De drilsergeant

'Bórsten voorúit en buiken ín dames!' De stem van de drilsergeant klinkt geërgerd. Zó vaak had hij het al gebruld en nog altijd waren er die een beetje lamlendig met doorgezakte schouders en uitpuilende buik door de sporthal rondsjokten. Lientje bijvoorbeeld, ze liep vlak vóór me en zelfs een blinde kon zien dat dat geen gezicht was. Niet alleen is ze een telganger, maar ook de manier waarop ze zich moedeloos voortbeweegt, haar volvette derrière in een veel te klein broekje en dan ook nog die paardenstaart die haar helemaal niet staat. Ik kan me wel voorstellen dat de drilsergeant er niet vrolijk van wordt.

Met ingehouden adem wachten we de bevelen van de drilsergeant af als we in lijn op de plaats rust zijn gecommandeerd. De drilsergeant loopt met spiedend oog langs ons front. Ik heb een goed gevoel. Mijn borsten zijn vol en rond en zeker niet slap, de tepels maken een eresaluut, zoals het hoort. Ik denk daarom dat ik het wel red. Eerder is Lucy al afgevallen, maar dat had een andere reden. Wie eet er nou ook bruine bonen vlak voor zoiets! Ik heb een idee dat het Marie zal worden, niet omdat ze zo slecht marcheert, maar dat ze elke keer die broek omhoog moet sjorren: dat kán eigenlijk niet. Ik denk dat de drilsergeant dat in ieder geval niet lang meer zal dulden. Hij blijft ook enige tijd voor haar staan en drukt met zijn stokje de broek van Marie omlaag, zeker om te controleren of het elastiek inderdaad zo slap is; goed gezien! Ze kijkt met opgerichte kin fier omhoog en geeft geen kick als hij het stokje tussen haar benen heen en weer schuift. Dit zal zeker in zijn afweging meetellen. En inderdaad, hij slaat haar over. Nienke dan? Naar mijn smaak zijn haar borsten te klein. Ik zou zo in ieder geval niet voor den dag durven komen: een soort eitjes, maar dan gebakken. Toegegeven, daar staat een strák kontje tegenover, maar zal de drilsergeant niet het totále beeld in ogenschouw nemen? Zie je wel, hij blijft peinzend voor haar staan en ze is niet in staat een tepel te verheffen, ook niet als hij de stok eroverheen haalt. Een minpunt, dat is zeker. Het is waarschijnlijk het streepje schaamhaar boven haar fantasiebroekje dat hem doet besluiten haar niet uit te stoten. Wanda kan hij zó wel voorbijlopen, daar is niets mis mee. Flinke tieten die arrogant vooruit steken en tepels als een pomerans. Die ziet hij graag, de drilsergeant, en haar string (de enige die dat durft te dragen), daar kijkt hij ook met welgevallen naar. Haar kut is waarschijnlijk kaal, want er is geen spoortje haar te zien naast en boven de gelijkzijdige driehoek die haar eigen omgekeerde driehoek verhult. Het is dan ook niet meer dan een teken van zijn appreciatie dat hij het stokje aan de ene kant in en aan de andere kant weer uit dat slipje schuift. Dan is hij bij mij en ik recht mijn rug, de neusvleugels gesperd en de blik ten hemel. Het stokje tikt goedkeurend op mijn buik. Ik weet nu al dat ik goed zit. De zucht van opluchting houd ik in tot hij zich tot mijn buurvrouw richt. Het is Lientje, inderdaad, die afvalt. Het is maar goed dat hij haar lijdensweg zo kort maakt. 'Wég', blaft hij slechts en dat getuigt van diep psychologisch inzicht.

We zijn nog met zijn zessen als het commando 'broek úit' schalt. Dit moet zonder bukken gebeuren. Het beste is een flinke ruk in de hoop dat het dan vanzelf verder dwarrelt. Is het eenmaal over de knieën, dan is het verder een peulenschilletje. Nu zit Wanda in de problemen. Buiten het bereik van haar handen blijft de string om haar dijen klemmen. De drilsergeant kijkt even aan hoe ze schuddend en wiegelend met haar reet probeert het lapje met de touwtjes verder te manoeuvreren. Hoofdschuddend zet hij er daarna zijn stok in. Dit kost een sterke concurrente punten weten we allemaal.

Dan is het ieder voor zich. Rechtsóm en daar gaan we weer, strak in gelid. Nu de telganger voor me weg is, wordt het me gemakkelijker gemaakt. Ria loopt voor me en ze heeft een moedervlek op haar linkerbil. Eerst denk ik nog dat het een wrat is en houd ik afstand, maar een nadere blik leert dat het geen kwaad kan en ik sluit haastig aan. Deze exercitie moet namelijk tiet tegen rug, elke misstap of misslag is fataal. Concentratie is geboden. Wanda heb ik achter me, dat kan ik zó wel voelen aan die keutopjes van haar. Vóór Ria loopt Kristl. Zij heeft het het moeilijkst, omdat zij de éérste is in het gelid en de drilsergeant achteruit vóór haar loopt. Zij heeft dus niets om zich op te richten, behalve de monotone commando's van de drilsergeant: línks, twéé, drié, viér,… hóóg, zwáái, óp, néér! Waarbij ze dan ook nog in de gaten moet houden dat de éérste vier commando's op haar benen slaan en de vólgende vier op haar armen. Nee, ik benijd haar niet. Marie is nu zwaar in het voordeel. Ze hoeft haar broek niet meer op te sjorren en ze marcheert helemaal achteraan, buiten het zicht van de drilsergeant.

Het 'markéért…. de pás!' wordt het moeilijkste onderdeel. Het klinkt als we zonder ongelukken een halve ronde door de sporthal hebben gemaakt. In hetzelfde tempo als waarin we liepen moeten we nu op dezelfde plaats blijven staan, armen en benen in een strak ritme óp en néér. Als het goed wordt uitgevoerd, is het een oogstrelend onderdeel: alle lichamen één symbiose en het is helemaal perfect als de rij als een harmonica in elkaar schuift. Ik kan slechts oordelen als één schakel in de keten en dat lijkt niet slecht, want ik voel Wanda's kut tegen mijn billen, zoals Ria de mijne tegen zich voelt prangen. Maar is het één geheel? Daarvoor moet de drilsergeant zich náást ons opstellen, terwijl wij zónder zijn commando's de pas markeren. Wij moeten ons dan instellen op het kláppen van onze voeten op de grond en zo het ritme vasthouden. Een heel nauwkeurig karweitje. Linksbeen dówn, rechtsarm úp. Zó hebben we dat geleerd. De meesten doen dat met de ogen dicht, ik ook, want het is ondoenlijk ook nog over iemands schouder naar andere zwaaiende armen te kijken zonder fouten te maken. De drilsergeant is erg gefocust op dit onderdeel. Hij weet dat elk commando onze concentratie kan verstoren en werkt daarom met zijn stokje. Een tikje op je billen betekent: te veel ruimte, verder inschuiven, strákker tegen je voorgangster. Een tikje op je schouder is goedkeurend, bijna perfect. Helemaal perfect is het nooit, anders konden we wel stoppen.

'Réchtsom…. kéért!' kondigt de vervolgfase aan. Je legt je linkerhand op de rechterschouder van je voorganger, je rechterhand in je zij en draait met z'n allen naar rechts, je benen nog steeds óp en néér stampend in hetzelfde ritme. Goed uitgevoerd kom je zo naast elkaar te staan, dan leg je je rechterhand op de linkerschouder van degene die eerst achter je stond en strékt beide armen, om een linie te vormen. Benen blijven óp en néér stampen tot het commando 'Halt!' klinkt. Dat is altijd als je linkervoet de grond raakt, en dan is het een kwestie van tellen: hált, twéé, drié, viér en stop! En dan glijden je armen naast je lichaam en sta je stokstijf stil, hielen tegen elkaar, borsten vooruit en buik in.

Nu vallen er drie af. De drilsergeant is zich bewust van zijn verantwoordelijkheid en neemt voor ieder van ons de tijd. Hij inspecteert vóór en achter. Iedere beweging is funest. Marie mag blijven! Dat verbaast me bijzonder. Dat Nienke afvalt, dat was te verwachten, maar Wánda! Dat broekje heeft haar genekt, dat is nu wel zeker. Ik tel geducht mee: twee wég, nog maar één te gaan. Bij mij glijdt zijn stokje van mijn tieten naar mijn buik en als hij achter me staat, gaat de punt gemeen éven in mijn kut. Ik geef geen krimp. En hij gaat me voorbij. Ria blijft en Kristl valt af. Dat krijg je als je voorop loopt.

Marie, Ria en ik. Van ons zal er één overblijven. Ik in het midden, dat is een goed teken. We moeten de armen stevig om elkaars middel slaan voor de paradepas. Dat is been hóóg op, gestrékt, tot de knie je neus raakt, en dan báf neer en je volgende been. Het is zeer inspannend en er wordt veel gesmokkeld. Maar de drilsergeant heeft een scherp oog en zal niet voor niets ons drieën hebben gekozen. Het blijkt als we de sporthal met zijn drieën in de lengte oversteken. Van Ria verbaast het me niet zo, maar wel van Marie met haar 40+-dijen. Moeiteloos zwaait ze het ene na het andere been hóóg in de lucht, zonder noemenswaardig op mij te leunen. Na twee keer de afstand te hebben afgelegd , gútst het zweet van me af. Het kikkeren vereist daarna nog een extra inspanning. In een strak tempo, opgehitst door de drilsergeant, doen we dat gezusterlijk met vrij grote sprongen. Ik weet niet meer of ik het nu nog red. De drilsergeant kijkt ook bedenkelijk als we even mogen uithijgen. Hij mag het niet laten merken, maar toch…

De omgekeerde spagaat zal de beslissing moeten brengen. Ik ben de eerste, en dat voelt niet goed. Liggend op mijn rug krijg ik mijn benen wel gestrekt en kan ik mijn voeten nog wel pakken, maar ik krijg ze niet conform de regels helemaal naar me toe met mijn ellebogen op de grond. En dan vrees ik al het ergste. Ria doet dat met de vingers in haar neus en dan wéét ik al dat ik het dit keer niet zal redden. De grootste verrassing echter is Marie, die niet alleen in staat is met haar handen haar gestrekte benen tot elleboogniveau omlaag te trekken, maar daarna nog doodgemoedereerd haar armen tussen haar dijen wringt en haar knieën op de grond naast zich wrikt, met als gevolg dat haar vrolijke hoofd knikkend de plaats aanwijst. Het is volkomen terecht, moet ik zelfs toegeven, dat de drilsergeant dan triomfantelijk zijn stokje als een vlag in haar kut plant.

© Uteria

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “De drilsergeant

  1. 11 januari 2007 at 21:01

    Onwijs, onwaarschijnlijk, maar goéd!

  2. 16 januari 2007 at 21:00

    Grenzeloze fantasie!

  3. 19 januari 2007 at 14:49

    De erotiek is ver weg ergens te bespeuren en dat doet dit verhaal natuurlijk geen goed. Daarentegen qua schrijfkwaliteiten en originaliteit scoort het dan weer hoog. 1,5 ster dus … er net middenin.

Geef een reactie