Bloedschuld

Daar stond ze dan, als een in het nauw gedreven hert in een hoek van het slaapvertrek, hem met grote bange ogen aankijkend, onwetend van wat er komen ging. In de gelaatstrekken herkende hij haar vader, het verse verdriet gloeide op als kolen door een zuchtje wind. Het stak hem en hij liet zijn blik vlug afdalen naar haar lichaam. Haar lange rokken versluierde haar vrouwelijke rondingen nauwelijks, en als een stille belofte welfde haar volle billen in het soepele katoen van haar kaftan. Ze had haar ogen neergeslagen, hij keek neer op een bos gitzwarte krullen die als weelderige klimop tot haar billen groeide. Ze wasemde een zachte meisjesgeur uit die hem vertederde. Het noodlot had hem, de oude Abdullah, verbonden met dit jonge meisje van net zeventien jaren oud. Beiden wisten niet goed wat te doen, zij was bang, en in hem gloeide nog het verse verdriet om zijn zoon. Ze stonden daar maar, tegenover elkaar als acteurs die rollen moesten spelen in een stuk zonder tekst of verhaal. Voorzichtig legde hij een hand op haar schouder, ze sidderde en werd hard.

Die hand op haar schouder deed haar met een blos op de wangen terugdenken aan de vernederende ontmoeting met de vrouwen van Abdullah’s familie. Als aasgieren waren ze naar het huis van haar vader gekomen om de bloedprijs voor hun neefje te keuren. Haar was verteld om in de donkere achterkamer te blijven en de dames, voor zo ver ze die naam waardig waren, te laten doen waarvoor ze gekomen waren. Wat dat was werd haar niet verteld en in angstige onschuld wachtte ze daar in het schemer. Ze stormden het huis binnen als plunderaars, als overwinnaars in een oorlog op zoek naar hun welverdiende buit, ze maakte lawaai en hun stemmen klonken hard en bars. Fatima moest op haar rug op het bed gaan liggen. De oude tantes kakelde als kippen boven haar hoofd en keken met gemene ogen op haar neer, zij de dochter van Ali’s moordenaar. Haar hart klopte in haar keel. Koude gerimpelde handen knepen in haar zachte meisjesvlees, er werd hees gelachen. Fatima werd rood van schaamte. En toen kwam het ergste. Er werd haar iets toegebeten, eerst begreep ze niet wat haar gevraagd werd, en ze keek schaapachtig naar het verweerde gezicht van haar belaagster. ‘Omhoog’, herhaalde de oude vrouw driftig en van henna vergeelde vrouwhanden gebaarde chagrijnig naar haar rok. Nog steeds keek Fatima verbijsterd en niet begrijpend om zich heen. Een verweerde vrouwenhand greep de rand van haar lange rok en schoof deze omhoog tot vlak onder haar kin. Toen werden dames stil, stonden om haar heen gedromd en keken als aasgieren op haar onberoerde meisjeslichaam neer. Ze hield haar volle dijen angstvallig bij elkaar en kruiste haar gladde meisjesbenen in een wanhopige poging zichzelf te beschermen tegen de gerimpelde handen en de priemende blikken. Het meisje had een zachte vlezige buik met een diepe navel die angstig op en neer bewoog. Eeltige handen grepen haar benen vast als tangen en duwde ze bruusk uitteen. Ze kneep haar ogen dicht. Jaloerse vrouwenvingers tastte tussen haar benen als harde voelsprieten, totdat er een als een slang, schielijk haar meisjesschede ingleed. Ze was maar op zoek iets en die vond ze toen de vinger op haar meisjesvlies stuitte. De vrouw keek op en knikte tevreden en het gezelschap vertrok weer, het meisje in verwarring achterlatend. Sinds die middag waren er drie maanden verstreken en haar vader had de juiste beslissing genomen, ze was Abdullah’s bruid geworden.

Abdullah’s hand rustte nog steeds op haar schouder en zijn vinger kroop voorzichtig onder de rand van de hals van haar kaftan. Haar lichtbruine huid was zo zacht als een perzik maar haar lichaam verhard alsof ze van binnen bevroor. Zo stond ze daar, stijf als een standbeeld, angstig en stil, met haar blik naar de grond. Ze was als de ijzige onderlaag van een akker, in het vroege voorjaar, waar de kriebelende stralen van de lentezon nog niet zijn doorgedrongen. Hij moest het meisje eerst opwarmen, haar ijs doen smelten zodat ze zacht werd en buigbaar. Pas dan zou hij haar kunnen beminnen. Zijn grote hand gleed door haar ravenzwarte krullen, liefkozend, vaderlijk bijna. Ze keek naar hem op, met ogen die vroegen om haar te sparen. Zijn hart smolt een beetje, zij kon er ook niks aan doen. Het meisje was niet schuldig aan het onrecht dat zijn familie was aangedaan, maar ze moest er wel voor betalen, zo was het leven nou eenmaal, voor haar was er niets anders dan dit.

Voorzichtig knoopte hij haar kaftan los en stroopte het als een vel van haar lijf. Zijn adem stokte toen hij haar in volle naaktheid aanschouwde. In het zachte kaarslicht leek haar lichtbruine huid van goud, haar ronde borstjes staken pront vooruit, haar notenbruine tepels prijkte als sieraden op haar volle rondingen. De brede heupen, de grote billen, er was hem een schat in handen gevallen, zo besefte de oude Abdullah. Dit jonge schuchtere meisje bezat meer vrouwelijkheid dan al zijn echtgenotes tezamen. Haar gezicht was vol en blozend als een warme zon, haar neus iets krom, de gebogen neus van haar wrede vader. Hij slikte zijn pijn weg.

Groot onheil komt altijd onverwachts. Het was op een middag geweest toen het inktzwarte nieuws hem als een donkere wolk bereikte en hem van een gelukkig man plotsklaps een gebroken grijsaard maakte. Zijn oudste zoon Ali was van hem weggerukt door de hand van de heethoofdige Rashid. Wat er precies was voorgevallen was hij nooit te weten gekomen, wat hij wel wist was dat zijn Ali aangetroffen was een poel van zijn eigen bloed terwijl Rashid met een bebloed mes over hem heen stond gebogen. Daarmee had Rashid bloedschuld op zichzelf en zijn familie geladen, en hoewel Abdullah hem het liefst gelijk aan zijn mes had geregen, was zijn respect voor de wet en het geloof zo groot geweest dat hij zich volgens de tradities ging wreken. De moordenaar van zijn zoon zou aan hem de bloedprijs moeten betalen.

Toen haar vader veroordeeld werd voor de moord, had Fatima dagenlang gehuild. Het leek wel alsof ze haar ogen uit haar hoofd zou wenen en er slechts twee open wonden zouden achterblijven. Het drama trof hun gehele familie, ieder van hen moest het hoofd buigen op straat, op de markt en in de moskee, ze waren door de schanddaad besmet. Pas nadat ze hun schuld hadden ingelost zouden ze weer als volwaardig gezien worden.

Er waren voor Rashid drie manieren de bloedschuld te betalen. In gelijke munt, dat zoveel betekende dat hij het bloed van Abdullah’s oudste zoon moest betalen met het bloed van zijn eerstgeborene. De tweede mogelijkheid was de dood van Ali af te kopen met vierduizend dinar. De laatste mogelijkheid was het uithuwelijken van een dochter aan de gedupeerde familie.

Aangezien haar vader straatarm was en dus met geen mogelijkheid de grote som geld kon voldoen, was zij, daar haar broers leven haar meer waard was dan wat ook ter wereld, zonder veel klagen met de oude Abdullah in het huwelijk getreden.

Hij kneep haar geruststellend in de zachte hals en zijn vingertop begon een reis van bovenin haar nek langzaam naar beneden door de flauwe bedding van haar rug. De zachte bruine meisjeshuid trok samen onder zijn tedere aanraking. De onderrug kromde onwillekeurig naar binnen zodat haar meisjesheuvels verder naar achteren staken terwijl haar borstjes puntig naar voren wezen. Zijn vinger bereikte het eindpunt van de reis en gleed tussen haar brede billen. Ze trok met haar schouders alsof ze het koud had toen hij haar zachtjes over haar kleine vijg streelde. Toen trok hij haar tegen zich aan om haar in het geheel te omsluiten en zijn handen gleden voorzichtig over haar lijfje. Een rustte op haar buikje om met zijn hand haar binnenste te verwarmen, en de ander omvatte haar ronde borstje. Zijn duim beroerde haar grote donkerbruine tepel zachtjes als was het een pasgeboren vogeltje. Onderwijl fluisterde hij zachte woordjes in haar oor, zoals hij gewoon was te doen bij zijn onstuimige ezelin. Of het kwam door de zachte bries, die als een schielijke insluiper door het verluierde raam de kamer binnengleed, of door zijn tederheden wist hij niet maar haar tepel verstijfde en werd puntig. Zachtjes drukt hij zijn lippen in haar hals, zijn baard prikte in haar zachte huid waardoor ze rilde. Een giechelde zucht ontsnapte uit haar mond en ze lachte haar hagelwitte tanden bloot.

Zijn oude hart danste op de melodie van de meisjeslach en hij begroef zijn gezicht dieper in haar zachte hals om de zoet zilte smaak van haar huid begerig te proeven. Ze was warmer dan zojuist, zijn mannengloed deed het ijs in haar buik langzaam smelten. Zijn djellaba kon zijn steenharde verlangen niet langer versluieren. Haar volle wangen kleurde zacht rood toen ze zijn mannenlans tegen haar blote billen voelde prikken. Langzaam gingen zijn kussen omlaag, eerst tussen haar schouders, toen haar rug, haar onderrug en uiteindelijk drukte hij zijn lippen op haar ronde meisjeskussens. Voorzichtig om haar niet te laten schrikken voelde hij tussen haar benen. Ze verstijfde. Op zijn knieën zittend draaide hij het schuchtere meisje om zodat zijn neus tussen haar heupen wees. Haar hazelbruine meisjespruim, die slechts verluierd werd door wat donzig haar, prijkte kwetsbaar tussen haar dijen. Niet langer kon hij zich beheersen, hij greep haar zachte billen en begroef zijn gezicht diep tussen haar heupen. De meisjesgloed bedwelmde hem, zijn tong gleed gulzig over haar zachte lippen, werd puntig en beroerde haar meisjesknopje. Ze sidderde. Als een glibberige slang probeerde zijn tong haar poort binnen te glippen, het meisje hield ze echter nog stijf gesloten zodat hij eromheen moest likken om haar te behagen. Hij proefde haar vrucht als een ziltzure perzik en ze begon langzaam te verzachten. De lentezon in drong door in haar bevroren akker, smeltwater vloeide langs zijn baard en hij likte haar meisjespruim als een gapende wond waaruit kristalhelder bloed vloeide. En toen ging ze open als een geurige bloem, en de oude Abdullah werd zo hard als staal. Woest greep hij haar dijen en trok ze naar zich toe zodat ze met haar rug op het bed viel. Hij scheurde zijn djellaba van het lijf alsof het hem jaren gevangen had gehouden en toonde haar zijn immense hardheid, de glorie der mannelijkheid. Onverbiddelijk duwde hij haar dijen uitteen, beklom haar en stootte zijn lans diep haar warme buik in.

Ze gilde het uit toen haar vlies knapte, de meisjesschoot verkrampte een moment om zijn geslacht. Er was echter geen weg meer terug en hij doorstak haar alsof hij het meisje voor eeuwig aan zich wilde vastklinken. En toen begon het ploegen van haar warme en vochtige akker. Met vastberaden stoten drong hij bij haar binnen en naarmate hij haar vaker doorstak begon haar schoot zich voor hem te openen en verscheen er een rode blos op haar wangen. Haar borstjes deinde als golven van vlees op de slagen van zijn drift, haar ravenzwarte krullen lagen uitgewaaierd op het witte linnen en haar grote bruine reeënogen glommen koortsachtig. Haar volle meisjeslippen sperde zich open en ze ontblootte haar hagelwitte tanden als een wolvin terwijl ze gilletjes uitsloeg elke keer als hij haar diep van binnen raakte. Keer op keer stak hij toe met zijn gloeiende lans. Het houten bed sloeg ritmisch tegen de lemen muur, haar ogen draaide weg van genot. De jonge meisjesbenen omsloten hem als soepele lianen en hij zonk diep weg in haar zachte vruchtvlees. Zijn ouderdom gleed als een stoffige jas van zijn schouders en het was alsof er een jong lijf vanonder tevoorschijn kwam. Een onvermoeibaar copulerend lichaam, geschapen voor de liefde. Het huwelijksspel veranderde in driftig paren, diep lichamelijk, dierlijk bijna. Het was alsof ze in elkaar vergroeide, haar zachte meisjesvlees om zijn harde mannelijkheid, en zo een vierbenig orgastisch wezen werden. Hun sappen vermengde zich en ze gleden over elkaar heen, buiten zinnen van genot. Steeds sneller doorboorde hij haar zalige weke vlees en steeds sneller volgde haar gilletjes elkaar op, totdat hij brullend zijn zaad diep in haar vruchtbare akker plantte.

Met tegenzin maakte hij zich van haar los. Zijn piemel, staalhard nog, gleed als een glibberige slang langzaam uit haar schoot. En zij lag daar met hoogrode wangen en glanzende ogen die dromerig in de verte staarde. Haar borsten deinde snel op en neer als was ze een hijgend hert. Kleine druppeltjes parelde op haar lichtbruine huid als diamanten, en haar notenbruine meisjespruim maakte een donkerrode vlek op het witte laken. Hij liefkoosde haar hijgende lijf, drukte een kust op haar voorhoofd en liet haar achter, nasudderend in haar eigen gloed.

Het schuchtere bleke meisje veranderde in een levenslustige blozende meid, die fluitend kleren waste in de kreek, voor dag en dauw op stond om te helpen met broodbakken, en nooit te beroerd was ergens een handje te helpen. De oudere vrouwen begonnen zowaar wat respect te krijgen voor het vlijtige meisje, al werd hun jaloezie, aangewakkerd door Abdullah’s vele bezoeken aan Fatima’s slaapkamer, nauwelijks minder.

De houding van het jonge meisje ten opzichte van haar echtenoot was volledig veranderd. Het was alsof een djinn haar in vuur en vlam had gezet. Met grote ondeugende ogen probeerde ze waar ze ook was zijn blik te vangen en als hij zijn blik op haar richtte draaide ze verleidelijk met haar billen. Zodra hij met haar alleen was probeerde ze hem te verleiden als een geraffineerde minnares. Zo was hij naar haar slaapvertrek gekomen en had haar aangetroffen met rood beschilderde lippen en met kool gekleurde wimpers. Hij stond daar als aan de grond genageld, een moment verbluft door haar schoonheid. Toen was het Fatima die op hem afkwam en haar hand vrijpostig onder zijn djellaba liet verdwijnen. Haar zachte meisjeshanden toverde zijn keiharde geslacht tevoorschijn. Abdullah was geschapen als een ezel. Pas op dat moment zag het meisje pas goed wat haar echtgenoot in huis had. Haar grote bruine ogen twinkelde toen haar blik nieuwsgierig over zijn staalharde mannenzwaard gleed, zijdezachte vingers bevoelde zijn mannenbuidel en gleden onderzoekend over de schacht naar boven. Het meisje boog naar voren en uit pure nieuwsgierigheid besnuffelde ze zijn geslacht als een diertje. Ze giechelde vrolijk en uitgelaten gleed haar tong over zijn top. Alsof ze er zelf van schrok trok ze haar hoofd terug en keek hem met glinsterende ogen aan. Hij keek zwijgend op haar neer, terwijl zijn mannelijkheid triloos naar haar neus wees. Een tweede maal gleed haar natte tong over zijn pik, langzamer dit keer, als een slak een nat spoor achterlatend. Liefkozend gleden zijn stramme vingers door haar zwarte krullen, en met zachte dwang, probeerde hij haar lippen weer dichterbij zijn gloeiende geslacht te brengen. Plotseling boog ze zich voorover en hapte teder toe. Ineens werd hij omsloten door een onwerkelijke zachtheid. Haar kleine lippen spande om zijn dikke geslacht als een vuurrode ring. Alsof het zichzelf naar buiten wrong, ontsnapte er diep uit zijn binnenste een kreet van verrukking. Zijn vingers verkrampte om haar achterhoofd en hij duwde haar verder naar beneden alsof hij haar aan zich vast wilde nagelen. Na de wat schuchtere ontdekkingstocht begon het meisje gulzig te zuigen, dorstig als wilde ze drinken aan de bron van zijn mannelijkheid. Hij liet haar begaan, verrast door haar plotselinge warmte. Nog nooit had een hij vrouw gehad die zich zo vol overgave op het liefdesspel stortte.

Haar ogen werden groot toen het zoetzilte vocht op haar tong sprong. Hij plengde zijn lust tussen haar lippen en ze keek een moment, met volle mond, verbaast naar hem op. Toen werden haar ogen weer glazig en ze slikte. Met haar tedere meisjeshand veegde ze langs haar volle lippen, ze giechelde ondeugend, haar lach was als goddelijke muziek. Toen stond ze op en duwde hem plagerig naar het bed. Hij liet zich, vertederd op het bed duwen. Het meisje klom op hem en hurkte boven zijn hoofd dat in de kussens lag. Tot zijn stomme verbazing trok ze haar kaftan omhoog en nam met hoogrode wangen plaats op zijn gezicht. Bedwelmd door haar zuurzoete meisjesgeur beroerde hij haar van onderen totdat ze zong van genot.

En zo veranderde het jonge meisje, dat was weggerukt van haar ouderlijk huis, in een echte vrouw. Wat voor een vrouw. Het meisje, die al haar terughoudendheid was verloren, bezocht zijn slaapvertrek iedere avond en bracht zijn lid tot leven als een slangenbezweerder. Dan greep ze het stevig vast en leidde zijn hardheid naar haar dijen om zichzelf aan zijn mannenzwaard te klieven. Ze leek onverzadigbaar, nacht op nacht verdronk hij in haar zachte vlees.

Het leven van Abdullah veranderde volkomen. De door verdriet verloren jaren waren hem teruggeven, hij voelde zich jonger dan ooit. Na de dood van zijn zoon, en als hij eerlijk was ook daarvoor, was de lichamelijke liefde uit zijn leven verdwenen. Fatima had weer warmte in zijn dorre lendenen gebracht. Hij wist weer, of misschien wel voor het eerst in zijn leven wat beminnen was. Niet alleen bracht Fatima hem lichamelijk plezier maar ze verwarmde ook zijn hart zodat zijn wraakgevoelens geluwd werden en verder bloedvergieten uitbleef. God had iets van hem weggenomen, maar had hem, hoewel de leegte die Ali achterliet nooit te vullen was, ook wat teruggegeven.

Hij bekeek haar op een avond terwijl ze op de binnenplaats water uit de put haalde, de oranje avondzon deed haar baden in een gouden gloed. Hij genoot van haar aanblik, ze zag hem kijken en lachte kuiltjes in haar wangen. Ze stond daar volkomen ontspannen, alsof ze daar altijd had thuisgehoord, haar handen rustend op haar grote bolle buik waarin ze nieuw leven droeg. Een leven voor een leven.

 

 

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “Bloedschuld

  1. 2 september 2011 at 16:06

    Jan, sprookjesverteller, wat gaf je ons weer een prachtig verhaal. Het is vertederend, poëtisch en zeer sensueel. Heerlijke erotiek. Ik geniet van je verhalen!

  2. 21 september 2011 at 09:16

    Mooi verhaal.

  3. 26 september 2011 at 10:32

    Prachtig geschreven verhaal dat zich afspeelt in wrede cultuur van tribalisme waarbij eerwraak een zeer belangrijke kernwaarde is. Dit verhaal brengt twee soorten gevoelens naar boven: afschuw over achterlijke waarden en normen en zachtheid van de liefelijke erotiek. Knap werkje! Chapeau!

  4. 1 oktober 2011 at 19:46

    Een origineel verhaal Jan, je neemt ons mee in een andere cultuur met andere gebruiken. Aanvankelijk dacht ik dat het niet goed af kon lopen. De positie van Fatima was beklagenswaardig.Toch laat je je niet verleiden door de gebaande paden te betreden maar geeft het verhaal een verleidelijke positieve draai. Ik vind het prachtig en verzorgd geschreven en heb het graag gelezen.

  5. 6 oktober 2011 at 15:02

    Slechts twee lezers beoordeelden dit verhaal. Helaas geen ledenstem dus.

  6. 11 oktober 2011 at 02:52

    best wel een een, maar ja

  7. 13 oktober 2011 at 18:31

    Voor de goede orde: Angela was een van die twee beoordelende lezers. Ze gaf het verhaal 3 sterren!

Geef een reactie