Date, a fucking experience

Deel 1: fawennen

Met een kordate beweging trekt hij de string van mijn heupen. Nota bene die rode die ik vorige keer, zo’n twee weken geleden, van hem cadeau kreeg. Hij bukt zich dan om het opgerolde dingetje van mijn voeten, die ik een per een ophef, te plukken en het vervolgens achteloos op de vloer te gooien. Ik sta nu helemaal in mijn blootje. ‘Ga op bed liggen,’ sommeert hij, intussen zijn sokken uittrekkend. Me op de matras nestelend zie ik hoe hij, met de rug naar mij gekeerd, zijn witte onderbroek afstroopt en het ding keurig toevoegt aan de andere kledingstukken die hij netjes op de stoel gelegd of gehangen heeft.Ik voel me wat dizzy. Wellicht door de spanning, van wat nu gebeurt en gebeuren zal. In de hand gewerkt ook door de twee of drie glazen schuimwijn die we voordien genuttigd hadden.

***

We namen een aperitief in zijn leefruimte, van de slaapkamer gescheiden door een dubbele, ondoorzichtige glazen deur. Nippend aan onze glazen vroeg hij, nieuwsgierig als hij is, me uit, vertelde wat over zichzelf en hadden we het nog over koetjes en kalfjes. Je kent dat wel. En dan, wanneer het ijs enigszins gebroken was, nodigde hij me uit naar de slaapkamer. De twee vorige keren ging het niet anders.

Het is een bescheiden arbeiderswoning waarvan hij de benedenverdieping betrekt, samen met Lance, een mooie labrador. Een reu die echter bij momenten ook wel erg opdringerig kan zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is bijzonder benepen in zijn appartement, als alleenstaande en (al heel wat jaren) gescheiden man beschikt hij, heb ik intussen begrepen, over een maar erg bescheiden inkomen om mee rond te komen. Hij is een bijzonder gemoedelijk en aimabel iemand, ontdekte ik de eerste keer toen ik met knikkende knieën aan zijn voordeur stond. Op een of andere manier klikte het vanaf de verwelkomende handdruk.

William heet hij, vrienden korten zijn voornaam af tot Wil. Hij vroeg of ik er bezwaar tegen had om hem ‘oom’ te noemen: dat vond hij nu eenmaal prettig. Van mijn kant ervoer ik het op het eerste gezicht als een op zijn minst maf voorstel, maar na lang aandringen, stemde ik toe. En toegegeven: door het belangrijk leeftijdsverschil lag die aanspreektitel me achteraf eigenlijk geen enkel moment als een vreemd, ongemakkelijk woord in de mond. Ik kwam zeer goedgeluimd thuis die eerste keer, fluitend zelfs. Mijn jongere zus vroeg meteen of ik een nieuw lief had – ze was er zelfs zeker van, uit alles viel dat af te leiden, beweerde ze. Ik ben de laatste om het te gaan hangen aan haar neus, die, wat mij betreft, ook de laatste is waaraan ik het sowieso al zou hangen. It’s my secret en voor de rest heeft er niemand zaken mee.

Mijn opgewektheid had ook had te maken met zijn ietwat bezadigde maar frisse filosofische kijk op het leven, en de rust die hij innerlijk uitstraalt. En last but not least: met dat waarvoor we eigenlijk afgesproken hadden, en vergeef me mijn fantasieloosheid, een rit in een roetsjbaan waardig.

***

‘Verwen me nog eens, Frederique – zoals enkel jij dat kan,’ zegt hij, languit met de ledematen gespreid op bed liggend.

Ik ga tussen zijn benen zitten, trakteer zijn buik op een paar uithalen met mijn tong en hijs me vervolgens stilletjes naar boven. Zuig zachtjes die ene tepel, dan de andere. Ik hoor hem genieten. Ik kruip omhoog, geef zijn hals korte likjes en bekijk zijn gezicht – zijn ogen zijn gesloten. Voor zijn leeftijd heeft hij opvallend weinig grijze haren in zijn nog behoorlijk begroeide zwarte haardos. Dan lik ik als een jong poesje zijn lippen, een poosje, om er vervolgens mijn tong tussen te duwen. Gulzig zuigt hij me zijn warme, vochtige mond binnen. Een hele poos tongen we, wild. Zijn tong dol in mijn mond rondtollend, als een op hol geslagen wasmachine.Dan laat ie me met een smak los en bekijkt me, stralend, met een gelukzalige blik.

‘Het blauw van je ogen is mijn favoriete kleur,’ zegt hij, ‘heerlijk om in te zwemmen.’ Zoete woorden…

Hij betast me tussen mijn dijen, doet dan daar dingen die ik in mijn eigenzinnig woordenboek bij “Fawennen“ zou klasseren: fantastisch verwennen. Hij stopt met zoenen en draait zijn hitsige tong in mijn oor.

‘Schatje,’ hijgt ie, ‘ga eens terug naar beneden nu, ik wil dat je mijn ballen likt.’  En tegelijk duwt hij me met mijn hoofd omlaag.

Plots voel ik een lange ruwe tong die nat over de zijkant van mijn rechterbeen likt. Lance, die hond van hem.

‘Af!’ roept oom streng.

Hij staat op om het dier terug naar de huiskamer te leiden en de deur dicht te doen.

‘Dat beest wil natuurlijk bij ons zijn, hij voelt zich wat verwaarloosd,’ zegt hij als hij zich terug op bed vleit.

Hij opent zijn dijen en doet me dan teken er tussen plaats te nemen. Zijn keurig geknipte balzak is glad als een biljarttafel. Ontzettend praktisch, want geen haartjes die zich venijnig en hardnekkig onder je tong nestelen en schurend hun ding doen. Irritante kleine rotdingetjes die, als ze in je mond zitten, aanvoelen als zijnde reuzengroot en zich zo makkelijk nog maar niet laten wegplukken. 

Brutaal worden we opgeschrikt door het schelle geluid van de huisbel.

‘De bel,’ zegt oom, alsof ik dat zelf niet begrepen had. ‘Lik maar door,’ adviseert hij me.

Na tien seconden weer dezelfde herrie. Allebei kijken we op, verstoord door de opstoot van bellawaai. De slaapkamer ligt aan de straatkant. Na iets meer dan een minuut horen we krachtige voetstappen die zich van het huis verwijderen. Dan tikt ie op mijn hoofd, het signaal om met de toren van zijn klokkenspel te beginnen.

Pakweg een tiental minuten later loopt hij de slaapkamer binnen met een glas water. Het doet deugd om die determinerende smaak in je mond even te kunnen doorspoelen.Ik drink nu mineraalwater, hij daarentegen kwam zojuist als een fles spuitwater waarmee eerst een beetje te hevig was geschud. En  apropos, bij onze eerste date, toen hij als een onhoudbare vulkaan witte lava had gespuwd, merkte hij fier op dat hij, al is ie al lang geen twintig meer, nog verre van afgeschreven was. Grappig en aandoenlijk tegelijk, de wijze waarop ie het vertelde, met het ingetogen gejubel van een koorknaap.

Diezelfde avond moest ik er weer aan denken, toen ik met mijn ouders en zusje naar tv zat te kijken en ik plots een boertje voelde opkomen. In één klap zat in mijn mond opnieuw de smaak van dat waar hij me enkele uren voordien mee gevuld had. Een vervelende maar, ja hoor, tegelijk intens heimelijke ervaring.

‘Het was tiptop, gewoon af,’ complimenteert hij me, zijn duim omhoog stekendIk had deze keer niet gemorst toen hij zijn hoogtepunt had. 

Ik weet intussen, en wel héél goed, dat hij allergisch is voor vlekken in zijn lakens, àl komen ze van zijn eigen zaad. Strange animals in this world, je sais.

‘Frederique, je bent pure klasse, ik meen het!’

‘Dank je, oom,’ zeg ik, weer zo verlegen als ik-weet-niet-wat.

Maar ik denk dat hij merkt dat ik glunder. Ik voel me goed in mijn vel. Ik voel me gewaardeerd. Geprezen om een talent dat, als ik hem tenminste moet geloven, maar weinigen hebben. Een gave waarmee je ook allesbehalve te koop loopt, laat ons eerlijk wezen.

‘Er zijn hier in bed al heel wat gepasseerd,’ vertelt hij dan ineens, ‘ik maak daar geen geheim van, maar het zijn uitzonderingen die in staat zijn me naar de hoogste toppen te voeren. En daar hoor jij bij, schatje!’

Ik denk dat ik zowat op ontploffen sta van gelukzaligheid. Het is dan ook zowat het fijnste compliment wat je je voorstellen kan.

Ik schrik opnieuw: die klootbel. Zou hij dan iemand verwachten, vraag ik me af. Terwijl ik kleine slokjes drink wacht ik de volgende beldruk af. Maar die komt er niet. Ik lig op mijn buik terwijl hij zachtjes aan mijn halflange donkerblonde sluikse haren trekt.

‘Je hebt een heerlijk lijf, een mooi snoetje, een adembenemend kontje,’ – intussen aait hij mijn billen – ‘om van de voorkant nog maar te zwijgen. Heb ik je al gezegd dat je een lekker diertje bent?’

Nog feller hul ik me in een waas van verlegenheid.Ik beweeg mijn kontje, een beetje wulps zelfs in de hoop zijn warme vingers te voelen, en hup, ja, even later is mijn stille bede verhoord.

‘Je bent me weer aan het opgeilen, met die sletterige manier waarop jij je gat beweegt. Je daagt me uit, hé Frederique.’

Jep, is zo, denk ik.

‘Ja oom,’ antwoord ik, met de air van gespeelde onschuld. Ik bekend schuldig: natuurlijk wil ik hem weer hitsig hebben.

Met zijn wijsvinger wrijft hij door mijn bilspleet. Mm: vorige keer heeft hij me met die vinger in mijn kleinste gaatje al heerlijk liggen verwennen. Lap, ik hoor de deur openvliegen. Lance is er weer. Springt op het uiteinde van het bed en legt zich dan dominant tussen ons in, me opgewonden besnuffelend. Oom leidt hem terug naar zijn territorium. Oef! Zonder waarschuwing duwt hij zijn blijkbaar stiekem natgespeekselde vinger naar binnen. Ik ga nu nog meer liggen kronkelen.

‘Vertel eens Frederique, hoe voelt dat?’ vraagt hij, uitdagend.

‘Lekker, oom,’ kreun ik, genietend.

‘Frederique, je bent echt wel een sletje, hé?’ Hoho, hihi.

‘Als jij het zegt, oom,’ piep ik.

Want, in godsnaam, wie ben ik om zo een ervaren rot lik op stuk te geven? Bovendien, zo realiseer ik me, bij hem wil ik ook niets anders zijn dan dat wat hij wil, of zegt dat ik ben.

Ring. Andermaal verschieten we. Rinng. Ongeduldige vingers aan de knop. Vier lange beltonen, kort na mekaar. We horen mensen praten, ik schat een drietal stemmen. Echt verstaan wat er gezegd wordt doen we niet.

‘Verwacht je dan iemand?’ kan ik nu mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen.

‘Misschien, wie weet?’ antwoordt hij, een en al mysterie. En dan, met pure pretoogjes: ‘Een paar vrienden.’Hij glipt uit bed en trekt zijn slip aan.

‘Vrienden? Nu?’ zeg ik, vol ongeloof.

‘Ja schatje, en ze zijn keurig op tijd. Ik heb ze uitgenodigd voor een gang bang.’

‘Wat gang bang?’ mekker ik, volledig van mijn melk.

‘Je kent dat wel – of moet je oom er misschien een tekening bij maken?’

Godver… die gang bang kan hij op zijn buik schrijven. Op het moment dat ik ook rechtveer en me wil aankleden – want hier blijf ik geen minuut langer – begint hij te lachend te bulderen, intussen opnieuw zijn onderbroek uittrekkend. 

Deel 2: Honderdvijftig

‘Haha,’ schettert hij, ‘ik verwacht heus niemand. Ik wou je maar even op stang jagen. Het zijn wellicht getuigen van Jehova aan de deur, of wie weet, godbetert, Mormonen!’

Ik denk dat ik erg beteuterd kijk.

‘Zeg schatje, ik haalde maar een grapje uit – kan je toch wel tegen, hé?’

Misschien ben ik een ander niveau van humor gewoon maar hier kan ik dus echt niet mee lachen.

‘Zulke dingen doe je niet in groep maar intiem, met zijn tweetjes, vind je niet?’ zegt hij even later, wanneer ie terug naast me ligt.

‘Zeker,’ beaam ik volmondig. Oef, denk ik, we zitten terug op dezelfde golflengte. ‘Ik ben blij dat je er zo ook over denkt.’

Hij trekt de lade van zijn nachtkastje open en haalt er iets dat hij uitdagend op het meubel legt. Ik heb meteen in de gaten dat het een condoom is. Wat nu, denk ik, vol ongeloof en argwaan – wat doet ie nu?

‘Je wordt binnenkort twintig, niet?’ zegt hij dan, erg belerend.

‘Ja,’ antwoord ik, me afvragend wat ie daar nou weer mee bedoelt.

‘Vind je het niet stilaan tijd dat je er aan toe bent?’

‘Euh,’ stamel ik, van mijn stuk.

‘Nee,’ zeg ik dan, resoluut, ‘ik voel me er nog niet klaar voor. Dat hadden we toch duidelijk afgesproken, oom?’

‘Afspraken zijn niet absoluut maar moeten in ten dienste staan van de mens. En een mens is geen fossiel maar verandert voortdurend. Daar wil ik je precies bewust van maken, Frederique. Maar wat is dan het probleem? Vertrouw je me niet?’

‘Als dat zo was zou ik hier nu niet zijn, wat denk je?’ counter ik.

‘Sta ik je niet aan, vind je me niet aantrekkelijk genoeg, ben ik te oud?’ vuurt hij als een machinegeweer. ‘Wees eerlijk, Frederique!’

‘Nogmaals, wat zou ik hier anders in je bed liggen als dat zo was…’

Wat een naar gesprek plots…

‘Ik vind je ook aantrekkelijk,’ zegt hij dan en me tussen de dijen betastend drukt hij zijn lippen krachtig op de mijne.

Totaal verrast voel ik zijn volle grote warme tong in mijn mond golven. Terwijl ik laat gebeuren ga ik me weer duizelen. Als hij me enkele minuten later loslaat is hij poeslief. Met kleine oogjes zoek ik terug zijn volle lippen op. Ik wil hem nog zo doodgraag proeven.

‘Kom Frederique, laten we er werk van maken,’ zegt hij tussen het gezoen door. ‘Ik wil je zo graag, schatje, en je oom weet dat jij er ook naar verlangt.’

‘Nee oom, sorry, dat is niet zo,’ probeer ik, voorzichtig.

Dan duwt hij mij van zich af. Botweg, alsof de intimiteit die we nog geen seconde voordien nog hadden, er nooit was.

‘Wat ben je toch een mama’s kindje,’ bijt hij me dan toe.

‘Zeg, zal het gaan?’ reageer ik verontwaardigd. Zijn uithaal is beneden alle peil.

‘Nee,’ fulmineert hij, ‘het is een teken van onvolwassenheid, jij ontloopt je verantwoordelijkheid. Je bent verdorie bijna twintig jaar geleden geboren maar in je hoofd blijf je nog een kind. Durf toch eens te handelen, verdomme toch!’

Hij verheft zijn stem, lijkt boos. Echt boos.

‘Het is niet echt een kwestie van durven,’ kaats ik na enkele momenten van geladen stilte de bal terug. ‘Maar wel een kwestie van respect  – of hoe denk je dat ik me voel?’

Hij kijkt me verwijtend toe. Opnieuw valt er een ongemakkelijke stilte, ik weet niet wat te antwoorden.

‘Frederique, waar zit je in godsnaam dan mee? Wil je niet dat ik de eerste ben? Ik ben niet goed genoeg ervoor, is het dat?’

‘Nogmaals: ik voel zelf wel wanneer ik er gereed voor ben. Niemand anders kan dat in mijn plaats zeggen.’

‘En als een door de wol geverfde minnaar nu eens voelt en zegt dat jij er klaar voor bent, waarom die wijze raad dan in de wind slaan?’

‘Je pusht me,’ protesteer ik.

‘Jij treitert me!’

‘Wie treitert er nu hier wie?’ haal ik uit.

Wat een discussie – en dat met iemand in wie ik dacht een soort van vaderfiguur te hebben gevonden.Hij staat opnieuw op en begint rond het bed te ijsberen. Het irriteert me mateloos.

‘Hoe vind je mijn pik?’ vraagt hij dan.

‘Euh,’ haper ik.

‘Antwoord eens!’ dringt hij aan.

‘Wel lekker,’ zeg ik, aarzelend.

‘Wil je die dan niet?’

‘Nu nog niet, toch zo nog niet – hèb ik je toch al gezegd.’

‘Je speelt een spelletje met me.’

‘Maar wat zou dat?’

‘Jij wil het ook wel zo graag maar dat kan of durf je niet toegeven en dus laat je mij ook maar lekker wachten. Leuk hoor.’

‘Maar nee, ik wil helemaal niet en daarmee basta!’

‘Worden we onvriendelijk?’

‘Sorry, dat was zo niet bedoeld.’

Ik voel me steeds meer met de rug tegen de muur gezet.

‘Het is en blijft een sociaal gebeuren,’ gaat hij verder. ‘Vind je niet dat je intussen ook wel wat rekening mag houden met mijn gevoelens? En die van hem,’ en hij wijst naar zijn kruis waar zich intussen opnieuw wat ontplooid heeft.

‘Ik bepaal nog altijd zelf wel wat ik vind en wat ik wil. Ik heb ook mijn gevoelens, hoor.’

Zo, dat heb ik intussen toch mooi gezegd.

‘Is dat niet een pure vorm van egoïsme, mij zo op m’n honger laten zitten? Ons het sacrale van de eenwording boudweg ontzeggen – knap hoor!’

‘We zijn toch geen koppel,’ probeer ik.

‘Ik ben wel je oom,’ merkt hij dan op.

‘Niet mijn echte, anders lag ik hier trouwens niet,’ wijs ik hem meteen terecht.

‘Maar wel één waarmee je graag intiem bent.’

Het is voor hem ook duidelijk dat mijn stilzwijgen instemmend bedoeld is.

‘Waarom heb je eigenlijk op mijn advertentie gereageerd?’ vraagt hij me dan.

‘Heb ik je toch al gezegd, én geschreven.’ Wat een vraag weer, denk ik.

‘Ik ben het kwijt, vrees ik. Zeg nog eens.’

‘Omdat ik van een rijper iemand wel wat wou opsteken.’

‘Maar je staat er helemaal niet voor open dat ik je nieuwe dingen bijbreng?’

‘Maar jawel oom, dat weet je toch!’ Ik word er me van bewust dat ik enorm zeurderig klink.

‘Ik wil je dit nu bijleren,’ – hij steekt het condoom omhoog, in mijn richting – ‘maar je blokt meteen af. Dat draait daar in dat kopje van je precies niet echt logisch. Misschien moeten we nog maar wat schuimwijn drinken in plaats van plat water.’

Ik zwijg, me meer en meer ingesloten voelend.

‘Frederique, schatje, realiseer het je dan toch eindelijk eens: je bent godverdomme bijna twintig, een leeftijd waarop je het aantrekkelijkst bent en waarop je zoiets jezelf en anderen niet meer kunt ontzeggen. Het louter geritsel of gefoefeld, of hoe je het ook wilt noemen, is niet meer aan je besteed: het is beneden je waardigheid, het doet de persoon die je bent onrecht aan. Haal nu toch eens het beste uit jezelf naar boven!’

Wat een onzin – denk ik, en voor ik er erg in heb flap ik het er ook uit.

‘Denk je dat je er zo makkelijk af van komt?’ zet hij me op mijn plaats.  ‘Je bent gewoon te lekker. Je doet niks anders dan deze,’  en hij pakt andermaal zijn geslacht vast, ‘uit te dagen.’

‘Maar wat zou dat nou, ik deed toch helemaal niks!’ verdedig ik me.

‘Jawel, alleen door te zijn al hits je op. Alleen besef je dat niet!’

‘Ach, hou er toch mee op, aub.’

‘Stop jij beter eens met je kinderachtig gedrag.’

Wat een belegering! God, wat voel ik me onbehaaglijk.

‘Ik bied je vijftig euro aan, kan je daar mee leven?’

‘Zeg komaan!’ De verontwaardiging haalt het van mijn verlegenheid. ‘Zelfs voor honderd doe ik het niet – voor wie zie je me wel?’

‘Neenee, interpreteer het niet verkeerd,  het is niet wat je denkt,’ schudt hij met zijn vinger. ‘Je bent gewoon erg negatief ingesteld, zo blijkt. Ik zou wel de laatste zijn om je als zo iemand te beschouwen. Ik heb respect voor je, en wel niet weinig; dat heb je intussen toch al wel begrepen, hoop ik. Ik wil er gewoon mijn waardering mee uitdrukken. Tonen dat ik je mag. Dat én niets anders.’

Hij rolt zich naar mij, zijn hoofd in zijn arm steunend.‘En,’ voegt hij daar nog aan toe, ‘je moet het vooral zien als zakcentje dat je van je oom krijgt. Een extraatje als aanmoediging. Maak die klik nu eindelijk toch eens in dat mooie kopje van je.’

Ik weet niet meer wat te zeggen, wat te denken. Op het moment dat hij weer uit bed wipt glipt het door mijn hoofd dat de sofistische leer hem in elk geval niet onbekend moet zijn. 

‘Ik geef je 150 euro, deal?’ klinkt het even later. Pas dan merk ik dat hij zijn portefeuille al in de hand heeft.

Deel 3: Apotheose

De maat is nu vol!

‘Als het zo zit, is het beter dat ik opstap. Je zet me de hele tijd onder druk: dit is niet leuk meer.’ Ik zeg het waar het op staat. Punt aan de lijn.

‘Sorry, excuseer me, schatje!’ slaat hij dan een geheel andere toon aan. ‘Je neemt het me toch niet kwadelijk dat ik je wat peilen wou?’

Ik kan het niet helpen maar schiet in de lach. Ongetwijfeld hebben de zenuwen die al de hele tijd gespannen staan er mee te maken.

‘Wat nou?’ vraagt hij, een geheel ontzet gezicht opzettend. ‘Je bent verdomme echt een vuil spelletje met me aan het spelen, hé slet.’

‘Nee, echt niet,’ kan ik met veel moeite tussen het geproest door uitbrengen. Even later weet ik me te beheersen en leg ik uit dat ik zijn woordgebruik toch zo ongelukkig want dubbelzinnig gekozen vond. Dat pijlen, als je het hoort, evengoed met een korte ei als een lange ij kan bedoeld zijn. Hij begin dan ook te lachen, de diepe fronsen op zijn voorhoofd verdwijnen.

‘Schatje,’ zegt hij dan, ‘met peilen bedoelde ik dat ik je onderliggende verlangens wou ontdekken, maar ‘pijlen’, met lange ij is volgens mij geen werkwoord. Wel het meervoud van ‘pijl’, zo’n lange spies waarmee je met een boog op doel schiet.’

‘Je hebt wellicht gelijk, oom. Toch blijft het leuk.’

‘Maar jij hebt het ook wel wat bij het rechte eind,’ dolt ie. We lachen.

‘Nogmaals een welgemeende sorry voor zojuist: ik heb me wat laten gaan, vrees ik,’ sust hij even later mij, en wellicht ook zichzelf.

‘Ik herkende je niet meer. Kreeg zelfs schrik van je,’ geef ik dan onomwonden toe.

‘Hoeft helemaal toch niet. Ik ben de goedheid zelve, dat weet je best. Maar ik denk dat ik een beetje teveel schuimwijn achterover gekapt heb. Toch wel straf, dat spul.’

Ik voel dat ik terug op ontdooien sta.

‘Frederique, nog iets belangrijks! Ik bewonder je voor je principieel zijn. Laat je nooit wat opdringen, doe je eigen ding, volg je gezond verstand, je hart ook. Ok?’

Wat ik hoor klinkt, na dat ‘geruis’ van die laatste lang aanslepende minuten, nu als muziek in de oren.

‘Oh Frederique,’ fleemt hij dan, ‘ik mag je zo – voel maar eens’. Hij neem mijn hand en drukt die pal in zijn kruis.‘Vind je wel fijn, niet?’

Als ik ontkennend antwoord weet hij meteen dat ik lieg.    ‘Al blijft het jammer dat je niet wil – maar nu zand daarover!’

Ik knik instemmend.

‘Frederique,’ zegt ie dan, op een begrijpende toon, ‘je kan het altijd goedmaken, hoor.’

‘Hangt er van af hoe,’ zeg ik, plots weer niet meer zo erg overlopend van vertrouwen. Want moet ik het goedmaken dan? En waarom uitgerekend ik nog wel?

‘Op een manier waardoor het wantrouwen dat ik in je had, verdween,’ beantwoordt hij mijn vraag.

Slik – wat – hoe? Hij ook al wantrouwend?

‘Sorry,’ zeg ik, ‘ik kan niet volgen. Ik begrijp er echt geen snars meer van.’

Op een moment dat ik dacht dat alles opnieuw in orde was, ben ik weer van mijn melk.

‘Frederique,’ kijkt hij me ernstig aan, ‘vind je het dan raar dat ik even heb gedacht dat jij met mijn voeten aan het spelen was?  Dat je enkel met me afgesproken had om me te treiteren, want dat schijnt tegenwoordig in te zijn: het in zak zetten van oudere mannen.’

‘Ik weet begot echt niet waar jij het over hebt,’ zeg ik, vol verbijstering.

‘Ach laat maar. Wees maar gerust: ik weet intussen dat je geen spelletje met me speelt. Enkel al de zo intense, doorleefde manier waarop je me oraal verwent, maakt duidelijk dat je niet fake bent.’

Ik staar naar een onbepaald punt op het laken.

‘Komaan schatje,’ – en hij petst me op mijn buik –  ‘je had al op je knieën moeten zitten. Vooruit!’

Toch weer enigszins in harmonie met de situatie zet ik me in de aangevraagde positie.De manier waarop hij nu mijn mond gaat snoeren, heb ik immers maar al te graag. De deur is alweer opengevlogen. En opnieuw springt hij op bed. Onder zijn buik toornt een lange erectie, met een eng  roos uiteinde.

‘Hij wil meedoen,’ zegt oom. ‘Zie eens hoe hitsig hij is.’En dan: ‘Zou je het lekker vinden, Frederique?’

Wat nu weer? Ik geloof mijn eigen oren niet!

‘Doe hem terug,’ vraag ik.

‘Hij ruikt dat we opgewonden zijn en is nu ook geil. Hij wil lekker mee dollen, daar is toch niks mis mee voor zo’n beest, toch?’

‘Oom, doe hem weg!’ dring ik aan.

‘Je hebt het niet voor honden, hé. Je zou eens moeten leren van zulke buitengewone dieren te houden, dan zou je er anders tegenover staan. Hij is het belangrijkste wat ik heb. Alles, gewoonweg alles heb ik er voor over om het hem naar zijn zin te maken.’

Wat bedoelt hij daar nou weer mee? Ik vraag het hem niet. No way! Hij brengt de hond terug en schuift de stoel voor de deur die, domweg door het ontbreken van een sleutel, niet kan afgesloten worden.

‘Doen we anders even een wiskundige bewerking?’ vraagt hij me als hij zich terug bij mij legt.

‘Watte?’ zeg ik, niet begrijpend.

‘Een soixanteneuf. Kom, draai je om en kom boven op je oom steunen.’

Ik voel zijn grabbelende handen op het moment dat ik de voorgestelde houding inneem en ervaar hoe zijn lippen mijn intiemste plek beroert. Ik hoor hoe ik zelf naar adem lig te snokken. Dan laat hij me even los.

‘Jij nu ook met je mondje, hé Frederique.’

Een fractie van een seconde later sluit ik de kringloop. Met zijn lippen- en tongwerk maakt hij me poepgeil. Duizendenéén wormen krioelen in mijn onderbuik, ik voel duidelijk dat ik in de laatste rechte lijn zit. Nooit vermoed dat ik zo’n niveau van extase zou kennen, de zucht om me helemaal te verliezen is nu wel immens. Tegelijk is er die sterk opdoemende drang naar een nog intensere beleving, naar het hogere. Mijn trots, mijn ijdelheid, die o zo bekende koppigheid van me: ze spelen plots geen rol meer. Op een of andere manier heb ik, instinctief wellicht, besloten om op puur gevoel te spelen. Ik laat hem uit mijn mond floepen en rol me van hem af.

‘Hey, wat nu?’ hoor ik hem, duidelijk verstoord, vol irritatie ook, vragen. ‘Ik had je toch helemaal nog niet gezegd dat je ermee mocht stoppen, slet!’

Hij spuwt dat laatste er als het ware uit. Hij kijkt niet begrijpend, ja boos zelfs als ik me vol hitsigheid tegen hem aanvlei. Ik draai mijn natte tong gulzig in zijn oorschelp om hem dan hees toe te fluisteren dat ik nu wèl wil.

‘Eindelijk,’ klaart zijn gezicht op. ‘Eindelijk, ik het wou het verdorie al vanaf het eerste moment dat ik je zag.’

Ik moet denken aan wat hij daarstraks nog zei, van dat je moet durven gaan tot de essentie, de kern van jezelf… Nonchalant werpt hij de twee bankbiljetten naast mijn kopkussen.

‘Neem ze nu maar, je verdient ze.’

De hele discussie van zojuist duikt weer in het hoofd op, maar ik voel dat ik nu geen poot meer heb om op te staan. Meer zelfs: ik ervaar het in zekere mate als een vorm van compliment, zeker nu het van hem komt – ik, denk ik zo, zou zoiets nooit van gelijk wie aanvaarden. Ik bedank hem, mompelend en schuchter als een zesjarige die door mama voor het eerst doorheen de immens grote schoolpoort geduwd wordt. Maar voor mij is het dan ook wel een beetje een variant op de eerste schooldag.

‘Zet je op je knieën,’ beveelt hij dan.

Terwijl ik dat doe gooit hij voor mijn neus dat pakje met condoom dat ik moet openscheuren voor hem. Intussen voel ik hoe een natte, koele en erg vaste substantie over mijn roosje drupt. Na de fles dichtgeschroefd te hebben wrijft hij het met zijn vingers uit. Dit is puur genieten.

‘Doe hem nu maar om, schatje,’ zegt hij dan, beetje hees.

Met een beetje veel onhandige vingers lukt het me dan toch het rubber over zijn eikel te ontrollen. Dan tast hij met een arm tussen mijn dijen en begint hij met stevige hand mijn al goed stijf staande pik tot een nog trotser torende hardheid te brengen. Duidelijk horend hoe hij intussen bij zichzelf hetzelfde doet, kan ik nog maar één ding doen: genieten van het nu, in volle verwachting van wat komen zal.

© Giel                  

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Date, a fucking experience

  1. 14 april 2007 at 16:34

    Verzorgd geschreven, origineel vanwege dat gezwalk tussen geilheid en irritatie. Een bijzondere bijdrage, goed voor tweeënhalve ster.

  2. WB
    15 april 2007 at 22:53

    Wat mij betreft een zeer geestige en kundige beschrijving van een bijzondere relatie. Moet wel bekennen dat ik de clou in de laatste alinea in 't geheel niet kan volgen. Maar dat zal aan mij liggen.

  3. 18 april 2007 at 00:43

    Ik vind dit een heel raar en vreemd verhaal. Het dwingende gesprek over het verliezen van haar maagdelijkheid, die hond, sorry maar ik walgde meer van wat ik las, dan dat ik ervan genoot en dat was in het begin best even zo.

  4. 18 april 2007 at 20:48

    Een bijzonder verhaal, zeer de moeite waard, nieuwsgierig naar meer

  5. 19 april 2007 at 14:58

    Wat een onvoorstelbaar eind, dat mij dwong tot herlezing. Dik verdiend 3 sterren!

Geef een reactie