijn. Ach welnee, hij zit misschien nog niet eens in de taxi. Als hij nu instapt, is hij over anderhalf uur hier. Misschien langer.

Nutteloos verschijnen de vluchtaankomsten nog steeds op tv. Hugo’s vlucht staat er al niet meer tussen. Ik zet de tv uit en ga nu mezelf klaarmaken. Ik moet mezelf er steeds van overtuigen dat ik nog tijd genoeg heb, want ik wordt steeds nerveuzer. Ik neem een douche, droog me af, föhn mijn haar. Ik steek het op. Dan de make-up. Nauwgezet, maar heel low-key. Een heel licht blosje; heel subtiele oog-make-up; lip-gloss die de natuurlijke kleur van mijn lippen accentueert zonder op te vallen.

Het flesje parfum dat ik bij me heb, heb ik van Hugo cadeau gekregen. Zorgvuldig doseer ik kleine drupjes op mijn polsen, mijn hals, tussen mijn tieten, op mijn dijen en op mijn enkels. De enige sieraden die ik draag zijn mijn handje van Fatima en de zwijnetand.

Dan het nachthemdje dat ik speciaal heb uitgezocht en het bijpassende broekje: rood, dunner dan dun. Zo dun dat je net zo goed niets aan kunt hebben. Zo dun dat je met bijna nog naakter lijkt dan zonder. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Het effect is magnifiek. Stunning, zouden de Engelsen zeggen. Ik heb zelden moeite om mezelf sexy te voelen, maar nu voel ik me gewoonweg supersexy.

Het is nu intussen anderhalf uur geleden dat hij geland is. Als het vlot gaat kan hij binnen een half uur hier zijn. Ik kijk nog één keer rond. Het luik van de roef staat op een brede kier, duidelijk teken dat er iemand binnen is. De vazen met bloemen staan op tafel en in twee hoeken van het ruim. Alles is klaar.

Zou hij zin hebben in iets te eten of te drinken als hij aankomt? Ik heb geen idee. Om mezelf iets te doen te geven zet ik nog een pot koffie. Met een mok in mijn hand ga ik in de leunstoel in het ruim zitten. Elke keer als ik een auto op de kade hoor, spring ik op om door het raampje te kijken.

Dan nadert er eindelijk een auto met een blauw nummerbord. Een zwarte Mercedes. Hij stopt bij de loopplank. De zenuwen gieren nu echt door mijn keel. Hugo stapt uit, de chauffeur tilt een zware rugzak uit de kofferbak. Ze wisselen nog een paar woorden, dan loopt Hugo de loopplank op. Ik zie hem even aarzelen. Het moet hem zijn opgevallen dat het dek blinkendschoon is en dat het luik openstaat. Hij loopt weer verder. Ik hoor zijn voetstappen op het dek, het luik schuift open. Ik weet zelf niet meer wat ik moet doen. Staan, zitten, liggen?

Dan staat hij al voor me in het ruim. Ongeschoren, schaduwen onder zijn ogen, maar met een grijns op zijn gezicht. Hij kijkt naar me. Hij verslindt me met zijn ogen. Seconde na seconde tikt weg.

“Fleur,” zegt hij.

“Hugo.”

Ik hang al om zijn schouders. Ik zoen hem hard. Zijn vingers klemmen om mijn kont en ik sla mijn benen om zijn middel. We hebben geen woorden nodig. Met langzame passen loopt hij in de richting van het bed. Hij legt me op het laken en richt zich weer op. Weer kijkt hij naar me, alsof hij er niet genoeg van kan krijgen. Alleen me te zien lijkt al voldoende voor hem te zijn.

Waar ik al die tijd op gehoopt heb gebeurt nu. Het voltrekt zich als in slow-motion. Hij bukt zich over me heen. Hij strekt zijn armen. Zijn vingers krommen zich om de stof van mijn nachthemdje. Langzaam scheurt hij het van boven tot onder open. Met één ruk scheurt hij ook het broekje van mijn kont. Alleen daarvan kom ik al bijna klaar. Dan duikt hij op me en zoenen we weer. Ik leg mijn hand op zijn kruis. Ik heb er geen moment aan getwijfeld wat ik daar aan zal treffen: een knoertharde pik.

Zonder onze zoen ook maar een seconde langer te onderbreken dan nodig is, kleed ik hem uit: Eerst zijn jas, dan zijn shirt. Zijn schoenen heeft hij al uitgetrapt en zijn broek en onderbroek volgen. Zweet stof en vuil van de lange reis plakken aan zijn lijf, maar het maakt niet uit. Wat we nu moeten doen kan niet meer wachten: zijn pik glijdt bij me naar binnen.

De vermoeidheid lijkt van hem afgegleden, want we neuken wild. We rollen van de ene naar de andere kant over het bed. Nu eens hij boven, dan weer ik boven. Even trekt hij zich uit me terug, zodat ik me om kan draaien en hij achterlangs weer naar binnen kan stoten. Zo kan hij met beide handen mijn tieten kneden. Ik zit op mijn knieën. Met één hand steun ik me aan het hoofdeinde van het bed, met dan andere houd ik hem bij zijn haar vast om het contact onder het zoenen niet te verliezen.

Elke keer als zijn bekken tegen mijn kont kletst, komen mijn knieën even los van het bed. Hij is niet voorzichtig met me en dat hoeft deze keer ook niet. Ik heb zelfs het gevoel dat we de hele boot aan het schommelen brengen door onze dierlijke lusten.

Hij gromt luid en zijn onbeheerste graaien zendt pijnscheuten door mijn lijf. Maar de pijn die ik voel valt in het niet bij het genot; bij de het overweldigende, sidderende, zinderende orgasme dat door me heen giert.

Hij spuit me vol met een kreet en daarna voel ik hem langzaam in me verslappen. Golven van genot ebben nog na in me, als de langzaam afnemende deining na een hevige herfststorm op zee.

Ook als hij zich terugtrekt, trekken mijn kutspieren zich onwillekeurig nog samen. Ze persen de overvloedige hoeveelheid sperma naar buiten die hij in me heeft gelost. Hugo’s mond hangt half open, terwijl hij er naar kijkt.

“God wat ziet dat er geil uit…”

Zijn pik doen manmoedige pogingen om weer overeind te komen. Zou hij nog een keer…? Nee, nu nog niet. De heftige seks heeft het laatste uit zijn vermoeide lijf gezogen.

Hij strekt zich uit op het bed en ik geloof dat hij het liefst in een lange, diepe slaap zou vallen.

“Eigenlijk wilde ik nog onder de douche,” mompelt hij zonder veel overtuiging.

“Nou kom mee dan.”

Ik spring overeind en begin aan zijn arm te trekken.

“Nee, alsjeblieft.”

(anna)
ZATERDAG, 16 OKTOBER 2004

vervolg

Hugo is te moe om onder de douche te gaan en wil na onze woeste vrijpartij van daarnet het liefst meteen gaan slapen. Ik trek net zo lang aan zijn arm, tot hij overeind komt.

Met een zucht geeft hij toe. Maanden geleden heeft hij mij een keer in bad gestopt toen ik daar niet toe in staat was, nu is het mijn kans om wat terug te doen. De douchecel is klein en we staan dicht tegen elkaar aan geperst als ik hem was. Ik ros shampoo in zijn haar, was hem van top tot teen met douchegel.

Door het zeepwater glibberen onze lijven tegen elkaar aan. Ondanks zijn vermoeidheid is dat aanleiding voor een nieuwe, deugdelijke erectie. Als ik voor hem hurk en zijn pik zoen, voel ik zijn tenen plagerig tegen mijn kut. Met één hand op zijn kont en de andere om zijn ballen, lik ik zijn pik. Ik sabbel op zijn eikel. Ik schat dat hij het niet erg lang gaat volhouden, dus ik zuig hem naar binnen voor de echte originele Fleur-super-special deep throat pijpbeurt.

“God, wat een welkom,” verzucht hij. “Ik heb vaak aan je gedacht toen ik weg was, maar dit heb ik niet durven dromen.”

“Ach, je had nog wat van me te goed.”

“Nou, ik geloof dat ik nu weer bij jou in het krijt sta. Maar vandaag los ik dat niet meer in.”

Voordat hij zich in het bed laat vallen, hangt hij mijn verscheurde nachthemd als een trofee om de lamp. Hij slaapt op het moment dat zijn hoofd het kussen raakt. Ik ben nog lang niet moe. Ik nestel me weer in de leunstoel en neem er genoegen mee naar hem te kijken. Naar zijn te lange haar dat golvend op het kussen ligt. Naar die ene gespierde arm die zichtbaar is.

Heel lang zit ik daar zo. Dan realiseer ik me dat ik de hele dag nog maar één krentenbol op heb. Hoeveel zou Hugo gegeten hebben? Geen idee, maar ik ga hem er niet voor wakker maken. Mijn maag knort. Ik wil niet van de boot af om wat te halen en ik heb ook geen zin om te koken. Een paar krentenbollen, dik met boter besmeerd, moeten het voor vandaag maar doen. De pot koffie die ik vanmiddag gezet heb giet ik in de gootsteen leeg en ik maak een fles wijn open.

Ik zit nog een poos naar hem te kijken en ik wordt weer geiler en geiler. Zal ik hem wakker maken? Nee, geen denken aan, hij heeft zijn rust wel nodig! Zal ik mezelf… nee, ook niet. Geil als ik ben glijd ik onder het dekbed. Ik kruip dicht tegen hem aan. Zijn hand glijdt als vanzelf over mijn lichaam tot zijn vingers mijn tiet gevonden hebben. Ik geniet van zijn warmte, van zijn geur, van zijn lichaam dat bij elke ademhaling iets strakker tegen me aan drukt. Zo val ik ook in slaap.

(anna)
VRIJDAG, 15 OKTOBER 2004

Naar Domburg. Even bij Julia langs om te vertellen over ons succes in Duitsland. Zij is tenslotte degene die ons in contact met Sonja gebracht heeft.

Domburg in de herfst is een stuk minder leuk dan in de zomer. Het is stil in de straatjes en ook in de winkel. We kletsen heel lang en gezellig.

Ik was eerst van plan weer in hetzelfde hotel te gaan waar ik al eerder geslapen heb, maar ik verander van gedachten. In plaats daarvan rijd ik naar Zierikzee, nadat ik Julia mee uit eten heb genomen. De ‘Volharding’ ligt daar weer in de haven. Ik weet waar Hugo gewoonlijk een sleutel verstopt en hoop dat die daar ook ligt nu Hugo voor langere tijd weg was.

De sleutel ligt er en ik glip snel de roef binnen. Het voelt toch een beetje aan alsof ik in overtreding ben – insluipen in andermans onderkomen. Maar het is ook wel lekker om weer in Hugo’s boot te zijn. Het is kil en een beetje muffig, dus ik zet snel wat raampjes open en stook het kacheltje op. Dan maak ik het bed op, kleedt me uit en kruip ik lekker tussen de lakens. Ze ruiken fris en voelen koel tegen mijn blote huid. Het enige wat nog ontbreekt, is natuurlijk Hugo, maar in mijn fantasie ligt hij al naast me. En op me en onder me en overal.

Geloof me, dat is lekker klaarkomen.

(anna)
DONDERDAG, 14 OKTOBER 2004

woensdag en donderdag

Maar weer eens een nachtje naar papa en mama. Lekker met Gwennie gespeeld. Linda was weer in geen velden of wegen te bekennen. Bram ook niet, die is tegenwoordig ook bijna altijd de hort op. ’s Avonds net als vroeger tussen papa en mama op de bank gezeten en tv gekeken. Verder niks.

Hugo belt! Hij komt zaterdag aan op Schiphol. Voordat ik kan aanbieden om hem te komen halen, zegt hij dat er al een taxi is geregeld die hem naar Zierikzee brengt. Jammer.

“Ik kom in het weekend wel even langs,” beloof ik.

“Ja graag, moet je doen. Ik zie er al naar uit,” antwoordt hij geestdriftig.

(anna)
DINSDAG, 12 OKTOBER 2004

vrijdag - dinsdag

De dagen rijgen zich aaneen, zonder dat er heel veel bijzonders gebeurt. Elke keer kijk ik met spanning of de blaadjes aan de bomen al beginnen te verkleuren.

(anna)
DONDERDAG, 7 OKTOBER 2004

Als we ’s ochtends de foto’s nog eens bekijken proberen we het hoofd koel te houden. Het was eigenlijk als proefsessie bedoeld, maar sommige foto’s zijn zo goed, dat ik ze zo voor een brochure kan gebruiken. Ik zeg:

“Er ontbreekt maar één ding. Eigenlijk dom dat ik daar niet eerder aan gedacht heb.”

“Wat dan?”

“De naakte man. Die had er eigenlijk gewoon bij moeten zijn.”

“Wil je dan op elke foto een naakte man in beeld hebben?”

“Nee dat niet, maar wel hier en daar. Op elke bladzijde moet hij wel ergens staan. Niet opvallend, maar wel aanwezig. Zoiets als Idefix in de Asterix-boeken.”

“OK, ik snap het. Nou dan moeten we die er bij in monteren, of anders maken we tijdens een volgende sessie nog een paar foto’s waar hij op staat. Heb je al iemand op het oog?”

“Nee. Ik ga wel eens shoppen bij Angelique. Ik wil ook niet steeds dezelfde. Eveline is ons boegbeeld, die komt overal terug. De mannen wisselen. Nu eens blond, dan weer donker. Soms een viking, soms een zuidelijk type.”

Voordat ik weer naar huis ga, nemen we de tijd om nog even samen in Joyce’s brede bed te kruipen. We zoenen. Met haar tong trekt ze een nat spoor over mijn lijf. Zonder omwegen naar mijn kut. Met dat gemene slangentongetje van haar, geholpen door die trefzekere vingertjes, likt en vingert ze me zonneklaar.

(anna)
WOENSDAG, 6 OKTOBER 2004

Voor de buitenopnamen zijn de herfstkleuren nog steeds niet genoeg doorgebroken en bovendien is het veel te naargeestig weer. Wat we wel kunnen doen is vast eens een paar series studio-opnamen maken. Voor Eveline is dat vooral een manier om aan Joyce en de rest van het team te wennen, maar ik hoop ook op wat materiaal voor een paar mooie folders.

We gebruiken de studio van Joyce haar collega Theo weer en onze vertrouwde kapster en make-up-meiden Sylvia en Kim zijn natuurlijk ook aanwezig. Eveline is in het begin bloednerveus, maar allengs ontspant ze. Joyce bouwt het allemaal heel rustig en ontspannen op. Tijdens de opnames houd ik me op de achtergrond, ik help alleen bij het samenstellen van de verschillende outfits waarin we Eveline fotograferen.

’s Avonds, als iedereen weer naar huis is, zit ik bij Joyce op haar flat de resultaten te bekijken. Joyce is best tevreden:

“Kijk, als ze zich eenmaal over haar zenuwen heen heeft gezet is het een perfect model. Jong en natuurlijk, met een lekker brutale toet en een heerlijk lijf. Je hebt een goede keus gedaan door haar als model te nemen.”

“Dank je. Ik wist het op het moment dat ik haar zag, toen ze met dat gebroken been zat. En we hebben haar een eenmalige kans geboden. waardoor ze zich tot het uiterste zal inzetten. Voor haar kan dit best eens een opstapje zijn naar een internationale carrière.”

“Ik denk dat je gelijk hebt.”

We kijken nog een tijdje naar de foto’s. Bij een korte serie van Eveline in uitdagende lingerie zegt Joyce:

“Als je deze opnames gebruikt in een advertentie-campagne, dan wed ik dat dit binnen de kortste keren bij de meest gedownloade foto’s op internet gaan horen.”

“Denk je?”

“Ja, ze staat er echt opwindend op, vind je niet?”

“Ja dat wel,” geef ik toe.

Ik kijk Joyce aan en merk nu pas hoe waar haar woorden zijn. Ik zie het in haar ogen en voel het in mijn eigen lijf. Joyce schuift haar laptop opzij. We kijken elkaar nog steeds aan. Tien, twintig, dertig seconden gebeurt er niets. Dan kruist Joyce haar armen voor haar buik en rukt in één beweging haar shirt over haar hoofd. Ze drukt haar tieten naar voren. Ik neem een tepel in mijn mond. Joyce grijpt met beide handen naar mijn riem. De gesp krijgt ze los, dan scheurt ze mijn jeans naar beneden zonder de sluiting los te maken. Haar linkerhand streelt mijn kut, met de rechterhand maakt ze haar eigen broek los. Ik trek mijn hemdje uit.

Onze jeans op de knieën, onze stringetjes opzij. Meer tijd hebben we niet. Zo kunnen wel elkaars kut bereiken, we kunnen elkaars tieten strelen en likken. Ik herinner me hoe ik vroeger mezelf vaak met de muis van de computer bewerkte. Ik grijp die van Joyce haar laptop en wrijft er mee over haar kut. Langzaam druk ik hem naar binnen, tot alleen het snoertje nog tussen haar lipjes uit komt. Dan wrijf ik haar klit, net zo lang tot ze gierend klaarkomt.

Ik zit nu ook vlak tegen een orgasme aan. Joyce trekt aan het snoertje tot de muis weer tevoorschijn komt. Nog druipend van haar eigen sappen, drukt ze de muis nu bij mij naar binnen. Mijn knie bonkt tegen de onderkant van de tafel als ze dat doet en met de andere por ik tegen haar dijbeen. Zelfs als Joyce nu niets meer zou doen, dan was een orgasme niet meer tegen te houden. Maar ze duwt nog twee vingers achter de muis aan. Met haar andere hand wrijft ze over mijn klit. Elke keer als Joyce tegen de muis in mijn kut duwt, verspringt het beeld op het computerscherm en komt er een andere foto tevoorschijn van Eveline in een sexy lingeriesetje en met een uitdagende blik op haar toet.

(anna)
DINSDAG, 5 OKTOBER 2004

Voor het ontbijt in de badkamer overvallen door Lob, die weer in één van haar supergeile buien is. Ik heb net een paar handenvol water in mijn gezicht gegooid om een beetje wakker te worden. Ik sta met een handdoek voor mijn gezicht als ze met ferme passen de badkamer binnenkomt. Ik weet meteen hoe laat het is en anders is het wel aan haar gezicht af te lezen. Die blik in haar ogen, die half geopende mond, het puntje van de tong tussen haar volle lippen…

Nog voor ik iets kan zeggen, heeft ze haar mond op die van mij gedrukt. We laten ons op de badmat zakken en momenten later voel ik haar tong al tussen mijn schaamlippen dringen. Al likkend draait ze zich opzij en knielt ze boven me, met haar kont uitnodigend boven mijn gezicht. In een klassiek standje 69 likken we elkaar de hemel in.

(anna)
MAANDAG, 4 OKTOBER 2004

Alles voor de opnames van de nieuwe poster is nu zoveel mogelijk voorbereid. Ik heb met iedereen die er bij betrokken is afspraken gemaakt, voor zover dat mogelijk is. Het grootste obstakel is nu de datum vast te stellen. Ik heb er voor gekozen om de opnames buiten te maken, wat ik in gedachten heb kan niet echt goed in de studio. En voor een reclameposter voor de herfst- en wintercollectie mogen de blaadjes aan de bomen op zijn minst wel een beetje geel zijn. Afwachten dus.

(anna)
ZONDAG, 3 OKTOBER 2004

Carolien gaat na het middageten weer weg. Lob is naar familie en ik ben alleen thuis. Zo is het grote huis opeens wel weer heel erg leeg en eenzaam. Toch kan ik niet de energie opbrengen om gezelschap op te zoeken.

Ik lig lui op de bank en ik zap. Veel is er niet op tv. Allemaal mensen die lullen over dingen die ze erg belangrijk vinden. Ik blijf een poosje bij de sport hangen en zap dan weer verder. Op MTV staan een paar lekkere jongens te swingen. Mooi strak lijf, smal kontje in een nauwe spijkerbroek, T-shirtje.

Ik zak wat onderuit. Ik pak de afstandsbediening in de andere hand, zodat ik de rechterhand vrij heb. Ik masseer mijn kut lichtjes. De volgende clip begint al weer. Ook wel een mooie knul die hierin meedoet, samen met een paar van die heerlijke dansmeisjes.

Harder en sneller wrijf ik. Ik druk mijn benen wijder uit elkaar en zak nog wat verder onderuit. Opgezweept door de ritmes van de muziek zwieren mijn vingers over mijn schaamlippen.

Al gauw doen de beelden op tv er niet meer toe. Ik verzin zelf wel beelden bij de opwindende klanken. Beelden van mooie jongens en mooie meiden met heel weinig kleren aan. Beelden die mijn smachtende kutje doen soppen en die mijn vingers nog sneller op en rond mijn klit laten dansen.

(anna)
ZATERDAG, 2 OKTOBER 2004

Ik breng weer de hele dag in bed door, maar nu samen met Carolien. Dat is toch een stuk leuker dan alleen. Lob staat al vroeg in de ochtend op. In de loop van de middag komt ze ons weer gezelschap houden. Lekker rollebollen in mijn bed. Samen kijken we nog een keer naar de video van de after-afterparty en beleven dan samen het zoveelste orgasme van de dag.

(anna)
VRIJDAG, 1 OKTOBER 2004

Het is loodgrijs, druilerig, zwaarbewolkt. Zo’n dag dat je het liefst in bed blijft. Dat doe ik dan ook tot diep in de middag. Dan pas verzamel ik genoeg moed om mezelf van de slaapkamer naar de badkamer te slepen. Van de douche knap ik een klein beetje op.

Ik sla een warme deken om me heen en ga maar eens op zoek naar wat eetbaars. Al op de trap komt me een heerlijke geur tegemoet. Lob is weer eens een van die heerlijke Surinaamse gerechten aan het koken.

“He Fleur, ik vroeg me al af of we je vandaag nog zouden zien.”

“Nou, die geuren die hier vandaan komen die kunnen zelfs de doden tot leven wekken. Wat krijgen we?” vraag ik, terwijl ik met mijn vinger een grote schaal uitlik.

“Pom. Het is net de oven in gegaan. Ik wil nog een salade maken en roties en ik moet nog snel even naar de Appie, want ik heb niet genoeg rijst in huis.”

Ze kijkt zo wanhopig, dat ik spontaan aanbied:

“Zal ik maar even rijst voor je halen?”

“O, als je dat zou willen doen, dat zou me enorm helpen.”

Dus sleep ik me maar weer naar boven. Snel een beetje opmaken. Mijn oude jeans aan, sokken, schoenen, hemd, shirt, trui. Op weg naar buiten pak ik nog mijn jasje van de kapstok. Sinds mijn reis naar Thailand en Maleisië kan ik maar niet meer wennen aan de kou hier. Toch doet de buitenlucht me goed. Ik zie de wereld om me heen weer wat helderder.

Ik vind een baaltje rijst van Lob’s favoriete merk. Terwijl ik toch hier ben, stop ik ook maar een grote zak drop in mijn mandje en stop ik even bij de chocola om wat lekkers uit te zoeken. Terwijl ik gehurkt voor het schap zit, zie ik twee meter verderop een knul naar me kijken. Het is een scholier die een zakcentje verdient met vakkenvullen. Hij is gemakkelijk afgeleid, want de zakken bonbons in zijn hand blijven in de lucht hangen als hij naar me kijkt. Jammer dat ik geen rok heb aangetrokken, dan kon ik hem een beetje plagen. Nu laat ik mijn hand alleen even onder mijn shirt glijden, over mijn tiet. Als ik opsta en heupwiegend wegloop, weet ik dat hij me nastaart totdat ik de hoek om sla.

Ik sluit aan bij de kassa. In gedachten nog bij de knul met de bonbons. Ik schrik daar pas uit op, als het meisje voor me met haar tas tegen me aan stoot. Ze heeft het zelf niet eens in de gaten. Ik ben ongemerkt ook wel heel dicht achter haar gaan staan. Ze doet zelf een stapje naar voren als daar weer wat ruimte komt.

Een paar laarsjes met opzij van die gespjes omsluiten haar stevige kuiten. Een paar nog steviger dijen, gehuld in een dikke, donkere panty komt onder een mosterdkleurig suède rokje uit. Ze draagt een bruin suède jasje met nepbont langs de kraag. Haar donkere haar zit in een nonchalant staartje, bij elkaar gehouden met een roze bandje. Een roze sjaal hangt losjes om haar hals. In haar linkeroorlelletje drie knopjes met felgekleurde steentjes. Boven een rijtje kleine ringetjes. Op haar wang en in haar nek zie ik een stuk of wat kleine bruine moedervlekjes. Ik laat mijn blik weer zakken naar haar rok, die strak om haar kont spant. Dan weer naar haar benen. Mooie benen, benen met houvast.

De band schuift verder. Een pak toiletpapier hapert even, maar als het meisje haar twee flessen cola er achter zet, dan schuift het wel door. Ze legt de rest van haar boodschappen er achter. Twee zakken ribbelchips uit de reclame, een diepvriespizza, een rol beschuit, margarine, kaas. Dan zet ze zo’n driehoekige staaf op de band, teken dat ik mijn boodschappen ook kwijt kan. Gelukkig maar, want die baal rijst trekt zwaar aan mijn arm.

Als ik mijn mandje op de stapel onder de kassa zet, draait ze zich even naar me om. Ze komt me vaag bekend voor, met haar brede, volle mond. Ze heeft een knopje in haar neusvleugel en een wenkbrauwringetje. Zwart gelakte nagels, verder geen make-up. Een zwart truitje spant om een paar flinke tieten. Ze herkent mij wel meteen:

“He Fleur!”

Ik kijk haar vragend aan.

“De Dance Parade,” zegt ze. “De afterparty. Of liever de after-afterparty…”

Nu weet ik het weer. Ze was één van de meiden die bij de crew hoorde, die de boel na de party moest afbreken. We kijken elkaar even aan, weten even niet wat te doen. Dan, opeens, staan we te zoenen. Het puntje van haar tong ontmoet die van mij. Het glijdt langs mijn lippen, het dringt in mijn mond. Haar tieten pletten zich tegen die van mij en ze drukt haar kruis naar voren.

“Zegeltjes?” het klinkt wat bitsig, ongeduldig.

Het meisje achter de kassa heeft het misschien al één of twee keer eerder gevraagd, maar het drong niet tot ons door. We laten elkaar los, het meisje verontschuldigt zich:

“Sorry… ja… nee, geen zegeltjes.”

Snel legt ze haar sleutelbos met de bonuskaart op het plankje. De caissière bloost. Die heeft straks wat te vertellen.

Het meisje van de afterparty treuzelt een beetje met het inpakken van haar boodschappen. Ze is net klaar als ik ook heb afgerekend. Ik kijk naar de pizza die boven haar tas uit steekt en zeg:

“Heb je geen zin om bij ons te komen eten? Mijn vriendin kan heerlijk koken. Ze maakt pom, een Surinaams gerecht. Echt lekker. Met kip en rijst.”

Ze denkt er niet lang over na:

“Ja graag.”

Ze heeft een oude, klepperende Renault Kangoo. Ik kijk naar haar benen, het nylon van haar panty schuurt zachtjes over elkaar als ze de pedalen bedient. Ik weet niets van haar, alleen dat ze verrukkelijk kan zoenen. Zou ze het erg vinden als ik mijn hand op haar been leg? Vast niet.

Als mijn vingers haar bovenbeen raken, schuift ze iets naar voren. Heel weinig, maar ik weet genoeg. De panty voelt zacht en glad aan. Koel als ik mijn hand er op leg, maar meteen daarna warm. De ruwe stof van mijn jeans schuurt tegen mijn kutje als ik in mijn stoel heen en weer schuif.

Gelukkig is er een parkeerplekje pal voor de deur. Het meisje draait de auto er behendig achteruit in, totdat haar bumper de auto achter ons raakt, dan een half metertje naar voren, klaar. We gaan niet naar de keuken, maar rechtstreeks naar mijn kamer. Ze trekt haar laarsjes uit. Ik heb mijn handen dan al onder haar rok om panty en broekje samen naar beneden te trekken. Haar rok en jasje volgen, dan haar shirt. Ze reikt achter haar rug om haar bh los te maken, maar ik ben eerder. Het haakje springt los en haar tieten rollen er uit. Ik heb mijn trui ook al uitgetrokken en ze helpt me met mijn shirt en hemd.

Ze trekt me tegen zich aan en lijf aan lijf staan we te zoenen. Er is nu geen kassameisje dat ons onderbreekt, geen rij wachtenden die gegeneerd toekijken. Gewoon, alleen wij twee. Ik maak mijn jeans los en probeer hem naar beneden te trekken. Dat lukt niet al te best. Ik laat me op het bed vallen en probeer mijn benen er uit te trekken, Helemaal verkeerd natuurlijk. Ik heb mijn schoenen nog aan en het gevolg is dat de broek binnenstebuiten aan mijn voeten hangt. Het meisje helpt me er mee.

Dan liggen we weer in elkaar’s armen. Ik begraaf mijn gezicht in haar tieten en graai tussen haar benen. Ze kreunt luid als ik mijn vingers om haar kut krom. Wild liggen we te vrijen. We rollen over elkaar heen, dan weer ligt zij boven, dan weer ik. We likken, vingeren, zuigen, zoenen. Zo’n lekker lijf in mijn bed, ik weet niet waar ik beginnen moet: haar mond, haar tieten, haar buik, haar dijen, haar kut. Ze heeft een clithood piercing, een staafje met aan elk uiteinde een klein metalen bolletje. Een ervan rust tegen haar klit, nu nog verborgen tussen de huidplooien.

Als zijn dan twee vingers bij mij maar binnen steekt en tegelijk mijn klit begint te likken, dan laat ik me helemaal gaan. Dan heb ik even geen tijd meer om haar de vingeren of te zoenen, alleen haar tieten blijf ik strelen. Haar tepels zijn stevige, harde knoppen en daaromheen is het zacht en glad. Mijn orgasme duurt en duurt en duurt ongecontroleerde kreten ontsnappen aan mijn keel.

Pas na een hele tijd graai ik opnieuw tussen haar benen. Eerder was ze al flink vochtig daar, maar nu stromen de sappen over mijn vingers als ik die bij haar naar binnen prop. Ze duwt haar kut krachtig tegen mijn hand. We rollen om, ik lig nu boven. Ik sabbel eerst op die verrukkelijke tepels, dan bewerk ik een ander knopje met mijn tong. Zij kreunt en hijgt nog luider dan ik net deed. Als ik even opkijk zie ik dat ze haar ogen stijf heeft dichtgeknepen, haar mond hangt open. Haar tong strijkt keer op keer langs haar lippen. Die mooie volle tieten golven bij iedere beweging die haar lijf maakt.

Meteen ga ik weer verder, met mijn tong op haar kut. Ik zuig haar piercing naar binnen en laat hem dan weer tegen haar klit terugstuiteren. Keer op keer en elke keer versterkt het zich door haar hele lichaam heen.

Met mijn hoofd op haar buik liggen we na te genieten. Haar vingers glijden langzaam door mijn haar. De kamerdeur staat nog open en mijn huisgenoten hebben dus mee kunnen genieten van de herrie die we geproduceerd hebben. Wij genieten intussen mee van de heerlijke geuren die uit de keuken opstijgen en ik realiseer me dat ik trek heb.

“Ik had je te eten gevraagd, weet je nog” zeg ik.

“Ja.”

“We hebben ons wel een beetje af laten leiden.”

“Dat kun je wel zeggen.”

“Zullen we nu dan maar gaan kijken of ze beneden nog wat voor ons over hebben gelaten?”

“Graag, maar kan ik eerst even douchen?”

Zweetdruppels op haar voorhoofd en op haar bovenlijf laten zien dat een douche geen kwaad kan. Bij mij is het al niet anders.

“Samen dan?” stel ik voor.

“OK.”

Als we onder de straal staan, realiseer ik me dat ik niet eens weet hoe ze heet. Zij kent mijn naam wel, maar die van haar ben ik vergeten.

“Hoe heet je ook al weer,” vraag ik.

“Carolien.”

“O ja, Carolien. Aangenaam. Welkom ook.”

“Dank je,” zegt ze lachend.

Ik geef haar een pyjamabroek en een hemdje van Lob, dan hoeft zie zich niet in haar eigen kleren te hijsen voor het eten. Zelf heb ik genoeg aan een oversized T-shirt. In de keuken vinden we Lob, Jane, Pru en een paar vriendinnen van Lob en Pru. Ze kijken ons lachend aan. Als iedereen zich aan elkaar voorgesteld heeft, gaan Carolien en ik zitten.

“Zeg Fleur,” zegt Lob.

“Ja?”

“Ik hoop dat je rijst hebt meegenomen? Wat er nog was heb ik gekookt, maar dat hebben wij intussen opgegeten.”

“O ja, dat is waar ook.”

Ik ren naar boven en haal het baaltje rijst. Caroliens pizza neem ik ook maar mee en die dump ik in de afvalemmer. Die is intussen ontdooid en druipt van het condenswater. Lob zet gauw de rijststomer aan zodat we een kwartiertje later eindelijk kunnen eten.

Ja, Pru en de andere meiden gaan uit. Lob heeft geen zin en Carolien en ik ook niet. Al tijdens de afwas voel ik Caroliens hand onder mijn shirt naar mijn kont glijden. Ik druk mijn kont naar achteren. Dat herhaalt zich een paar keer. Dan draai ik me om en met mijn natte hand vis ik een tiet uit Caroliens hemdje en druk er een zoen op. We maken de afwas snel af en gaan dan samen met Lob naar boven. Wat we voor het eten met zijn tweeën konden, dat kunnen we nu ook met zijn drieën.

(anna)
113492 bezoekers