41 euro 22

Het was gênant. Terwijl de rij achter me langer werd, weigerde mijn pinpas voor de tweede keer. Het meisje achter de balie keek verveeld. “Misschien beschadigd”, zuchtte ze. “Probeert u nog eens…”

Het zweet brak me uit. Ik had de tank van de Mercedes gedachteloos gevuld en moest € 41,22 afrekenen. Eigenlijk was het dus helemaal niet nodig geweest, want voor die dertig kilometer die ik nog te gaan had zat er nog meer dan voldoende in, maar ik had vooral dorst gehad en wilde een blikje coke. Dan gooi ik hem maar meteen vol, dacht ik. En nu dit! Baar geld had ik niet bij me…

Het apparaat weigerde opnieuw. Wat was er aan de hand? Nog geen uur geleden had ik in de Bijenkorf nog zonder problemen gepind!

“Accepteert u een creditcard?”

Het wicht keek zuchtend naar boven en schudde haar hoofd. Ik zag haar denken: zo’n dure auto en die kakmadam in haar mantelpakje heeft niet voldoende geld op de bank!

“U kunt mijn paspoort krijgen…”, begon ik te onderhandelen, “dan kom ik straks wel terug…”

En uit het niets was hij daar. Een jonge knul, lang golvend haar, ongeschoren, zijn overhemd half opengeknoopt, strakke jeans, een open lachend gezicht. “Wat is hier allemaal aan de hand?”

“Pasje doet het niet, ze kén niet betale”, legde het kind uit, intussen met welgevallen naar zijn halfblote borst starend. Ze kirde. “En nou…”

“Hoeveel is het?”, onderbrak hij haar ongeduldig.

“Een en veertig twee en twintig”, antwoordde ze bijna gepikeerd.

“Sta me toe”, richtte de Adonis zich tot mij en greep naar zijn kontzak.

“Ja maar..’, wilde ik protesteren.

Maar hij schudde zijn hoofd. “Ogenblik…” En tegen het meisje: “Tel dat van mij er even bij, pomp acht…”

De transactie was snel gemaakt en ik stapte beschaamd uit de rij.

“Geef me je bankrekeningnummer”, hakkelde ik terwijl ik met hem mee liep naar buiten. “Dan maak ik dat meteen in orde als ik thuis ben…, en noteer mijn kenteken voor het geval dat…”

“Loop maar even mee”, beduidde hij naar zijn oude Nissan bij pomp acht. Hij dook in zijn dashboardkastje en haalde er een kladblokje uit. Op de auto geleund krabbelde hij wat op een papiertje en stak het me toe. “Asjeblieft…., by the way, Jeff is de naam.”

Ik schudde zijn hand. “Trees”, prevelde ik.

Zijn donkere ogen lachten. “OK Trees, blij je van dienst te zijn geweest.”

“Ik maak het straks meteen over”, verzekerde ik nog eens, het papiertje krampachtig in mijn hand.

“Is goed…” De witte tanden in zijn breed lachende mond sprankelden. “Moet er nu vandoor, heb haast…, dag Trees!” Hij knipoogde, stapte in zijn auto, stak nog eens wuivend zijn hand op en vertrok.

In gedachten verzonken liep ik naar mijn eigen auto. Wat een aardige jongen, wat een knáppe aardige jongen, een bink van een kerel eigenlijk. Die trut achter de kassa had zó wel met haar benen wijd voor hem gewild, dat had ik in die paar seconden al door gehad. De BNN-jongeren, schoot het door mijn hoofd toen ik de wagen startte, jong en avontuurlijk. 22, 23 jaar….., god, zelf was ik 41….

Thuis pas las ik het briefje dat hij in mijn handen had gefrommeld. Behalve zijn naam en zijn bankrekeningnummer stond er zijn complete adres en telefoonnummer op. Hij woonde in een plaatsje vlakbij, het netnummer was zelfs hetzelfde. Waarom zijn telefoonnummer? Ik liep werktuiglijk naar de computer om te telebankieren. Ten name van Jeff Raaymakers de somma van…, ik rondde het af op 45 euro en maakte er in een opwelling een spoedopdracht van. Kenmerk: Trees.

Ik zat nog peinzend achter de computer toen mijn dochtertje van 12 uit school kwam. “Hai, mam, wat heb je allemaal gekocht in de stad?”

Ik schoof het stukje papier haastig onder mijn toetsenbord – waarom eigenlijk? – en stond lachend op. “Kom maar eens kijken meis….” En ik troonde haar mee naar de kamer, naar de plastic zakken van de Bijenkorf. Ze klapte opgewonden in haar handen toen ik wat nieuwe spulletjes voor haar tevoorschijn toverde.

Toen Leen, mijn man, een uur later thuis kwam, was het stukje papier al veilig weggeborgen in mijn tas. Ook dit was weer een actie die ik zelf niet eens kon verklaren, net zo min als het feit dat ik noch hem, noch Rita vertelde van het avontuur bij de benzinepomp…

Die avond verleidde ik mijn man, en dat was lang geleden. Ik probeerde me te herinneren hoe dat twintig jaar geleden ging, met zo’n onvermoeibaar jong atletisch lijf….

De andere dag was een kwelling. Nadat Rita en Leen vertrokken waren speelde ik met het briefje. En weer de vraag: waarom dat telefoonnummer? Het beeld van de halfblote borst, de donkere ogen, de lange golvende haren van die jonge, energieke kerel in zijn aftandse Nissan bleef voor mijn ogen zweven. Waarom dat verdomde telefoonnummer, waarom? Hier zat ik, op de bank, burgertrut van middelbare leeftijd, nou ja, toch bijna, met huisje, boompje, beestje, een geslaagd huwelijk met een man die een vet salaris verdiende, zodat hij het zich kon veroorloven mij een Mercedes te geven voor mijn verjaardag…. Hier zat ik…, simpelweg geil te worden! Opnieuw geil te worden eigenlijk, want dat van afgelopen nacht was ook niet zo maar ontstaan.

Ik stopte het papiertje terug in mijn tas en haalde het er even later weer uit, streek het glad en zette het rechtop tegen het vaasje bloemen op de salontafel. Het telefoonnummer kende ik al uit mijn hoofd, maar toch staarde ik ernaar. Onrustig gleed mijn hand over mijn blote benen. Dat maakte het alleen maar erger. Terug die hand! Een rilling trok door me heen. Die verrekte jongen…., als ik na die vakantie in Spanje die abortus niet had gehad, had hij mijn zoon wel kunnen zijn! Joséan! Die brutale Spaanse barkeeper. Net zo oud als Jeff nu, net zo lenig, net zo gespierd en… net zo onvermoeibaar? Dat goddelijke lijf, transpirerend, neukend, iedere avond weer, urenlang. Beter had ik ze niet meer gehad, de ervaring van mijn leven en iets waar Leen helemaal geen idee van had. Mijn hand gleed opnieuw tussen mijn benen, nu trok ik hem niet meer terug. Vuile rotzak, snikte ik overstuur, wat doe je me aan….

Nadat ik was klaargekomen trok ik mijn slipje uit, te nat om nog om me heen te hebben. Mijn kut bleef jeuken en ik besloot hem nú te bellen. Ik gleed op de grond en trok mijn rok omhoog, nam de telefoon uit de houder en drukte verhit de nummers in. Een antwoordapparaat! Natuurlijk, wat had ik dan gedacht om half elf ’s morgens op een doordeweekse dag! “Zeg na de pieptoon maar wat je op je hart hebt”, zong zijn stem in mijn oor. Piepppp! Ik likte mijn lippen, gooi neer die telefoon! Wat moet je in godsnaam met een antwoordapparaat! Ik slikte.

“Met Trees”, murmelde ik toen. “Ik heb het geld overgemaakt, wilde even checken of je het al hebt gehad…” En realiseerde me toen dat hij wel eens terug kon bellen! Struikelend over mijn woorden voegde ik eraan toe. “Maar bel me niet terug, tenzij vóór vier uur, later niet… overdag niet!”

Stom wijf, foeterde ik mezelf hartgrondig uit nadat ik de telefoon had teruggezet. Wat moet hij daar wel niet van denken? Idioot! Maar het was te laat, het was gebeurd. En het werd tijd om iets aan het huis te doen, maar eerst naar boven om me te ‘verschonen’. In de slaapkamer kreeg ik het opnieuw te kwaad. In plaats van een schoon broekje te pakken, trok ik wild mijn rokje uit. Nog één keer, en nu met de dildo!

Ik stond net in mijn blote kont, alleen mijn bloes nog aan toen snerpend de telefoon ging. Kon dat, zou dat…? Snel zijn, schoot het door me heen.-, snél, anders belt hij later weer! Op blote voeten en in mijn blote reet rende ik de trap af, griste de telefoon van de houder, rende naar het halletje, zodat niemand me zo zou kunnen zien en hing hijgend op de onderste traptrede zitten.

“Met Trees….”

“Dag Trees, Jeff hier!” Het was hem! Ik kneep mijn benen samen en luisterde verdoofd naar zijn jolige stem. Hij had het geld al binnen, en dat had echt niet met spoed gehoeven, maar bedankt en nogmaals: graag gedaan.

“Ik dacht, ik bel je maar”, stotterde ik hulpeloos, “want je had je telefoonnummer gegeven, het was hetzelfde netnummer, dus…..” Wat een onzinnige argumentatie!

“O ja, waar woon je dan? ….. Da’s maar een kilometertje of zes, ook toevallig…. Nee, ik was wel thuis, ik stond onder de douche, laat geworden vannacht…. Ik heb een eigen bedrijfje aan huis, reclame en zo…., kan mijn eigen tijd indelen….” De woorden dansten om me heen. En toen: “Ik wilde net aan de koffie gaan…., heb je ook zin in een bakkie? Waarom pak je je Mercedes niet…, dan is hij klaar als je komt….”

”Koffie?”, brauwde ik, “koffie?”

“Ja, waarom niet?”

Ja, waarom niet! Ineens lag mijn hele wereld overhoop. Ik rende opnieuw naar boven en rukte de slaapkamerkasten open. Wat aan te doen? Belachelijk Trees, volkomen belachelijk!, sprak ik mezelf hyperventilerend toe toen radeloos vaststelde dat het énige sexy onderstelletje waarover ik beschikte was ‘verbruikt ’ in de roeslust die me gisteravond had bevangen. Een ‘gewoon’ katoenen broekje dus en een ‘gewone’ beha, ja, wél een beha, want ze moesten omoog gehouden worden achter.. een truitje! Een strák truitje, dat weer wel, want het oog wil ook wat, maar weer een ‘gewone’ rok. Je moet niet doen alsof je erop uit bent! Blote benen, want het is zomer, en geen hoge hakken, maar ‘gewone’ pumps. Stond best goed, ‘gewoon’, maar met dat truitje nét weer een pietsje uitdagend, constateerde ik voor de spiegel.

Een oud huis aan de buitenkant, maar binnen verrassend modern, ruim en licht. “Allemaal zelf gedaan, samen met een vriend”, lachte Jeff, toen ik mijn ogen uitkeek in de enorme living, annex werkkamer, annex bibliotheek, annex, ja, wat niet al. Het was er een chaos, maar wel een goed georganiseerde chaos, met boeken in keurige stapels langs de wanden, een computerhoek, een tekentafel, een zitje, een eettafel, een keukenblok, alles in één. “Behalve mijn slaapkamer”, grinnikte hij, “die is hier.!’ En hij schoof een wand opzij om een enorm tweepersoonsbed te onthullen. “Jaja”, knikte ik zenuwachtig, “en wat zijn dan allemaal voor boeken hier?” Aandacht afleiden….

Hij liep samen met me langs de onafzienbare rijen en legde uit. Dáár een rij oorlogsboeken, hobby, en hiér art-boeken, reclame en dat soort dingen. Zijn werk dus. Maar tot mijn verrassing ook poëzie, hele reeksen. “Ik schrijf zelf wel eens wat”, zei hij nonchalant, “dit is mijn inspiratie.”

En toen was er koffie. Natuurlijk, de koffie. Hij kwam er op een dienblad mee aanzetten. “Colombiaanse grit”, zei hij. “Nooit geproefd? Geniet er maar van!”

We zaten tegenover elkaar aan een dolfijnvormige tafel van glas. Ook zelf gemaakt natuurlijk, met legeringen van metaal en brons, legde hij behulpzaam uit en ik knikte geïmponeerd. O ja…

Nu pas viel het me op dat hij onder zijn jeans geen schoenen of sokken droeg. “Blote voeten”, grijnsde hij, “in huis altijd…” Zijn t-shirt was te kort en daardoor zag ik steeds een streep verwarrende, diepbruine huid. Ook zijn gezicht was nog steeds ongeschoren. Hij zag er…., dierlijk-mannelijk uit.

“Ik moet weer eens op huis aan”, murmelde ik na twee kopjes héérlijke koffie.

“Sure”, glimlachte hij, “je weet me voortaan te vinden…”

“Ja….” Ik stond onbeholpen op, voélde me opstaan. “Tot ziens dan maar Jeff, en….”

“Nogmaals bedankt, ja, ik weet het!” Hij stond vlak voor me. “Dag Trees…” Een hand, vast, maar niet té vast.

“Dag Jeff…” Ik draaide me om en liep de verkeerde kant op.

“Dat is mijn slaapkamer Trees…”

“Oh!’ Verward draaide ik me om. Liep terug, naar hem toe. “En mijn tasje”, prevelde ik. “Vergeten!” Ik bukte om het te pakken. Hij keek en zei niets. Ik richtte me op en botste bijna tegen hem aan. “Sorry!”

“Waarom ben je zo zenuwachtig Trees?”

Ik stond versteend. Waren dat zijn armen die me naar zich toe trokken? Ja! Hij drukte me tegen zich aan. Ik voelde hem, hij voelde mij! “Mijn god nee….”, piepte ik toen zijn arm om mijn middel sloeg. Maar is hij het dan niet die je zo geil heeft gemaakt, gisteren en vandaag?, riep mijn geilduiveltje tezelfdertijd.

“Jongen!”, hijgde ik, “wat doe je?”

Wat hij deed was me optillen, vanuit mijn middel, zodat me geen ander optie bleef dan mijn benen om dat zelfde middel te slaan. Wat hij deed was me zo naar de slaapkamer dragen waarheen ik eerder al op weg was. En wat hij deed was me op dat monstrueuze bed neervlijen…

“Ik denk niet dat we dit moeten doen”, kreunde ik zachtjes terwijl hij opstond om zijn shirt uit te trekken.

“Misschien niet, misschien wel”, fluisterde hij terwijl hij zich nu met ontbloot bovenlijf over me heen boog. “Dat zullen we pas later weten, nietwaar lieve Trees?”

En toen waren er zijn handen…. o god, die handen… Ze streken de haren van mijn wangen weg, ze streelden mijn kin, mijn hals, mijn schouders… Zijn blote torso daalde me op neer en ik spreidde mijn benen om plaats voor hem te maken. Mijn truitje ging omhoog. Die belachelijke rotbeha! Maar hij scheen hem niet eens te zien. In dezelfde opwaartse beweging nam hij het knellende ding mee naar boven tot mijn tieten bloot kwamen te liggen.

“Sorry!”, snikte ik toen hij zijn lippen om mijn linkertepel vormde, “ik ben geen twintig meer jongen!”

Ineens waren er zijn koolzwarte ogen, vlak voor de mijne. “Hou daar eens mee op meisje”, zei hij zacht, “voel je niet hoe stijf ik sta van verlangen naar je?”

Het komende protest smoorde hij in een zoen. En dat was het. Truitje en beha stropten tegen mijn kin en terwijl mijn tepels steeds opstandiger werden onder verrukkelijke strelingen en liefkozingen trok ik zelf gehaast de kluwen over mijn hoofd en armen. Ik kromde mijn benen om zijn middel toen zijn mond opnieuw de mijne zocht voor een verzengende kus. Zijn onderlijf schuurde nadrukkelijk over het mijne. De spanning achter zijn broek was duidelijk voelbaar en ik begon verhit mee te bewegen. In dat zalige gevecht kwam ik totaal onverwacht klaar en vlogen de schoenen van mijn trappelende voeten de slaapkamer door.

“Wat lekkerrrrrrrr”, stootte ik uit, “god……. wat lekkerrrrrrrr….”

“Zullen we het dan toch maar doen lieve Trees?”, glimlachte Jeff.

“Oh ja….”, rilde ik, “oh jaaaa…., doe het asjeblieft…. doe het!”

Hij stond op en gespte zijn riem los. Mijn ogen fixeerden zich op zijn handen en ik smolt helemaal weg in een ongekend gevoel van geilheid toen met een zwieperd zijn lul tevoorschijn sprong. De nr. 3 van mijn leven zag er gespierd en krachtig uit, als een vuurtoren oprijzend tussen twee strakke, volle ballen in een struweel van warrig schaamhaar, met de blote eikel glimmend in top. Was dit een besneden penis?, vroeg ik me af terwijl mijn mond droger en mijn kut natter werd.

Naakt boog hij zich over me heen, drukte een kusje op mijn neus en liet zijn handen onder mijn rok verdwijnen. Met een kreetje kwam ik opnieuw klaar toen hij mijn broekje naar onderen trok.

“Wat heb jij weinig nodig Trees”, fluisterde hij. “Weet je zeker dat je verder wilt gaan?” Maar tegelijkertijd trok hij het onding helemaal uit.

Ik sloot mijn ogen, wilde niet zien hoe hij me te lijf ging, maar toen mijn schaamlippen opzij werd gedrukt en de bronstige eikel zich een weg baande naar mijn binnenste wist ik het weer: dit zou echt neuken worden, niet dat halfzachte gedoe van Leens priempje dat maar net tot aan de ingang van mijn baarmoeder reikte, deze zou me verscheuren! Net als die van Joséan. “I fuck you in the heart!”, had die verbeten in mijn gezicht geschreeuwd als hij op het toppunt was. “You Dutch bitch, I fuck you till you die…, in your fucking heart, in your fucking Dutch heart!”

Jeff zei dat niet, maar hij deed hetzelfde. Hij neukte me totaal van de wereld weg in een straf en ononderbroken tempo. En ik besefte weer hoe pover de orgasmes waren die Leen uit me stampte. “Godverdomme”, krijste ik het uit, nadat er alweer zo’n goddelijke stroom door me heen was getrokken. “Fuck me in my heart! Neuk me kapot, rotzak!”

Later had hij het er nog over, nieuwsgierig, nadat we uit waren geraasd. “Wat was dat nou lieve Trees?” En ik vertelde…, eindelijk kon ik het vertellen. Ik barstte los en hij hoorde alles eindeloos geduldig aan. “Gekke meid”, zei hij daarna peinzend. “Zit het zo diep?”

Diep? Daar kon geen mens zich een voorstelling van maken! Het gemis dat ik voelde zou nooit overgaan. Het had niets te maken met de verwekker. Het was een leegte die ik al vanaf mijn 17de voelde. Ik had mijn ouders vervloekt voor wat zij voor mij hadden besloten en had er nooit met iemand over kunnen praten. En nu, met iemand die net zo oud zou kunnen zijn wel? Was hij niet alleen een fucker, was er meer?

In ieder geval voelde ik me niet opgelaten met mijn hangende tieten, verfrommelde buik en slappe billen. Hij had bewezen dat hij geil van me was en dus zat ik nu ook zonder schaamte zo tegenover hem. Zo gaat het nu eenmaal als je rond de 40 komt. Het interesseerde me geen ruk. Ik had mijn pleziertje gehad, hij ook, en het was goed zo.

Tot hij zei: “Ik wil nog een keer…”

“Nog een keer?” Ik wist niet hoe ik het had. Joh, doe normaal, was mijn eerste reactie. Dat je die meid achter de kassa in dat benzinestation nog een extra traktatie geeft met haar strakke billen, harde tieten en nauwe spleet, dat snap ik, maar wat moet je met dit… afgeleefde lijf?

Maar “Kom”, zei hij eenvoudigweg, en ik druppelde hem na in zijn voetsporen. Het eerste neuken was heftig geweest, we moesten allebei ons ei kwijt, dit tweede neuken was heel anders, teder en liefdevol. Maar daarom niet minder geil. Opnieuw beklom ik alle trappen naar de hemel en ik was perplex dat het zó ook kon.

Jeff is tot op de dag van vandaag mijn minnaar. Mijn dagen zien er anders uit, gevulder als het ware, en zelfs het neuken met Leen heeft aan waarde gewonnen. En dat allemaal dankzij mijn pinpas, die daarna weer wél bleek te werken. 41/22 is onze gevleugelde uitdrukking geworden als we elkaar weer tot een hoogtepunt opzwepen, merkwaardig genoeg precies overeenkomend met onze leeftijden. Maar binnenkort moeten we iets anders verzinnen, want dan ben ik jarig…….

© Trees

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “41 euro 22

  1. 6 december 2006 at 19:34

    Kom bijna drieën tekort deze keer, maar klagen doe ik niet: groots!

  2. 15 december 2006 at 00:27

    Goed geschreven, goed opgebouwd, verzorgd. Een echt verhaal.

  3. 17 december 2006 at 19:41

    Van zulke verhalen kan ik niet genoeg krijgen…

  4. 18 december 2006 at 17:24

    Lekker geil verhaal waar hier en daar wat "duistere" kantjes opdoemen, die het geheel wat minder geil, maar dan weer des te boeiender maken. Is een verhaal dat naar meer vraagt en dat is sterk! 2,5 ster

  5. 6 september 2010 at 15:34

    Wat een klasse ehh Trees, geen woord teveel of te weinig. Doeltreffend en geschreven met een filmische vanzelfsprekendheid, die een groot schrijfster verraadt. Complimenten!

  6. 8 september 2010 at 18:56

    Heerlijk verhaal waar je van kan genieten. Er zijn altijd mannen die geluk hebben.

  7. 18 oktober 2015 at 22:26

    Lekker verhaal, mooi kwetsbaar en sterk, met echt happy end ….

Geef een reactie