De praatgroep

Sanne was zeventien toen ze het me eindelijk vertelde, vlak voordat ze ging studeren. Ik merkte dat ze het een moeilijk gesprek vond, hoewel het voor mij geen nieuws was en ik er helemaal geen probleem mee had. Natuurlijk wist ik het al lang. Ze was vrolijk en spontaan, mijn dochter, en we hadden ons er goed doorheen geslagen toen haar vader tien jaar geleden met de noorderzon was vertrokken, zijn drankprobleem achterna. Ik was kapster, en na een paar jaar had ik de grote stap gewaagd en een eigen kapsalon geopend. Gelukkig ging dat goed en kon ik de bank tevreden houden, anders had ik me moeten redden met de alimentatie die ik niet kreeg. Het was hard werken, maar dat vond ik niet erg. En ik was trots dat ik ondanks de drukte altijd genoeg tijd vond voor mijn dochter. O, we hadden wel eens ruzie en soms ging er iets fout, maar we kwamen er altijd weer uit en ik genoot van de manier waarop ze opgroeide tot een zelfstandige jonge vrouw met een goed stel hersens en een groot hart voor haar omgeving.

Natuurlijk viel het me wel op dat ze nooit een vast vriendje had. Ze was populair genoeg en ze zag er leuk uit, maar ze ging liever met haar vriendinnen op stap en het laatste jaar had ze een vaste vriendin, Femke, met wie ze bijna dag en nacht samen was. Ze zouden in dezelfde stad gaan studeren. Toen, op een avond, zei ze tegen me: 'Ik vind vrouwen leuker dan mannen.' Ik was in de keuken met het eten bezig en lette eigenlijk niet op. 'Ja, soms vind ik dat ook,' zei ik een beetje verstrooid. 'Nee, zo bedoel ik het niet,' zei Sanne. Ik hoorde iets in haar stem waardoor ik opeens alle aandacht voor haar had. Nu komt het, dacht ik. Ik schoof de snijplank opzij, droogde mijn handen af en keek haar aan. 'Hoe bedoel je?' vroeg ik, terwijl ik tegenover haar aan de keukentafel ging zitten. Sanne keek me aan. 'Ik val op vrouwen, niet op mannen.' Daarna bleef het even stil. Dit was dus het moment. Mijn bijna zekere vermoeden werd bevestigd. Mijn dochter kwam uit de kast. 'Dat wist ik al langer,' zei ik ten slotte. Sanne knikte. 'Ik wist ook wel dat jij het wist,' zei ze. 'Maar ik had het nooit hardop gezegd. Ik ben lesbisch, mam.'

Ik liep naar de kast en pakte een fles. 'Dit vraagt om een goed glas wijn,' zei ik. Sanne lachte bleek. 'Om de schok te verwerken?' vroeg ze. 'Nee,' zei ik, 'om je alle geluk en liefde te wensen.' Ik schonk de glazen in en heel even zaten we zwijgend tegenover elkaar. 'En Femke is je vriendin?' vroeg ik, een beetje overbodig. Sanne knikte. 'Ja, ze is mijn meisje,' zei ze. 'Al precies zeven maanden en zes dagen.' Toen bloosde ze, omdat ze begreep dat haar exacte antwoord maar voor één uitleg vatbaar was. Ik rekende snel terug. 'Die keer toen ze bij ons sliep, tussen kerst en nieuwjaar?' Sanne knikte weer en kleurde nog heviger. Daarna kwam het hele verhaal. Hoewel ik het wist, had ze me toch een heleboel dingen te vertellen die nieuw voor me waren. Het bracht ons dichter bij elkaar dat ze nu alles durfde uit te spreken. Maar ook had ik het gevoel dat haar iets dwars zat.

'Wat is er?' vroeg ik na een tijdje. 'Je hebt nog een probleem, of vergis ik me?' Sanne schudde haar hoofd. 'Nee, je vergist je niet. Eigenlijk is het niet mijn probleem, maar van Femke. Zij heeft het ook aan haar ouders verteld, maar dat gaat dus niet goed. Haar vader loopt weg als ze erover begint, en haar moeder begint te huilen. Heel akelig. Femke is behoorlijk van streek.' Ik knikte begrijpend. Ik kende Femkes ouders vaag. Ze waren lid van een of andere kleine kerk, waar ze op zaterdag en zondag naartoe gingen. Twee keer een uur rijden, naar een heel andere stad. Het was niet eens een echte kerk, maar een schoolgebouw in een wijk die niet genoeg leerlingen meer had om een school in stand te houden. Blijkbaar was het een strenge gemeente, en een dochter die met een meisje vrijde paste niet in hun wereldbeeld.

We praatten er nog een tijdje over. Natuurlijk was het in de eerste plaats Femkes probleem, maar ik begreep best dat Sanne ermee zat. Femkes ouders hadden Sanne niet de deur gewezen en waren niet onvriendelijk tegen haar, maar mijn dochter voelde zich toch niet op haar gemak. En Femke moest elke dag met die gespannen situatie leven. Gelukkig zouden de meiden binnenkort gaan studeren. Sannes angst was dat Femkes ouders haar zouden verbieden om samen met Sanne in dezelfde stad te gaan studeren. Maar zo ver kwam het niet. Femkes moeder had in een kort gesprekje tegen Sanne gezegd dat ze haar niets kwalijk nam. 'Het kostte haar wel moeite,' zei Sanne, 'maar dat zei ze toch tegen me, en dat vond ik wel flink van haar.' Ze haalde even haar schouders op. 'Alleen de manier waarop ze het zei…'

'Wat dan?' vroeg ik, een beetje benauwd. Sanne lachte bitter. 'Wat ze letterlijk tegen me zei was: Ik kan het jou niet verwijten dat mijn dochter dat soort neigingen heeft. Dat is haar eigen keuze.' Ik zuchtte eens diep, maar toch moest ik er om lachen. 'Nou, uit ben je, met zo’n schoonmoeder!' zei ik tegen haar. Sanne schoot ook in de lach. 'Schoonmoeder? Ik denk niet dat ze ons allebei in een witte bruidsjurk voor het altaar wil zien!'

In de maanden die volgden veranderde er weinig in de situatie. Femkes ouders verzoenden zich niet met Femkes liefde voor Sanne, en voor de meisjes bleef dat toch een donkere schaduw over hun genegenheid voor elkaar. Inmiddels woonden ze op kamers in hun studentenstad en genoten ze alle vrijheid, maar zo nu en dan merkte ik wel aan Femke dat het haar verdrietig maakte. Op een dag las ik een berichtje in de krant, dat me op een idee bracht. Die avond belde ik Sanne en vertelde haar wat ik gelezen had. 'Het is een praatgroep voor moeders van lesbische dochters,' zei ik. 'Georganiseerd door de kerk. Heel oecumenisch, voor alle gezindten. Zou dat iets zijn voor Femkes moeder? Dan kan ze het misschien verwerken?' Het bleef even stil, totdat Sanne zei: 'Best een goed idee, mam.' Ik hoorde dat ze overlegde met Femke, op de achtergrond. 'Maar je weet wat dat betekent? Femke denkt niet dat haar moeder in haar eentje naar zo’n praatgroep zal gaan. Dan zou jij mee moeten. Heb je dat er wel voor over?' Ze had gelijk. We zouden samen moeten gaan, anders kwam er niets van terecht. 'Goed,' zei ik, 'dat wil ik wel doen. En wie weet, misschien leer ik ook nog wat op zo’n praatgroep.' Sanne grinnikte. 'Dat denk ik niet, maar je kunt nooit weten.'

En zo was het plan geboren. Na een paar dagen raapte ik mijn moed bijeen en belde Mathilde, de moeder van Femke. We kenden elkaar wel, maar het contact was heel gereserveerd. Dat maakte het gesprek er niet makkelijker op. Ik voelde haar weerstand toen ik over de relatie van onze dochters begon, maar na een tijdje verdween de strenge toon uit haar stem, en tenslotte was ze wel bereid om samen met mij naar de praatgroep te gaan. Een belangrijk argument voor haar was het kerkelijke uitgangspunt, zoals ik al had gehoopt. Na drie kwartier hing ik weer op en belde toen het nummer van de vrouwelijke pastor die de praatgroep leidde. Gelukkig was er nog plaats voor ons. Daarna stuurde ik een mailtje aan Sanne en Femke, om te melden hoe het was gegaan. ’s Avonds belde Sanne terug. Ze klonk heel enthousiast, maar ze zei wel dat Femke twijfels had of haar moeder het zou doorzetten.

Een week later ging ik Mathilde ophalen voor de eerste bijeenkomst van de praatgroep. Het was voor mij ook een goede gelegenheid om Femkes moeder wat beter te leren kennen. Ze was van mijn eigen leeftijd, tegen de veertig, en hoewel ze geen make-up gebruikte en zich onopvallend kleedde, was ze een mooie vrouw met lang blond haar in een vlecht, bruine ogen en gewelfde lippen, die vaker lachten dan ze misschien zelf wist. Ik weet niet of het door haar kerkelijke achtergrond kwam, maar ze had iets onschuldigs en naïefs, wat heel charmant overkwam, ondanks haar strenge houding. Ik was ruim op tijd, zodat we nog even konden praten voordat de bijeenkomst begon. In de loop van het gesprek merkte ik dat ze enigszins ontdooide. We zaten in een zaaltje van een wijkcentrum, met zo’n twaalf of dertien andere vrouwen, allemaal moeders van lesbische dochters. De gespreksleidster was een lekenpastor die Tanja heette. Ze deed het erg goed en besteedde de eerste bijeenkomst vooral aan algemene informatie. Mathilde, die naast me zat, was duidelijk opgelucht over de serieuze toon en de bijbelse principes.

Na afloop bracht ik haar thuis en dronken we nog een kop koffie. De volgende dag belde ik de meiden om verslag uit te brengen. Femke had al een telefoontje gehad waaruit ze niet veel wijzer werd, maar ik kon haar geruststellen. Haar moeder zou zeker doorgaan met de praatgroep. Zelf had ik het ook leuk gevonden, al was het alleen maar door de sfeer van betrokkenheid die er heerste. In de loop van de week belde ik Mathilde nog eens, en we hadden een heel goed gesprek. Sterker nog, twee dagen later kwam ze ’s ochtends naar mijn eigen kapsalon, waar ze nog nooit was geweest. Ik nam haar zelf onder handen en ze was tevreden over haar nieuwe kapsel: een beetje korter, een beetje vlotter. Ze bekeek zichzelf een tijdje in de spiegel, terwijl ik een van de meisjes koffie liet brengen. 'Weet je wat jou goed zou staan?' zei ik, terwijl ik een stapeltje modebladen pakte dat op een tafeltje lag. Ik liet haar zien wat ik in gedachten had. Mathilde keek aarzelend. 'Weet je, ik kan het zelf nooit goed beoordelen als ik iets koop,' zei ze toen. 'Als je wilt, ga ik wel mee,' hoorde ik mezelf zeggen. Ze reageerde enthousiast, en dus spraken we af om samen te gaan shoppen. Dat deden we in de weken daarna wel vaker. En Mathilde kwam zelfs ’s avonds bij me langs voor een borrel. 'Niet dat ik alcohol drink, natuurlijk,' zei ze lachend, 'maar een lichte landwijn valt niet verkeerd.'

Na twee maanden waren we toe aan de laatste bijeenkomst van de praatgroep. De meeste avonden waren besteed aan praktische punten en de sociale en religieuze aspecten van de seksuele voorkeur van onze dochters. Veel dingen waren voor mij persoonlijk niet zo belangrijk, maar ik merkte dat het voor Mathilde heel geruststellend was. Ze had de liefde tussen Femke en Sanne een plaats gegeven in haar leven. Deze laatste avond, zei Tanja, onze gespreksleidster, wilde ze toch een moeilijk onderwerp aansnijden. Of beter gezegd, ze had iemand uitgenodigd om daarover te praten. En daarbij knikte ze naar een meisje van een jaar of vijfentwintig, met lang donker haar, heldere ogen, heel strakke jeans en een oversized sweatshirt dat op de een of andere manier toch haar figuur accentueerde. Knap gekozen. Ze stelde zich voor als Nathalie, wachtte even, schraapte haar keel en zei toen: 'Ik begrijp dat de afgelopen weken zo'n beetje alles aan de orde is gekomen, behalve één ding. De seks. En dat is vreemd, want de liefde van jullie dochters voor hun vriendinnen kan natuurlijk niet los worden gezien van hun seksuele gevoelens.' Ze lachte even. 'Dat klinkt heel keurig en deftig, maar ik wil het vanavond dus hebben over de vraag: wat doen ze nou eigenlijk in bed?'

Opeens was het doodstil in het zaaltje. Je kon een speld horen vallen. Nathalie had gelijk. Je kon de seks niet onbesproken laten. Iedereen had wel een globaal idee van wat twee verliefde vrouwen onder de lakens met elkaar deden, maar de details bleven toch een beetje zweverig. En een heleboel moeders wilden zich daar ook liever geen duidelijk beeld van vormen. Dat was onterecht, besefte ik. Juist door er niet over te praten maakte je het een taboe, en deze praatgroep was bedoeld om taboes uit de weg te ruimen. Nathalie gaf iedereen de kans om haar inleiding te verwerken. Toen ging ze op de rand van een tafel in het midden van de kring zitten en begon rustig aan een uitvoerige beschrijving van de beoefening van de lesbische liefde. Ze herinnerde ons er regelmatig aan dat alles wat ze zei heel algemeen was, en dat iedere vrouw en ieder stel weer anders was. Het leek wel alsof ze college gaf. Ze had zelfs een presentatie gemaakt, met projecties van de verschillende mogelijkheden en standjes. Na de aanvankelijke gêne was iedereen al gauw geïnteresseerd en werden er steeds meer vragen gesteld. Dat Nathalie zelf lesbisch was, had ze meteen al duidelijk gemaakt.

Aan het eind van haar verhaal boog ze zich naar haar tasje, dat naast haar op het tafeltje stond, en haalde er iets uit. Weer werd het doodstil in het zaaltje toen we zagen wat ze deed. Ze bond de riempjes om haar jeans heen, en even later stak er een stevige kunstpenis vanuit het kruis van haar gesloten spijkerbroek naar voren. De riempjes benadrukten haar toch al fraaigevormde billen, die nu strak werden geaccentueerd in de jeans. De pik was van latex, vleeskleurig, ongeveer vijftien centimeter lang en voorzien van forse ballen. Nathalie ging weer op de rand van het tafeltje zitten en keek om zich heen. De stilte had plaatsgemaakt voor onderdrukt gemompel. 'Ik kan mijn verhaal niet besluiten zonder hier aandacht aan te besteden,' zei Nathalie. 'Het is misschien wel een van de grootste misverstanden die er over dit onderwerp bestaan. Een soort taboe. Om te beginnen zijn er mensen die denken dat lesbo's altijd op deze manier vrijen. Dat is grote onzin, zoals ik jullie het afgelopen half uur heb verteld. Maar er zijn ook mensen die denken dat een kunstpenis een verzinsel is. Vooral politiek correcte lesbische feministen beweren dat het gebruik van een kunstpik een fabeltje is. Ook dat is grote nonsens. Alle lesbiënnes gebruiken zo'n ding. Niet vaak, omdat andere standjes meestal de voorkeur hebben, maar er wordt wel degelijk geneukt met een strap-on, zoals het in het Engels heet.'

Ze zweeg een moment en ging verzitten, waardoor de pik nu stijf naar voren wees vanaf haar onderbuik. Ik had het gevoel dat ze er stiekem van genoot om zo het middelpunt te zijn van een groep keurige dames. Een beetje exhibitionistisch was ze wel, vermoedde ik, en ze vond het leuk om te provoceren. 'Een ander misverstand,' ging ze verder, terwijl ze bijna verstrooid haar hand om de kunstpenis legde en een trekkende beweging maakte, 'is dat het iets te maken zou hebben met penisnijd. Waarom zou je jaloers zijn op iets dat voor een redelijke prijs voor iedereen te koop is?' Hier en daar werd gegiecheld. 'Nee, serieus. Het is een prettig en sensueel hulpstuk, dat vreemd genoeg juist de vrouwelijkheid van zowel de actieve als de passieve lesbische partner benadrukt. Denk daar maar eens over na.' En dat deden we. Ik begreep wat ze bedoelde.

'Ik vind je ook heel vrouwelijk,' hoorde ik Mathilde tegen haar zeggen. Ik keek verbaasd opzij. Haar stem klonk een beetje schor en had een klank die ik niet kon plaatsen. Maar Nathalie ging alweer verder met haar uitleg en ik luisterde naar de rest van haar verhaal. Toen ze uitgesproken was, deelde ze nog wat foldertjes rond van de Schorer-stichting, waarin vrijtechnieken tussen dames werden beschreven. Ze had er echt werk van gemaakt, en dat kon ik waarderen. Tenslotte gaf ze weer het woord aan Tanja, die zei: 'Dank je wel, Nathalie.' Ze keek even de kring rond. 'Ik heb Nathalie gevraagd om haar verhaal te vertellen omdat ik haar heel goed ken. Ze is mijn schoondochter, de vriendin van mijn dochter.' En ze gaf Nathalie een kneepje in haar schouder. Er klaterde een spontaan applaus op. En daarmee kwam er een eind aan de bijeenkomsten. Iemand gaf bloemen aan Tanja, zoals we hadden afgesproken, omdat we blij waren met alle energie die ze in de cursus had gestoken.

Zelf had ik ook het gevoel dat ik er wijzer van was geworden. Feitelijk was er misschien niet zoveel gezegd wat ik nog niet wist; maar Tanja, en zeker ook Nathalie, hadden er toch meer invulling aan gegeven. Ik bracht mijn koffiekopje naar het buffet en liep terug om mijn tas te pakken. Nathalie zette een rode baseballcap op haar donkere krullen en gespte de dildo af die ze voor haar jeans had gebonden. Ze zag dat ik naar haar keek. 'Ik vond het wel leuk om eens zo'n ding voor te binden,' zei ze tegen mij. Toen knipoogde ze. 'Meestal is mijn vriendin het mannetje.' Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen en voelde dat ik heftig bloosde. Nathalie lachte.

Weer in de auto, op weg naar huis, zei Mathilde: 'Ik vind het best jammer dat het afgelopen is. Het was een goede sfeer, een gevoel van verbondenheid. Dan merk je dat de oecumene een basis is voor onderling begrip.' Dat laatste speelde voor mij niet zo'n rol, maar verder was het ik het met haar eens. Jammer dat het afgelopen was. 'Ga je nog met mij mee naar huis?' vroeg ik haar. 'Gewoon, voor de gezelligheid?' Ik merkte dat ze me van opzij aankeek, misschien wat langer dan die opmerking verdiende. Alsof ze een besluit nam, of een conclusie trok. 'Ja,' zei ze toen, 'dat zou ik fijn vinden.'

Ik tuurde door de voorruit en zag de zon achter een hoge wolk verdwijnen, die met zijn witte rand een vreemd schijnsel over de stad en de omgeving wierp. Het leek wel of de wereld een heel ander aanzien had gekregen, alsof het grijs en zwart van de avond hadden plaatsgemaakt voor een zilveren gloed die het oranje licht van de natriumlampen deed verbleken. Het was niets anders dan mijn eigen gevoel, zoals ik heel goed begreep, maar waar kwam dat opeens vandaan? Snel keek ik opzij naar Mathilde. Ze had haar handen in haar schoot gevouwen en er speelde een vage glimlach om haar lippen, alsof ze zich rekenschap gaf van haar eigen leven, de kern van haar bestaan, en vrede had met de onvermijdelijke uitkomst. Ik keek weer op de weg. Hoewel we de hele rit naar mijn huis geen woord meer spraken, voelde ik me meer met haar verbonden dan wanneer ik met een stortvloed van bekentenissen mijn hart tegenover haar zou hebben gelucht.

Ook toen ik de auto op de oprit zette en we naar binnen gingen, bleef het stil tussen ons. Ik deed de lampen aan en vroeg Mathilde of ze nog koffie wilde. 'Goed,' zei ze. 'Als je het wilt uitstellen.' Het was zo'n vreemd antwoord, maar het lag ook zo dicht bij de gedachte die mij op dat moment volledig beheerste, dat ik besluiteloos in de gang bleef staan. Opnieuw veranderde mijn wereld van kleur. Alles leek omgeven door een warm, rood waas, een suggestie van verwondering en verwachting die me overviel als een regenbui van rozendruppels. Mathilde zag mijn aarzeling en gaf me plagerig een duwtje in mijn rug. 'Koffie, dus,' zei ze, en ze liep naar de woonkamer, waar ze zich op de bank liet vallen. Ik verdween naar de keuken om koffie te zetten en greep te krijgen op mijn verwarde gevoel.

Ik kwam pas weer tot mezelf toen ik een kwartier later naast Mathilde op de bank zat, na de koffie, en we nog even napraatten over de cursus en wat we er wijzer van waren geworden. Ik merkte dat ik werktuiglijk antwoord gaf en terugviel op gemeenplaatsen waarvoor ik me normaal zou schamen. Maar ik wist gewoon niets anders te zeggen. Want ik wachtte. Ik wachtte op het moment. En dat kwam, niet veel later. Het moment waarop Mathilde heel vanzelfsprekend een arm om me heen legde. Het moment waarop ze me kuste, eerst nog voorzichtig, op mijn lippen, maar toen met de uitnodiging die zoveel stappen verder ging. Ik verwelkomde haar tong toen we ons met wijdopen mond aan elkaar vast zogen, zoekend en smachtend met een heftigheid alsof we nu pas de eindeloze mogelijkheden van de liefde en de bedwelmende roes van onze lichamelijkheid hadden ontdekt.

'Begrijp je het nu?' fluisterde ze. 'Begrijp je mijn wanhoop, mijn verdriet, mijn frustratie… toen mijn Femke en jouw Sanne zomaar konden beleven wat ik mezelf nooit had gegund? Wat ik nooit had gedurfd? Wat mij altijd was verboden, door kerk en kapittel, maar vooral ook door mezelf?' Ze streelde mijn schouders. 'O, ik was zo gelukkig voor die meiden. Maar ik was zo verdrietig om mezelf. Om al die verloren tijd. Ik kon er niet mee omgaan.'

Ik tongde haar met een hartstocht die de vochtigheid tussen mijn benen onmiskenbaar maakte. Ik was een weg ingeslagen waarvan ik het bestaan nooit echt had onderzocht. Niet voor mezelf. En Mathilde begreep dat. 'Maar jij…?' zei ze zacht. 'Waarom jij?' Ik schudde mijn hoofd en keek haar radeloos aan, zoekend naar woorden die tekortschoten. 'Op het moment dat ik jou ontmoette,' was het enige antwoord dat ik haar kon geven. 'Zodra ik jou ontmoette,' herhaalde ik. 'Daarvoor… nooit eerder.' Weer schudde ik mijn hoofd.

Terwijl we een stem probeerden te geven aan onze gevoelens waren onze handen hun eigen gang gegaan. Mijn vingers die haar blouse losknoopten, haar hand die de rits van mijn shirt losmaakte. Een beha omlaag, een haakje open. Ik begroef mijn gezicht tussen haar warme borsten en was me bewust van haar keiharde tepels, die me uitdaagden om haar verlangen te erkennen. Mijn lippen sloten zich om haar knoppen en mijn tong zocht de stevigheid van haar spenen. Tegelijk voelde ik haar koesterende, strelende vingers om mijn eigen verkrampte, verstijfde tepels, die ze trok en masseerde tot ik een zucht van verlossing slaakte. En al die tijd zochten onze gulzige monden elkaar, dorstig naar tederheid en begeerte.

Wat ze tegen me fluisterde was onsamenhangend, wat ik tegen haar zei was alleen begrijpelijk voor haar. Voor Mathilde. De enige. De vrouw. Want onze handen gingen verder. Haar rok die verdween, mijn jeans die volgde. Toen nog één moment van korte aarzeling, de onuitgesproken vraag om toestemming. Van haar en van mij. Een fractie van een seconde slechts, niet langer. Twee broekjes die omlaag gingen. Mijn vingers vonden de vochtigheid van haar dijen en de diepte van haar grot. Mathilde hield haar adem in toen ik bij haar naar binnen gleed, en het volgende moment voelde ik haar zoekende hand en spreidde mijn benen om haar toe te laten.

We bewogen op een golvend ritme, terwijl we elkaar weer kusten, wrijvend, schuivend en stotend met onze vingers, in hartstocht en in liefde. We zochten de juiste houding, en toen we die hadden gevonden zweepten we elkaar op tot het punt waarop geen terugkeer meer mogelijk was. Ik hoorde hoe Mathildes adem stokte toen het voor haar gebeurde. 'O, lieveling. Allerliefste,' was alles wat ze zei. En het bracht mij ook over de rand. Ik kuste haar lippen en haar ogen, haar wangen en haar hals, terwijl ze wild schokkend een orgasme kreeg en ik trillend klaarkwam tegen haar blote buik.

Ik zag tranen in haar ooghoeken en wist dat ik zelf mijn emoties ook niet de baas was. Een gevoel van geluk, verwondering, en ook wel onzekerheid. Tenslotte, toen we weer enigszins tot bedaren waren gekomen, stonden we langzaam op van de bank. We waren nog half aangekleed, maar dat veranderde snel. Even later stonden we naakt tegenover elkaar. 'Ik ben geen jonge meid meer,' begon Mathilde aarzelend. Meteen legde ik een vinger tegen haar lippen. 'Dat wil ik je nooit meer horen zeggen,' zei ik. 'Je bent prachtig.' En dat was ze ook. Stevige, volle borsten, ronde heupen, een platte buik en sterke dijen. Ik zag haar ogen gretig over mijn eigen lichaam gaan. Toen stak ze een hand uit en pakte de mijne. 'Naar je slaapkamer,' zei ze beslist.

Alle twijfel, voorzover ze die had, leek bij Mathilde verdwenen. Ze was een heel andere vrouw geworden, en toch ook niet. In mijn hart had ik dit altijd geweten, al vanaf het eerste moment dat ik haar zag. Ze trok me mee naar mijn eigen slaapkamer en deed een klein lampje aan. Toen strekte ze zich uit op bed, trok haar knieën omhoog, spreidde haar benen en pakte haar enkels. Ik keek op haar neer. Het was niet alleen haar kut die ze voor me opende, maar ook haar ziel. Langzaam knielde ik tussen haar benen. Ik wist niet wat ik het eerst moest likken: haar stevige dijen, haar diepe navel of haar platte, warme buik. Het maakte niet uit. Ik likte haar overal, totdat mijn tong onherroepelijk de heerlijkheid tussen haar dijen vond en bij haar deed wat Mathilde hees en jammerend van me vroeg.

Mijn eigen opwinding speelde een dubbel spel tussen mijn gulzige mond en de behoefte aan verlossing elders, daar waar de liefde normaal ontvangen wordt. In een willekeurig beeld zag ik Nathalie weer voor me, met haar college over seksstandjes, waarin ze uitvoerig was ingegaan op soixante-neuf. Natuurlijk was dat de aangeboren manier voor verkeerde dames om met elkaar de liefde te bedrijven, maar dan zou ik heel even mijn ritme moeten onderbreken als ik me omdraaide. En dat wilde ik niet. Ik wilde doorgaan, zonder zelfs maar één seconde de innige verbintenis tussen mijn tong en Mathildes intimiteit te verbreken. In mijn wanhoop zat er niets anders op dan mezelf te helpen op het moment dat Mathilde definitief haar ware aard toonde en zich liet nemen door een vrouwentong, tot aan de ultieme climax, die in een orkaan door haar lendenen woedde en mijn verliefde lippen beloonde met een orgasme dat een nieuwe betekenis gaf aan de illusie van ejaculatie.

Een uur later, anderhalf, of twee uur misschien? Ik wist het niet. De werkelijkheid drong pas tot me door toen ik Mathilde zuchtend, en met enige spot, hoorde zeggen: 'Hoeveel van die standjes waren er ook alweer? Volgens mij hebben we de meeste nu wel gehad. Maar toch blijft er nog iets te ontdekken.' Op dat moment streelde ik haar billen, dus ik wist wat ze bedoelde. En weer (waarom toch?) flitste het beeld van Nathalie aan mijn oog voorbij, toen ze had opgemerkt dat lesbiënnes zich conformeren aan het algemene beeld van homofilie door hun fascinatie voor de kont van een andere vrouw. Daarin was Mathilde dus geen uitzondering, evenmin als ik. Maar we hadden alle tijd, en vooral geen haast.

Uiteindelijk, want zelfs de liefde wordt ooit wakker en komt uit bed om koffie te zetten, zaten we aan de tafel in mijn keuken. Om te praten. Want praten moesten we. Het eerste gesprek hoefde maar kort te zijn. Mathilde had me al eerder over haar huwelijk verteld, en over haar verloren gevoel. Nu keek ze me aan en zei: 'Ik zal de knoop doorhakken.' Ik wist wat ze bedoelde. 'Ik voel me nu pas echt getrouwd. Verliefd, verloofd, getrouwd. En dat in een paar weken.' Ze glimlachte. Ik pakte haar hand. Het zou niet makkelijk worden, maar vanaf vandaag waren we een stel. Een item. Een koppeltje. Hoe noem je zoiets? En waarom doet elk woord dat een relatie beschrijft het glazuur van je tanden spatten?

Maar een heel ander spookbeeld staarde ons allebei recht in het gezicht: het belangrijkste probleem dat de donkere rand vormde rond onze zevende hemel, onze roze wolk. Mathilde roerde met haar lepeltje in haar beker. 'Zeg het maar,' zei ze, en ze keek me doordringend aan. 'Ik weet het,' zei ik zuchtend. 'Als dit een pornoverhaal zou zijn, konden we nu onze dochters bellen. Hé, schat, ik heb groot nieuws voor je. Raad eens wat! Je moeder heeft vannacht geslapen met de moeder van je vriendin. Kicken, toch? Dat vind je zeker wel lekker om te horen?'

Mathilde boog haar hoofd en knikte. 'Ja. Het is een ramp. Als ze erachter komen dat wij een verhouding hebben, zullen ze nooit meer met ons praten.' Weer bleef het een tijdje stil. Ik dronk van mijn koffie. 'De werkelijkheid is vreemder dan de vreemdste fantasie,' debiteerde ik een vermoeid en krachteloos cliché. 'We zullen onze lesbische relatie verborgen moeten houden voor onze lesbische dochters.' Ik hoorde hoe ironisch het klonk, maar het was de naakte waarheid. Onze enige hoop was dat Sanne en Femke het geleidelijk zouden ontdekken en het tenslotte zouden accepteren. Mathilde streelde mijn handpalm. Haar zwijgen was een teken van instemming. Pas na een minuut of twee zei ze: 'Ik weet niet hoe het komt, misschien omdat je het woord lesbisch één keer te vaak gezegd hebt, maar…'

'Wat?' vroeg ik.

'Nu moet ik weer neuken,' zei Mathilde.

Dat kon geregeld worden.

© zomerdijk

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  9 comments for “De praatgroep

  1. 6 mei 2008 at 20:39

    Ik heb dit verhaal in één adem uitgelezen, zo boeiend en mooi geschreven. Zou verplichte kost moeten zijn in de Bible belt….
    Iik ben het alleen niet eens met de schrijfster dat deze mooie relatie voor de kinderen verborgen moet blijven. Ik denk dat deze meiden sterk genoeg zijn om het geluk van hun moeders te zien en steunen…
    Voor mij goed voor drie sterren!

  2. WB
    7 mei 2008 at 10:51

    Deze categorie loopt langzamerhand over van kwaliteit. Prachtig verhaal. Of werkelijkheid?

  3. 7 mei 2008 at 20:29

    Heel goed geschreven en onderhoudend.
    Echter, waarom die vrees voor de kinderen.
    Ook dat leken mij zulke verstandige jonge mensen.
    Maar wat mij betreft, een 10 hoor.

  4. 7 mei 2008 at 22:18

    wat een plot! heel mooi en lekker geilmakend beschreven.

  5. 8 mei 2008 at 10:22

    Voor zover ik dit als hetero kan beoordelen is dit een redelijk integer verhaal. Toch mis ik aan het eind ook nog een link naar de vaders die in het begin wel worden opgevoerd.

  6. 9 mei 2008 at 23:43

    Een beetje voorspelbaar, maar verder goed geschreven. Die Nathalie zie je gewoon voor je hie ze met haar pronte kunstpik de dames toch even shockeert. Ze geeft hem nognet niet niet rond.
    De Reformatorische achtergrond van Mathilde, in het begin zwaar aangezet met diensten op zaterdag, is niet echt gelofwaardig. Refo's gaan niet naar oecumentische praatgroepen. Gewoon midden-orthodox was een betere keuze geweest.

  7. 16 mei 2008 at 15:44

    In het begin worstelde ik wat met de geloofwaardigheid — zo'n streng-gristelijke vrouw: zou die van haar man überhaupt wel alleen de deur uit mogen? –, maar ik heb me laten onderdompelen in dit heel bijzondere en prachtig geschreven verhaal en kom dan toch tot de hoogst mogelijke notering….

  8. 20 mei 2008 at 21:07

    Uitstekend, meeslepend, gevoelvol verhaal.

  9. 30 mei 2008 at 00:23

    heel goed en ontroerend verhaal. de laatste alinea over de dochters versterkrt het enerzijds de ëchtheid"maar is anderzijds niet logisch. Methusalem

Geef een reactie