Adieu Nadia

‘Moet je nou niet meer kijken?’, vraagt Nadia verbouwereerd als ik na een gemiste penalty van mijn cluppie de t.v. uit pleur. Nee, daar kan ik niet meer naar kijken. Dit is ellende pur sang. Die achterstand kan in de resterende tien minuten niet meer worden goedgemaakt.

Nou, dan weet mijn lieve Nadia wel iets om me te troosten. Er zijn nog zoveel meer mooie dingen op de wereld, nietwaar? ‘Gekkerd’, zegt ze, ‘zullen we dan maar iets anders doen?’

Een spelletje ganzenborden, een potje kaarten? Wat heeft ze zoal in gedachten? Er kan niet veel zijn dat mijn gedachten zou kunnen afleiden van de treurnis over het zojuist aangebroken einde van de wereld. Nu heeft een vrouw natuurlijk altijd wel iets extra’s in huis, dat weet ik ook wel, een poezelig kutje om precies te zijn en daarvoor kan men mij ’s nachts wakker maken, zeker weten, maar op dit moment?

Nou, dan moest ik toch eens even kijken! Dan had ze misschien toch wel iets dat mijn gedachten wat zou kunnen verzetten. Ze loopt met een knipoog de kamer uit en ik wacht gelaten af. Mijn handen tintelen eerlijk gezegd om de t.v. weer aan te zetten, maar ik kan met moeite de verleiding weerstaan.

Komt ze terug met een hele ordner onder d’r arm. ‘Gaan we boekhouden?’, zeg ik nog frivool. Nee, we gaan niet boekhouden, belooft ze stralend. Ze legt die ordner op het tafeltje en trekt pardoes haar jurkje over haar hoofd. Geen behaatje uiteraard en een klein lapje dat voor broekje moet doorgaan. Effe verbluft ben ik wel, dat moet ik toegeven. En of ik het wel leuk vind wat ik zie?

Meisje, moet je dat nog vragen? Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat je het mooiste lijf van de wereld hebt, dat iedere vent (en vrouw) een moord zou doen om daarmee te spelen, je te bezitten, je dwars door de earth-core te neuken?

‘Hoe vaak heb je me nou geneukt?’, vraagt ze met een guitige glimlach.

In de zestien maanden dat ik je ken, lieve geilerd, nou dat moet toch gauw, eens kijken: 16 x gemiddeld 30 = 480 dagen, trek er die rotdagen van af, een dag of 10 dat ik in Polen was, een weekje in Griekenland, nog een dagje of 10 voor het gemak, een weekendje hier en daar. Zeker 400 keer zeg ik, gegarandeerd!

Bijna goed! 373 keer. Ze weet het precies! Nou, toch geen slecht gemiddelde dacht ik zo!

Ja, dat is ze wel met me eens, maar mooi dat er dan toch nog 107 dagen overblijven dat ik niet heb geneukt, drieënhalve maand! En dan rekent ze in de goedheid haars harten nog niet eens de dubbele en zelfs driedubbele neukpartijtjes mee die we op één dag hebben gedaan.

Ja, nou je het zegt, nooit aan gedacht. Drieënhalf van de vijftien maanden droog. Zou het zoveel zijn?

‘Ja, ik reken maar wat’, giechelt ze. ‘Het is in ieder geval wel een hoop sperma, genoeg om een fles mee te vullen!’

Ze gaat recht tegenover me zitten, op de rand van het tafeltje, met haar benen wijd. Normaal gesproken zou ik haar zo naar me toe trekken, dat geile broekje van haar lijf scheuren en een paal gaan heien. Dat snap je wel. Maar die opmerking over die fles sperma zit me niet helemaal lekker en ik kijk met een zekere ongerustheid naar de ordner die ze opendoet.

MIJN SCHOONMOEDER IS GOED VOOR ME, bloklettert ze nauwkeurig articulerend.

Een windhoos vaagt het dak van mijn huis. Dat ze in deze tijd nog een atoombom zouden gooien had niemand verwacht, maar ja hoor, en precies in Micky’s tuin. Mijn haren schroeien in een klap van mijn hele lijf. Wat overblijft is een ijzige kou, de nucleaire winter, precies!

Nadia’s lippen bewegen geluidloos als ze me gaat voorlezen. Ik hoor niks, maar dat hoeft ook niet, want ik ken het verhaal uit mijn kop en kan nu ineens feilloos liplezen. Mijn trommelvliezen zijn onherstelbaar beschadigd en ik vraag me af of het instituut voor doven en slechthorenden wellicht nog een vacature heeft te vervullen.

Stop!, kreun ik als ze bij de passage is waar ik in Jetty’s kut begin te poken. Ze is totaal niet uit het veld geslagen en kijkt me afwachtend aan.

‘Een dichterlijke vrijheid’, probeer ik onnozel: ‘zo is het natuurlijk helemaal niet gebeurd!’

‘O gelukkig maar’, lacht ze: ‘stel je voor dat je mijn moeder zou neuken!’

Ja, welk een belachelijke gedachte! Ben ik zo overtuigend?, vraag ik me verbluft af. Maar Nadia is zoveel slimmer dan ik. Dat blijkt als ze doodgemoedereerd overstapt op het volgende verhaal.

DOE MAAR.

‘Stop, stop!’, balk ik totaal buiten zinnen.

‘Weer een dichterlijke vrijheid?’, vraagt ze onnozel.

‘Allemaal fantasie liefje, allemaal fantasie!’

Haar geile tietjes, die welke ik nooit meer zal kunnen aanraken, proeven en neuken, dansen vrolijk op en neer als ze met een frons in haar wenkbrauwen een aantal bladzijden in de ordner door haar vingers laat schieten. Wat is dit? Mijn politiedossier!?

‘O, hier heb ik het’, zucht ze voldaan:

‘Lieve Micky. Wat leuk om weer eens van je te horen. Natuurlijk denk ik er nog wel eens aan terug. Wat een stouterd dat je dit vraagt, maar ja, donderdag kan ik wel. Bel je dan even? Denk aan je. Myrna.’

Wilhelmus van Nassouwe, ben ik van Dietschen (en niet Duitse) bloed! Den vaderland getrouwe ben ik tot in den doet…..

Dat schiet door me heen bij het vernemen van dit voor mij volkomen onbekende bericht.

‘Probeer je me nou te belazeren?’, vraag ik met het lef van een terdoodveroordeelde.

‘Nee hoor’, antwoordt ze vrolijk. ‘Dat schreef Myrna terug nadat ik haar een mailtje had gestuurd!’

‘Jij Myrna een mailtje gestuurd???’

‘Ja, simpel, haar emailadres staat bij haar verhalen…’

Fuck the fuck! ‘Dat jij zo’n internetter was, wist ik niet’, gooi ik mijn laatste strijdbijl in de arena, maar het was maar een slap dingetje.

‘Ik was nieuwsgierig geworden toen je computer gisteren aan stond’, legt ze uit. ‘Ik hoorde hem brommen, maar je scherm was leeg. Dat had je uitgezet. Toen ik de monitor aanzette, zat ik ineens op die rare site….’

Ja, lul die ik ben. Ik zet mijn computer nooit uit, alleen mijn monitor. En gisteren was ik even naar een vriend gegaan om kaartjes te ritselen voor een wedstrijd toen Nadia aan was komen waaien. Gezellig…. En nu had ze al die verhalen uitgeprint!?

‘Ik heb uit jouw naam ook een briefje gestuurd naar Jasmine’, gaat ze verder, alsof er na vandaag nog een dag komt.

Ik spuug mijn longen uit. Raar zien die dingen eruit zeg als je rookt! ‘Naar Jasmine?’, piep ik, want zonder longen gaat het toch minder makkelijk.

‘Ja, want ik vond een excuus wel gepast na WAT DACHT JE WAT!’

Zo, vind je dat? Ja, dat vindt ze. Ik kan hier veel tegen inbrengen, maar ik ben al bijna dood en neem de moeite niet. Gelaten neem ik kennis van de ongepastheid om een rioolpijp in een kut te persen. En nee, ik ben niet zo geïnteresseerd in Jasmine’s antwoord, maar krijg het toch te horen.

Nadia is nog lang niet klaar als ik aan mijn zuurstoffles hang. Doe maar 200 Bar! Ze slaat een paar pagina’s om en citeert 1 + 1 = 3. Ach ja, wat kan me nog gebeuren? Mama geneukt, dan zal zusje minder hard aankomen. Maar nee, haar oogjes schieten vol en haar stem breekt als ik Kitty onder de douche pak.

Nadia! Ze kijkt me aan en zie ik in die schitterende oogjes, nat van tranen, nog enig perspectief?

‘Micky’, zegt ze bibberend….

‘Ja?’, smelt mijn hart.

‘Waarom neuk je mijn zusje?’

Ik ruk mijn lever eruit en tief die naast mijn longen. Mijn nieren bewaar ik nog even voor later. Buiten hoor ik zwaar gevloek, en ik weet: het is voorbij. ‘Liefje’, hijg ik, ‘het is maar één keer gebeurd en…..’ Wat moest ik nog meer zeggen?

Haar blik is troosteloos. Niet alleen mijn club, maar ook ik heb verloren als ze zegt: ‘En Rietje?’

Het is hard, maar waar, ik heb mijn Nadia moeten laten gaan. Ze is ergens daar buiten. Een sprankelende, lieve, spontane meid. Niet voor mij, niet meer, nooit meer. Was dat het waard?, vraag ik me af.  Adieu Nadia………

© Micky

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Adieu Nadia

  1. 6 juni 2007 at 23:10

    Niemand zal Micky ooit betrappen op een matig verhaal. Ook dit is zeer de moeite waard, al spettert het helaas wat minder van het scherm af dan een aantal van zijn andere creaties. 2**

  2. 22 juni 2007 at 10:00

    Originieel dat wel, maar qua verhaallijn ook best onnavolgbaar. Goed voor 1 1/2 ster.

  3. 26 juni 2007 at 21:09

    Een treurig afscheid, melancholisch neergeschreven door ons aller Micky

Geef een reactie