De ochtend na het feest

The party is over. Het is laat geworden. Na een halve nacht uitbundig dansen, kletsen, eten, drinken, kortom: feesten, ben ik klaar om te gaan slapen. Het feest was bij Julia, in haar tuin. Tegen half vier is het over. Ik heb nog even geholpen de ergste rommel op te ruimen. Nu sta ik nog even met Nadya te kletsen op de overloop, terwijl we wachten tot de badkamer vrij wordt.

We zijn de laatsten, alle anderen slapen al, of in elk geval liggen ze op één van de bedden of op een matrasje ergens op de vloer. In de badkamer is het een enorme bende. De badmat is drijfnat, op de vloer liggen grote plassen water, waarin allerlei kledingstukken drijven. Gelukkig staat mijn toilettas droog, hoog boven op een plank. Snel maken we onze gezichten schoon. Ik dump mijn jurkje in de wasmand. Mijn broekje, plakkerig na een avond dansen en feesten, gaat er achteraan. Dan een snelle douche. Met zijn tweeën. Vijf minuten, langer niet want we zijn allebei doodmoe.

In Julia’s bed liggen vier meiden te slapen. De vloer er omheen is bedekt met matrasjes. Mijn tas, met daarin een schoon broekje en een shirt voor de nacht, staat onbereikbaar in de verste hoek. Jammer dan, zonder gaat het ook. Het is warm genoeg. Nadya en ik lopen zachtjes de trap af. Zelfs in de gang liggen al een jongen en een meisje. Ze slapen nog niet. Ze liggen dicht tegen elkaar aan onder een laken te vrijen.

Onze slaapmatjes en slaapzakken liggen in de garderobe, daar kunnen we gelukkig wel bij. Ook de vloer van de woonkamer is bezaaid met matrasjes. We stappen voorzichtig over de slapende gestalten heen. We hebben geen zin om lang te zoeken. Nadya vindt een vrij hoekje vlak bij het raam. Ik zie nog een plekje helemaal aan de andere kant van de kamer, voor de open tuindeuren. Ik moet in het donker over slapers heen stappen voordat ik er ben.

Ik rol mijn matrasje uit. Het is te warm om in mijn donzen slaapzak te kruipen, dus ik rits hem open en spreid hem uit. Ik stoot tegen een vaas met bloemen op een rond tafeltje in de hoek. Gelukkig kan ik hem vangen voordat hij met veel kabaal op de vloer aan scherven valt. Een paar van de slapende lichamen om me heen bewegen. Iemand draait zich om, een ander tilt even zijn of haar hoofd op. Zachtjes schuif ik het tafeltje met de vaas wat verder naar weg. Ik strek me uit op mijn matrasje, trek de slaapzak tot mijn middel over me heen en binnen twee minuten slaap ik.

Ik word wakker omdat ik nodig moet. Tijdens het feest heb ik veel gedronken – vooral sap en water – en dat moet er nu weer uit. Het is al weer dag, het vroege zonlicht filtert door de dunne gordijnen. Voorzichtig stap ik over de matrasjes heen die mijn weg naar de kamerdeur versperren, ik wil niemand wakker maken. Het stelletje op de gang ligt nog steeds – of weer – te vrijen. Als ik geplast heb, loop ik even door naar de keuken om op de klok te kijken. Kwart over acht. Nog vroeg voor zondagochtend.

Iedereen slaapt nog, dus ik weet niets beters te doen dan mijn matrasje weer op te zoeken. Zorgvuldig kies ik de plaatsen waar ik mijn voeten neerzet op de kleine stukjes vrije vloer tussen de slapers. Als ik de laatste overbrug – één voet er al overheen, de andere nog niet, dan zie ik dat de jongen die daar ligt niet slaapt. Zijn donkere ogen zijn open en kijken recht omhoog. Wat hij ziet moet een onverwachte traktatie voor hem zijn.

Ik ben nog even bezig mijn slaapzak uit te spreiden voordat ik er weer onder kruip. Ik trek hem niet verder dan mijn middel, het is veel te warm.

Bob heet hij, de jongen naast me. Ik ken hem pas een halve dag, voor het feest had ik hem nooit ontmoet. Een leuke knul en hij danst goed, heb ik gisteravond vastgesteld. Het kan bijna niet anders of wat hij daar net over zich heen zag komen moet hem hebben opgewonden. De gedachte dat hij misschien met een lekkere harde pik naast me in zijn slaapzak ligt, windt mij op mijn beurt ook op.

Ik draai me op mijn zij. Naar rechts, naar hem toe. In dezelfde beweging leg ik mijn hand op mijn schaamlippen. Ik laat mijn vingers heel subtiele beweging maken, het is niet meer dan een beetje variatie van de druk. Genoeg om de opwinding in stand te houden en zelfs toe te laten nemen.

Ik heb het gevoel dat hij naar me kijkt. Even open ik mijn ogen. Nee, die van hem zijn gesloten. Net zoals ik ligt hij maar half onder zijn slaapzak. Het is een mooie knul. Hij heeft meer Aziatisch bloed in zijn aderen dan ik en zijn mooie bruine huid glanst in het gedempte licht.

Ik sluit mijn ogen weer. Zou hij zijn hand aan zijn pik hebben? Zou hij met zijn duim zijn eikel zachtjes strelen, net zoals ik mijn kut streel? Een siddering gaat door mijn lijf bij die gedachte.

Weer heb ik het gevoel dat hij naar me kijkt. Maar nee, als ik mijn ogen open, zijn die van hem gesloten. Zijn ene hand ligt op de houten vloer, vlak bij mijn linkerknie, die onder mijn slaapzak uitsteekt. Zijn andere hand ligt onder de slaapzak, ik kan niet zien waar.

Met mijn ogen dicht dagdroom ik verder. Het wordt al flink vochtig daar beneden. Zouden bij hem ook al van die lekkere drupjes voorvocht tevoorschijn komen? Kleine druppels romig vocht die opwellen uit dat kleine zwarte oogje bovenaan zijn pik? Zou hij ze met zijn duim langzaam verspreiden over zijn eikel?

Als ik deze keer opkijk, heeft hij zijn ogen open. Onze blikken ontmoeten elkaar. In een onwillekeurige beweging trek ik mijn knie een beetje op. Die ligt nu nog maar een paar centimeter bij zijn hand vandaan. Zijn ogen draaien een moment lang naar beneden als hij de beweging ziet.

Mijn mond is droog. Ik lik mijn lippen. Ik heb het warm. Het liefst zou ik de slaapzak helemaal wegtrappen. Wat is hij mooi. Zijn tepeltjes tekenen zich duidelijk af op zijn borstkas. Zijn armen zijn atletisch gespierd. Op dezelfde manier waarop ik naar hem kijk, observeert hij mij.

Is het een reflex of is het een bewuste beweging? Even raken zijn vingers mijn knie aan. Als geschrokken trekt hij zijn hand een stukje terug. Niet ver. Ik schuif mijn knie iets dichterbij, een centimetertje misschien. Zijn vingers komen ook een centimetertje dichterbij. Wie de laatste centimeter overbrugt weet ik niet, maar dan liggen zijn vingers weer tegen mijn knie.

Een tijdlang gebeurt er verder niets. Waar zijn andere hand zich bevindt, daar kan ik alleen maar dromen. Mijn hand ligt nog steeds op mijn kut, waar het steeds natter wordt.

Dan begint zijn hand langzaam over mijn been omhoog te kruipen. Ik schuif wat dichter naar hem toe, de slaapzak glijdt nu helemaal van me af. Langzaam krabbelen zijn vingers over mijn dij. Lang blijven ze daar liggen.

Dan roets ik verder naar voren, tot we lijf tegen lijf liggen. We zoenen. Zijn vingers overbruggen de laatste decimeter, zijn hand rust nu op mijn kut.

We neuken in slow-motion, op een manier die past bij het tijdstip: de zondagochtend na het feest. Het past ook bij de omgeving: op de vloer van de woonkamer, tussen de slapende feestgangers.

Slapend? Ontwakend! Ergens rekt iemand zich geeuwend uit. Een ander houdt zijn arm omhoog en probeert met slaperige ogen de tijd af te lezen van zijn horloge. Het is alsof iedereen tegelijk uitgeslapen is. De kamer is opeens vol van de geluiden van mensen die bezig zijn te ontwaken.

Bob verkrampt even, maar ik laat me niet afleiden. Ook niet door het gefluister om me heen. Meer dan eens vang ik het woord ‘neuken’ op. Ik trek me er niets van aan en Bob ontspant zich ook weer.

Het gerucht gaat als een lopend vuurtje en voordat we klaargekomen zijn weet iedereen het, ook degenen die boven geslapen hebben:

“Anna en Bob zijn aan het neuken.”

Sommigen steken zelfs even een hoofd om de deur van de woonkamer om te kijken of het echt waar is.

Kun je zeggen dat je betrapt bent, als je willens en wetens gaat liggen neuken in een kamer met een dozijn mensen om je heen? Eigenlijk niet, vind ik. We zijn allemaal moderne jonge mensen. Seks hoort bij het leven zoals eten bij het leven hoort, of uitgaan. Toch zie ik tijdens het ontbijt vaker dan normaal blikken in mijn richting gaan. Iets van afgunst zie ik er in, maar hier en daar toch ook een tikkeltje afkeuring?

© anna 2004

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie