De geile bruid

Wat zag ze er stralend uit de bruid. Helemaal in het lang, sleep incluis. Het stak me wel wat haar zo te zien, kennelijk in-gelukkig met die puistenbak die zich sneller dan ik bereid had verklaard samen met het haar naar het gemeentehuis te stappen. Het was nauwelijks meer voor te stellen dat deze geheel in het wit gehulde engel talloze malen in broze naaktheid haar benen voor mij had gespreid. Liters sperma moet ik in en over dat gewillige lichaam hebben gespoten. Ja, wat wil je, drie jaar verkering gehad. Ze had zich als een geil wijffie ontwikkeld in die tijd en dat schreef ik niet zonder trots in belangrijke mate aan mezelf toe. Ik had haar de genoegens van het pijpen bijgebracht, tot en met de volledige consumptie, en allerlei andere dingen met haar gedaan die ze nooit eerder had beleefd. En nu kon die lul met zijn opgeblazen kop daarvan profiteren.

Tot mijn verrassing had ik een uitnodiging ontvangen voor de receptie en het feest na afloop. En met haar mooie kriebelletters had ze er apart bijgeschreven ‘Stel me niet teleur Micky, ik verwacht jou met je vriendin!’ En zo zat ik hier dus met Nadia in een feestmenigte van mensen. De familie van Betty’s kant kende ik natuurlijk, maar de andere gasten waren mij totaal onbekend. Bij mijn felicitatie aan haar, met drie kusjes op de wangen, had ze me even in mijn hand geknepen en gefluisterd dat ze zo blij was dat ik acte de presence gaf.

‘Wat ziet ze er prachtig uit’, zei Nadia naast me, terwijl het bruidspaar als opening van een changé over de dansvloer zweefde. ‘Zo wil ik het later ook!’

Het koude zweet brak me meteen uit en dat werd alleen maar verergerd toen de bruid mij resoluut als haar volgende danspartner kwam opeisen. Ik ben niet gek op dit soort geregisseerde dansen, en zeker niet als ik op zo’n nog lege dansvloer van alle kanten kan worden bekeken. De helft van de gasten vroeg zich natuurlijk af wie die snuiter was en de andere helft zag het ongetwijfeld met enige verbazing aan dat Betty uitgerekend haar vroegere vriendje als eerste kwam halen om te dansen.

‘Hoe vind je me eruit zien?’, lispelde ze in mijn oor terwijl we de eerste manoeuvres uitvoerden.

‘Als een maagdelijke engel’, antwoordde ik naar waarheid.

Waarop ze kirrend lachte. ‘Jij weet wel beter rotzak!’. Zo was het.

‘Nou ja, je hebt een heel knap vriendinnetje nu, en zo jong!’, koutte ze nonchalant verder. ‘Je zult je met haar ook wel niet vervelen.’

Ik moest ondertussen uitkijken dat ik met mijn poten niet verstrikt raakte in die lange jurk van haar. Laat deze kwelling asjeblieft snel voorbij gaan, bad ik in stilte, terwijl ik overal prikkende ogen in mijn rug voelde. Mijn kaken deden pijn van de geforceerde glimlach die ik tevoorschijn toverde om alles zo normaal mogelijk te doen lijken, maar normaal was het allerminst, want Betty had duidelijk ‘haar bui aan’. Zo noemde ik dat vroeger altijd als ze op de krolse toer ging en de bandeloze geilheid van haar afspatte. Zou die vent van haar ook weten dat ze onder die omstandigheden finaal en ongeconditioneerd uit haar dak kon gaan, in welk gezelschap ze zich ook bevond?

Geile Betty….., ik voelde haar onderlijf door de zware jurk heen hunkerend voelen naar de toorts die ze zo vaak had gekoesterd in haar schoot en ik staarde verwezen over haar schouder naar de leider van de band die de aankondiging voor de volgende changé moest geven. Schiet op kerel!, zie je niet dat het hier helemaal uit de klauwen dreigt te lopen?

‘Kun je wel dansen met een stijve?’, fleemde ze ondertussen in mijn oor, ‘en zou je die niet liever tussen mijn benen willen steken Micky?’

Had niemand in de gaten hoe ze tegen mijn gereedschap opreed?, vroeg ik me licht panisch af. En de verleidelijke stem bleef maar doorhijgen tegen mijn buis van Eustachius: ‘Het lijkt wel veel wat ik aan heb, maar onder deze bruidsjurk ben ik helemaal naakt Micky, speciaal voor jou… En ik heb mijn pruimpje vanmorgen helemaal kaal geschoren, zoals jij dat zo geil vindt…’

Eindelijk….., daar kwam het verlossende aflossignaal en ik maakte me schielijk los uit haar armen, maar ze had nog net de tijd om me een oorverdovende boodschap mee te geven. “Je moet vanavond nog een keer voor me spuiten Micky!”

Op lemen voeten strompelde ik in arren moede naar Nadia. Het liefst was ik weer gaan zitten, maar dat zou te opvallend zijn geweest, dus vroeg ik haar als mijn volgende partner.

‘Dat ze jou als eerste vroeg’, opende Nadia meteen, ‘ze durft wel!’

Ja, dat kon ik natuurlijk ook niet helpen, was mijn schrale weerwoord. O, maar ze wilde mij ook niks verwijten, het was alleen opvallend geweest. Zo lulden we nog wat tot het weer tijd werd voor een verandering. Nu kon ik me onopvallend wel weer naar mijn tafeltje begeven, terwijl Nadia zich door een ander liet meevoeren.

Na de changé was het tijd voor een entre’act. Dat hoort er ook bij, familie die ingestudeerde sketches gaat opdreunen. Mijn god, wat burgerlijk! De bruid en bruidegom pontificaal naast elkaar op een stoel, de blik gericht op het podium, waar ome Joop en tante Katrien een olijk bedoeld tweegesprekje opvoeren. Je tenen krullen er van samen. Niks voor Betty, dat wist ik, maar ze deed haar best om het leuk te vinden. Voor haar man gold dat niet, die hikte en verslikte zich van het lachen. Wat een lul! Was ze nou echt voor dat zakkie gevallen? Kon me niet voorstellen dat hij iets wezenlijks had in te brengen als ze voor hem plat ging! O, als hij eens wist! Nadia moest ook lachen. Was het zo grappig? Er drong geen woord tot me door, moest alleen maar denken aan de sappige kut van dat ingetogen bruidje dat onder die lange jurk voor het grijpen lag.

Exit ome Joop en tante Katrien. Er volgde een nieuw hoogtepunt, kondigde de ceremoniemeester aan. De bruid zou van haar pikante kousenband worden ontdaan, die vervolgens in het publiek zou worden gegooid, waarna de gelukkige vanger of vangster geacht werd de eerstvolgende huwelijkskandidaat te zijn. Met een geheimzinnig lachje posteerde Betty zich middenop de dansvloer, waar ze onder aanmoedigend applaus en gefluit haar jurk begon op te trekken. De bruidegom zat in aanbidding voor haar op zijn knieën. Met haar mondje getuit – voor ingewijden als ik een zeker teken van haar wellust – liet Betty de zoom van de jurk tergend langzaam opklimmen. Kousen droeg ze niet. De manier waarop ze haar benen ontblootte was hemeltergend van geilheid, zeker voor mij, omdat ik wist dat zich behalve die verrekte kousenband helemaal niets meer onder die jurk bevond, maar ik was ervan overtuigd dat ook zonder die wetenschap vele vlaggenstokken in de zaal nu in top gingen. Bij haar knieën gekomen wachtte Betty even en keek ondeugend de zaal rond. Het was nu tijd voor de bruidegom om in actie te komen. Met een brede grijns aaide hij even haar knietjes en liet zijn handen toen onder de jurk verdwijnen. Even leek Betty speciaal mij aan te kijken, toen sloot ze haar ogen. Het werd stil in de zaal toen haar knappe smoeltje extase begon te spelen en het puntje van haar tong smachtend haar trillende bovenlip aftastte. Het was onduidelijk wat de klauwen van haar mannetje precies uitspookten, maar de suggestie dat hij méér deed dan alleen die verrekte kousenband opsporen was heel sterk. De kirrend-zuchtende geluidjes die Betty uit haar mond liet ontsnappen droegen daaraan in niet geringe mate bij.

‘Jezus, het lijkt wel….’hijgde Nadia naast me.

De rest van haar zin ging verloren in een klaterend applaus toen de kousenband op haar rechterknie verscheen. Pffff, ik vroeg me af of Betty’s schoonfamilie dit zinderende schouwspelletje wel op prijs had gesteld. Betty bleef met opgetrokken jurk staan terwijl de rose gekleurde band langs haar been omlaag werd geschoven en toen ze haar geschoeide voetje oplichtte om hem definitief te laten verwijderen trok ze de zoom zelfs op tot halverwege haar dijen. Nog éven, dacht ik, terwijl het klamme zweet in mijn klauwen stond, en ze laat haar pruim zien. Maar zo ver liet ze het nét niet komen. De jurk viel als een gordijn naar beneden en er ging een collectieve zucht door de zaal. Het was de bedoeling dat de kousenband nu willekeurig in het publiek werd gegooid, maar Betty had er zo haar eigen idee over en slingerde hem linea recta in onze richting, waar een verbaasde Nadia het ding opving. En aandoen!, riep Betty jolig. Dank je wel dat we weer zo in de schijnwerpers worden gezet, doerak!

Opgehitst door kreten van bijval restte ons geen andere keus dan op te staan en naar het midden van de zaal te lopen, waar het echtpaar ons stralend opwachtte. Met een hoofd als een biet trok ik Nadia’s schoentje door de band. Ik had het idee dat iedereen deze keer nog verlekkerder zat toe te kijken dan zo-even, omdat Nadia een kort, strak leren rokje aan had en iedereen wel besefte dat dat omhoog zou moeten om de kousenband op de plek van bestemming te manoeuvreren. Betty was zo attent om even aan te geven wáár dat precies moest zijn, schandalig hoog dus! Mijn handen trilden als bezeten terwijl ik haar aanwijzingen opvolgde en het rokje over de malse dijen opschoof. Het zwarte slipje van mijn liefje kwam daarbij onverbiddelijk in beeld, wat een instemmend gehuil van het mannelijk deel van de gasten opleverde.

‘En nu muziek!’, riep Betty toen de tantaluskwelling voorbij was. Toen de band een Engelse wals inzette, nam de bruidegom Nadia voor zijn rekening. De dansvloer stroomde meteen vol en ik was al bang dat ik ook weer de pineut was, maar tot mijn opluchting haakte Betty haar arm in de mijne en loodste me weg uit de drukte, mee naar de nu verlaten bar, in een hoek achterin de feestzaal. Ik wilde al een barkruk pakken, maar nee schudde ze haar hoofdje: ‘Ga áchter de bar Micky, en schenk een wijntje voor me in!’ Zelf bleef ze vóór de bar staan, met haar rug gekeerd naar de menigte en haar ellebogen geleund op de counter.

‘Een lief meisje, jouw Nadia’, glimlachte ze, toen ik een glas witte wijn voor haar zette, ‘en gek op dansen, anders dan jij…’

‘Ja, ze is een schatje’, knikte ik automatisch.

‘En een géil katje wed ik?’

Haar donkere ogen boorden zich afwachtend in de mijne. Die ogen! Ze gaan je door merg en been, kan ik je vertellen. Daarmee alleen al weet ze alles aan een man te verstijven.

Ik probeerde luchthartig te grinniken, maar mijn droge keel werkte niet erg mee en het leek daarom meer op een raspend paardengehinnik. Haar ogen lieten niet los en ik stond te zwemmen in mijn schoenen.

‘Is ze net zo lenig als ik?’, ging ze zwoel door, ‘kan ze ook haar voeten in haar nek leggen? Weet je dat nog Micky?’

O mijn god, wist ik dat! Nee, geen enkele vrouw had Betty in dat opzicht weten te evenaren. Voor mijn geestesoog zag ik haar weer zitten op een stoel, met die lange benen vastgeschroefd achter haar nek, zó open als ik een vrouw nooit meer had gezien. En hoe ik haar zo had opgetild en op mijn wolkenkrabber gespietst… hoe de enorme hoeveelheid adrenaline die dat had vrijgemaakt me de bovenmenselijke kracht had gegeven om haar rónd te draaien én op en neer te laten glijden tegelijkertijd…. hoe ze het had uitgeschrééuwd toen ik haar zo op haar kop had gezet en …..

Ze zag aan mijn rood aangelopen kop dat ik de film terugdraaide en lachte de hese lach waarmee ze me altijd weer op stang had weten te jagen: ‘Zou wel leuk zijn om het in mijn bruidsjapon te doen, denk je niet?’

Ik kon al lang niet meer denken. De muziek klonk nog slechts gedempt tot me door en alleen vagelijk wist ik dat hier nog 50 of 60 andere mensen aanwezig waren, onder wie mijn eigen Nadia mét kousenband om haar rechterdij. Betty wierp nog even een blik in de zaal, dronk haar glas in één teug leeg en liep zonder nog iets te zeggen naar de klapdeuren die toegang gaven tot de gang met de toiletten, mij in opperste verwarring achterlatend. Moest ik de uitdagende vraag van zo-even opvatten als een uitnodiging om haar te volgen?

In de dansende menigte vond mijn oog de stralende blik van Nadia, die vrolijk één hand naar me opstak, nog steeds geklemd aan de boezem van de bruidegom. Verder dan het retourneren van een grimas kon ik het niet brengen, mijn gedachten te zeer bezig met andere zaken. Op naar die verdomde toiletten dan maar? Ik wilde als een dief in de nacht naar de klapdeuren toe tijgeren, maar of de duvel ermee speelde stopte de muziek nét toen ik vanachter de bar vandaan opdook. Meteen zwermde de menigte van de dansvloer alle kanten op en toen ik twee mij onbekende dames vrolijk kletsend in de richting van de klapdeuren zag lopen gaf ik het op. Als een zombie liep ik terug naar het tafeltje waar Nadia al had plaatsgenomen.

Ze vond het een hartstikke gezellig feest, zei ze spontaan, en ik moest me niet zo als een houten klaas gedragen! Niet bepaald de woorden die pasten bij mijn stemming, nu de bruid zojuist mijn zaadproductie op scherp had gezet. Ze keek wat verslagen, mijn Nadia, toen ik haar een onduidelijk antwoord terugsnauwde. Wat kun je toch een godvergeten klootzak zijn, Micky, als de geilheid tot aan je haarwortels is gestegen! Een beter bedmaatje dan Nadia kun je je toch niet wensen! Ik wist het, ik wist het, maar ze was op dit moment geen partij voor de liederlijke del die nu – onverdraaglijke gedachte! – misschien wel als een slangenmens opgevouwen op mij zat te wachten! Met mijn blik steeds heimelijk gericht op de klapdeuren probeerde ik een luchtige conversatie op te zetten.

Het duurde naar mijn beleving een eeuwigheid voordat de stralende bruid weer verscheen en alsof de band daarop had gewacht, werd meteen het ‘Lang zullen ze leven!’ aangeheven. Drie, vier man stormden op Betty af en daar ging ze de hoogte in! De bruidegom onderging wat verderop hetzelfde lot en zo werden ze luidkeels zingend naar elkaar toe gedragen. Iedereen verrees van zijn zetel en ook ik stond even later handenklappend als een idioot in de kring terwijl het bruidspaar vrolijk werd gejonast. Mijn god, wat een ellende!

De drank vloeide rijkelijk en alle traditionele activiteiten kwamen nu volop aan bod, van de stoelendans tot en met de polonaise. Nadia is bij die dingen de spontaniteit zelve en doet er vol overgave aan mee, zelf ben ik er niet zo kapot van, maar aan zo’n polonaise is bijna niet te ontkomen, ook al hou je je gedeisd. Je wordt altijd wel door deze of gene van je stoel gerukt. Zo ook deze keer en wie anders dan de bruid was het die de hele carrousel onderbrak om deze verloren jongen in de kring mee te sleuren?

De potjes met vet daverden door de zaal, terwijl we als een stel achterlijken in een zwierige rij door de ruimte hosten, springend, dansend, dan weer door de knieën, o, wat een lol! Ingeklemd tussen Betty achter me en een zwaarlijvige vrouw vóór me onderging ik nog een andere kwelling. De handjes van mijn vroegere geliefde, die aanvankelijk op mijn heupen lagen, begonnen een eigen leven te leiden. In deze doldrieste, zwetende, stampende en luidkeels zingende massa kon ze nu ongezien de kans waarnemen en dat deed ze dan ook. Een van haar handen gleed zonder noemenswaardige problemen mijn rechterbroekzak binnen, waar haar lange nagels graaiend onder mijn zakdoek door broek en onderbroek heen mijn tot dan toe nog sluimerende pik wisten te traceren, die onmiddellijk opgewonden begon te klapperen.

Op dat moment ging iedereen opgezweept door de band door de knieën om huppend als idioten de dans te vervolgen. Betty’s hand kwam daardoor lelijk in de knel te zitten, maar haar creativiteit kent geen grenzen en voor dat probleem wist ze dan ook snel een oplossing te vinden. Voor niemand hoorbaar, maar voor mij zéér voelbaar scheurde ze met haar lange nagels de naad van de dunne binnenvoering in mijn zak open, haar handje wurmde zich door de scheur naar binnen, trok mijn lul uit mijn slip en greep hem in haar volle hand. Zó, alsof ze een joystick vast had, duwde ze me in de huppeldans voor zich uit. Het bloed trok uit mijn gezicht terwijl ze mijn paal in de cadans van de oorverdovende muziek op en neer liet glijden tussen haar losjes om de schacht gekromde vingers. Dit kon niet lang goed gaan!

Iedereen moest plotseling weer omhoog, zag ik aan de golfbeweging vóór me. Ik klemde me blind vast aan de volle dijen van de vrouw vóór me, hopend dat Betty zich nu snel zou terugtrekken, maar ik had beter moeten weten, want ze is net een pitbullterriër als ze zich eenmaal in iets heeft vastgebeten. Dus werd ik aan mijn staalharde toeter ongeveer omhoog getrókken. Het ging maar nét goed.

Terwijl de band het opwekkende ‘Jájum, jájum, jájum moet er zijn!’ inzette, trok Betty mijn lul door het gat in mijn broekzak, begon er vrolijk aan te snokken en zong vlak achter mijn oor, alleen voor mij bestemd, in de maat van de muziek mee: ‘Spérma, spérma, spérma moet er zijn!’ Met zekerheid wist ik dat ik deze polonaise niet spuitloos tot een einde zou kunnen brengen. Radeloos boog ik me diep voorover en ik voelde Betty nu zelfs als tegen me óprijden. Met besliste hand bleef ze doortrekken. En toen kwam het, hard, genadeloos en langdurig. Mijn spastische bewegingen pasten heel goed bij de krankzinnige reidans en vielen daarom niet op, maar toch moet behalve Betty ook de vrouw vóór me hebben gemerkt dat er iets speciaals aan de hand was. Had ik haar te hard in haar vlezige dijen geknepen tijdens de vulkaanuitbarsting? Wellicht. Ze draaide zich in ieder geval even om met een licht verraste uitdrukking op haar bolle gelaat en gruwel…. ze leek me nog een uitnodigende knipoog toe te werpen ook!

Hoewel ik de vlek op mijn broek die avond nog redelijk kon maskeren door ‘per ongeluk’ een glas bier te morsen, kwam later die avond thuis toch de aap uit de mouw. Met te veel bier op had ik ook niet zo’n onhandige poging in het werk moeten stellen om de gescheurde broekzak te camoufleren.

‘Wat heb jij in godsnaam allemaal uitgespookt?’, vroeg Nadia met opgetrokken wenkbrauwen toen ze de ravage ging inspecteren.

‘Masturbation mentale’, schoot me ineens te binnen, denkend aan de discussie over een verhaal van een andere schrijfster op deze site.

‘Toen jij daar zo met je rokje omhoog stond’, kwijlde ik, ‘kon ik het niet meer houden….’

Ze keek me weifelend aan, toen verscheen er langzaam een glimlach op haar gezicht. Door het oog van de naald, met dank aan Nancy!

© Micky

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie