Ze vragen erom

1.

Het was niet makkelijk om Medea boos te krijgen, want van nature was ze goedlachs en vergevingsgezind. Conflictsituaties ging ze uit de weg en als mensen in haar omgeving ruzieden, dan was zij het doorgaans die bemiddelde. Bijzonder populair was ze misschien niet, omdat ze het liefst op de achtergrond bleef en haar boeken verkoos boven de luidruchtige feestjes van haar klasgenoten, maar iedereen leek haar te mogen en, bovenal, liet haar met rust. Nooit zei ze iets onaardigs en nooit verloor ze haar geduld.

Tot vandaag. Wat er vandaag in de les gebeurd was, was de druppel geweest die de emmer van haar anders zo onuitputtelijke inschikkelijkheid had doen overlopen.

Iedereen op school wist dat Wout, die geschiedenis gaf aan de bovenbouw, vrijgezel was. Iedereen wist ook dat hij graag naar de meisjes keek. Er gingen zelfs hardnekkige verhalen rond over zijn vorige school en dat hij daar weggestuurd zou zijn na een ongepast akkefietje.

Toch was hij een geliefde leraar, omdat hij vriendelijk, behulpzaam en een tikkeltje verstrooid was. Door zijn hoge aaibaarheid vergaven zijn leerlingen hem de steelse, soms duidelijk begeerlijke blikken die hij heimelijk wierp op de meisjes in zijn klassen.

Ook Medea had hem tot vandaag altijd gezien als een ietwat stiekeme, maar over het algemeen toch ongevaarlijke sukkelaar. Zelfs toen hij afgelopen week tijdens een proefwerk zeker vijf minuten naar haar borsten had zitten staren had ze dat nog ongemakkelijk afgedaan als onschuldig gegluur. Zo zijn mannen nu eenmaal, nietwaar?

Maar vanmiddag was Wout toch echt te ver gegaan en had hij bij haar een grens overschreden die nog nooit iemand overschreden had. En daarom, geheel tegen haar karakter in, had Medea besloten dat ze hem hiermee zou confronteren.

Het was onschuldig begonnen. Wout liep door de klas terwijl zijn leerlingen opdrachten maakten in hun werkboek en toen Medea haar hand opstak om hem om hulp te vragen, kwam hij naar haar toe met op zijn gezicht zijn karakteristieke glimlach.

“Deze vraag,” begon Medea en wees naar haar werkboek. Wout fronste. “Gaat die over het Cultuurstelsel in het algemeen of specifiek over Java? De vorige vraag ging namelijk ook over Java, dus dat zou goed kunnen, maar het staat er niet letterlijk, dus het hoeft niet per se. Het lijkt mij juist logisch dat het een algemene vraag is, maar Anke zei net dat…”

Terwijl ze door praatte, zag ze vanuit haar ooghoek dat Wout zijn aandacht niet langer bij het werkboek had. Zijn ogen waren gericht op de rand van het tafeltje, waar Medea met haar bovenlichaam tegen aan leunde. Ondanks zijn reputatie was Medea plotseling diep verontwaardigd toen ze merkte dat Wout ongegeneerd in haar decolleté staarde, maar desondanks bleef ze doorpraten. Een vreemde vastberadenheid had zich meester gemaakt van haar, alsof ze Wout wilde wijzen op zijn ongepaste gedrag om zo erger te voorkomen.

Maar Wout ving haar signaal duidelijk niet op, want toen zij zich nog iets verder voorover boog en hij nog iets verder in haar blouse kon kijken, bleef hij onverstoord staren. Pas toen ze klaar was met haar vraagstelling en ze zich teleurgesteld omdraaide om hem aan te kijken, wendde Wout zijn ogen af. Toen hij vervolgens uitgepraat was, besefte Medea dat ze zijn antwoord helemaal niet gehoord had. Zo boos en gekwetst was ze.

Daar had het bij kunnen blijven. Gezien haar aard had Medea dit voorval na een dag al kunnen vergeten of voor haarzelf kunnen goedpraten, maar wat Wout toen deed, was te veel voor haar en voor alles waar ze voor stond. Toen ze hem bedankte voor zijn antwoord en haar aandacht weer op haar werkboek vestigde, voelde ze plots, heel kort, een vinger in haar nek die een lok van haar lange, rode haar opzij streek.

Ze verstijfde en zei niets. Ook toen Wout wegliep en Medea van binnen kookte van schrik en woede door deze plotselinge schending van haar persoonlijke ruimte, kon ze niets anders dan staren naar de pen in haar hand. Op dat moment besloot ze dat ze hem na de les zou vragen of hij wel besefte wat voor indruk zijn gedrag maakte op andere mensen. Misschien zou ze hem zelfs vriendelijk verzoeken om zich professioneler te gedragen.

 

2.

Toen Medea de puberteit bereikte, besefte ze al gauw dat de meeste jongens van haar leeftijd geen interesse in haar hadden. Ze was namelijk langer en breder dan de meeste meiden en bovendien droeg ze een bril. Haar brede schouders en heupen waren het tegenovergestelde van het ideaalbeeld dat jongens in hun hoofd hadden en in tegenstelling tot alle modellen en actrices had ze een buikje, stevige bovenbenen en een ruime boezem. Ook haar bleke huid, sproeten en rode haar voldeden niet. Eigenlijk had ze er best begrip voor dat jongens haar niet zo interessant vonden.

Gek genoeg kreeg ze wel al snel nieuwsgierige blikken van oudere mannen. Van de vaders van vriendinnen, van vreemden op het internet, van voorbijgangers op straat. En van sommige leraren dus. Hoe kuis ze zich ook kleedde en hoe onopvallend ze zich ook gedroeg, mannen keken stiekem naar haar billen en haar benen en haar borsten. Het verbaasde en amuseerde haar meer dan het haar stoorde en dus schonk ze er verder weinig aandacht aan. Zolang ze haar maar met rust lieten, vond ze het wel best.

Toen de bel ging, en haar klasgenoten het lokaal uitstroomden, pakte Medea als laatste haar tas in.

“Kan ik je even spreken?” vroeg ze Wout toen de laatste klasgenoot verdwenen was.

“Eh, ja. Tuurlijk,” antwoordde hij en keek vlug naar de openstaande deur van het klaslokaal. “Heb je hulp nodig met het huiswerk?”

Medea liep naar de deur en trok die dicht, maar liet hem bij nader inzien toch op een kiertje staan. Het rumoer vanuit de hal beperkte zich nu tot een vaag geroezemoes. Ze liep naar Wout toe, die bij zijn bureau stond.
Hij was op zich vrij jong voor een leraar, ergens achter in de twintig. Hij was niet bijzonder lang, iets langer dan zij, en hij was vrij slank, op zijn buik en middel na. Ondanks zijn kalende hoofd, omrand door licht, gemillimeterd haar, maakten zijn brede lach en grote ogen een jongensachtige en ontwapenende indruk.

Plotseling twijfelde Medea aan haar voornemens. Had hij het misschien toch niet zo kwaad bedoeld?

“Nee, dat is het niet,” zei ze aarzelend. “Ik wou het over iets anders hebben.”

Wout keek haar behoedzaam aan, alsof hij onraad rook.

“Het zit zo,” ging ze verder. “Het viel me op dat je… dat we tijdens jouw les soms… dat je met je aandacht soms bij andere dingen bent.”

“Hoe bedoel je?”

“Nou gewoon, dat je aan sommige dingen wat minder aandacht besteedt dan aan andere dingen, zeg maar.”

“Wat fijn dat je daar op let. Ik hoop altijd dat leerlingen meedenken over hoe we les beter kunnen inrichten, dus ik ben blij dat je erover begint.”

Dit ging haar moeilijker af dan ze gedacht had. Ze besloot de proef op de som te nemen. Wout was op de rand van zijn bureau gaan zitten en Medea kwam tegenover hem zitten op een tafeltje. Ze droeg een wijde plooirok tot aan haar knieën, maar ze zag direct hoe zijn blik pijlsnel naar haar blote onderbenen schoot en daarna weer naar haar ogen.

“Ik denk dat sommige leerlingen een iets andere houding van je verwachten,” probeerde ze. “Misschien iets… objectiever.”

Wout knikte fronsend en keek naar de vloer, opnieuw even naar haar benen, en toen weer naar de vloer.

“Denk je dat ik teveel mijn mening laat doorschijnen?” vroeg hij.

“Nou, ik bedoel eerder de manier waarop je leerlingen benadert. Je kunt soms wat… informeel overkomen.”

Toen Wout opnieuw fronsend knikte, legde Medea haar handen op haar knieën en liet ze iets omhoog schuiven, zodat een stukje van haar bovenbenen zichtbaar werd. Tegelijkertijd boog ze wat voorover. In een opwelling had ze eerder, toen ze de klasdeur op een kier zette, een extra knoopje van haar blouse open gedaan. Dat viel Wout nu ook op. Glimlachend, maar zichtbaar nerveus schoten zijn ogen van haar benen naar haar gezicht, maar toen toch naar haar decolleté. Ze wist dat nu het randje van haar bh zichtbaar was, net als de sproeten op de huid tussen haar borsten.

“Vind je dat, ja?” vroeg Wout moeizaam. “Ik heb juist altijd geprobeerd om de afstand tussen mij en mijn leerlingen te verkleinen door me zo benaderbaar mogelijk op te stellen.”

“Dat snap ik, maar het kan voor sommige leerlingen ook wat ongemakkelijk zijn.”

“Zo had ik dat nog nooit bekeken. Interessant.”

Op deze manier ging het gesprek nergens naartoe.

“Sommige leerlingen houden liever een professionele afstand,” zei ze tenslotte en liet zich achterover zakken met haar handen steunend op het tafelblad achter haar. Ze spreidde haar benen genoeg om Wout een glimp te laten opvangen van haar dijen.

“Het spijt me,” zei Wout en keek zenuwachtig naar haar benen en vervolgens naar zijn horloge. “Maar ik heb zo nog een andere les en daar wil ik liever niet te laat komen.”

“Ja, dat snap ik,” zei Medea teleurgesteld. Ze had niet de indruk dat haar boodschap was overgekomen. “Kunnen we misschien vanmiddag verder praten?”

“Natuurlijk,” antwoordde hij en keek haar plotseling indringend aan. “Om vier uur ben ik klaar, dan zouden we verder kunnen praten.”

“Eh ja, dat is prima,” stamelde Medea, van haar stuk gebracht door zijn intense blik. “Gewoon hier?”

“Ik kom van een ander gebouw, dus ik kom hier niet meer terug. Mijn auto staat bij de parkeerplaats, zullen we daar afspreken?”

“Ja… Oké.”

“Mooi, tot dan.”

Glimlachend knipoogde Wout naar Medea en liet haar verbouwereerd achter in het lege klaslokaal.

 

3.

In tegenstelling tot de meeste van haar klasgenoten had Medea nooit veel aandacht besteed aan haar voorkomen. Ze droeg weliswaar een klein beetje make-up, gewoon wat mascara en heel soms wat foundation om pukkeltjes te verbergen.

Ze nam in de ochtend ook altijd de moeite om haar kapsel er leuk doch praktisch uit te laten zien, maar als ze nieuwe kleren nodig had, dan ging ze gewoon naar een voordelig warenhuis of zocht ze op internet naar aanbiedingen voordat ze de stad in ging om wat te passen en te kopen. Eigenlijk kocht ze bijna altijd weer dezelfde dingen: jeans, rokjes, katoenen shirts, soms een jurkje.

Dure merken liet ze principieel liggen, hoe ver afgeprijsd ze ook waren, en gewaagde trends sloeg ze ook altijd over. Ze zei dan tegen zichzelf dat dat nergens voor nodig was en dat ze haar geld liever aan andere dingen besteedde, maar diep van binnen was Medea er ook van overtuigd dat ze zich, met haar lange, brede lijf, alleen maar belachelijk zou maken in zulke opvallende kleren. Dus kleedde ze zich degelijk en netjes, zonder al te felle kleuren of opdrukken.

Toch had Medea geen hekel aan haar lichaam, zoals ze wist dat veel meisjes bij haar op school dat hadden. Als ze zichzelf in de spiegel zag in haar ondergoed, dan zag ze gewoon zichzelf. Misschien geen dunne, elegante, gebruinde en gespierde wondervrouw, maar wel een tevreden, gezonde en goedlachse Hollandse meid met stevige schouders, een volle boezem, brede heupen en ronde dijen. Dan zette ze haar handen op haar heupen en genoot stilletjes van haar relatief smalle taille en haar bescheiden buikje totdat ze zichzelf weer vermanend in de ogen keek. Ze was dan misschien wel tevreden met zichzelf, maar niemand zou haar ooit op trots kunnen betrappen.

Ze zag Wout al van een afstandje aan komen lopen met over zijn schouder zijn leren tas en in zijn hand zijn zomerjas. Het was warm op de parkeerplaats en Medea stond al een paar minuten te wachten naast de oude Volvo waar Wout altijd in reed. Hij zwaaide onhandig naar haar en zij herinnerde zichzelf er nog eens aan waarom ze hier stond. Ze zou hem nu echt eens wijzen op zijn ongepaste gedrag, zelfs al moest ze hem daarvoor provoceren. Opnieuw had ze de bovenste knoopjes van haar blouse open gedaan en Wouts ogen vestigden zich daar direct op toen hij haar bereikte.

“Sorry dat ik iets later ben,” zei hij en ze kon horen dat hij lichtelijk buiten adem was. Hij zette zijn tas neer en drapeerde zijn jas eroverheen. “De les liep uit.”

“Je ziet eruit alsof je hard gelopen hebt,” zei Medea toen en wipte op en neer op haar hakken en tenen.

Wouts ogen volgden haar borsten die opveerden bij elke beweging, ondanks de robuuste bh die ze droeg, waarvan de randen nu onder haar blouse vandaan kwamen.

“Ik wilde je niet laten wachten,” antwoordde hij en keek haar aan nu ze weer stilstond. Hij knipperde net iets te vaak met zijn ogen.

“Dat geeft niet hoor, ik ben blij dat we nog even kunnen praten.”

“Ja, ik ook.”

“Wat het is…” begon ze en zocht naar de juiste woorden. “Soms, in de klas, heb ik het gevoel dat je… sommige leerlingen niet serieus genoeg neemt.”

“Omdat ik ze teveel als gelijke behandel?”

“Nou, meer omdat je ze te… persoonlijk benadert. Dat vindt niet iedereen prettig. Soms is een professionele afstand toch beter.”

“Hoe bedoel je?”

Dit was het moment waar Medea op gewacht had. Een kans om hem te confronteren met zijn gedrag en hem in te doen zien hoe hij zijn leven nog kon beteren. Al die tijd had ze haar fietssleutels in haar hand gehouden en liet die nu nonchalant op de grond vallen. Wout zag het en wilde ze oprapen, maar Medea was hem al voor. Ze ging op haar hurken zitten en pakte onhandig haar sleutels op.

“Ik stop ze wel gelijk even in mijn tas,” lachte ze en pakte haar rugzak, die al die tijd naast haar had gestaan.

Ze nam haar tijd om hem open te ritsen, want ze wist waar Wout nu naar zou staan te kijken. Ze had dit geoefend. Opzichtig hurkend en met haar aandacht op haar tas gericht bood ze hem nu een uitgebreid en veilig uitzicht op haar benen, dijen en slipje.

Ze wist wat hij nu zag. Haar volle, bleke dijen, licht gespreid en met haar rok volledig opgetrokken. Ertussen het eenvoudige, witte katoen van haar slipje, dat strak om haar kruis gespannen stond. Waarschijnlijk was de stof nu iets opgekropen waardoor het zich tussen haar schaamlippen had genesteld, die van zichzelf altijd al een beetje uit elkaar stonden. Op die manier zou Wout zich nu vergapen aan de rondingen van haar duidelijk te onderscheiden lippen die in het volle zicht onder haar dijen uit prijkten.

Dit was het moment waarop ze hem ontegenzeggelijk en op heterdaad kon betrappen om hem vervolgens dringend uit leggen waarom dit echt niet kon. Met haar sleutels in het voorvakje van haar tas en de rits dicht, stond ze weer op en lachte verontschuldigend naar Wout.

“Sorry, waar waren we?” vroeg ze. Maar Wout gaf geen antwoord.

Hij was veranderd sinds ze door haar knieën was gegaan. Waar hij zonet nog afstandelijk en enigszins nerveus had geoogd, zo was er nu een intense, bijna oververhitte uitdrukking op zijn gezicht verschenen. In de warmte boven het asfalt gloeiden zijn wangen en kleine zweetdruppeltjes vormden zich op zijn neus. Medea zag met groeiende verontrusting hoe ook zijn ogen leken te gloeien, nu hij haar indringend aankeek en zijn gespannen armen met zichtbare moeite langs zijn lijf hield. Ze was van plan geweest hem te provoceren, maar dit was niet de reactie die ze voorzien had.

“Misschien moeten we dit een andere keer bespreken,” begon ze. “Het is hier zo warm en ik had mijn moeder beloofd…”

“Liever nu,” onderbrak hij haar kortaf. Hij leek op het punt te staan om uit zijn vel te barsten, als een opgewonden veer in cadeaupapier.

“Sorry, ik moet echt gaan,” zei Medea tenslotte en pakte haar tas op.

Met haar hart in haar keel keerde ze hem de rug toe, half verwachtend dat hij haar iets aan zou doen, en liep zo rustig als ze kon naar de fietsenstalling. Toen ze zich later omdraaide, was Wout verdwenen.

 

4.

Ondanks haar gereserveerde houding en geloof in haar eigen fysieke middelmatigheid, was het een half jaar geleden toch zover gekomen dat Medea door een jongen gezoend was. Op het verjaardagsfeestje van een klasgenoot, in een groot huis net buiten de stad, had ze een tijdje met een jongen uit de zesde klas staan praten. Ze kende hem vaag en wist dat hij bij de toneelvereniging van de school zat.

Misschien was het zijn ontwapenende charme en het spannende feit dat hij een jaar ouder was zij. Of misschien waren het de twee glazen bessenjenever die ze gedronken had, maar ze had zich door hem laten overhalen om samen met hem naar buiten te lopen. Het was donker en ijzig koud in de tuin en de sneeuw kraakte onder hun schoenen toen ze naast elkaar de ruime achtertuin inliepen.

Al na een paar stappen in de achtertuin had Medea een hand op haar onderrug gevoeld. Niet lang daarna had de jongen haar omgedraaid, met zijn andere hand een rode lok uit haar gezicht geveegd en zijn gezicht naar het hare gebracht. Het was een onverwachte, maar niet onaangename ervaring. Zijn aanrakingen voelden teder aan en zijn warme lippen roerden voorzichtig onderzoekend de hare. Bovenal waren het zijn handen die ze waarnam, strelend over haar rug, middel, heupen, zelfs even haar billen. Voor het eerst voelde Medea zich aantrekkelijk.

Haar telefoon zoemde. Het was een uur of tien en Medea lag op haar bed te luisteren naar muziek. Dit was haar manier om na een lange schooldag tot rust te komen en zich klaar te maken om te gaan slapen, zonder dat ze piekerend wakker zou blijven liggen. Niet dat ze slecht sliep of bijzonder veel piekerde, maar het was een aangenaam ritueel geworden en haar aanvaring met Wout die dag had haar in de war gebracht.

Ze draaide zich slaperig om en pakte haar telefoon. Ze had een bericht ontvangen van een onbekend nummer. Twijfelend hing ze met haar wijsvinger boven het ongelezen berichtje, toen ze er een klein portretfotootje naast zag verschijnen. Een vriendelijk glimlachende, licht kalende man van tegen de dertig tegen een achtergrond van een ondergaande zon. Ze wist dat als ze het bericht opende, hij zou weten dat ze het gelezen had. Wilde ze dat? Begonnen de zaken nu niet uit de hand te lopen? En hoe kwam hij eigenlijk aan haar nummer?

Toen besefte Medea wat voor mogelijkheden dit haar bood. Een conversatie die zwart op wit werd vastgelegd. Haar zorgvuldig gekozen woorden tegen de zijne. Een concretere manier om Wout te wijzen op zijn omgangsvormen was er niet. Ze opende het bericht.

– Hoi Medea
Ik wou even sorry zeggen voor mijn rare gedrag vanmiddag.
Door de warmte was ik wat licht in mijn hoofd geworden en kwam niet meer uit mijn woorden.
Hopelijk heb je het niet persoonlijk opgevat?

Medea las het bericht twee keer opnieuw voordat ze haar muziek uitzette en zich peinzend over het schermpje van haar telefoon boog, broedend op een antwoord.

– Hoi wout
Geeft niks hoor. We kunnen een andere keer wel verder praten.

Even bleef het stil op het scherm, maar toen zag Medea dat haar berichten waren aangekomen en gelezen en dat Wout een nieuw bericht aan het typen was.

– Gelukkig. Ik vond het een interessant gesprek dus ik zet het graag een keertje voort met je.
Heb je morgenmiddag tijd?

Behoedzaam woog Medea haar woorden. Eén op één afspreken was wel zo effectief, want alleen op die manier kon ze een fysieke reactie bij hem uitlokken, maar via de telefoon voelde zich een stuk veiliger en bovendien werd alles zo opgeslagen.

Dat weet ik nog niet zeker. Heb ook met vriendinnen afgesproken. Maar ik heb nu ook wel tijd om even te praten.

Haar berichten werden direct gelezen, maar deze keer begon Wout niet direct een antwoord te typen. Ook hij leek zijn woorden af te wegen.

– Gezellig. Je weet dat ik het belangrijk vind om informeel contact te hebben met leerlingen. Wat was je aan het doen toen ik je een bericht stuurde?

– Niet zoveel, beetje muziek luisteren. Jij?

– Ik was aan het lezen en stond op het punt om naar bed te gaan maar wilde toch nog even kijken of alles goed was met jou. Of je niet boos was of zo dus.

– Maak je maar geen zorgen hoor. Ben echt niet boos of zo.

– Oké gelukkig.

– Ik lig nu lekker op bed met een boek in mijn slaapoutfit. Jij ook?

– Haha ja ik ook. Het is zo warm hier dat ik nog niet onder de dekens wil.

Ze wist waar dit gesprek nu heen ging en tot haar eigen verbazing vond ze dat wel spannend. Natuurlijk was dit een kans om Wout uit de tent te lokken, maar tegelijkertijd vond Medea het niet erg om zo intiem met hem te spreken. Het ging haar er allang niet meer alleen om, om hem te corrigeren. Ze wilde zien hoever ze kon gaan met dit spelletje. Nieuwe woorden van Wout verschenen:

– Dat probleem heb ik ook.

En er verscheen een afbeelding op haar scherm. Ze drukte erop om hem te vergroten. Wout had een foto gemaakt van het boek dat hij aan het lezen was, liggend op zijn rug, genomen vanuit zijn eigen oogpunt. Hij droeg een wit shirt en langs weerszijden van het boek, dat hij met één hand open hield, zag ze dat hij een donkere boxershort droeg. Zijn harige benen strekten zich uit in de verte.

– Ziet er relaxed uit!

– Nu jij?

Tegen beter weten in sloot Medea het venster met berichten en opende de camerafunctie van haar telefoon. Er was nu geen weg terug meer. Vanuit hetzelfde perspectief als Wout maakte ze een foto van haar gestrekte lichaam en opende het resultaat. Ze zag haar hoofdeloze, armloze lichaam. Haar blote voeten in de verte, haar lange pyjamabroek en het simpele hemdje dat ze droeg. Onder in beeld zag ze nog net een glimp van haar opzij liggende borsten. Ze verzond het bericht. Er kwam direct een reactie.

– Ook heel relaxed. Maar jij hebt meer aan dan ik. Niet eerlijk.

– Nieuwe foto?

– Jij eerst.

Ze glimlachte om zijn puberale voorspelbaarheid. Een nieuwe afbeelding verscheen. Wout stond rechtop voor de spiegel in zijn badkamer. Onder in beeld lagen tubes tandpasta en een kam. Hij droeg nog steeds het witte shirt boven de donkere boxershirt en foto toonde zijn hele lichaam behalve zijn voeten en hoofd. Hij was vrij slank, op zijn buikje na, en had lichte haren op zijn armen en benen. Onwillekeurig keek Medea naar de donkere bolling van zijn kruis.

– Jouw beurt.

Ze klom uit bed en liep naar de hoge spiegel aan haar slaapkamerdeur. Daar trok ze haar pyjamabroek uit en bekeek zichzelf aarzelend in de spiegel. Het was alsof ze zichzelf voor het eerst zo zag. Haar slanke, blote onderbenen, die boven haar knieën direct uitliepen naar haar stevige, ronde dijen en wijde heupen. Gelukkig had ze zich net geschoren waren haar benen glad en egaal. Haar eenvoudige slipje zat strak om haar heupen en drukte aan weerszijden in haar zachte vlees. Met haar benen bij elkaar toonde ze weinig van haar kruis, behalve de bolling van haar venusheuvel. Haar hemdje omvatte de glooiing haar buik en toelopende middel. Omdat ze geen bh droeg, wezen haar volle maar stevige borsten iets opzij en toonden de contouren van haar tepels. Medea verzond de foto.

– Prachtig. Vind je het erg als ik deze bewaar?

– Als je hem maar aan niemand laat zien!

– Dat beloof ik. Leuk je even gesproken te hebben. Ik ga nu slapen

– Tot morgen!

Verbaasd staarde Medea naar de laatste berichtjes. Ze was teleurgesteld over het feit dat Wout zo plotseling gedag had gezegd. Ze was ook geïrriteerd door het feit dat hij op deze manier de controle over het gesprek had kunnen houden. De foto die zij hem gestuurd had was een stuk onthullender dan de foto die hij gestuurd had. Gelukkig stond haar hoofd er niet op.

Medea stuurde nog een laatste berichtje om hem gedag te zeggen, maar toen ze haar tanden gepoetst had en in bed kroop, zag ze dat Wout het niet eens meer gelezen had.

 

5.

Medea was nooit preuts geweest. Het was ook weer niet zo dat thuis iedereen zomaar in z’n nakie rondliep, maar haar ouders, haar zus en haar broertje zagen elkaar zo af en toe wel eens in hun ondergoed of naakt in bijvoorbeeld de badkamer. Ook haar eigen naaktheid had ze nooit confronterend of ongemakkelijk gevonden. Ze was niet alleen tevreden met wat ze had, het was eigenlijk nooit in haar opgekomen om zichzelf fysiek ondermaats te voelen of om oefeningen te doen om haar lichaam te veranderen. Laat staan zichzelf te laten opereren.

Natuurlijk was ze zich bewust van het mode-ideaal en het feit dat ze daar niet aan voldeed. Ze zag dagelijks de lange, slanke meisjes op haar school en de perfecte vrouwen op tv, maar gek genoeg had ze hen nooit als voorbeeld of maatstaf gezien. Zelfs haar eigen zus, net zo langs als zij, maar met lange, slanke benen, smalle heupen, kleine borsten en sierlijke polsen, had ze altijd als gelijke ervaren. En ook nu weigerde ze aan zichzelf te twijfelen.

De ochtend na haar frustrerend geëindigde gesprek met Wout stond Medea opnieuw voor de hoge spiegel. Prachtig, had hij haar genoemd. Het knaagde aan haar dat ze niet wist waarom. Ze was er altijd zo van overtuigd geweest dat ze normaal was, gewoontjes zelfs, dat ze niets lelijk aan haarzelf kon vinden, maar tegelijkertijd ook niets mooi. Laat staan prachtig.

Haar figuur was stevig, mollig misschien, maar ook niet dik of voluptueus. Haar natte, rode haren plakten langs haar brede schouders vol sproeten, die toeliepen naar haar iets smallere taille, die vervolgens uitdijde naar haar brede heupen en dijen om tenslotte te eindigen bij haar smalle kuiten. Een stevige boerenmeid had haar oma haar altijd genoemd en ze had dat altijd als compliment opgevat.

Zou Wout dat ook zo zien? Of juist niet?

Ze keek naar haar borsten. Net als de rest van haar lichaam waren ze vol en stevig, met een V-hals van sproetjes die ertussen eindigde, en oogden ze bleek en zacht. Ze waren niet echt rond, maar eerder puntig en ze liepen ook toe naar haar spitse, roze tepels, die bijna net zo licht waren als haar huid en allebei iets naar buiten wezen, hoewel de één net wat meer dan de ander.

Wat zou Wout van ze vinden? Te groot? Te asymmetrisch?

Ze keek verder omlaag. Haar buik was breed en ook een beetje rond, maar toch ook zeker niet dik. Wout kon haar toch echt niet te dik vinden. Daaronder begon de ronding van haar venusheuvel en haar vuurrode schaamhaar. Haar lange, dunne haren groeiden in een driehoek van buiten naar binnen, waar ze samenkwamen tussen haar dijen en een donzig kussentje vormden. Medea hield getrouw haar bikinilijn bij, maar had nooit overwogen om zich helemaal kaal te scheren zoals veel meiden in haar klas dat deden.

Zou Wout dat ook mooi vinden? Ze zuchtte en keerde de spiegel de rug toe.

Op school liep ze hem die ochtend toevallig tegen het lijf in de hal, waar hij haar opgewekt groette, alsof er niks aan de hand was.

“Kan ik je na het zesde uur even spreken?” vroeg hij haar gelijk. “Dan ben ik vrij en heb ik alle tijd.”

“Oké,” stamelde Medea.

“Bij de parkeerplaats weer?”

“Oké.”

“Tot dan!”

“Tot dan.”

Overdonderd liep Medea verder en besefte dat ze haar greep op de situatie begon te verliezen. Wout had het initiatief van haar overgenomen en bepaalde nu wat er gebeurde. Ze moest iets doen en ze had een paar uur de tijd om te bedenken wat.

Het weer was omgeslagen en toen Medea aan het eind van de schooldag naar de parkeerplaats liep, hingen er dichte wolken boven de daken en was het drukkend, beklemmend warm. Haar lijf voelde gezwollen aan, alsof haar lichaamswarmte nergens heen kon, en de bedompte lucht in haar longen leek haar langzaamaan te willen bedwelmen.

Wout stond al te wachten bij zijn auto. Blijkbaar gedijde hij bij dit klimaat, want hij glimlachte breed naar haar en zijn grote ogen fonkelden. Medea onderdrukte een plotselinge impuls om weg te rennen. Ze moest dit doorzetten. Niet alleen voor haarzelf, maar ook, juist, voor hem. Ze wist wat haar te doen stond.

“Warm hè,” zei Wout toen ze hem naderde. “Volgens mij is er onweer op komst.”

“Ik hoop het,” antwoordde ze. “Ik kan wel wat verkoeling gebruiken en bovendien ruikt alles altijd weer zo lekker fris na een zomerse bui.”

“Nou, als je het niet erg vindt, ga ik dat niet afwachten. Wat dacht je ervan als we naar mijn huis gaan? Ik woon hier maar tien minuten rijden vandaan.”

Medea had dit al zien aankomen en was er op voorbereid, maar voelde toch plotseling een brok in haar keel. Meer dan een knik met haar hoofd kon ze niet opbrengen, maar dat was genoeg voor Wout om lachend naar haar te knipogen en het portier van de Volvo voor haar te openen. Ze deed haar best om terug te glimlachen en stapte in.

Er hing een benauwde lucht in de oude auto en bij haar voeten slingerden papiertjes en verpakkingen. Wout kwam naast haar zitten en startte de wagen. In stilte reden ze weg van de school en richting de wijk waar Wout woonde, terwijl Medea zenuwachtig plukte aan de bekleding van de bijrijdersstoel. Ze zag hoe Wouts ogen zo af en toe van de weg naar lichaam bewogen. Ze droeg een getailleerd groen topje met korte mouwtjes en een hoge hals, dat tot onder haar heupen viel. Eronder vaalblauwe jeans met een hoge taille. Op haar armen na was haar hele lichaam hierdoor bedekt, maar omdat beide kledingstukken vrij strak om haar lichaam zaten, trokken ze niettemin Wouts aandacht.

“Daar is het,” zei Wout en wees vooruit naar een laag appartementengebouw omringd door bomen. De knoop in haar maag trok zich steeds verder aan.

 

6.

Op de avond van haar eerste kus, buiten in de sneeuw, had Medea zichzelf beloofd om zich nergens toe te laten overhalen. Dat was niet zozeer een kwestie van principes of angst voor opdringerige jongens, maar eerder een uiting van haar behoefte aan afstand. Net zoals zij altijd andermans persoonlijke ruimte en voorkeuren respecteerde, zo verwachtte zij een zelfde erkenning van haar autonomie. Daarom, ondanks de onmiskenbare aantrekkingskracht die ze voelde toen die één jaar oudere jongen haar zoende en streelde, had ze geen andere keuze gehad dan hem op haar grenzen te wijzen toen hij ze overschreed.

In de duisternis van de tuin, bijgeschenen door alleen een verre lantaarnpaal, liet ze hem in eerste instantie zijn gang gaan. Het beviel haar hoe hij haar zoende, zijn voorzichtige lippen, zijn speelse tong en ook zijn warme handen op haar rug en billen. Zelfs toen hij zijn hand onder haar shirtje stak, iets waar Medea anders nooit mee ingestemd zou hebben, onderbrak zij hem niet, afgeleid als ze was door zijn kundige lippen. Teder streelde hij de huid van haar onderrug, haar zij en haar buik, zijn vingertoppen tastten plagend haar ruggengraat af en haar heup en haar navel, tot ze bij haar onderbuik de rand van haar broek bereikten.

Tot haar eigen verbazing hield Medea instinctief haar buik iets in en voelde direct hoe zijn vingers in haar broek schoven en haar slipje vonden. Dit was precies hetgene waar Medea zich nooit toe zou laten overhalen. Maar waarom verzette ze zich nu dan niet? Waarom ging ze door met zoenen en liet ze hem zijn gang gaan? Ze kon het niet verklaren en voor heel even wilde ze het ook niet verklaren.

Ondertussen voelde ze zijn vingertoppen onder de rand van haar slipje glijden. Ze waren zo warm en sterk en zelfverzekerd. Het kon toch zeker geen kwaad om hem heel even zijn gang te laten gaan? Pas toen hij door het haar op haar venusheuvel streek en het zachtste, intiemste deel van haar lichaam aanraakte, schrok ze op. Het was alsof ze wakker werd uit een trance of een hypnose. Verontwaardigd trok ze de brutale hand uit haar broek en maakte zich los. Ze was niet eens boos op die jongen. Ze was alleen maar boos op zichzelf en op haar zwakte.

Wout liet haar binnen in zijn appartement. Het was min of meer wat ze er van verwacht had. De dichte vitrage verduisterde de rommelige woonkamer niet genoeg om de versleten meubels, de stapels boeken en de uitgedroogde planten te verhullen.

“Ga zitten,” zei hij en gebaarde naar de bank. “Wil je wat drinken?”

“Glaasje water, dank je,” antwoordde Medea en ging zitten op de zachte, grijze bank die een muffe geur verspreidde.

Of was dat gewoon hoe het daar rook? In een zonnestraal die langs de vitrage scheen, speelden stofjes in het witte licht. Wout kwam terug met twee glazen water, die hij op de donkere houten koffietafel zette, en ging schuin tegenover haar zitten op een antieke, bruine fauteuil. Medea nam een slok een schraapte haar keel.

“Ik ben blij dat we even kunnen praten,” begon ze. “Op school is het altijd zo druk. Ik vond dat we een heel goed gesprek hadden laatst in de klas en ik denk dat het voor de hele klas goed is als we daar nog even over verder praten.”

“Helemaal met je eens,” zei Wout en keek haar vriendelijk geïnteresseerd aan.

“Het zit zo. Ik denk nog steeds dat jouw omgang met je leerlingen verbeterd kan worden qua houding en benadering. Je hebt een open houding en je benadert iedereen heel persoonlijk, en dat is goed, maar sommige leerlingen kunnen dat als… intimiderend ervaren.”

“Inclusief jijzelf?”

Dit was precies het soort ontregelende opmerking dat ze van hem verwachtte. Maar deze keer liet ze zich niet van haar stuk brengen.

“Waar het om gaat,” ging Medea verder, “is dat er, ondanks je goede bedoelingen waar ik niet aan twijfel, soms beter een professionele afstand kan bestaan tussen leraar en leerling. Een afstand die aan de ene kant jouw gezag bevestigt en die aan de andere kant onze persoonlijke ruimte respecteert. Zo voorkom je dat sommige leerlingen zich onder druk gezet voelen en anderen mogelijk misbruik maken van je vertrouwen, zonder dat jezelf als afstandelijk of arrogant neerzet. Iedereen heeft hier baat bij, ook jij. Persoonlijk zou ik het heel fijn vinden als je vanaf nu probeert om dit in je achterhoofd te houden in de klas. Lijkt jou dat ook een goed idee?”

Al die tijd had Wout haar instemmend knikkend aangekeken, geen moment waren zijn ogen afgedwaald naar haar borsten of benen. Toen ze eenmaal uitgesproken was, richtte hij zich op in zijn fauteuil en schraapte even fronsend zijn keel, waarna hij Medea weer indringend en glimlachend aankeek.

“Ik begrijp je twijfels, Medea. Ik voel ze ook. Deze gevoelens zijn voor mij ook verwarrend. Dat je niet weet hoe je hier mee om moet gaan snap ik dan ook heel goed. Je verstand zegt dat het niet kan, dat het niet hoort, dat je je ertegen moet verzetten. Maar tegelijkertijd zegt je gevoel iets heel anders. Je gevoel zegt dat het goed is en dat je je hier niet tegen hoeft te verzetten. Luister naar je gevoel, Medea.”

Verbaasd en boos, maar vooral diep teleurgesteld staarde Medea langs Wout heen naar de muur. Ze had hem zóveel ruimte gegeven, zóveel tijd om in te zien waar hij fout zat en hoe hij zijn leven nog kon beteren, maar het was allemaal tevergeefs geweest. Er viel simpelweg niet met hem te praten.

“Ik… ik ga heel even naar de wc,” zei ze en pakte haar tas.

Wout keek breed glimlachend toe hoe Medea met haar tas de kamer uit liep, alsof hij zojuist het slotpleidooi van de eeuw gebracht had en toekeek hoe de oppositie verdwaasd en overrompeld capituleerde. Ze sloot de deur van de woonkamer achter zich en liep door de hal naar de wc. Daar sloot ze zichzelf op en haalde diep adem. Ze had gehoopt en geloofd dat het niet nodig zou zijn, maar nu kon ze niet anders dan overgaan op plan B.

Zo snel en voorzichtig als de beperkte ruimte toeliet, trok ze haar shirt en broek uit en legde die op de stortbak van de wc, waarna ze ook haar bh en slipje uittrok en die in haar tas propte. Naakt pakte ze vervolgens haar shirt en broek weer op en trok ze aan. Ze had dit thuis geoefend en wist hoe ze eruit zou zien, maar ze kon niet met zekerheid zeggen hoe Wout hierop zou reageren.

Het vreemde gevoel van de dunne stof van haar topje tegen haar bevrijde borsten en de ruwe jeans tegen haar kruis gaf was zowel ongemakkelijk als spannend. Opnieuw haalde Medea diep adem en opende de wc-deur.

Terwijl ze terug de muffe woonkamer inliep, vermeed ze Wouts blik, maar wist dat hij nauwlettend toekeek. Het moest hem toch wel opvallen dat er iets veranderd was? Ze voelde haar borsten schudden bij elke stap die ze zette. Ze waren weliswaar stevig, maar zonder ondersteuning gingen ze toch iets hangen en vormde het katoen van haar topje zich naar hun vorm. Toen ze voorzichtig ging zitten op de bank en haar rug rechtte, voelde ze de stof zich onder haar borsten nestelde. Pas daarna zag ze de blik in Wouts ogen.

Net als op de parkeerplaats de dag ervoor, was er opnieuw een oververhitte waas over zijn gelaat getrokken. Het kostte hem zichtbaar moeite om stil te zitten, want Wout zat rechtop in zijn fauteuil met zijn handen om de leuningen geklemd en zijn voeten krampachtig tegen elkaar gedrukt. Hij nam niet langer de moeite om onopgemerkt haar lichaam te bekijken en glimlachte voldaan toen hij uiteindelijk haar ogen vond.

“Soms heeft je gevoel gelijk,” zei hij toen. “De afstand tussen leraar een leerling bestaat alleen in je hoofd. Je gevoel weet wel beter.”

Hij leek te ontspannen nu hij haar opnieuw van top tot teen had opgenomen en geconcludeerd had dat Medea zich gewonnen had gegeven. Ze wist dat hij zich nu niet meer zomaar zou laten tegenhouden en dat zij niet zomaar meer weg kon lopen. Dit was het moment van de waarheid.

“Ik moest denken aan die foto’s die we elkaar gisteren stuurden,” zei ze en leunde met haar elleboog op de zijleuning, waarna ze op haar zij op de bank ging liggen, met haar benen gestrekt, zonder Wout uit het oog te verliezen. “Het was jammer dat je zo snel ging slapen.”

Met een brede, triomfantelijke grijns ging Wout verzitten zodat hij zijn telefoon uit zijn broekzak kon trekken. Medea grijnsde terug vanuit haar verleidelijke pose. Haar hoofd leunde nu op haar hand en haar lange, rode haren vielen als een waterval over de bankleuning. Wout keek nog een laatste keer verlekkerd naar haar omlaag hellende borsten in het strakke shirtje en naar de ronding van haar wijde heup die zich nu als een gooiende heuvel oprichtte, maar bovenal keek hij met zichtbare smacht naar haar kruis. Hoewel ze het zelf niet kon zien, wist ze precies wat Wout daar nu zag, want ze had dit thuis geoefend.

De vale, hoge jeans vormden zich niet alleen strak om haar weelderige heupen en dijen, maar ook om haar kruis. Ze voelde hoe de brede naad tussen haar schaamlippen gekropen was en hoe hij ze verder uit elkaar duwde. De ruwe spijkerstof drukte dwingend, maar niet onprettig tegen haar opening en tegen haar bedekte clitoris. Haar volle, beknelde schaamlippen waren gevangen tussen haar dijen en haar strakke jeans. Wout hield zijn telefoon voor zich uit en nam een foto.

“Nu ik,” zei Medea toen, waarop Wout aarzelend glimlachte.

“Wat wil je dat ik doe?”

“Ik wil je pik zien.”

Misselijk van de spanning keek Medea toe hoe Wout haar woorden twijfelend, calculerend woog. Vermoedde hij een list?

“Dan wil ik eerst meer van jou zien,” antwoordde hij tenslotte.

Daar had ze op gerekend. Tergend langzaam ging ze op haar rug liggen, terwijl Wout gespannen toekeek. Zijn knokkels trokken wit weg nu hij de stoelleuning krampachtig vasthield. Met haar hoofd op de bankleuning en languit liggend, begon ze traag haar groene shirtje omhoog te trekken. Geobsedeerd maar bewegingloos keek Wout hoe haar zachte taille en buik verschenen. Toen het opgeschoven katoen eenmaal de onderkant van haar borsten bereikte, schoven die nog even mee, bekneld in haar shirt, maar veerden dan plotseling bevrijd terug.

Wouts ogen waren nu gefixeerd op haar stevige boezem, die ondanks de zwaartekracht fier op haar bovenlijf bleef liggen zonder al te veel opzij te zakken. Haar anders zo spitse tepels waren nu bijna plat en bewogen nog even na. Medea liet de rand van het shirtje los ter hoogte van haar borstbeen en keek Wout vragend aan. Hij was aan de beurt.

“Nog iets meer,” zei hij vragend, maar met een ietwat wanhopige ondertoon, alsof hij moeite had zichzelf te beheersen.

Haar misselijkheid was er niet minder op geworden maar Medea wist dat ze geen keuze had. Ze veinsde een verleidelijke glimlach en nam de bovenste knoop van haar jeans tussen haar vingers. Wout volgde elke beweging die ze maakten. Medea lag nog altijd op haar rug en toen ze eenmaal de derde knoop had losgemaakt, verschenen haar eerste schaamharen.

Wout zuchtte krampachtig. Met een mengeling van heftige tegenzin en een verrassende vastberadenheid maakte Medea de laatste knoopjes los en zag van boven haar deels onthulde venusheuvel, bedekt door haar lange, rode donsharen, die tussen de blauwe spijkerstof prijkten. Toen pakte ze haar telefoon. Opnieuw leek Wout te aarzelen, maar Medea was hem voor.

“Voordat ik verder ga, wil ik je pik zien.”

Wout lachte schor, maar verzette zich niet. Onhandig en vlug knoopte hij zijn broek open en trok die samen met zijn onderbroek omlaag. Even aarzelde hij over zijn pose, maar zette toen één voet naast hem op de fauteuil, zodat zijn halfharde pik en scrotum er in het volle zicht bleven liggen. Ze maakte drie foto’s en vergrendelde haar telefoon.

Medea vocht tegen haar tranen. Tot haar verbazing voelde ze geen voldoening of opluchting of rechtvaardigheid. Het enige wat ze voelde was een diepe, diepe teleurstelling. In hem, in haarzelf, in het feit dat het zover had moeten komen, in het feit dat ze altijd verwacht had om op een dag de juiste man te vinden om samen gelukkig mee te worden en om haarzelf dan pas met hem te delen. Nu lag ze praktisch naakt op de bank van haar leraar en keek ze naar de penis die eigenlijk die van haar droomman had moeten zijn. Ze had haar idealen verloochend voor… ja, voor wat eigenlijk?

Verbitterd overwoog Medea om haar principes definitief overboord te gooien. Als ze toch al zo diep gezonken was, waarom zou ze hier dan nog stoppen? Wat wilde ze hier nu mee bewijzen? Waarom zou ze niet gewoon lol hebben?

Wout was eindelijk uit zijn stoel gekomen. Met zijn broek op zijn knieën kroop hij naar de bank. Zijn maniakale krampachtigheid had plaatsgemaakt voor een kalme, geruststellende zelfverzekerdheid, alsof hij haar worsteling voelde. Zijn hand voelde warm en klam aan toen hij hem knielend naast haar op haar buik legde. Gelaten liet ze het toe en voelde ze een verwarrende tinteling in haar onderbuik en liezen. Haar zachte buik bewoog mee met zijn strelende hand die zo nu en dan haar borsten schampte. Apathisch keek Medea opzij naar zijn kruis. Zijn pik stond nu schuin overeind en zijn eikel was ontbloot. Ze voelde geen weerzin of medelijden meer, enkel leegte en een lichte opwinding.

Wout had zijn hand omhoog verplaatst en kneedde liefkozend één van haar weelderige borsten, alsof hij haar wilde troosten en sussen. Ze keek toe hoe zijn vingertoppen zich stuwend in haar vlees begroeven en hoe haar lichtroze tepel opwelde als hij erin kneep. Een vreemde verleiding, die ze vaag herkende maar niet kon plaatsen, dreigde haar te overweldigen.

“Het komt wel goed,” suste Wout en ze geloofde hem, ook toen hij zich voorover boog en haar borst kuste.
Zijn mond voelde warm aan en ontspande haar. Een spannende rilling ging door haar rug toen zijn ruwe, natte tong langzaam over haar tepel streek, die hard en spits geworden was. Medea sloot haar ogen. Het kon vast geen kwaad om hem even zijn gang te laten gaan. Die vreemde, verontrustende verleiding die ze zonet nog gevoeld had, daar dacht ze niet meer over na.

“Het komt wel goed,” zei Wout opnieuw.

Afwisselend speelde hij met zijn tong met haar tepel, nam hem tussen zijn lippen of zoog er op. Zijn hand lag weer op haar buik, maar deze keer verder naar beneden en zijn pink tastte peilend door de haren op haar onderbuik. Medea zuchtte tevreden terwijl Wout plagend in haar tepel beet en ook zijn ring- en middelvinger haar donzige venusheuvel vonden. Toch voelde ze nu ook iets nieuws. Of eigenlijk iets wat er altijd al geweest was, maar wat ze nu pas weer herkende. Een zeker gevoel van déjà vu.

Ze was weer in de besneeuwde tuin met de oudere jongen in het schijnsel van de straatlantaarn. Net als toen voelde ze zich gewild en mooi. Maar er was nog iets wat terugkwam, iets wat ze bijna vergeten was. Ze voelde opnieuw haar zwakte en haar boosheid.

Medea rukte zich los van Wout, die verbaasd opkeek. Vervuld van een plotselinge woede en scherpte, alsof een strenge hand haar uit een warm maar verstikkend bad had getrokken, sprong ze van de bank. Met handen op haar heupen keek ze vermanend neer op haar leraar, die nog altijd geknield voor haar zat en eerst naar de rode bos schaamhaar recht voor hem keek, vervolgens omhoog naar haar ferme borsten die nog glommen van zijn speeksel, toen naar de telefoon in haar hand en tenslotte naar haar ziedende ogen.

Nog voordat Medea haar mond opende, was het haar duidelijk dat hij haar begrepen had.

 

7.

“Je bent een echte gentleman,” zei Medea en hoorde haar klasgenoten giechelen. Wout bloosde en keek beschaamd weg. Hij had haar een negen gegeven en was haar als enige het proefwerk eigenhandig komen brengen. Ze hield hem nauwlettend in de gaten, maar had hem op nog niet één ongepaste blik kunnen betrappen. Ook niet naar haar klasgenoten.

Haar tirade bij hem thuis was angstaanjagend geweest, niet in de laatste plaats voor haarzelf, maar ze was eindelijk tot hem doorgedrongen en ze vergaf hem zijn zonden. Hij was een beter mens geworden en daar had zij hem bij kunnen helpen. Trots wilde ze het niet noemen wat ze voelde, liever voldoening en dankbaarheid.

Had ze haar roeping gevonden?

 

Gerelateerde artikelen

x-art_jillian_michael_vegas_jillian_begs_for_a_ride-7-sml
Na Schooltijd
x-art_gina_edward_fucking_unicorns-6-sml
Cora
x-art_gina_edward_fucking_unicorns-14-sml
Herkend

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Ze vragen erom

  1. 4 juli 2017 at 07:53

    Taaltechnisch en qua tekststructuur goed geschreven verhaal. Complimenten daarvoor. De verhaalliijn vind ik wat mager, zeker gezien de lengte en het naar mijn idee onbevredigende slot. Gaandeweg wordt redelijk voorspelbaar wat er zal gaan gebeuren. Het verhaal zou m.i. aan kracht winnen door sneller to the point te komen. De gedachtenwereld van Medea is overigens mooi en gedetailleerd uitgewerkt. De flashbacks zijn mooi verweven met het grote verhaal. Het personage van de docent blijft aan de oppervlakte. En waarin schuilt de erotiek? Het blijft vooral beperkt tot de fysieke beschrijvingen van Medea, een schoolmeisje met twijfels over haar veranderende lichaam. Niet zozeer erotisch als wel aandoenlijk.

  2. 9 juli 2017 at 18:12

    Ik ben het slechts gedeeltelijk met Julia eens. Haar positieve punten deel ik, maar erotiek is niet hetzelfde als seks. Ik ken plenty verhalen die geen seks bevatten maar toch heel erotisch zijn en dit verhaal mag in die categorie worden bijgeschreven. Details en diepgang zijn het handelsmerk van Casper en dat vind ik geen verkeerde eigenschap. Liever zo dan afgeraffeld. Het tempo zou inderdaad iets hoger mogen.
    Ik vind het alles behalve voorspelbaar, en wat onder een onbevredigend slot wordt verstaan is een kwestie van persoonlijke smaak. Een verhaal behoeft niet per se aan dezelfde standaard te voldoen waar het gros zich aan houdt. Happy end is niet vereist.
    Maarre… het is me opgevallen dat het woord ‘leraar’ tweemaal een link bevat naar een ander verhaal. Dit is vast niet door Casper bedacht. Ik vraag me af wat de bedoeling daarvan is.

Geef een reactie