Als in Shakespeare in Love

Al zeker een maand had ik hem al niet gezien, Rowan, mijn in Normandië geboren Frans/Nederlandse vriend. Ik nam me voor hem te bellen. Maar hoe gaat dat: in gesprek, wordt niet opgenomen, morgen dan maar, druk op het werk, weer vergeten. Ineens stond hij voor mijn neus. Ik wandelde met mijn hond over het strand, beetje in gedachten verzonken, IPod aan, zonnebril op. Even de wereld vergeten. Om hem nu uitgerekend hier tegen te komen.

“Long time, no see, grote vriend! Ça va?” Rowan lachte even, maar keek vrijwel meteen strak voor zich uit: “Het is niet toevallig dat ik je hier tegen het lijf loop. Je vrouw vertelde me dat je hier was en ik herkende je meteen aan je hond en die rare Arafatshawl van je. Luister, ik val maar meteen met de deur in huis: de afgelopen maand is er iets gebeurd en dat ik kan ik alleen met jou bespreken.”

Ik keek op mijn horloge. Mijn vrouw was naar haar werk, de kinderen zaten nog uren op school. We liepen samen verder. Mijn labrador Luc rende voor ons uit. Zo af en toe dook hij de nog koude zee in.

Na een paar minuten zwijgen, zei Rowan: “Ken jij Men are from Mars, Women are from Venus, dat typisch zelfhulpboek uit de jaren negentig?”

Ik had het op verzoek van mijn vrouw ooit doorgelezen en wist nog dat het ging over hoe en waarom mannen en vrouwen zo vaak verschillend denken en dus niet kunnen communiceren.

“Dat boek”, zei Rowan, “heeft wel iets met mijn verhaal te maken.”

Ik snapte er helemaal niets van en keek hem vragend aan. Een diepe zucht. Rowan schudde het hoofd en keek strak voor zich uit.

“Het is zo'n bizar verhaal, zo triest ook, dat ik me afvraag of je het gelooft”, zei hij en gaf me de kans niet eens om te reageren. “Je weet”, zei Rowan, hoe gek ik op mijn vrouw en dochters ben. Je weet ook hoe goed ik met vrouwelijke collega's kan samenwerken. Dat boek heb ik niet nodig – dacht ik. Ik snap vrouwen dus vrij goed en ik speelde dan ook met het idee me eens te testen hoe goed. Wat de doorslag gaf, was een interview met de Israëlische schrijver Amos Oz, al jaren een favoriet van me. Hij vertelde dat hij achter zijn bureau zat en dacht bij het schrijven van een verhaal 'Wat ik als ik hem was? Wat als ik haar was? Hoe zou ik me voelen? Wat zou ik zeggen? Hoe zou ik reageren'. Dat was de trigger. Ik registreerde me op een chatsite als vrouw. Leuke naam, dromerig, romantisch plaatje bij het profiel. Omdat het druk was op het werk, duurde het een paar dagen voor ik tijd had om naar die site te gaan: de mailbox zat vol. Leuk spel! Enfin, ik raak met een paar van die mannen in gesprek, als je dat zo mag zeggen en met een paar kwinkslagen en verlegen opmerkingen wond ik ze om mijn vinger. En nog meer, als je begrijpt wat ik bedoel. Er was eigenlijk niks aan en ik baalde van mijzelf dat ik dit had gedaan.”

“Dus einde verhaal”, zei ik, er sarcastisch ‘Gefeliciteerd!' aan toevoegend.

“Was het maar einde verhaal”, zei Rowan. “Het wordt allemaal nog erger. Net op het moment dat ik had besloten hier mee te stoppen, bleek er een reactie van een vrouw binnen te zijn gekomen: Laura. Kijk dát was een uitdaging: kon ik haar doen geloven dat ik een vrouw was? Denk aan Amos Oz, het spel ging dus door. We wisselden wat berichten uit en ik probeerde zo vriendelijk, maar ook zo vaag mogelijk te doen. Ik wilde na een paar dagen stoppen, want het voelde natuurlijk vreemd. Maar het contact bleef. Soms voel je dat iemand wel heel leuk is. Het werden vriendelijke, vriendschappelijke mailtjes. Ik las ook een paar verhalen die ze net had geschreven. Weet je, veel van de erotische verhalen die je op internet leest, zijn plat, vulgair. Maar dit waren juweeltjes van een totaal onbekend iemand. Mooi geschreven, goed plot, sfeervol. Je zou ze zo uitgeven. Woorden die als het ware zingen en dansen doen me altijd veel.”

Ik begreep het. Rowan werkt in de media en hij heeft echt een neus voor wat goed is – of niet. Haar verhalen waren dus goed.

“Ik liet haar weten hoe goed ze schreef en voor ik het wist volgde het ene mailtje na het andere – van beide kanten. Ik raakte echt op haar gesteld en voor zover je dat in een virtuele wereld kunt merken, had ik het gevoel dat zij mij – als vrouw – ook wel aardig vond. Ik verzon dat ik een paar jaar eerder was vertrokken uit Nederland en dat ik in buurt van Rome woonde, getrouwd met een Italiaanse man.”

Mijn mobiele telefoon ging. Ik keek wie het was – mijn vrouw. Toch drukte ik het gesprek weg.

“Ik had er toen echt een einde aan moeten maken,” zei Rowan. “Maar ik durfde het niet, wilde het ook niet. Het was gewoon een veel te leuk contact geworden. Ik begon mijn verhaal steeds interessanter te maken en vertelde over weekeindjes weg. Ik was een man die zich als vrouw voordeed om haar niet te verliezen. Niet dat ik daar een erotische kick van kreeg. In dat opzicht deed het me echt niets. Ondertussen waren we ook al in het Italiaans naar elkaar aan het mailen. Bleek ze dat namelijk ook te spreken. Chatten deden we in het Nederlands. Soms uren lang. En die gesprekken hadden vaak een erotisch karakter. Ze vertelde dat ze een gelukkige relatie met een man had, maar dat ze via internet met haar gevoelens voor vrouwen wilde experimenteren. Als ik daar nu aan terugdenk, weet ik nog steeds niet wat mij bezielde: virtueel als vrouw met een vrouw vrijen! Of eigenlijk wel: ik wilde Laura nogmaals gewoon niet kwijt omdat het een onvoorstelbaar slimme, aardige, sexy vrouw was. En ze vond mij, of beter mijn alter ego, ook steeds leuker. Ik zat echt in een emotionele val. Het leek wel een film. Shakespeare in Love.”

Ik keek kennelijk niet-begrijpend, want Rowan vervolgde meteen met “‘Shakespeare in Love? Gwyneth Paltrow? Ze verkleedde zich als man om een rol in een toneelstuk te kunnen spelen. Iets dat in de tijd van Shakespeare onmogelijk was. Ik speelde een rol om met haar in contact te kunnen blijven.”

Ik moest hem onderbreken: “Vrijen als een vrouw met een vrouw? Hoe deed je dat in hemelsnaam. Wat zei je dan?”

Rowan, serieus: “Lieve dingen zeggen. Heel lieve dingen. Dat was zo moeilijk niet, maar ik het meende het wél. Voor de rest probeerde ik een beetje vaag te blijven. Belachelijk natuurlijk en niemand hoeft me te vertellen dat ik het nooit had moeten doen. Het werd pas echt vreemd voor mij toen Laura na een maandje contact een paar dagen voor haar werk weg moest, naar een niet al te veilig land waar ze ook nog eens niet overal internet hadden. Ik kreeg nog een mailtje vanaf een vliegveld waar ze een tussenstop maakte – en vervolgens dagen niets.”

Ik zag het goed: Rowan (Rowan!) kreeg tranen in zijn ogen.

“Ik ben zelden zo bezorgd, zeg maar bang geweest. Ik checkte mijn hotmail-account om de haverklap. Niets, niets. Alle nieuwsites speurde ik af: was er iets met een Nederlandse vrouw in dat land gebeurd? Ik belde een vriend bij de krant: had hij ergens iets gelezen? En ineens was er een kort bericht. Alles was goed, ze miste me en ze zou de volgende dag thuis zijn.”

Hij keek me doordringend aan: “Ik was zo gelukkig, zo opgelucht! De tranen liepen me over de wangen. Het was overduidelijk dat ik verliefd op haar werd – en zij op mijn andere mij. Dat dit belachelijk was, wilde ik maar niet van mijzelf weten.”

“Weet je, ik moet me als een verslaafde hebben gevoeld,” vervolgde Rowan, zo van morgen stop ik echt, maar vandaag wil ik nog even genieten. Als ik maar blijf volhouden dat ik een vrouw ben, spreek ik haar tenminste. Heb ik het gevoel dat ik echt bij haar ben! En dus stuurde ik haar een lief verhaaltje. Over hoe ik één minuutje had gekregen om haar te zien. Ik kreeg er een terug, over een ontroerende ontmoeting op een strand. Net zo mooi, zo intens geschreven als haar grote verhalen; ik zag het helemaal voor me. Ik heb alles van en over haar weggegooid uit mijn computer, maar dat stukje niet. Zo af en toe lees ik het nog wel eens een keertje.

We bleken van dezelfde muziek te houden, Bach, Franse chansons. We gingen graag naar hetzelfde museum. Het ene raakvlak na het andere… Maar als ik alles op een rijtje zet, dan was het nog het mooiste om dagelijks een mailtje te sturen – in het Italiaans – of om er een te krijgen. Als er één ding is dat nu echt mis, dan is het dat wel. Klinkt misschien raar, maar zo is het wel.”

“Rowan, wanneer is het dan gestopt?” Ik was even gefascineerd door als verbijsterd geraakt over dit verhaal. “Heeft zij een einde aan jullie contact gemaakt?”

“Het heeft na haar thuiskomst nog een dag of drie geduurd,” vertelde hij zacht. “Om die algemene chatboxen te ontlopen, had ik zelfs Messenger op mijn Mac gezet. We spraken elkaar zo uren lang en het was op een gegeven moment echt ontstellend amoureus. Weet je, we hadden geen idee van elkaars uiterlijk. Er was dat dromerige fotootje bij mijn profiel dat ze erg leuk vond. En ineens was daar via de mail een portretje van haar. Ze wilde dat per sé. Geloof me of niet: ze was zo mooi, maar ook precies, precies zoals ik me had voorgesteld. Ik kon mijn ogen niet geloven. Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan. Dit kon niet zo verder, dat verdiende die mooie, geweldige vrouw niet. Ik heb Laura een dag of tien geleden een mailtje gestuurd waarin stond dat het niet meer ging. Tussen de regels door kon ze lezen dat ik misschien wel geen vrouw was. En ik heb je al gezegd hoe onvoorstelbaar intelligent ze is. Ze had dus meteen door wat er aan de hand was.

Ik kreeg aanvankelijk niet eens woedende reactie van haar, terwijl ze daar werkelijk alle, alle redenen toe had. Daarna heb ik veel te snel, te impulsief een nieuw mailtje geschreven, waarin ik – o domme man – nog een beetje trots over mijn verhaal ging doen. Dat, plus misschien het feit dat ik getrouwd was, moeten haar ontstellend boos hebben gemaakt. Maar het ergste nog was dat ik haar voorstelde elkaar eens te ontmoeten. Ik bedoelde dat vriendelijk, als een soort afscheid. Maar het was zo on-voor-stel-baar dom en bot… Ik heb haar al die tijd geen pijn willen doen of willen kwetsen. En dan doe ik zoiets. Als ik dat nog eens over mocht doen, als ik haar dit verhaal kon vertellen. Dit is de waarheid, niet dat machogepraat. Ik kreeg nog een mailtje van haar waarin ze gedag zei en dat was ‘t. Natuurlijk heb ik beloofd nooit meer contact met haar op te nemen. Ik kon het toch niet meer rechtzetten.”

We waren bij het pad naar de parkeerplaats gekomen. Bij een eettentje bestelden we een tosti en een kop koffie. Rowan nam gedachteloos een hap.

“Het is nu meer dan een week geleden?”, vroeg ik. “En?”

“Niets”, zei hij zacht. “Het zal langzaam maar zeker slijten, natuurlijk. Maar ik denk nog steeds aan haar en als ik haar naam hoor, krijg ik het even benauwd. Want zo'n bijzondere vrouw vergeet je niet. Het zou me ook niets verbazen als ik haar nog eens in de krant of op tv zie met een belangrijk rapport. Of met een prachtig boek. Ik zou het ongezien uitgeven.”

“En als je Laura ooit tegenkomt? Je weet hoe ze er uit ziet”, zei ik.

“Kleine kans, maar het zou kunnen. En wat moet ik dan doen? Naar haar toegaan en zeggen 'Hé, weet je wie ik ben!' Zie je het voor je?” Hij schudde het hoofd. “Ik heb haar als laatste gevraagd om me ooit te vergeven. Ik hoop dat ze het doet.”

Rowan pakte zijn jack. Hij keek me aan en zei “over erotiek praten via internet is heerlijk. Daar kies je voor en ik denk dat mensen daar veel plezier aan beleven. Ik in ieder geval wel. Maar één ding moet je niet doen: spelen met iemands hart. Dat vergeef ik mijzelf niet. Het enige dat ik mijzelf misschien niet verwijt is de manier waarop ik haar altijd heb bejegend, dat ik altijd lief voor haar ben geweest.”

Hij stond op, aaide Luc en liep zonder om te kijken naar de parkeerplaats.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  6 comments for “Als in Shakespeare in Love

  1. 20 april 2009 at 21:38

    Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het hier om een waargebeurd verhaal gaat. Leuk en netjes opgeschreven, maar zonder erotische lading en ik begrijp ook niet helemaal wat het op Eropodium doet…

  2. Anoniem
    22 april 2009 at 20:18

    Volgens mij heb ik het al eens bij een anders verhaal geschreven, maar
    ik mis iets… de erotiek misschien?
    Tenzij role-playing van iemand van de andere sexe tegenwoordig ook al erotiek is.

  3. 24 april 2009 at 09:06

    goed geschreven, al is het niet echt een erotisch verhaal natuurlijk. Maar toch de moeite van het lezen zeker waard.

  4. 25 april 2009 at 00:12

    Heb het verhaal 2 x gelezen , maar op de een of andere manier pakt het me niet …. krijg er geen gevoel mee , maybe ook door ervaringen dat mensen zich voordoen als iemand anders .

  5. 6 mei 2009 at 09:37

    het verhaal heeft een prima schrjfstijl. Dat is positief. Toch vind ik dat het helaas niet thuishoort op deze site, omdat het gewoon niet erotisch is.

  6. 8 mei 2009 at 16:31

    vijf leden gaven hun oordeel over dit verhaal.
    twee leden gaven 3*, drie leden gaven 1*. Gemiddeld 1,8*.
    Dit levert een ledenstem van 2* op

Geef een reactie