Bijles

'Lydia…'
Einar had zijn huiswerk af. Sinds hij bijles bij me had, was zijn werk voorbeeldig,
hij begon zelfs van wiskunde te houden. Ik hoefde zijn werk niet eens meer na te
kijken.
Dat was zijn bedoeling ook niet, want hij keek me met die trouwe ogen van hem aan.
Dat betekende iets anders dan huiswerk.
'Lydia…' zei hij nogmaals.
Ik ging naar hem toe. Hij deed wat ik verwachten kon, hij draaide zich om op zijn
stoel en stak zijn handen onder mijn rok.
Als keurig nette wiskunde-lerares had ik hem nu een klap in zijn gezicht moeten
geven. Maar ja… ik ben geen keurig nette wiskunde-lerares. Niet meer… sinds ik
Einar als huiswerkleerling heb.
'Ben je klaar?' vroeg ik terwijl ik zijdelings een blik op zijn werk sloeg en in de
gauwigheid geen fouten kon vinden.
'Met mijn werk wel,' zei hij, 'maar met jou niet!'
Dat had ik ook niet verwacht maar het was wel fijn om te horen. En te voelen…
Zijn handen bewogen zich onder mijn rok, langs mijn billetjes, over mijn heupen,
tussen mijn benen door, over mijn buik. Nog niet eens helemaal onfatsoenlijk, op
Einar's manier dan. Alleen maar onder mijn rokken en mijn broekje nog aan.
Daarna concentreerde hij zich op de zachte delen tussen mijn benen, aaiend, zoekend,
genietend – zachtjes en voorzichtig zoals ik hem geleerd had.
'Lydia…' fluisterde hij smekend. Hij legde zijn gezicht tegen mijn borst terwijl
hij mijn trui omhoog schoof. Hij viel grommend op mijn borsten aan die ik ijlings
bloot maakte door mijn BH'tje omhoog te trekken.
'Lydia,' hoorde ik hem mompelen terwijl hij één van mijn tepels in zijn mond nam. Ik
voelde me heet worden… Zijn handen hielden het nu niet meer uit, hij tastte nu
voluit tussen mijn benen, voluit naar mijn wanhopig verlangende kutje.

'Lydia,' klonk het grommend en terwijl hij ongeremd aan mijn tepel zoog. Mijn
broekje ging naar beneden, over mijn knieën, tot op mijn enkels. Ik voelde mijn
kutje aan de buitenlucht komen en betast worden door zijn grijpgrage vingers.
Jonge veroveraar… hij wist heel goed hoe hij een vrouw bespelen moest, dat had hij
van mij geleerd.
Zijn handen gingen alle kanten uit, mijn rok kroop steeds verder omhoog, mijn
borsten verdwenen in zijn gulzige mond.

'Kom mee. Zo kunnen we hier niet blijven zitten.'
Ik verlangde naar de intimiteit van mijn slaapkamer, naar de warmte van mijn bed
waar ik mijn lijf kon prijsgeven aan zijn blikken. En aan zijn handen. Waar ik hem
met gelijke munt kon terugbetalen: uitkleden, bezitten, betasten…
We renden de trap op, ik in mijn gekreukte kleren, mijn broekje achterlatend, Einar
nog in zijn kleren die hij direct uitschopte toen we boven waren. Eindelijk naakt.
Hij viel met zijn mond op mijn kutje aan, geknield voor me. Daarna duwde hij me op
mijn bed en boog zich over me heen; als man, als bezitter, als beest. Zijn staf
wrong zich tussen mijn schaamlippen, ze openden zich, hij ging bij me naar binnen.
Hij bezat me.
Nu was ik geen vijfendertig meer, en Einar geen achttien. Ik was nu een jonge meid
die door een ervaren kerel besprongen werd. Diep en bevredigend. Einar neukte me als
een volwassen vent.
'Einar,' steunde ik. Zijn antwoord ging in mijn opwinding verloren. We bezaten
elkaar, verlustigden ons in elkaar, bevredigden elkaar, totdat we elkaar in onze
climax vonden. Einar diep in mij, zijn sap bij mijn sap. Volmaakt.
Nog nooit had een man mij zo bezeten – zo genaaid – als deze jongen die bijna mijn
zoon zou kunnen zijn. Bijna… maar gelukkig nog net niet.

Na afloop bleef Einar in mijn armen liggen, zijn gezicht tegen mijn borsten.
'Je moet naar huis, Einar, anders vragen je ouders waar je blijft. Zo laat kun je
niet thuiskomen van je huiswerkjuffrouw…'
'Ze zijn een paar dagen weg. Ik blijf bij jou.'
'Jongen toch.'

Ik ging bij mezelf na of mijn buren het niet zouden merken. Stel je voor dat ze in
de gaten zouden hebben met wat van jonge minnaar ik naar bed ging… Maar nee, dat
zou wel niet.
'Lief van je, lief dat je blijft.'
Hij ging er nog eens lekker bij liggen. Na een tijdje nam hij weer een tepel in zijn
mond.
'Einar, niet alweer!'
Maar ik verzette me niet. Sinds ik Einar kende, was ik veel sensueler geworden,
mezelf bevredigen als hij er niet was en me door hem laten bevredigen als hij er wel
was. Mijn lichaam was ernaar gaan staan, ik kon bijna op ieder moment weer
opnieuw…
Hij schurkte zich tegen me aan, liet mijn tepel los die hij in zijn mond had en
omvatte diezelfde borst met zijn hand.
'Sinus,' mompelde hij.
'Wat?'
'Sinus betekent toch boezem?'
'Tja…' Dat kon ik niet ontkennen.
Hij pakte mijn andere borst en gaf er een kusje op:
'Cosinus,' zei hij.
'Einar!'
Hij sabbelde aan mijn borsten, genietend.
'En dan heb je nog de tangens…' Zijn wiskunde werd steeds beter, merkte ik. 'Je
weet wel waar die zit,'  zei hij.
'Einar!' zei ik bestraffend.
Ik begreep inderdaad waar mijn tangens zat. Ik voelde het daar al tintelen… En
warm worden en nat.
'En dan heb je nog de cotangens.'
'Einar, nu maak je het toch te gek.'
Zelfs daar, waar fatsoenlijke mensen elkaar niet betasten, voelde ik het kriebelen.
'Nee hoor,' grinnikte hij. Hij aaide me over mijn tangens en raakte heel even het
sterretje van mijn cotangens aan.
'Op die manier heb ik je toch geen wiskundeles gegeven.'
'Niet?'
'Nou ja.'

Eigenlijk wel. Gelijk had hij.
Hij zette door. Hij raakte me in mijn sinus, cosinus, tangens en in alle hoeken waar
hij me raken kon en ging tot de meest lijfelijke vorm van wiskunde over die ik ooit
beleefd had.
We lagen te kroelen alsof we daarnet niet al voluit met elkaar naar bed waren
geweest. Hij had alles van me geleerd wat hij leren kon, en nu leerde hij het mij:
De wiskunde van mijn lijf tegen het zijne.
 
© Eromana

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Bijles

  1. 19 mei 2008 at 11:00

    Schitterend idee, op deze manier heb ik wiskunde nog nooit bekeken! (En ook niet ervaren.)

  2. 19 mei 2008 at 14:45

    Een typografisch experiment? De vijftigers zijn terug! Nu alle hoofdletters en spaties nog weg. Mooi geschreven, hoor. Geestig en met gevoel.

  3. WB
    19 mei 2008 at 15:33

    Aardig idee, die wiskundeles. Zo krijgt ook een hypotenusa een geheel nieuwe betekenis. Maar in ernst, bij dit verhaal mis ik 'hetgeen er aan vooraf ging'. We plonzen te veel midden in de relatie en dat doet de verhaallijn voor mijn gevoel geen goed omdat er (daardoor?) net wat te weinig spanning in zit. Het gaat allemaal wat te gemakkelijk.

  4. 25 mei 2008 at 10:04

    Leuk idee, die wiskunde, maar matig uitgewerkt.

  5. 20 april 2009 at 19:12

    Ik mag deze verhalen wel.Het brengt herinneringen boven Het verhaal is alweer een jaar oud, maar ik hoop nog meer verhalen van jou te vinden

Geef een reactie