Collega's

Mijn nieuwe collega Cliff bleek een joviale, aardige kerel te zijn en tot mijn grote opluchting rookte hij ook, net als ik. Het was mijn grootste zorg geweest toen de oude Jacob met pensioen was gegaan: mijn paffie. De leiding van het bedrijf liet het aan onszelf over: als je collega's er geen bezwaar tegen hadden ging je je gang maar. In mijn geval was het des te nijpender, omdat we samen een kantoor deelden. Met Jacob, die altijd zware shag rookte, was dat geen punt geweest, maar hoe dat met die nieuwe zou gaan was maar afwachten.

Mijn opluchting was dan ook groot toen Cliff de eerste de beste dag grinnikend een pakje Pall Mall tevoorschijn toverde. “Mag dat hier?”

Nou en of! Ik gooide lachend mijn pakje Caballero op het bureau. Een goed begin!

Cliff was nog maar nét dertig en een jaar of tien jonger dan ik, maar het klikte wonderwel tussen ons. We praatten over van alles en nog wat en deelden heel wat interesses. Ik was er wat dat betreft zelfs op vooruit gegaan. Het enige waar ik een beetje aan moest wennen, was de manier waarop hij open en onverbloemd over zijn seksleven sprak. “We hebben hem gisteren weer flink geraakt”, kon hij met pretoogjes vertellen. “Marieke was zo geil, dat ze van geen ophouden wist…”

Zijn vrouw Marieke was een stúk, wist ik van een pasfoto die hij me had laten zien. Ze was 24, had lang donker haar en donkere ogen in een amandelvormig poppengezichtje. Een schoonheid van een meid. Natuurlijk had ik ook een foto van mijn vrouw laten zien: Tilly, lezend op de bank. Hij had de foto uitvoerig bekeken en goedkeurend geknikt. Ook al was Tilly dan al boven de veertig: hij vond haar een aantrekkelijke vrouw, wat ze trouwens ook is. Ik had een beetje afwezig geknikt toen hij opgeruimd had gevraagd of ze ‘er nog steeds iedere dag zin in had', want in die termen over mijn vrouw praten vond ik (toen nog) ongepast.

Cliff had wel in de gaten dat ik een beetje terughoudend was in dat opzicht en maakte er verder geen toespelingen meer over, al bleef hij loslippig over zijn eigen liefdesleven.

En toen kwam de dag, het was nota bene maandagochtend, dat zich het volgende afspeelde. Ons bureau is zo ingericht, dat we tegenover elkaar zitten, ieder met een scherm voor ons neus. We waren druk aan het werk en plotseling vulde een verblindend licht de ruimte. Ik schrok me het lazarus, tot ik Cliffs grijnzende gezicht zag boven een kleine digitale camera.

“Wat doe jij nou?”, vroeg ik verbouwereerd.

“Een foto maken”, antwoordde hij grinnikend.

“Van mij?”

“Ja, van jou.”

“Waarom?”

“Voor het vrouwtje…” En opnieuw flitste het apparaat.

“Nou, schei uit!”, zei ik korzelig.

“Sorry!” Cliff zette het ding uit en zette het op zijn bureau.

Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. “Wat bedoelde je daarnet, toen je zei dat die foto's voor je vrouw zijn?”

“Ik heb over je verteld”, legde Cliff uit, “en ze was nieuwsgierig hoe je eruit zag. Je moet namelijk weten dat we wel eens fantaseren over anderen als we aan het vrijen zijn. Hoe het zou zijn als Marieke zich door een ander zou laten naaien. Daar worden we allebei erg geil van. Pas geleden noemde ik jou en daarom was ze nieuwsgierig hoe jij eruit zag…”

Ik staarde hem in opperste verbijstering aan. “Dus jij zou het niet erg vinden als je vrouw….”

Hij onderbrak me razendsnel: “Het is een spél! Dat begrijp je toch wel?”

Ja, maar toch! Ik kon me niet voorstellen dat je als man een stijve kreeg bij de gedachte dat je vrouw het met een ánder deed, laat staan dat je vrouw – ik dacht aan mijn eigen Tilly – op zoiets zou kicken.

“Het is volkomen onschuldig”, oreerde Cliff. “Maar Marieke is nogal visueel ingesteld, ze moet er wel een gezicht bij hebben, vandaar.” Hij nam het toestel weer in zijn hand en ik maakte een afwerende beweging. “Nee, nee!”lachte hij, “ik heb genoeg… Heb jij niet zo'n ding trouwens?”

“Een digitale camera? Ja, hoezo?”

“Handige dingen hè?” Hij borg het toestel op in zijn bureaula. “We hebben al duizenden foto's gemaakt terwijl we aan het vrijen waren.”

Een ijskoude hand kneep mijn keel dicht. “Maken jullie zúlke foto's?”, vroeg ik hees.

“Sure!” Cliff keek me aan alsof ik iets heel doms naar voren had gebracht. “Mooie herinneringen voor later als we oud en der dagen zat zijn!” Hij grijnsde. “Maar we kijken er ook nu graag naar terug. Ik zei het al: Marieke is nogal visueel ingesteld…”

Mijn hoofd begon te gonzen. In die zelfde camera zaten waarschijnlijk afbeeldingen van een liederlijke, naakte Marieke! Tot mijn ergernis voelde ik een stijve opkomen.

“Als ik jou was, zou ik die camera ook maar snel voor dat doel gebruiken”, adviseerde Cliff me met een ernstig gezicht. “Anders krijg je er later spijt van!”

Op dat moment stokte de discussie, omdat de baas binnen kwam zetten met twee enorme dossiers, waarmee we voorlopig wel even zoet zouden zijn.

Cliff kwam er daarna niet meer op terug, maar ik kon mijn gedachten moeilijk op mijn werk concentreren. Steeds moest ik denken aan die camera in zijn bureaula, ik werd er gek van en ik betrapte me erop dat ik de camera begon te analyseren. Het merk had ik niet meegekregen, maar het leek verdomd veel op de Canon die ik zelf bezat met die in- en uitzoomende lens, dat gebogen deel bij het batterijcompartiment en de flitser links bovenin. En met het water in mijn schoenen vormde zich een gedachte in mijn kop die ik er niet meer uit kreeg…

Het was half één, lunchtijd. Cliff stond op en geeuwde. “Ga je mee?” Naar de kantine bedoelde hij, zoals gebruikelijk.

“Ga jij alvast maar”, zei ik quasi gedachteloos. “Ik kom zo, moet nog even deze berekening doornemen, dan kan ik dit deel afsluiten…”

“O?” Het klonk wat verbaasd, want zó plichtsgetrouw kende hij me niet, maar tot mijn opluchting vroeg hij niet verder.

“OK dan…, tot zo…”

Wég, hij was wég. Nu liep hij door de gang naar de lift, vijf, zes seconden. Wáchten op de lift, of niet? Ja, het was druk nu. Twintig seconden…. Mijn handen jeukten. Liftdeur dicht, zoéfff…

Maar voor alle zekerheid stak ik nog even mijn kop door de deur. Niemand, de gang was leeg! Ik haastte me naar Cliffs bureau en rukte de camera tevoorschijn. Het wás een Canon, weliswaar van een ander type, maar op het oog zagen de meeste dingen er hetzelfde uit: de modusschakelaar voor camera en beeld, de functietoets en de displaytoets…

Met een hart dat klopte in mijn keel, zette ik het ding aan en schoof de modusschakelaar naar beneden. En ja: daar zag ik mijn eigen geërgerde kop, foto 2, en nu, klik, foto 1: mijn verbaasde gezicht, en nu….

En toen ging de deur open….

Ik liet het ding van ontzetting bijna uit mijn klauwen vallen. Het was Cliff, met een frons in zijn wenkbrauwen zag hij eruit als de wrake Gods.

“Ik dacht wel zoiets”, zei hij rustig, terwijl hij op me af kwam en het apparaat uit mijn trillende handen pakte. “Vooral toen je daarnet op de gang keek of alles veilig was….”

‘Ik wilde mijn foto's eraf halen”, piepte ik ongeloofwaardig.

“Hm, dat had je ook kunnen vrágen”, was zijn koele respons. Hij bekeek het schermpje, voor mij niet zichtbaar, en klikte enkele keren door. “Of was het je om die andere foto's te doen?”, vroeg hij toen. “Dat had je ook kunnen vrágen!”

Ik keek hem verslagen aan.

“Nou?”, hield hij aan.

Ik was betrapt en het had weinig zin er nog omheen te draaien. Bovendien, schoot het door me heen: hij was het toch die er altijd zo onbeschaamd over sprak, waarom zou ik me dan eigenlijk moeten schamen? “Nou ja”, zei ik moeilijk. “Eerlijk gezegd was ik wel nieuwsgierig geworden, ja, maar je hebt gelijk: ik had het moeten vrágen. Sorry!”

“OK, excuus aanvaard…” Er verscheen een glimlach op Cliffs gelaat, maar hij liet me nog even spartelen. “Maar naar wié was je eigenlijk nieuwsgierig: naar mij of naar Marieke!?”

“Nou zeg!”, nam ik het plaagstootje manmoedig. “Wat denk je wel!”

“Naar Marieke dus”, concludeerde Cliff. “Je wilde Marieke zien. Zég dat dan man!”

Ik gaf me gewonnen. “Ja, ik wilde Marieke zien…”

“Goed”, rondde Cliff de confrontatie vakkundig af. “Je wilt dus Marieke zien…, zonder kleren, neem ik aan?”

Ik probeerde te grijnzen zoals hij altijd deed als hij met zijn praatjes kwam. “Als dat zou kunnen…”

“Natuurlijk kan dat”, zei hij vriendelijk. “Marieke zal er geen bezwaar tegen hebben, want die heeft zich in gedachten al door je laten naaien. Waarom zou jij dan niet mogen zien hoe ze eruit ziet?” Hij klikte nog wat beeldjes voor zijn ogen af. “Wijdbeens liggend…, van achteren…, staand… Je mag er voorlopig één kiezen….” Hij keek op zijn horloge. “Want we moeten ook nog vreten. Zég het maar!”

“Staand!”, zei ik hunkerend.

“Goeie keus”, knikte Cliff, “want dan zie je meteen álles.”

Tot mijn verbazing en teleurstelling zette hij het toestel uit en propte het in zijn zak.

“Wat nou?”, vroeg ik verbouwereerd.

“Cliff wil ook wel wat”, antwoordde hij bedaard. “Jij hebt toch ook een digitale camera? Eén naaktfoto van jouw Tilly en ik laat je alle foto's van Marieke zien! Is dat een deal of niet?”

Ik was totaal van mijn stuk. Mijn Tilly naakt op een foto voor deze seksmaniak!? Alleen al het idee dat ze gewillig voor me zou poseren was te absurd voor woorden: uitgesloten, totaal uitgesloten! Nee, die deal kon écht niet sluiten. En zo zei ik het ook, met wat andere woorden – want ik wilde niet echt als een watje overkomen – tegen Cliff, die er met een meewarig lachje kennis van nam: “Ook goed jongen, maar als je je bedenkt…. één goeie is genoeg…”

We spraken er niet meer over, maar het bleef door mijn kop malen, nog niet eens zozeer vanwege de deal die Cliff me had voorgesteld als wel vanwege de gedachte om met mijn digitale camera naaktfoto's van mijn vrouw te maken. Zoiets was – gek genoeg misschien – nog nooit in me opgekomen. Maar dat kwam natuurlijk ook, tussen ons gezegd en gezwegen, omdat ons seksleven niet zo gek veel meer voorstelde. Na vijftien jaar hadden we het eigenlijk wel gehad, veel vuur was er niet meer, één keertje in de maand was tops, maar er ging ook wel eens een kwartaal voorbij… En toch, en toch: áls het eens gebeurde, vonden we het allebei wel lekker en beloofden we elkaar dat we het vaker zouden doen. Maar ja, dan waren er de kinderen, drie stuks, allemaal zo'n beetje puberend, met de problemen van dien, de vriendjes en vriendinnetjes die ons overliepen – want ons huis was de zoete inval – en dan natuurlijk de dagelijkse beslommeringen. We waren iedere avond bekàf! Tenminste…, zo voelde het.

De woorden van Cliff – als ik jou was, zou ik die camera ook maar snel voor dat doel gebruiken – lieten me niet los. Inderdaad: hoe lang zou het nog duren voordat we tot de senioren behoorden en zou ik me dan nog kunnen voorstellen hoe Tilly er nu uitzag? Goed, geen jonge meid meer met vooruitgestoken tieten en wulpse billen, zoals vroeger – had ik dáár nog maar foto's van! -, maar mán, ze kon me nog goed stijf krijgen als ze er zin in had! Hoe zou dat straks zijn?

Dagenlang bleef ik eraan denken, tot ik op een avond – toegegeven: met trillende handen, maar ook met een knoést in mijn broek zoals ik er zonder voorspel al jaren niet meer had gehad – de camera ter hand nam en als een dief in de nacht in mijn eigen huis de trap opsloop, waar Tilly haar dagelijkse bad nam. De kinderen waren allemaal weg, we waren alleen. Ik hoopte alleen dat ze zich dat had herinnerd toen ze de badkamer binnen stapte: dat er geen reden was om de deur op slot te doen! Op de overloop zakte ik door mijn knieën om dat te controleren. Nee, in het slot stond het schakelaartje niet op rood. Dat was een meevaller. Zou ze me verwachten en zin hebben? Dat kon, zo was het wel vaker begonnen. Ze had me wel eens met kleren en al de badkuip ingetrokken, maar dat was toch wel weer een decennium geleden…

Nou, jongen, sprak ik mezelf moed in: je gaat gewoon naar beneden, je néémt die foto en als ze protesteert, plóns je die kuip in, net als toen, en dan doé je het, net als toen!

Ik kan niet zeggen dat ik erg kordaat overkwam toen ik uiteindelijk de foto nam, in de deuropening, en met een waas voor mijn ogen. En met haar reactie had ik al helemáál geen rekening gehouden. Kwáád, ja, woédend, dát had ik me voorgesteld. Maar in plaats daarvan zei ze rustig: “Wat sta je daar nou raar te doen jongen?”

“Ráár te doen, ráár te doen!?”, riep ik – want zó had ik me voorgenomen te reageren als ze zou protesteren en ik was net een hondje van Pavlov -, “Ik maak een foto van je, dat zié je toch!?”

“Ja, dat zie ik”, was haar nog altijd bedaarde commentaar, “maar moet dat met zoveel geweld?”

Ik keek naar haar borsten, vlak boven het schuim: dié stonden er in ieder geval op. “Já, want dat wil jij nooit!”, schreeuwde ik, nog steeds over mijn toeren. “Daarom doe ik het zó!”

“Wat ga je met die foto's doen?”, vroeg ze, nog altijd ijzig kalm.

Pas toen kreeg ik in de gaten dat er helemaal geen reden was om zo opgefokt te doen.

“Nou, gewoon voor ons….”, bond ik in, en me de woorden van Cliff herinnerend voegde ik eraan toe: “Voor later, als we opa en oma zijn…, dat ik dan nog weet hoe het was…”

“Nou…”, zei ze tot mijn stomme verbazing: “als het echt alleen voor óns is…”

“Natuurlijk!” Ik was zo opgelucht dat het bijna juichend klonk. “Voor wie anders!?”

“OK dan… Hoe wil je me hebben?…”

Het was niet minder dan een openbaring. Niet alleen poseerde Tilly gewillig in elke houding die in mijn idiote brein opkwam, ze bekende ook dat ze het geil vond om dat te doen en bewees dat metterdaad. In geen járen hadden we zo intens van elkaar genoten. Hoe goed kende ik eigenlijk mijn eigen vrouw? Ze leek er maar niet genoeg van te krijgen en toen ik uiteindelijk helemaal uitgeput voor gaas lag, kroop ze kraaiend van plezier bovenop me om zélf de laatste foto te nemen.

De volgende ochtend bracht ik haar ontbijt op bed, stel je voor!, en zei dat ze maar lekker moest blijven liggen, dat ik het zélf wel zou rooien. Daarna sprintte ik naar beneden, zette de computer aan, haalde de flashcard uit de camera, propte die in de cardreader en verzond de meest opwindende naaktfoto van Tilly, stáánd en ondeugend in de camera kijkend, naar mijn eigen emailadres….

Cliff was opgeruimd als altijd die dag. Over de foto's hadden we het in de afgelopen tijd niet meer gehad. Had ik een verrassing voor hem! Maar ik zei aanvankelijk nog niets. Het binnenpretje was des te groter. Wat zou hij grote ogen opzetten als ik ermee voor de dag kwam, want al zeg ik het zelf: alles zag er perfect uit. Voor juist déze foto had ik alle tijd uitgetrokken, nadat we allebei al een keer geweldig klaar waren gekomen.

Rond een uur of elf – Cliff had niets in de gaten – opende ik mijn mailbox. Zoéfff, zei het metertje, en de afbeelding was binnen. Daar stond het: IMG_087.JPG, 238 KB…. Ik likte mijn lippen, nog één dubbelklik….

En daar stond ze, mijn Tilly, bijna beeldvullend op mijn 19 inch-monitor! Zó groot en gedetailleerd had ik het op het camera-schermpje nog niet gezien. Mijn hart stokte in mijn keel. Wat een wijf! Mijn ogen speurden het hele beeld af: het ondeugend kijkende gezicht, de volle borsten, de buik, de krullerige kut – het leek wel of de damp er nog af spatte! -, de benen, en nog eens en nog eens.

“Kolére”, dacht ik, maar ik dácht het niet alleen, ik was zo onder de indruk dat ik het ook hardop zei.

“Wát kolére?”, vroeg Cliff nieuwsgierig van de overkant.

Ik rukte met moeite mijn ogen los van de vamp op mijn scherm en keek hem aan.

“Mijn vrouw”, zei ik. “Ik had het over mijn vrouw…”

“Je vrouw? Tilly?” Zijn wenkbrauwen gingen vragend omhoog.

“Tilly ja…” Mijn lippen werden droog. Dit was het moment! “Weet je nog van die foto's?”

Daar was die wellustige grijns weer! “Natuurlijk weet ik dat jongen. En?”

Mijn blik gleed weer naar mijn scherm. Mijn Tilly: één sublieme naaktfoto voor een lawine aan foto's van de jonge, geile, wellustige Marieke… Mijn vingers kromden om de muis, mijn linkervinger aarzelde nog even, toen klikte ik haar resoluut weg.

“Ik heb het geprobeerd”, schraapte ik mijn keel. “Maar dat gaat niet lukken…”

 

© Oldtimer

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Collega's

  1. 4 januari 2007 at 14:50

    Heerlijk, orgineel verhaal Oltimer!

  2. 4 januari 2007 at 22:30

    Stijlvol, origineel.

  3. 4 januari 2007 at 22:36

    Prachtig, het cocon van verleiding waarin je wordt gesponnen en dan…., ja hoor!

Geef een reactie