De pitcher

Tweeëntwintig was ik, op weg naar een middelbare school, waar ik hospiteerde voor m'n onderwijsbevoegdheid. Het was vol in de tram. Bijna klem staand tussen dampende, natgeregende medepassagiers voelde ik plotseling die hand aan mijn dij. Met stokkende adem drong ik me opzij en keek om. Een schaapachtig lachende, stoppelige vijftiger bromde: “O, sorry hoor, ik moest even aan m'n been krabben. 't Is ook zo vol hè.”
“Klootzak!” klonk het sissend over mijn schouder. Het kwam van een meid van ongeveer mijn leeftijd, waar ik me blindelings tegenaan had gedrukt.
Sindsdien keek ik naar haar uit in de tram. Het liefst had ik haar elke dag als bodyguard. Lonneke stak haast een kop boven me uit: prachtig sterk lijf, weelderig middelblond haar, verleidelijke mond, felle wilskrachtige ogen en bijzondere sensuele neusgaatjes als een erotisch aandoend beveiligd stopcontact. Ja, dat laatste vond ik het leukst en tegelijk opwindendst aan haar; als ze enthousiast ergens over sprak leek ze dat met haar neusvleugels te doen. Ze kon ze bijna helemaal sluiten, dan weer uitdagend opensperren. Nou ja, waar valt een mens soms op.

Helaas zag ik Lonneke lang niet dagelijks. Ze studeerde psychologie en het gaat er daar niet zo strak aan toe. Het einde van mijn stage naderde, ik besefte dat ik haar daarna toch wel zou missen En toen, nodigde ze me uit om mee te gaan naar een honkbalwedstrijd. Honkbal zei me niet veel, maar dit sloeg ik niet af.
M'n God, wat een fanatisme spreidde ze ten toon. Nee, ik ging niet op in het spel, ik ging op in Lonneke, haar uitzinnige vurigheid. “Kijk,” riep ze plotseling. “Mijn favorietje komt op de heuvel.”
Een slungelige jongen, bijna twee meter was hij wel, trad aan als pitcher. Lonneke ging af en toe helemaal uit haar dak als ze “Kásper, Kásper” gilde. 'Onze club' verloor nipt, maar dat lag vast niet aan Kasper.
Na de wedstrijd trok ze me mee naar de clubbar. Lonneke leek er bekend. Op m'n vragende blik antwoordde ze dat ze er wel eens interviews onder spelers had gehouden. Sportpsychologie is natuurlijk heel interessant en… daar had ze kennelijk haar favorietje opgedaan. Ons colaatje was op toen de spelers frisgedoucht binnendruppelden. Ja, ik begreep Lonneke toen ik Kasper van dichtbij zag: een jonge god, wat verlegen met z'n lengte, donker haar, een ontroerend mooi en toch daadkrachtig gezicht; tegen de twintig. Na Lonnekes liefdevolle kus stelde ze hem aan mij voor. Complimentjes over zijn spel, wat onwennig gepraat, en…ik werd uitgenodigd voor een feest in een oud fabriekscomplex in Amsterdam. Dit mooie stel… Wat ging ik graag met ze mee.

Het feest was vreemd. Ik was ook niet echt bekend met dat soort gebeurtenissen met pilletjes en obscure drankjes – waar in die tijd een ware wildgroei in was – en vreemd begeesterd, naar binnen gekeerd dansen in een teringherrie. Wat ik op had weet ik niet meer, wél dat ik op een moment wat afzijdig stond met Kasper, hem aankeek, hij mij, ik met m'n nagels aan zijn blote arm kriebelde. Toen was Lonneke er plotseling. Ze lachte om m'n verontschuldigende blik en trok me de dansvloer op. Niets zei ze, haar ogen spraken. Maar wát… Het leek een uitdaging, een aanmoediging of… ja wat? Nogal duizelig belandde ik uiteindelijk met haar aan de zijlijn. Daar stond Kasper ook weer, uit de mensenmassa bevrijd. Z'n bovenlichaam was nu helemaal ontbloot. Zweetdruppeltjes parelden op de matbruine huid die mee bewoog met het gespierde, bonzende lijf. Een geilheid die ik ten aanzien van mannen nooit had gekend drong door in mijn half-benevelde geest. M'n handen bewogen langzaam naar zijn jonge borst. Lonneke gaf een zetje in mijn rug en duwde toen de deur van de nooduitgang, pal naast ons, open.
Voor we het beseften stonden Kasper en ik in de koude tocht van een trapportaal. Ik greep hem bij een arm. In een roes wentelden we twee trappen op, trokken een deur open.
Een kale ruimte onder het schuine dak, een ruwe planken vloer… verstild, behalve de geruststellend bonkende muziek onder ons. Eén oude stoel van rood kunstleer stond er. Kasper zakte er onderuit op neer, zijn ogen in een ander universum. In twee seconden had ik z'n broek open, en een stuk omlaag. Een slanke bullepees veerde tevoorschijn. “Pitcher…” dacht ik. “Bullshit, dat was Lónneke dit keer. Met haar doortrapte spel zal ik hem helpen een homerun te slaan. Wat een knuppel! Ik trok de boel omlaag en liet me, nat als ik al was, onmiddellijk op hem neer, voelde zijn gezwollen spies naar binnen dringen. Tijd gunde ik hem noch mezelf; nooit kwam ik zo snel.
Gierend stond ik op, terwijl zijn warme sappen over mijn buik spoten. Bibberend van opwinding smeerde ik het slijmige vocht in en rond m'n krentje. Hij zat daar, met weggedraaide ogen, zijn lange, slanke, nadruipende lid nog priemend en zachtjes zwiepend hemelwaarts gericht. Zo daalde ik weer op hem, m'n rug naar hem toe. Tergend langzaam schoof zijn hitte van achteren in me, waar geen man of vrouw ooit was geweest. De heftige krampen, het even terugtrekken en dan weer dieper, strakker, heter… M'n trillende armen gestrekt op de stoelleuningen, hoofd achterover, hijgend in ontembare lusten.
Toen ik eindelijk zijn bekken tegen m'n billen voelde, de jeukende gloed diep in me, stond Lonneke voor me. Ze keek me aan met bloeddoorlopen ogen, een waanzinnige lach, haar neusvleugels pompend als kieuwen. Ik zag haar knieën knikken, haar slanke handen in de half geopende broek kruipen. Kwijlend van gekte staarde ik haar aan, maakte één hand los van de stoelleuning en als een waanzinnige vingerde ik me klaar, terwijl ik op en neer bewoog, gespiest aan dat harde hete ding.
Hikkend maakte ik me los, alsof ik een superbolus naar buiten perste. Een nieuwe wrede geilheid bekroop me. “Nu jij! Je mag kiezen.”
Lonneke slikte, trok haar handen uit haar broek, knoopte hem dicht en greep m'n arm. “Kom”, klonk het uit haar dichtgesnoerde keel. En ik… Ik dacht maar één ding: “jóuw geilheid wil ik alleen nog maar, ik wil er de verdere nacht in zwelgen.”

Beneden gekomen omhelsde Lonneke Kasper. Hij ging mee met vrienden, die plotseling opgedoken waren.
Lonneke startte haar auto. Haar ademhaling was nog niet normaal, de motoriek weer scherp, zoals ik haar kende. Ik kon m'n ogen niet van haar afhouden terwijl ze me bekwaam naar haar appartementje ontvoerde. En daar? Het was haar te warm, ze kleedde zich uit tot op de lingerie, ik strekte me ruggelings uit op het bed. “Wil je wijn,” vroeg Lonneke. Hoewel ik nee schudde trok ze even later een fles open, zette hem aan haar mond. In één ruk trok ik mijn shirt omhoog, begon met m'n tietjes te spelen. Lonneke keek en dronk, keek en dronk. Toen zette ze zich op het bed. De dichte krullen golfden over mijn borst, haar tanden knaagden bedelend aan m'n tepels, een slanke hand greep al m'n broekrand. Ooohh! Pillen of drankjes… God, kindje, kindje, wat is dit heerlijk. Toe… toe!
Even hief Lonneke haar hoofd op. Het neusje ging helemaal open. “Waarom liet je me kiezen? Wíst je niet dat Kasper m'n broertje is?”

© Muriël

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie