Teennagels en andere spitsvondigheden

Teennagels en andere spitsvondigheden

“Ze zei dat jij haar hebt geneukt”, zei Wilma, terwijl ze diep voorovergebogen in haar stoel zorgvuldig de nagels van haar tenen lakte. “Wat denk jij: zou ze zoiets ook kunnen zeggen als het niet zo is?”
Leo onderdrukte een geeuw en haalde verveeld zijn schouders op. “Weet ik veel. Het enige wat ik kan bedenken, is dat ze het misschien zou doen om aandacht te trekken, anders zou ik het ook niet weten.”
Zijn vrouw keek niet op of om, had alleen oog voor haar nijvere vingers. Teennagels waren een belangrijk kenmerk van de vrouwelijke identiteit, wist ze, en daar moest je niet te licht over denken. Daarom liep ze in huis altijd barrevoets en had ze buitenshuis nooit sokken of kousen aan, zelfs niet als het vroor dat het kraakte. “Liesbeth krijgt aandacht genoeg”, murmelde ze en strekte haar linkervoet om het resultaat van een afstandje kritisch te beoordelen. “Ze kan neuken wie ze wil.”
“Nou dan, dan is het toch goed?” Leo keek op zijn horloge. Over zeven minuten begon Studio Voetbal. Dat gezeur altijd over niks.
“Nou, het is maar wat je goed noemt”, pruttelde Wilma, opnieuw voorover gebogen. “Ik bedoel: dat doe ik toch ook niet?”
Hij zuchtte. “Nee, jij lakt je nagels.”
“Dat kon Liesbeth ook beter doen”, knikte ze. “Heb jij haar teennagels wel eens gezien?”
Leo hief zijn ogen ten hemel. “Nee, nooit”, zei hij sarcastisch. “Wanneer zou ik die in hemelsnaam gezien moeten hebben?”
“Nou, bij het neuken.” Ze legde de hiel van haar linkervoet op haar rechterknie en pakte de loep erbij om de nagels één voor één te bestuderen. “Ik zei toch dat ze gezegd had dat je haar had geneukt?”
Leo staarde in haar kruis, een ander kenmerk van haar identiteit. “Ja, dat zei je, ja”, zei hij lusteloos.
Wilma blies op haar tenen. “Nou?”
“Wat nou?”
“Nou, dan zou je ze toch gezien kunnen hebben?”
“Wat?”
Ze schudde ongeduldig haar hoofd. “Haar teennagels natuurlijk.”
“Dat héb ik toch al gezegd: nee!”
Hij reikte naar de afstandsbediening, maar ze was hem vóór. “Nee geen tv, voordat we dit hebben uitgepraat!”
Dit kon wel uren duren wist hij uit ervaring en hij kon zijn ergernis niet onderdrukken. “Wil je soms zelf geneukt worden?”, vroeg hij gemelijk.
“Ik ben mijn nagels aan het lakken”, zei ze bits. “Dat zie je toch?”
“Oké, oké”, zei hij sussend, want met een kwade Wilma was het slecht kersen eten. “Wat wil je dan precies weten?”
Ze klakte met haar tong. “Je hebt me toch wel gehóórd zeker? Jezus…” Ze schudde haar hoofd en begon aan haar rechtervoet, om er extra temerig op te laten volgen. “Ik zei dat Liesbeth tegen mij had gezegd dat jij haar had geneukt. Ja?”
“Hm, hm…”
“Nou, en toen vroeg ik: zou ze zoiets zeggen als het niet zo is?”
“Nee, dat zei je niet, je vroeg: zou ze zoiets ‘ook kunnen zeggen’ als het niet zo is. Dát zei je.”
Ze bromde verongelijkt. “Nou ja”, ze haalde haar schouders op, “maakt dat wat uit?”
“Dat maakt wel degelijk wat uit!”
Ze keek even op en kneep haar ogen tot spleetjes. “Zou je dan gezegd hebben dat je haar teennagels wél had gezien?”
Hij schudde geërgerd zijn hoofd. “Je haalt het uit zijn verband, dat had helemaal niks met neuken te maken!”
“Als je neukt, heb je meestal geen schoenen aan”, zei ze rap. “Zelfs Liesbeth niet. Dus zo ver gezocht was dat niet.” Ze keek hem streng aan. “Schoenen én kousen bedoel ik, dat je dat weet.”
Haar logica kon hem soms verbazen. Hij keek naar haar blonde kopje, zoals altijd weer naar de grond gericht, met een frons in haar wenkbrauwen. Hij hoopte dat ze niet van streek was en opnieuw moest beginnen. “Goed dan”, hervatte hij moed. “Stel dat ze geen schoenen aan heeft als ze neukt…. en kousen!”, voegde hij er snel aan toe, want hij moest ook op zijn woorden letten. “Dan is het toch niet de eerste prioriteit van de neuker om haar teennagels te inspecteren?”
Ze keek misprijzend op. “Nou ja”, zei hij snel: “behalve als hij jóu neukt natuurlijk, that goes without saying.” Dat was beter, stelde hij opgelucht vast. “Dus in Liesbeths geval”, vervolgde hij, “hoéft de neuker, theoretisch gesproken, haar teennagels nooit te zien. Haar hele voeten niet, als het daarop aankomt!”
“Behalve als ze haar benen in haar nek legt”, interrumpeerde Wilma scherp. “Dan kán hij er niet aan voorbij.”
“Dan niet”, gaf hij toe, ”maar toch…”
“Nee, nee”, wuifde ze met haar hand –, de hand met het kwastje, zag hij verbluft, dan moest ze wel héél opgewonden zijn –, “Nee, nee, ga me nu niet vertellen dat die hypothetische neuker blind is. Daar trap ik niet in!”
“Zo laag speel ik het niet hoor”, wierp hij verontwaardigd tegen. “Ik wilde alleen maar zeggen dat ze hem misschien helemaal niet interesseren, die fucking teennagels….”
“Pas op je woorden!”, waarschuwde ze.
Hij bond in. “Nou ja, hij is in haar kut bezig, moet je bedenken. Een klusje waarvoor hij zich moet concentreren. Dan laat je je niet graag afleiden, zelfs niet door teennagels, ook al bungelen die misschien recht voor je ogen, vooropgesteld althans dat ze haar benen in haar nek zou hebben gelegd, wat ik Liesbeth niet zo makkelijk zie doen, maar goed.” Hij keek verlangend naar de afstandsbediening, maar dat kon nog wel even duren.
De rechtervoet was afgelakt en ging voor de inspectie-op-afstand naar de linkerknie. “Oké”, zei ze, terwijl ze door de kiertjes van haar ogen tuurde. “Laten we dan aannemen dat niémand zich ooit iets gelegen heeft laten liggen aan Liesbeths teennagels, zelfs haar eigen man niet. Wat tussen haakjes wel zou verklaren waarom ze er zelf klaarblijkelijk ook weinig zorg aan besteedt. Maar dat even daargelaten: van mijn éigen man zou ik wel verwachten dat hij er nota van neemt.” Ze stak bijna triomfantelijk haar benen recht naar voren in zijn richting.
“Ze zien er smakelijk uit”, gaf hij toe. “In dát opzicht ben ik nooit iets tekort gekomen. Eerlijk is eerlijk.”
Ze knorde tevreden. “Zie je wel, je hebt er oog voor gekregen.”
Hier reageerde hij wijselijk niet op.
Wilma trok haar benen weer in en begon haar spulletjes op te ruimen. “Nou, zég het nou maar”, zei ze vrolijk. Ze was altijd vrolijk als ze klaar was gekomen.
Maar Leo wist dat het venijn vaak in de staart zat en was dus op z’n hoede. “Ik kan me in ieder geval niet herínneren dat ik Liesbeths teennagels ooit heb gezien”, stak hij behoedzaam van wal. “Maar dat kán komen omdat ze de moeite van het bekijken niet waard waren. Dat sluit ik niet helemaal uit.”
Wilma klapte het dekseltje van haar bijouteriedoosje dicht en stond op. “Maar heb je haar wel geneukt?”, vroeg ze effen.
Nou brak zijn klomp. “Maar dat heeft Liesbeth toch al gezegd?”
“Zeker, maar toen ik jou vroeg of ze dat zou zeggen als het niét zo is, gaf je daar een ontwijkend antwoord op.”
Hij kon zijn oren niet geloven. “Neen, je vroeg of ze dat ‘óók zou kúnnen’ zeggen als het niet zo is”, corrigeerde hij. “En dat is een cruciaal verschil. Dat heb ik net ook al gezegd!”
Ze keek hem niet begrijpend aan. “Hoezo?”
“Nou, als je gewoon had gevraagd of ik dacht dat ze zoiets zou zeggen als het niet zo is, had ik een ander antwoord gegeven. Maar nu vroeg je of ik dacht dat ze het ‘óók zou kunnen zeggen’ als het niet zo is, en dat weet ik natuurlijk niet. Vandaar.”
Wilma moest er even over nadenken. “Dus je hebt haar wél geneukt?”, concludeerde ze uiteindelijk.
“Ja, hè, hè…, denk je dat je beste vriendin, die je al van schools af aan kent, daarover zou liégen!?”
Wilma klom gerustgesteld op zijn schoot. “Én…, hoe was het!?”

Lagavulin

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  1 comment for “Teennagels en andere spitsvondigheden

  1. 1 december 2017 at 23:16

    Geweldige dialoog. Met het hoogtepunt in de zin. Hoe was het. Dat wordt geen ” Studio voetbal ” meer is mijn conclusie….

Geef een reactie