De huwelijksgift

In een klein dorpje aan rand van een uitgestrekte woestijn woonde een oude maar rijke kleermaker en zijn jonge vrouw. De kleermaker die Abel heette was een buitengewoon vroom mens. Elke dag besteedde uren van zijn kostbare tijd aan het gebed. Niet alleen zijn vroomheid en zijn rijkdom maakte hem tot een opvallende verschijning, vooral het feit dat hij vanaf zijn middel verlamd was door een ongelukkige val van een ezelsrug in de kindertijd zorgde ervoor dat iedereen uit de wijde omgeving de oude Abel kende. Hij maakte de mooiste kleren, rijkelijk versierd en perfect van vorm. Men zei dat hij zelfs aan de Sultan leverde. Na het overlijden van zijn vrouw was hij alleen achtergebleven en had de beeldschone jonge Sara had zich over hem ontfermd. Na verloop van tijd groeide haar zorgzaamheid uit tot liefde, een warme bestendige liefde die wederzijds bleek te zijn. Doordat ze vaak samen waren gingen er in het dorp giftige roddels de ronde die het aanzien van de vrome kleermaker besmeurde. Ze besloten daarom, ondanks hun grote verschil in jaren en in rijkdom, te trouwen en hun levens met elkaar de vervlechten totdat een van hen zou sterven. Toen Abel aan de vader van Sara om haar hand vroeg was deze diep ontzet. Ondanks dat zijn dochter in welstand zou leven baarde vooral het feit dat de oude kleermaker niet in staat leek kinderen voort te brengen hem grote zorgen. Dagenlang maakte hij en zijn dochter schreeuwende ruzie, totdat zij het ouderlijk huis ontvluchtte. Ondanks alles trouwden Abel en Sara, het was de gelukkigste dag van hun leven.

Na een aantal heerlijke maanden begonnen er echter rimpels in de vijver van hun huwelijk te ontstaan. Het ging geleidelijk zodat ze niet konden achterhalen hoe het precies begon maar toch gebeurde het. De twintigjarige Sara miste iets. Hoewel ze elke avond samen onder de dekens kropen bleef het huwelijksbed onbeslapen. Omdat het vrouwelijke verlangen ook Sara niet vreemd was begon er een gevoel van gemis in haar buik te groeien. Een warm gevoel, zeurend, branderig soms, alsof het geblust wilde worden. Hoewel ze nog maagd was wist ze ergens in haar onderbewuste wat er ontbrak. Abel besefte dat hij haar verwaarloosde maar hij was niet in staat haar te geven wat een man een vrouw behoort geven. Dat deed hem pijn want hij hield zielsveel van haar. Hij overlaadde met liefkozingen, streelde haar volle borsten, haar grote billen en kuste haar in haar zachte hals. Dan gloeide ze van opwinding en hij genoot van haar warmte, maar nooit kon hij het liefdesspel afmaken. Nooit kon hij haar vervullen. Zo leefde ze in vrede met hun gemis omdat hun liefde groter was dan alleen het lichamelijke.

Op een dag stond Sara in de kleine winkel van haar man terwijl deze in het achtervertrek aan een mooie bruidjurk werkte. Zoals elke week kwam de jonge Ismael met zijn met stoffen beladen ezel langs. Zijn vader was een van de grootste handelaren, bij hem kon je alles krijgen. Sara praatte wat met de jongen terwijl de veelkleurige lappen door haar handen gleden. De jongen sprak honderduit en schepte op over zijn vaders handel. Sara glimlachte wat en bekeek hem aandachtiger dan gewoonlijk. Hij was zestien jaar, maar had al de branie van een jongvolwassene. Zijn gezicht was spichtig, zijn neus groot, op zijn bovenlip prijkte een dun vlasnorretje en zijn grote bruine jongensogen straalde van levenslust en kracht. De knul legde een stuk fluweel op de toonbank, haar hand raakte per ongeluk de zijne, er ging een schok door haar heen alsof de jongenshand een bliksemschicht door haar lichaam joeg. Ze schrok en bloosde, ook het jongensgelaat kleurde rood, ze sloeg haar ogen vlug neer. De jongen verdween snel naar de achterkamer om met Abel te spreken.

Die nacht kon ze de slaap niet vatten. Terwijl haar man zwaar ademend naast haar lag dacht zij aan Ismael’s lange jongensvingers die de hare hadden geraakt. Het leek wel of er tientallen slangen in haar buik kronkelde die zacht en liefdevol aan haar ingewanden knabbelde. Ze haatte zichzelf om haar gedachten.

Die nacht droomde ze dat ze alleen was met de jongen in het achtervertrek van de winkel. Ze droeg een prachtige witte jurk, de jongen een versleten djellaba, het was warm en vochtig. De kamer was duister zodat het leek alsof ze in een warme onderwereld verkeerden. Sara zinderde van opwinding ze tilde de rand van haar lange witte jurk op tot vlak onder haar kin. De knul stond daar tegenover haar en hij volgde haar voorbeeld. Toen werd alles heerlijk warm en vloeibaar en werd ze vredig wakker, het was vochtig tussen haar benen.

Die dag probeerde ze uit alle macht de zondige gedachten uit haar hoofd te drijven als waren het ongewenste insluipers. Hoe erg ze ook haar best deed haar geest puur te houden, wachtte ze verlangend op de komst van de jonge Ismael. Haar gevoelens deden haar pijn, niet alleen omdat ze zondig waren tegenover God maar meer nog om haar verraad aan haar man, de goede Abel die alles in wereld voor haar over had. Toen Ismael de winkel binnenstapte was er iets veranderd in zijn houding. Hij was een stuk vrijpostiger dan voorheen, zijn ogen glinsterde ondeugend toen hij haar recht aankeek. Sara voelde zich week worden, haar knieën knikten, ze voelde zich hulpeloos. ‘Ik heb kostbare stof voor u meegenomen mevrouw, uw man heeft gezegd dat u die zou bekijken. Liever laat ik zo’n kostbaarheid niet in de openbaarheid zien, misschien kunnen we naar de achterkamer gaan.’ Sara knikte onzeker en samen met de jongen verdween ze achter het gordijn. Vreemd genoeg was haar man, die ze daar verwacht had, niet aanwezig. Terwijl ze nadacht waar hij kon zijn legde Ismael een groot pakket op Abel’s werktafel. Toen zij het touw los peuterde voelde ze dat de knaap ineens vlak achter haar stond. Zijn adem brandde in haar hals en haar hart begon wild te bonzen. Ze snakte naar adem toen ze voelde dat nieuwsgierige jongensvingers haar billen bevoelde. Hoe graag ze ook wilde schreeuwen, ze kon geen vin verroeren. Het was alsof ze weerloos was geworden en stond daar met het touw in haar bevende handen niet in staat zich om te draaien en zich te verweren tegen zijn aanrakingen.

De brutale handen gleden over haar lichaam, zoekend, voelend en zacht strelend. Hij drukte zijn lichaam van achteren tegen het hare, ze voelde zijn hardheid tegen haar billen prikken. Het was iets wat ze nooit gevoeld had, maar slechts kende uit opgewonden verhalen van blozende vriendinnen die over hun eerste huwelijksnacht vertelden. De jongen ademde zwaarder en omsloot haar lichaam met knellende armen. Als een hondje drukte hij zijn bekken tegen haar billen, zijn versleten djellaba schuurde ritmisch langs haar hagelwitte jurk. Verassend zachte lippen drukte een onhandige kus in haar hals, ze sidderde van genot. Niet langer voerde haar geest haar lichaam aan, maar ging haar lijf een leven op zichzelf leven, geladen met onvervuld verlangen. Haar tepels werden hard en puntig. Het waren zintuigen geworden, alsof op haar borsten een tweede paar ogen prijkte. De lange jongensvingers bevoelde ze nieuwsgierig. Zijn beroeringen deden bijna pijn maar ze kon geen geluid uitbrengen en in plaats van zich uit zijn onhandige jongensomhelzing te bevrijden boog ze voorover en duwde haar zachte meisjeskussens steviger tegen zijn kruis. De knaap jammerde van opwinding als een hond in paringsdrift.

Hij tilde haar jurk op. Ze was nog nooit zo bloot en kwetsbaar geweest, ze voelde de bewonderende jongensblik op haar blote billen brandden. Toen hoorde ze hem met zijn kleren ritselen, en zijn djellaba viel met een zachte zucht op de grond. Hoewel ze nog steeds niet durfde om te kijken voelde ze zijn naaktheid, omdat de gloed van zijn huid de hare verwarmde. Begerige vingers voelde als heerlijk kriebelende voelsprieten daar waar ze het gevoeligst was. Zijn beroeringen maakte haar vochtig. Het langwerpige jongensdeel prikte tussen haar billen, ze hield haar adem in. Dit had ze nog nooit gevoeld, haar arme man was hier niet toe in staat geweest, maar het ging daar toch gebeuren. Een mengsel van euforie en schuldgevoel beving haar. Ze hield meer van haar man dan van wat ook ter wereld, maar ook zij was een vrouw met vrouwelijke gevoelens, en ze gaf er aan toe omdat ze niet anders kon. Er was er geen weg meer terug. De jongen stak toe en hij nagelde zich vast aan haar achterlijf en begon met haar te paren, ze werden een. Ze voelde een lichte zoete pijn toen de knaap bij haar binnendrong. Jammerend van genot stootte de jongen toe, hij klom op haar rug en beet zich vast in haar hals, ze genoot zoals ze nog nooit genoten had. Hij stak de sleutel in haar slot en opende een wereld van liefdeloos genot. Deze knaap deed met haar wat een echtgenoot zou doen, wat haar echtgenoot had willen doen maar niet kon.

Hij nam haar met alles wat hij in zijn magere jongenslijf had, zijn vlees kletste ritmisch tegen het hare en naarmate de jongen haar langer beminde raakte ze in een ongekende vervoering. Het leek alsof alles om haar heen smolt en warm werd, alsof ze een bad nam. En toen zag ze hem. Hij zat daar naast de deuropening, met zijn nutteloze benen als altijd liggend op de grond, hij moest geruisloos zijn binnengekomen. Ismael moest hem ook gezien hebben, maar hij bleef haar steken, alsof de arme Abel er niet eens was. Hij greep haar zelfs steviger vast en drukte haar hoofd naar beneden terwijl hij haar steeds sneller bereed. Ze keek naar Abel vol schaamte, vol zelfhaat, hij keek terug. Zijn gezicht was niet verwrongen van woede, maar zacht. Hij glimlachte mild naar haar en knikte. De knaap begon te grommen en te grauwen en gleed uit haar als een glibberige slang. Het leek wel of Abel niet eens verbaast was. Ismael schreeuwde, jongensvocht regende op haar billen als hete tranen. Ze keek alleen maar naar haar man, hij glimlachte alleen maar alsof dit tafereel hem gelukkig maakte. Ze durfde de jongen, die zijn kleren snel weer aantrok niet aan te kijken. De brutale knaap liep zelfs langs haar man heen naar de deuropening. In het voorbijgaan pakte Abel de jongenshand vast en keek hem aan, ‘Volgende keer weer?’, zei hij vaderlijk, de knul knikte verlegen, zijn oren waren nog rood van verrukking. Ze leken wel twee samenzweerders. Langzaam begon het tot Sara door te dringen wat er aan de hand was. De jongen verdween en ze was alleen met haar man. Ze keken elkaar zwijgend aan en ze kon geen woord uitbrengen, tranen van ontroering gleden over haar wangen en vielen op de vloer waar ze zich vermengde met haar maagdenbloed.

 

Jan1985

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  9 comments for “De huwelijksgift

  1. 15 augustus 2011 at 23:14

    Wauw. Wat een prachtig lief verhaal! Complimenten, mooi geschreven

  2. 16 augustus 2011 at 11:36

    Jan ik heet je meer dan welkom op deze site. Wat jij schrijft, past nu eenmaal feilloos in mijn straatje van erotische voorkeuren. Ik genoot van deze lieflijke vertelling die je als het ware in een bedje van zachte watten hebt neergelegd. Prachtig!

  3. 16 augustus 2011 at 15:26

    Een mooi debuut van Jan1985, die een bijna bijbelse sfeer weet te creëren – al is het onderwerp daarvoor te, eh, ‘seculier’ Wat slordigheidjes in de tekst, nog, dat is jammer. Verder had ik soms de neiging meer uitweiding te verwachten, om de psychologisch moeilijke combinatie liefde en gedoogde ontrouw invoelbaar te maken. Vooral bij de mannen overigens. De vrouwelijke hoofdpersoon is heel mooi neergezet. Enfin, Jan, ik hoop nog meer moois van je te lezen!

  4. 16 augustus 2011 at 23:39

    Soms zou je willen dat het leven als dit sprookje kon zijn. mooi verhaal!

  5. 18 augustus 2011 at 15:00

    Anders, maar zeker knap. Bedankt

  6. 21 augustus 2011 at 17:19

    Dit verhaal is terecht geplaatst onder de categorie ‘Sprookjes & Fantasy’ en hoort er helemaal in thuis wat de verdienste is van de creativiteit en schrijfkunst van de schrijver. De liefde van de man voor zijn vrouw is oprecht want anders gunt hij haar genot niet, ook al moet het door een andere man geboden worden.

  7. 29 augustus 2011 at 20:51

    MOOI…heel MOOI !!

  8. 15 september 2011 at 13:17

    De combinatie van sprookjes en erotiek vind ik altijd een beetje lastig. Maar deze keer vond ik het een hele geslaagde combinatie. Het is een mooi en lief verhaal dat vertelt over de liefde tussen twee mensen die elkaars behoeftes heel erg goed begrijpen en elkaar daarin tegemoet komen . Gevoelig en inlevend. Hiermee heb je een prachtig debuut geschreven Jan! Je hebt me heel erg nieuwsgierig gemaakt over wat nog gaat komen!

  9. 15 september 2011 at 23:00

    Vijf lezers gaven hun stem aan dit verhaal. Goed voor 11 sterren. Dat betekent een ledenstem van 2 sterren.

Geef een reactie