Neem Je Me Mee ?

Ze leek niet op haar plaats daar. Vriendelijk glimlachend, maar eenzaam, en geduldig wachtend tot het voorbij zou zijn. Net als ik.

Het was een feestje bij een collega thuis. Hij was jarig. Er waren een stuk twintig mensen van kantoor op af gekomen, voornamelijk mannen van een jaar of vijftig, waardoor ik me plotseling jong voelde. Sommige van hen hadden ook hun vrouw meegenomen en een paar zelfs hun kinderen. Zo’n hecht bedrijf was het. Eén van die kinderen was Abdels dochter en ze stond beleefd knikkend met een zwetende, grijze man te praten die ik herkende van Legal. Waarschijnlijk was ze alvast aan het informeren naar haar carrièremogelijkheden bij ons op kantoor. Hij had een groot glas met rode wijn in zijn hand, dat vervaarlijk heen en weer klotste. Zij had een glas Spa Rood dat ze krampachtig met beide handen vasthield. Op haar vader Abdel na was zij de enige moslim op het feestje. Haar hagelwitte hoofddoek stak zelfbewust af tegen de morsige, blauwe pakken met donkerrode vlekken.

Ik hield niet zo van dit soort feestjes, maar ze hoorden er nu eenmaal bij en het was zonder meer een faux pas om ze niet te bezoeken. Dus schudde ik slappe handjes, lachte om slappe grappen en probeerde niet te veel te drinken. Soms, als ik geluk had, kon ik een interessant gesprek voeren met iemand, maar dat was me die avond nog niet gelukt. Toen Adbels dochter steeds wanhopiger over de schouder van haar geanimeerde gesprekspartner door de woonkamer begon te turen, liep ik op hen af.

“Ruud,” begon ik en legde een hand op zijn schouder. “Dick zoekt je. Volgens mij zag ik hem net in de keuken.”

Ruud keek me verbaasd aan, maar herkende me en schudde me de hand.

“Laurens! Goed je te zien, jongen. Ik wist wel dat jij hier ook zou zijn vanavond! Jij laat ook nooit een kans schieten om een glaasje te drinken, hè?”

Hij klopte op mijn schouder, knikte naar het meisje en liep richting de keuken.

“Laurens,” zei ik en stak mijn hand naar haar uit. “Ben jij Adbels dochter? Ik ben een collega van kantoor.”

“Hoe raad je het,” zei ze spottend, maar schudde toch mijn hand. “Ik ben Salma.”

Ze leek gespannen, maar er hing ook een soort nonchalance om haar heen. Het deed me denken aan het cynisme waar sommige collega’s zich achter verborgen wanneer ze hun tweede reorganisatie hadden overleefd. Dat verontrustte me, want ze leek me veel te jong voor zulk pessimisme.

“Volgens mij heb je het hier net zo naar je zin als ik,” zei ik.
“Enorm.”
“Was het je vaders idee om mee te gaan?”
“Ja. Hij wil dat ik over een paar jaar stage kom lopen.”
“Wil je dat zelf ook?”

Ze glimlachte, maar gaf geen antwoord. Ze wist het goed te verbergen, maar oogde nog eenzamer en ongelukkiger dan ik gedacht had.

“Het is warm hier en luidruchtig,” zei ze toen. “Zullen we buiten gaan staan?”
“Het is koud buiten,” antwoordde ik.
“Dat geeft niet.”

Ik volgde haar door de schuifpui naar de achtertuin, waar enkele mannen met sigaren zich verzameld hadden rond een vuurkorf bij het zwembad. Salma en ik bleven uit hun buurt, maar de oranje gloed van de vlammen flakkerde in haar gezicht.

“Gaat Ruud je aan je stage helpen?” Vroeg ik.
“Hij weet niet eens wat dat is. Hij praat gewoon graag over de geschiedenis van het kantoor.”
“Wist je dat hij erbij was toen het opgericht werd in 1843?”
“Nee, maar dat verbaast me niks.”

Ze glimlachte even en keek me aan.

Haar gezicht was rond en had een aangename, egale tint die me deed denken aan terracotta of iets anders mediterraans, omring door een glanzende, witte hoofddoek die strak om haar hoofd zat en sierlijk golfde bij haar hals. Haar bruine, amandelvormige ogen waren licht aangezet met mascara en ze had een kleine, ronde neus. Haar brede mond en volle lippen hadden een roodbruine kleur waarvan ik me afvroeg of die aangebracht was. Salma was een kop kleiner dan ik een oogde mollig, maar dat was moeilijk te zeggen, omdat ze een wijdvallende blouse droeg boven een losse pantalon.

“Moet je altijd mee naar dit soort dingen?” Vroeg ik. “Ik geloof niet dat ik je eerder gezien heb.”
“Sinds kort pas,” antwoordde ze. “Sinds ik besloten heb om bedrijfskunde te gaan studeren.”
“Schijnt best een leuke studie te zijn.”

Ze keek me uitdrukkingloos aan en ik vroeg me af of ik haar beledigd had.

“Je hoeft niet met me te praten, hoor. Ik weet dat mijn vader dat graag wil, maar het hoeft niet.”
“Je vader heeft niks gezegd tegen me.”
“Bij dezen dan.”

Haar cynisme choqueerde me. Op die leeftijd!

“Het interesseert me niet wat je vader wil,” zei ik. “Mijn werk interesseert me überhaupt weinig. Ik werk om te leven en niet andersom. Al het geld dat ik verdien, en dat is veel te veel, maak ik op aan kleding, eten, drinken en reizen. Ik heb een appartement aan zee in Italië en daar vlucht ik zo vaak als ik kan naartoe. Volgend weekend ga ik weer en al vier weken lang tel ik de dagen af.”

Salma keek me indringend aan, alsof ze me inschatte.

“Neem je me mee?”

***

Dag 1

Het was natuurlijk gekkenwerk, maar Salma had me tot drie keer toe verzekerd dat dit voor haar een peulenschil was. De helft van haar vriendinnen had stiekem een vriendje, vaak in het buitenland, en daar gingen ze regelmatig een paar dagen op bezoek. Vriendinnen onderbouwden dan hun afwezigheid – een studiereis of een bezoek aan een verre nicht – met uitgebreide, tot in detail doorgesproken alibi’s, inclusief berichten op Whatsapp en Facebook, tot aan gefotoshopte groepsfoto’s toe. Zelf was zij altijd de braafste van de groep geweest, of dat zei ze althans, en daarom hadden haar vriendinnen enthousiast een vijfdaagse schoolexcursie voor haar samengesteld waar Adbel en haar moeder met open ogen ingelopen waren. In werkelijkheid ging ze vijf dagen met mij naar de Italiaanse Riviera.

We hadden elkaar sinds het feestje alleen nog via e-mail gesproken en dan alleen over praktische zaken als vliegtickets, reistijden en verzekeringen. Ze communiceerde altijd in korte, zakelijke zinnen en het was moeilijk om vast te stellen of ze wel zin had in ons reisje. Het was sowieso moeilijk te zeggen waarom ze dit deed. Verveling? Escapisme? Hield ze me voor de gek en kwam ze nooit opdagen?

Ik zat achter de douane met een kopje koffie bij het café waar we afgesproken hadden. Exact op tijd zag ik haar aan komen lopen met een rolkoffertje en een tas om haar schouder. Ze leek compleet op haar gemak, maar niet bijzonder opgetogen.

“Goede treinreis gehad?” Vroeg ik en nam haar jas aan.
“Prima,” zei ze en kwam bij me aan tafel zitten.”
“Had je je koffer niet liever willen inchecken?”
“Ik hou hem liever bij me.”

Er kwam een serveerster langs en Salma bestelde een kop thee.

“Heb je er zin in?”
“Ja,” antwoordde ze en keek me voor het eerst aan. “Ik heb het opgezocht in de Lonely Planet en het ziet er mooi uit.”
“In deze tijd van het jaar is de temperatuur perfect. En er zijn ook weinig toeristen. Hooguit wat Amerikanen. Zeker geen Nederlanders.”
“Laurens?”
“Ja?”
“Als je liever alleen wilt gaan, dan snap ik dat. Dan loop ik nu weer door de douane terug.”
“Ik wil graag dat je meegaat. Wil je dat zelf ook?”
“Ja.”

De serveerster bracht de thee.

“Mooi,” zei ik. “Ik heb er zin in. Ik weet zeker dat je Italië prachtig zult vinden.”
“Ik ook.”
“We zitten niet naast elkaar tijdens de vlucht, dat lukte niet meer op zulke korte termijn. Ik hoop dat je dat niet erg vindt. We zitten wel gewoon businessclass.”
“Dat is prima.”

Salma bladerde door haar Lonely Planet, terwijl ik naar de andere reizigers keek en zo af en toe naar haar. Ze was wat informeler gekleed vandaag. In plaats van een blouse en een pantalon droeg ze een groen shirt met lange mouwen en donkerblauwe jeans. Haar witte hoofddoek was gemaakt van een lichte stof en had een motief van rode rozen. Hij bedekte haar hoofd, hals en borst, maar bij haar voorhoofd liet hij een randje van zwart haar onbedekt. Toen we samen naar de gate liepen, zag ik dat ze inderdaad een beetje mollig was, zoals ik al dacht op het feestje. Haar onderbenen waren slank, maar haar bovenbenen waren stevig en ook haar heupen waren breed, al leek ze een bescheiden buik te hebben en geen bijzonder brede taille.

We spraken elkaar niet tijdens de vlucht en ik verloor haar zelfs even uit het oog toen we eenmaal geland waren in Milaan. Toen ik haar terugvond bij de bagageband zwaaide ze naar me. Ze had haar hoofddoek af gedaan.

“Hoe ziet je koffer eruit?” Vroeg ze.
“Donkerblauw. Heb je een goede vlucht gehad?”
“Ja hoor. Ik heb nog nooit eerder businessclass gevlogen.”
“Beviel het?”
“Jawel. Nou ja, eigenlijk viel het een beetje tegen.”

Salma lachte en het viel me op dat ze er ontspannen uit zag. Ze had haar steile, zwarte haar in een staart en voor het eerst zag ik haar oren, hals en nek. Nog altijd oogde haar gezicht rond, maar het had nu een zekere zachtheid gekregen. Haar shirt had een hoge kraag en toonde niets onder haar nek, maar kon niet de rondingen van haar bovenlijf verbergen.

“Daar komt mijn koffer.”

We praatten wat over wat we zagen op het vliegveld. De Italianen, de toeristen, het landschap buiten. Ik haalde mijn huurauto op. We waren geland op Malpensa, dus we lieten Milaan links liggen en reden richting de kust. Het was drie uur rijden, dus we praatten verder over Italië.

“Voel je niet beledigd als mannen naar je kijken of je aanspreken,” zei ik. “Zie het als een compliment. Ze zullen je niet lastigvallen.”
“Ik ben wel wat gewend.”
“Oh ja?”
“Ja, ik heb een oudere broer en zijn vrienden willen al jaren met me trouwen.”
“Echt?”

Ik keek haar aan en zag dat ze spottend terug keek. Haar bruine ogen fonkelden en ze had haar volle lippen samengeperst in een zuinig lachje.

“Maak je maar geen zorgen.”

In stilte reden we verder. Ik vroeg me af wat ze bedoelde met haar laatste opmerking. Ik had geen verwachtingen van onze korte reis samen en had al vroeg besloten rustig aan te kijken hoe onze verstandhouding zich zou ontwikkelen. Toch kon ik niet ontkennen dat ze aantrekkelijk was. Ik keek opzij naar stevige, ronde dijen en haar boezem. Ze droeg waarschijnlijk een robuuste bh, want haar boezem was een egale, afgevlakte ronding geworden. Het was niettemin duidelijk dat ze grote borsten had.

“Kijk, de zee,” zei ik toen voor ons de bergen weken en de azuurblauwe verleidelijk fonkelde.

***

Het was een bescheiden appartement dat ik een paar jaar eerder overgekocht had van een collega. Gelegen op de bovenste verdieping van oud herenhuis aan het haventje van het kleine vissersdorp, keek het uit over de zee en als je op dakterras op het zuiden zat, hoorde en proefde je het zeewater. Met onze koffers hadden Salma en ik net in het kleine, oude liftje omhoog gepast en ik dacht een lichte teleurstelling te zien in haar gezicht toen we door het muffe halletje naar mijn voordeur liepen, maar glimlachte goedkeurend toen ik de deur voor haar opendeed en haar door de woonkamer naar het terras leidde. Ik keek hoe ze voor me uit liep en haar handen op de reling legde. Tegen de blauwe achtergrond van hemel en zee wapperden haar groene shirt en donkere haren in de lichte, zilte bries. Aarzelend kwam ik naast haar staan.

“Ze moesten eens weten,” zei Salma en tuurde meewarig naar de horizon. “Ze denken dat ik nu een werkstuk schrijf over de industrialisatie in Duitsland.”
“Je kunt niet altijd doen wat er van je verwacht wordt,” antwoordde ik. Salma draaide haar hoofd naar mij toe en veegde een lok uit haar sierlijke ogen. Ze wilde iets zeggen, maar leek zich toen te bedenken en richtte haar ogen opnieuw op de horizon, waar kleine, witte bootjes traag door de golven gleden.

We aten in een visrestaurant aan de haven. In het appartement had ik me opgefrist terwijl Salma haar koffer uitpakte in haar slaapkamer. Het was al begonnen te schemeren toen we een korte wandelingetje maakten door het dorpje en ik haar de geschiedenis ervan uitlegde. Ze knikte geïnteresseerd bij elke beroemdheid die ik noemde. Langs ons liepen oudere toeristen, modieuze stellen uit het binnenland en een enkele plaatselijke dandy. Bij de antipasti dronk ik een lokale wijn, Salma alleen water. Ik keek hoe ze haar volle, donkere lippen depte met haar servet.

“Laurens,” begon ze en legde haar servet naast haar bord. “Ik denk dat het goed is als we het even hebben over onze… omgang. Gewoon, om misverstanden te voorkomen.”

Ik knikte.

“Ik vind het heel aardig van je dat je je appartement met me wilt delen deze week en ik begrijp dat je daar misschien iets… voor terug verwacht, maar ik hoop dat ook snapt dat ik…”
“Salma, je hoeft je niet…”
“…dat ik niet iemand ben die zichzelf zomaar…”
“Salma, alsjeblieft. Je bent mijn gast en daar verwacht ik niets voor terug. Integendeel. Je aanwezigheid doet me veel plezier en ik weet hoeveel moeite je hebt moeten doen om hier te kunnen zijn. Je hoeft je nergens zorgen over te maken. Het enige wat ik wil, is dat jij je deze week vermaakt.”

Peilend, zoekend keek Salma me aan. Toen knikte ze en richtte haar aandacht weer op de antipasti.

***

Ik las de Gazzetta dello Sport in de milde ochtendzon toen Salma het terras op kwam lopen.

“Buongiorno signora,” zei ik en gebaarde haar om te gaan zitten.
“Ciao,” antwoordde lachend na even aarzelen en kwam naast aan het tafeltje zitten.

In het restaurant, de avond ervoor, hadden we gepraat over thuis en over onze families. Ik had Salma verteld waar ik opgegroeid was en hoe mijn ouders mij geleerd hadden om goede dingen altijd met anderen te delen. Zij vertelde me over haar school en over de hoge verwachtingen die haar ouders van haar hadden. Na de opheldering over onze situatie was ze zichtbaar ontspannen en tijdens het hoofdgerecht had ze een slokje van de wijn geproefd. Natuurlijk dronk ze niet, had ze er direct bij gezegd, maar zo af en toe probeerde ze wel eens wat met haar vriendinnen. Toen ik haar vroeg of ze ook wel eens een vriendje had gehad, wuifde ze die suggestie lachend weg.

In de haven onder ons meerde een plezierboot aan. Een wit hondje sprong enthousiast blaffend aan wal, gevolgd door zijn baasje. We namen beide een slok van onze cappuccino terwijl we het schouwspel in stilte volgden. Salma was gekleed voor het strand, net als ik. Er waren geen zandstranden in de buurt, maar de strandclub net buiten het dorp had ligbedden en een ondiepe baai om in te zwemmen. We hadden afgesproken om daar na het ontbijt heen te gaan, voordat het te warm en druk werd op het strand. Grasduinend door het Italiaanse wielernieuws, observeerde ik Salma, die op haar gemak de bedrijvigheid in het haventje gadesloeg. Haar donkere ogen volgden de vissers, de winkeliers en dagjesmensen. Ze droeg haar lange, zwarte haar in een staart en kleine, gouden knopjes in haar oren. Haar getailleerde, blauwe zomerjurk met bloemenmotief liet haar lichtbruine armen en hals vrij. Ook haar slanke kuiten en enkels waren onbedekt tot aan haar open sandalen. Toen ze merkte dat ik haar bekeek, trok ze berispend haar wenkbrauwen op.

“En?” vroeg ze. “Durf je met me over straat?”
“Met trots,” antwoordde ik. “De mensen zullen denken dat je een Milanese celebrity bent.”

Salma lachende spottend in haar cappuccino, maar sprak me niet tegen.

De jonge, in wit shirt en witte pantalon geklede man herkende mij en heette ons zonder vragen te stellen welkom bij de strandclub. Een man in het gezelschap van een veel jongere dame was hier geen bezienswaardigheid. Hij leidde ons naar onze stoelen, wees ons op de lichte versnaperingen en gekoelde drankjes die hij voor ons klaargezet had en boog een laatste keer eerbiedig naar Salma, die het onderging zonder een spier te vertrekken. Ze zette haar zonnebril op en maakte het zichzelf gemakkelijk op haar ligbed.

Voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland vroeg ik me af of ik met deze reis geen ernstige fout had gemaakt. Natuurlijk was Salma hier volledig uit vrije wil, maar dat wilde nog niet zeggen dat er geen morele – of zelfs juridische – bezwaren waren. Als haar alibi geen standhield, of als ze zich bedacht en naar de autoriteiten stapte, dan kon dat serieuze gevolgen voor mij hebben. Ik merkte dat Salma me aankeek.

“Zullen we gaan zwemmen?” vroeg ze.

De zon was scherper geworden en ik zette ook mijn zonnebril op, terwijl ik wachtte tot Salma uit het kleedhokje zou komen. Mijn sombere gedachten hadden plaatsgemaakt voor het spannende vooruitzicht dat Salma in zwemkleding zou zien. Ik stond op toen ik de deur van het hokje hoorde en ik haar, ogenschijnlijk ongegeneerd, mijn richting in zag lopen. Ze droeg een effen lichtblauw badpak dat haar bovenlijf zorgvuldig bedekte en de rondingen van haar borsten, buik en billen effectief egaliseerde. Hoewel we zonnebrillen droegen, was het duidelijk dat we elkaar beide bestudeerden. Gefascineerd bewonderde ik haar gladde onderbenen die overgingen in haar stevige dijen en de volle contouren van haar taille en boezem, terwijl zij mij rustig opnam, van mijn slanke benen en mijn kleine, sportieve zwembroek tot mijn buik, borsten en schouders. Samen liepen we naar de waterkant, waar de scherpe keien en kiezels overgingen in zacht gruis.

Dobberend in het deinende, warme water met gesloten ogen en ontspannen lijf, hoorde ik enkel het rollen van de kiezels in de branding en proefde ik enkel het zout op mijn lippen. De zee, met dit transformatieve gevoel van gewichtloosheid, was de belangrijkste reden geweest voor mij om een huisje aan deze kust te kopen. Opzij kijkend zag ik Salma in een soortgelijke trance dobberen, een totale overgave aan de omhelzing van de zee. Ik weet niet hoe lang we zo rond dreven, samen maar elk in onze eigen stilte, en toen we uiteindelijk het strand weer op liepen en ik haar aankeek, wist ik dat zij het zelfde had ervaring als ik. Mijn zorgen en twijfels verdwenen met gelukzalige besef dat het het allemaal waard was geweest. Salma beantwoordde mijn blik en ik dacht de bevestiging te zien die ik zocht.

We spraken niet, want dat was niet nodig. Gerevitaliseerd, zoals alleen de zee dat kon, strekte ik mij uit op mijn ligbed en bewonderde Salma, die hetzelfde deed. Nu ze op haar rug lag, met haar armen langs haar lichaam, fonkelden de zoute zeedruppeltjes op haar aardkleurige huid. Ik keek naar haar voeten, haar donker gelakte teennagels en haar slanke enkels. Vanuit haar ooghoeken hield ze me in de gaten, maar zei of deed niets. Haar volle, egale bovenbenen glansden in het genadeloze zonlicht en waar haar strakke badpak begon, gingen haar brede heupen over in haar ronde taille. De natte, blauwe stof vormde zich naar zachte buik en naar haar brede, jonge boezem, die samengedrukt op haar borstkas lag, en toonde nu vaag de contouren van haar bolle tepels. Toen ik zag dat Salma haar ogen had gesloten en genoot van de zon, kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn blik weer omlaag te richten waar, genesteld tussen de gulle rondingen van haar dijen en haar buik, het natte badpak haar kruis bedekte. Als een trotse Ligurische heuvel rees haar prominente schaambeen op tussen haar liezen om vervolgens een flauwe bocht omlaag te beschrijven, waar de blauwe stof haar weelderige, ronde vulva omvatte en een lange, ondiepe groef achterliet. Voorzichtig ging ik achteroverliggen en sloot mijn ogen.

***

We aten een lichte lunch op een terras aan het plein. Ik weet niet of het de zee was of de witte wijn, maar Salma leek veranderd. Haar bewegingen waren losser, haar blik frivoler en haar opmerkingen lichter. Terwijl we aten, bekeken we de nonchalante passanten en beoordeelden ze. Er was een oude, Italiaanse heer in een linnen pak die Salma charmant vond en een jonge, Amerikaanse wandelaar die ze vreselijk vond. Ik wees naar een lange, jonge vrouw die zelfverzekerd en met grote stappen schuin het plein overstak. Ze was duidelijk een Italiaanse en ze droeg ogenschijnlijk eenvoudige, maar daarom niet minder stijlvolle kleding. Salma grijnsde toen ze zag hoe de mensen op het plein ruimte voor haar maakten.

“Kom,” zei ik en legde mijn bestek neer. “Ik weet een leuk winkeltje.”

In een achterafstraatje, ver van de restaurants en de toeristen, zat een onopvallende winkel. Een geraffineerde dame knikte vriendelijk naar ons toen we haar zaak betraden. Uitdrukkingloos, maar ongetwijfeld geïnteresseerd keek Salma om haar heen. De dame maakte koffie voor me terwijl ik ging zitten op een fauteuil in de hoek en keek hoe Salma de houten schappen en paspoppen met kleding inspecteerde. Toen de eigenares terugkwam met mijn koffie had zij een jongedame meegenomen, waarschijnlijk haar dochter, die Salma groette in het Engels. Geduldig liet ik de twee hun gang gaan.

Terug in het appartement bracht ik de tassen met de aankopen naar Salma’s kamer en ging op het terras zitten onder de parasol om mijn Gazzetta dello Sport uit te lezen. Wat ze precies had uitgekozen, wist ik niet. Wat het gekost had ook niet, want de eigenares of haar dochter zou me laten die week de rekening pas brengen wanneer ze de laatste kledingstukken kwam bezorgen die nog versteld moesten worden. In elk geval was Salma zich nu aan het omkleden. We hadden afgesproken om een korte wandeling te maken naar het uitzichtpunt boven de rotsen voordat we naar ons restaurant zouden gaan. Ze wilde ze zich daarvoor eerst omkleden en ik wist zeker dat haar smaak mij niet teleur zou stellen. Desalniettemin was ik aangenaam verrast toen ik achter mij haar voetstappen op het terras hoorde, ik mijn hoofd naar haar toe draaide en ik zag wat ze had uitgekozen.

Met grote, elegante stappen liep Salma naar mij toe. Ze droeg een dunne, khaki pantalon die los om haar benen zat, met een donkere, lederen riem. Daarboven droeg ze een klassieke, donkerblauw-met-wit gestreepte top zonder mouwen, die strak on haar bovenlijf zat, zonder een specifiek deel ervan te benadrukken. Mijn adem stokte toen ik haar boezem onverwacht op zag veren. Ze droeg duidelijk geen bh. De gestreepte top paste haar als gegoten en bood net genoeg ondersteuning voor haar brede, volle borsten, die brutaal heen en weer wiegden bij elke stap die ze zette. Fier priemden haar dikke tepels door de gekleurde stof.

“En, hoe zie ik er uit?” Vroeg ze toen ze naast me was komen staan.
“Als een kleindochter van Sophia Loren,” antwoorde ik en deed mijn best om haar aan te kijken.
“Je hoeft je niet te schamen, hoor. Je mag kijken wat je wilt. Zie het als een bedankje voor alles wat je voor me gedaan hebt.”
“Salma…” stamelde ik, “je denkt toch niet dat ik van je verwacht dat je…”
“Maak je geen zorgen, ik doe dit met plezier. Niet alleen voor jou, maar ook voor mezelf. Thuis in Nederland zou ik dit nooit kunnen, maar hier bij jou – dankzij jou – kan ik doen wat ik wil.”

Ze moest gezien hebben dat haar woorden me raakten, want ze legde een hand op mijn schouder en drukte mijn hoofd tegen haar zachte, geurige boezem.

***

Tijdens mijn wandeling over de promenade met Salma aan mijn arm waren alle blikken op haar gericht. Sommige begeerlijk, sommige afgunstig. Onverschillig en met haar kin omhoog, gunde ze niemand het genoegen van een reactie. Trots als een pauw flankeerde ik haar en bewonderde haar ik haar durf, terwijl ik genoot van de manier ze haar lichaam vierde. De losse pantalon verhulde niet de stevigheid van haar benen en onverschrokken schudden haar zachte, ronde billen.

“Weet je dat ik geen moment twijfelde?” Vroeg ze me toen wij bij het uitzichtpunt over de reling hingen en keken hoe een cruiseschip log voorbij voer. “Toen we op dat feestje buiten stonden en je vertelde me over Italië, toen wist ik gelijk dat ik met je mee wilde.”
“Je leek zo ongelukkig tussen al die mensen. Ik moest gewoon iets tegen je zeggen om je op te beuren,” antwoordde ik, waarna Salma naar me toe leunde en me kuste op mijn wang.

We tafelden lang en uitgebreid in een restaurant aan de promenade, waarna we bij het licht van de straatlantaarn onze weg terug naar het appartement vonden. Salma was wat giechelig geworden van de wijn, maar had mijn arm niet nodig om op te leunen. Ze kondigde aan dat ze ging douchen en ik luisterde naar de kletterende stralen terwijl ik op het terras naar de sterren keek. We waren er pas twee dagen, maar ik merkte dat Salma me erg dierbaar was geworden. Ik trok me op aan haar eigenzinnigheid en vastberadenheid. Plotseling voelden het terras, het appartement en mijn hele leven akelig leeg aan tot ik Salma naar me toe zag komen lopen. Ze keek opgewekt en tijdens het lopen droogde ze haar lange, zwarte haren met een handdoek die ze vervolgens over een stoel gooide. Hoewel ze haar make-up verwijderd had en niks anders droeg dan een eenvoudig, wit hemdje en een katoenen slip, was ze mooier dan ooit. Haar buik en middel bolden op onder de rand van het hemdje en haar schuddende borsten waren vormloos en ongelijk, terwijl haar tepels twee donkere vlekken waren op afwijkende hoogte.

Ze kwam bij me staan en keek naar de sterren. Het maanlicht scheen op haar donkere ogen en haar gulle lippen. Toen legde ze haar hoofd op mijn schouder en hield mijn hand vast.

“Bedankt voor een prachtige dag,” zei ze en hoewel ik blij met haar geluk, voelde ik opnieuw die leegte van binnen.
“Prego ragazza,” was het enige antwoord dat ik kon bedenken.

In het haventje beneden ons klonken gedempte stemmen en muziek uit een café. Salma rook naar lavendel en ik voelde haar natte, koele haar door mijn shirt. Tegen beter weten in keerde ik me naar haar toe en sloeg mijn arm om haar heen. Ze drukte haar lichaam tegen het mijne en met mijn hand streelde ik haar rug. Toen ik haar hals kuste, kneep ze zacht in mijn hand. Mijn hand vond haar zachte bil en ik bracht mijn mond naar de hare. Haar volle lippen raakten de mijne en even beantwoordde ze mijn kus, tot ze kalm haar gezicht afwendde. Ik liet haar los en wilde me verontschuldigen, maar bedacht me toen ze me begripvol aankeek. Ze wist wat ik wilde zeggen en ik wist wat zij bedoelde.

“Buonanotte,” zei ze zachtjes en liep naar binnen.

***

Twee dagen lang leefden we als de mediterrane jetset. We flaneerden, aten, dronken, zwommen. We praatten niet over de grens die ik overschreden had, maar speelden allebei onze rol. Ik voorzag Salma van alle gemakken, nam haar mee naar exclusieve restaurants en toonde haar hoe te genieten. Zij op haar beurt toonde haar waardering, speelde met verve de rol van jonge kosmopoliet en droeg op gracieuze, maar verleidelijke wijze de kleren die ik voor haar gekocht had. Jaloerse blikken bleven ons volgen.

Op de laatste dag van ons verblijf voeren we voor de ruige kust in een plezierbootje dat ik had geleend van een vriend. Het was een warme dag en de zon stond hoog aan de hemel, maar op het water was dat geen bezwaar. Terwijl ik aan het roer zat en op een rustig tempo verder de zee op voer, genieten van het uitzicht op de klippen, zat Salma onderuitgezakt op een bankje langs de zijkant, haar ogen gesloten en haar lange haren in de wind. Ze droeg een groen jurkje met korte mouwen en een dunne ceintuur, die deels verborgen was onder haar weelderige borsten. Bij haar benen fladderde de dunne stof in de warme bries. Ik legde de boot stil en liet hem dobberen op het stille, heldere water. Toen stond ik op en ging ik zitten naast Salma, die dromerig naar me glimlachte. Ik legde mijn arm om haar schouder en ze kwam tegen me aan liggen, zoals ze dat de afgelopen dagen vaker had gedaan als we ’s avond op het terras naar de sterren keken. Teder kuste ik haar donkere haren en met mijn hand speelde ik afwezig met de sierlijke strik in haar ceintuur.

“De meeste mensen weten niet wat echt leven is,” zei ik en streelde haar prachtig bruine bovenarm. “Ze leven van dag tot dag, zonder doel en zonder ooit te weten wat ze willen.”
“Is dat zo?” Vroeg Salma en kreunde slaperig.
“Ik denk het wel,” ging ik verder. “Als je niet weet wat echte schoonheid is, hoe kun je dan ooit gelukkig zijn?”

Salma grijnsde sarcastisch en kroop dichter tegen mij aan. Terwijl ik aan haar haren rook, gleed ik met mijn hand over de zachte stof van haar jurkje die haar buik bedekte en keek, zoals ik dat de afgelopen dagen al zo vaak met genoegen had gedaan, naar de manier waarop haar grote boezem haar borstkas bedekte. Ze droeg al dagen geen bh meer. De bovenste knoopjes van haar jurkje waren los en toonden haar hals en een glimp van haar borsten, samengedrukt door de zwaartekracht en het jurkje. Salma opende haar ogen en volgde mijn vingers, maar maakte geen bezwaar toen ik de laatste knoopjes één voor één opende tot aan het ceintuurtje en ik haar linkerborst onthulde. Hij was vol en breed en lag op haar borstkas als een lichtbruin kussen waarop haar dikke, donkere tepel prijkte. Ik nam haar borst voorzichtig in mijn hand en voelde hoe zacht en warm deze was. Haar bolle, bruine tepel bewoog mee met iedere beweging en toen ik hem tussen mijn vingers nam, voelde hij stevig aan. Salma ademde diep terwijl ik borst liefkozend kneedde, tot ze plotseling mijn hand vastpakte.

“Zullen we gaan zwemmen?” Vroeg ze en stond op.

Teleurgesteld knikte ik instemmend, maar zag toen hoe Salma het jurkje over haar hoofd uittrok, haar voet op de rand van het bootje zette en, gekleed in slechts haar slipje, met een boogje het azuurblauwe water in dook. Ik trok mijn shirt uit en dook erachteraan.

De lauwe, heldere zee slokte me op en gewichtloos keek ik om mij heen, op zoek naar Salma. Naast mij, op een paar meter afstand, zag ik haar korte, stevige ledematen rustig trappelend in het vaalblauwe water. Bevrijd van de zwaartekracht doorkliefden haar gladde, bruine benen de zee als die van een ballerina en dreven haar borsten onbekommerd rond. Het was een vredig, surreëel schouwspel en ik genoot ervan zolang als mijn adem het toeliet. Toen ik bovenkwam, keek Salma me spottend aan.

“Kijken mag,” zei ze en zwom verder het open water op.

Ik volgde haar en samen zwommen door de verlaten, zonovergoten zee met op de achtergrond de grillige, groengrijze kustlijn tot we terug waren bij het bootje en ik het dek op klom om Salma aan boord te helpen, waar we in de zon gingen liggen om te drogen. Ze legde haar hoofd en haar lange, natte haren op mijn schoot en sloot haar ogen, wetend dat ik zo van haar kon genieten en vertrouwend op mijn zelfbeheersing. Haar handen had ze ineen gevouwen op haar buik en ik vroeg me af of Salma in slaap ging vallen toen ik ze gestaag met haar diepe ademhaling op en neer zag gaan, net als haar uitgespreide, natte borsten, die glansden in de zon. Ik streek door haar warrige haren en legde een hand op haar dij. Er waren zoveel dingen die ik nog wilde doen op deze laatste dag samen met haar, maar ik wist dat het niet kon en dus genoot ik in stilte van dit moment, terwijl Salma steeds dieper en langzamer ademde door haar mond. Met mijn hand bewegingloos op haar dij bewonderde ik in stilte naar mollige, halfnaakte lijf, bang om haar wakker te maken en de rust van het moment te doorbreken.

Naast mijn hand, op slechts een paar centimeter afstand van mijn duim, stak Salma’s witte slipje helder af tegen haar bruine huid. De dunne, doorweekte stof was doorschijnend geworden en plakte compromisloos langs de contouren van haar kruis nu ze op haar rug lag met haar benen licht gespreid. Haar imposante venusheuvel torende boven haar dijen uit en glooide omlaag, plotseling gescheiden door een lange, ondiepe gleuf. Ik wist dat ik mijn duim maar hoefde te strekken om de natte, witte stof te voelen, het zachte vlees eronder, haar gesloten lippen, die onbekende diepte ertussen. Zo dichtbij en toch zo ver weg. Haar onbereikbaarheid dreef me tot waanzin.

Hoe kon ik mezelf hiertegen verweren? Hoe kon iemand dit verdragen?

Voorzichtig, tergend langzaam, verplaatste ik mijn hand van haar stevige dij naar de zachtheid van haar onderbuik, waar de welving van haar schaambeen begon. Daar duwde ik de rand van het natte slipje omlaag en onthulde zo haar ronde, onberispelijk gladde venusheuvel tot ik voelde hoe mijn vingertoppen de scheiding van haar lippen bereikten. Ze waren vol en zacht en een tint donkerder dan de huid eromheen. Vochtig van het zeewater schitterden ze in het zonlicht. Ik nam ze tussen mijn vingers en kon niet anders dan er zachtjes, liefkozend in knijpen. Ze vulden mijn hand als een grote, overrijpe vrucht toen ik ze zuchtend kneedde. Salma was wakker en volgde uitdrukkingloos de beweging van mijn vingers.

Ik wist dat dit het moment was. Óf ik toonde mijn zelfbeheersing en daarmee bewees daarmee dat Salma mij kon vertrouwen, óf ik waagde de gok en daarmee mijn laatste kans op datgene waar ik al dagen zo naar verlangde.

Mijn hart won het van mijn verstand en ik hoorde Salma diep inademen toen ik mijn middelvinger tussen haar lippen liet glijden.

“Laurens…” fluisterde ze.

Haar volle lippen omsloten mijn gestrekte vinger, die traag omlaag gleed door haar zachte, warme omhelzing. Mijn vinger kromde mee met de welving van haar bekken en vonden daar de opening naar haar binnenste. Ik bewoog een tweede vinger tussen haar lippen.

“Laurens.”

Ze klemde haar dijen dichter tegen elkaar en daarmee ook haar schaamlippen strakker om mijn wijs- en middelvinger. Mijn vingertoppen drukten uitdagend tegen haar ribbelige, zachte opening. Met mijn wijsvinger duwde ik het grillige randje iets opzij, zodat het puntje van mijn middelvinger bij haar naar binnen kon. Ik was me nergens anders meer van bewust dan van mijn vinger die eindelijk vond wat ik zo naarstig had gezocht. Gelukzalig voelde ik de vochtige warmte van haar binnenste.
“LAURENS!”

Geschrokken opende ik mijn ogen. Salma, met haar hoofd op mijn schoot, keek me furieus aan. Pijnlijk besefte ik wat ik had gedaan en keek naar mijn hand, die verborgen was tussen haar samengeklemde dijen, en trok beschaamd mijn middelvinger uit haar aangespannen vulva. Zonder iets te zeggen stond Salma op en zocht haar jurkje, terwijl ik me vol walging afwendde. Ik had gefaald. En er was niet wat ik kon doen om het goed te maken.

***

We spraken elkaar niet meer tijdens de terugreis. Salma droeg haar lange shirt en jeans toen we het vliegtuig in gingen. Op Schiphol zag ik dat ze ook haar hoofddoek weer droeg. Ze keek verbitterd naar de vloer toen ik met haar naar de treinen liep.

“Laurens,” zei ze toen en keek me aan, zoekend naar woorden.

Het was rustig op het vliegveld en om ons heen hoorden we slechts het geroezemoes van enkele andere reizigers. De roltrap naar de treinen zoemde buiten mijn zicht. Ik wou dat ik iets te zeggen wist. Toen omhelsde Salma me plotseling en drukte haar lijf krampachtig tegen het mijne, waarna ze me opnieuw aankeek. Door haar tranen zag ik geen woede meer, alleen medelijden, en ik voelde dezelfde leegte die ik gevoeld had op het terras onder de sterren, toen ze me kuste op mijn wang en verdween.

EINDE

Gerelateerde verhalen

x-art_jillian_michael_vegas_jillian_begs_for_a_ride-7-sml
Een Kans Van 1 Op 1 Miljoen
x-art_gina_edward_fucking_unicorns-6-sml
Na Al Die Tijd
x-art_gina_edward_fucking_unicorns-14-sml
Heb Uw Naasten Lief

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Neem Je Me Mee ?

  1. 6 augustus 2017 at 14:00

    Casper, je nam me mee op een virtuele reis in jouw verhaal, dat ik ademloos van begin tot eind heb gelezen. Je bewijst dat de seks er niet vanaf hoeft te druipen om een erotisch verhaal te creëren. Je beschrijft de aantrekkingskracht tussen twee mensen treffend en gedetailleerd. Een pareltje met een gouden randje.

  2. 12 augustus 2017 at 22:45

    Een intelligent geschreven erotisch verhaal. Geloofwaardig Boeiend. Meer van deze kwaliteit..

Geef een reactie