De Schot, Mary de piratenkoningin en Carola het sletje

Denk je ook wel eens aan die lang vervlogen tijden, toen zeilschepen de oceanen beheersten? Kanonnen die bulderen, piraten die dood en verderf zaaien onder een zwarte vlag met een witte schedel erop. Slavenhandel, degens die gekruist worden. Ach, die goeie ouwe tijd. Ik las laatst een avonturenroman over die tijd. Machtige schepen, stoere schippers en uiteraard mooie en gewillige vrouwen die zwijmelen bij de aanblik van zo'n ruwe piratenkapitein. En nadat een aardige jonge vrouw vroeg of ik een aardig verhaaltje kon neerpennen, rolde het onderstaande stukje als vanzelf uit mijn ganzenveer op een stukje vergeeld perkament.

Nu zijn die machtige piraten verdwenen. Vervangen door bandieten die per internet hun veroveringen doen. Postduiven zijn elektronisch geworden en een stukje fanmail kan heel snel verstuurd worden. Toetsenbord en printer vervangen de ganzenveer en perkament. Heel handig, maar soms… soms wil je nog wel eens terug naar die tijd, toch? Wel, voor iedereen die even terug wil: loop maar mee door de mist. Blijf dicht bij me, anders kon je wel eens verdwalen. En struikel niet over de drempel als je door de deur naar Fantasia stapt. Veel plezier…

Lucifer

Mary de piratenkoningin beende woest over het dek. Haar gezicht op zeven dagen onweer, haar zweepje zwaaiend langs haar dijen. Haar bemanning hield zich muisstil, bekend met haar buien en vrezend dat de toorn van de vrouw op hen zou landen. Mary had alle reden om woest te zijn. Haar schip lag nu al twee dagen voor anker bij het kleine eilandje, in de ondiepe baai vlak bij het kleine vissersdorpje. De kans op ontdekking werd steeds groter en een gevecht met de schepen van de hertog wilde ze vermijden. Elk kwartier keek ze met een boze blik naar het kraaiennest hoog in de grote mast. De uitkijk riep elke keer terug “Niks te zien, de oceaan is leeg!”

Al twee dagen wachtte Mary op de Schot. “Die verdomde zoetwatermatroos!” Wild zwaaide haar zweep en landde op de reling waar hij zich vastkrulde op een paar centimeter naast een doodsbange matroos. Hij vluchtte weg. Mary bromde, vloekte en tierde. De Schot zou haar ontmoeten met een verse lading slaven. Hij was haar grootste en beste leverancier. Niemand kon aan zulke mooie meisjes en sterke jongemannen komen. Waar hij ze vandaan haalde wist niemand, maar zijn lading was het meeste waard, het meest geliefd bij de rijke adel.

Plots riep de uitkijk dat een schip in aantocht was. Ze brulde terug. “Wie is het?” “De Schot, Kapitein!” Ze zuchtte opgelucht. Mochten ze nu ontdekt worden door de hertog, dan waren ze met twee. En die verdomde Schot mocht dan een zoetwatermatroos zijn, zijn schip was zwaar bewapend en vechten kon die wel. “Klaarmaken voor een lading!” Haar bemanning vloog nog harder dan ze al deden. Ook zij wilden zo snel mogelijk weg uit de baai. Een uur later werd een sloep neergelaten van de grote driemaster “Leprichaun.” Elke keer weer moest Mary glimlachen om die naam. Een Ierse kabouter, met een schotse kapitein die voer over Spaanse wateren. En een kabouter kon je dat schip niet noemen, alleen het vlaggenschip van de Spaanse hertog was groter.

De Schot zag er helemaal niet schots uit. Meer als een vliegende Hollander, met woeste baard en een charmante glimlach. Waarom hij de Schot genoemd werd wist niemand, eigenlijk wisten maar heel weinig mensen iets over hem te vertellen. Hij stond wijdbeens in de sloep, die door vier man geroeid werd. Twee jonge vrouwen knielden aan zijn voeten. Het gangboord werd neergelaten, de Schot klom omhoog en maakte een buiging voor Mary. “Daar ben ik dan, een tikje verlaat maar we moesten een omweg maken. De Leprichaun is helaas niet opgewassen tegen een armada.” Mary knikte, wees op de twee vrouwen aan zijn voeten en keek met een schattende blik naar haar leverancier. “Iets voor mij?” “Zekers, dit zijn twee prima meisjes. Jeugdig en schoon van lijf en leden. En sterker dan ze op het eerste gezicht lijken.” Mary glimlachte, een aanblik die de meeste mensen deed rillen van afschuw.

Met een knik van haar hoofd nodigde Mary de schot uit in haar kapiteinshut. Eerst zaken doen, dan overladen. Ze zuchtte, dit was het vervelendste deel van haar werk. Binnen schonk ze drank in en plofte op haar stoel. De Schot bleef staan, liep zelfs een rondje en keek zorgelijk. “We hebben een probleem, Mary. Niet met de lading, die is prima, maar met de hertog.” “Vertel.” “Dat hij achter jou aanzit, is geen nieuws, wel dat hij een nieuwe methode heeft bedacht om je in de val te laten lopen. Ik ben er deze reis achtergekomen.” “Wel, die ouwe zuurpruim probeert het al jaren, nog nooit gelukt.” “Nee, getuige het feit dat we hier samen zitten te genieten van je whiskey. Maar deze keer wordt het spannend.”

De Schot nam een forse slok whiskey en trok een gezicht. “Eigenlijk zou je moeten overstappen om de Schotse versie, Mary, die is zachter.” “Je draait eromheen man, voor de draad ermee.” “Het is wat pijnlijk, Mary.” “Je hebt je in de luren laten leggen? Verbaast me niks, zoetwatermatroos.” “Nou nou, Mary, beetje op je woorden letten. En nee, ik ben niet in de luren gelegd, maar Willem wel.” “Je stuurman, die grote neger met zijn dikke lul.” “Ja die.” “Wel, wel, dat knaapje miste ik al op je schip.” “Klopt, hij zwemt nu met de haaien. Dus voor je pleziertjes moet je een ander zoeken. Maar goed, hij kwam met een paar jonge meiden aanzetten, net voor we vertrokken. Hij had ze gewonnen met een pokerspelletje.” “Ja ja, Willem en pokeren, man die zou nog verliezen van een baby.” “Inderdaad, daarom vertrouwde ik het niet helemaal. Maar goed, we moesten weg, dus heb ik ze bij de lading gestopt.”

De Schot beende naar het kastje met de drank en schonk zichzelf in. Mary keek afkeurend maar zei niets, De Schot was tenslotte een belangrijke man, en hij had een zwaarbewapend schip. “Weet je Mary, eerst ging het van een leien dakje, nergens problemen. Maar Daarna begon de ellende. Die ene meid was waarschijnlijk niet betrokken bij het verhaaltje, maar die ander wel. Anita, een leuk jong ding hoor, maar ook wat brutaal. Zodra ik besefte dat er iets met die twee meiden aan de hand was, heb ik haar aan de bemanning gegeven, als beloning voor het harde werken.”

Mary rilde even. “Arm kind.” “Meen je niks van. Ik zie die vuile grijns wel Mary. Maar inderdaad, een paar honderd woeste zeelui die al weken geen vrouw hadden gezien die ze konden aanraken, je kunt je wel voorstellen wat er gebeurde.” “Inderdaad. Die Anita kreeg ze allemaal over haar heen.” “Ja, en vaak genoeg twee of drie tegelijk. Het ging drie dagen door voor ze bezweek.” “Doodgeneukt dus.” “Nou, net niet dood, ze ligt nu aan de ketting bij mijn scheepsarts. Misschien, als ze genoeg herstelt, kan ik haar nog verkopen. Anders zal ze de terugreis niet overleven, vrees ik.” “En die ander?” “Carola. Ook een leuk jong ding, maar er was iets met haar. Ze stelde een paar vragen teveel. De verkeerde vragen. Ik heb haar persoonlijk ondervraagd.” “Hmm, wilde ik wel bij zijn.” “Weet ik Mary, weet ik. Maar goed, ze bekende een spionne te zijn van Carlos.” “De Carlos? Die vent die mijn mannetje heeft vermoord? De geheime politieman van de hertog?” “Precies die ja. En Carola wist me te vertellen dat ze niet de enige was. Hoeveel anderen er waren kon ze niet vertellen.”

“Die Carola een spionne? Oh mijn beste Schot, die zou ik o zo graag eens willen spreken.” “Dacht ik al, dus heb ik haar nog even in leven gelaten.” “Je blijft een zoetwatermatroos, maar wel een lieverdje af en toe.” “Laat je bemanning maar niet horen dat je mij een lieverdje noemt. Maar ik zal haar aan boord laten brengen. Misschien weet ze zich nog iets te herinneren.” “Prima Schot, dan zullen we samen haar verhoren.” “Goed plan. En nu de lading. Ik heb een vrachtbrief en een lijstje met onkosten.” Mary de piratenkoningin zuchtte vanuit het diepste van haar boezem. Ze kende die lijstjes van de Schot. Zou wel een dure grap worden, maar ze kon altijd wel een mooie winst maken.

Een half uur later vertrok de Schot met een glimlach en een vers gevulde beurs goudstukken naar zijn eigen schip terug. Meteen werd begonnen met het overzetten van de lading slaven, die aan elkaar vastgeketend in de sloepen werden gepropt. Het gebeurde niet zachtzinnig. De kapiteinssloep werd ook gebruikt, om zo snel mogelijk alle lading over te zetten. Want ook de Schot wilde niet ontdekt worden door de schepen van de hertog. Slecht voor zaken, mompelde hij terwijl zijn stuurmannen een oogje op het werk hielden. Zelf beende hij naar de kapiteinshut, weelderig ingericht met duur hout en luxe meubels. Twee grote matrozen stonden op wacht voor de deur. Hij knikte ze toe en stapte naar binnen.

De ramen aan de achterkant van de grote driemaster waren glas in lood. Rood, groen en geel licht vermengde zich met het wit en zachtgeel van de lantarens. Schaduwen gleden door de kamer bij het deinen van het schip. Af en toe gleed een schaduw over een gestalte bij de tafel. Een jonge vrouw, geknield en met haar hoofd gebogen, werd door een stevige ketting aan de tafel vastgehouden. Ze keek niet op toen de Schot binnenkwam, maar iets in haar houding vernaderde. De Schot beende met forse stappen naar de tafel en bleef vlak voor de jonge vrouw staan.

Ruw tilde hij haar hoofd aan haar kin op. Hij keek met een vriendelijk blik in haar ogen en zag hoe ze die neersloeg. Ze was bang, leek te trillen als een rietje zonder te bewegen. De Schot haalde een sleuteltje uit een van de zakken en maakte de ketting los. Carola bleef stil zitten. “Goed zo. Kom overeind en kleed je uit.” Carola gehoorzaamde en al snel stond ze naakt voor de Schot. Hij liet zijn blik over haar lichaam glijden, glimlachte weer vriendelijk en haalde een sigaar tevoorschijn. “We gaan zo naar een ander schip. Mary, de piratenkoning wil even met je babbelen.” De jonge vrouw sperde haar ogen open. “Oh nee.” Meer een zucht dan woorden, maar de Schot hoorde het. Ineens haalde hij uit en sloeg hard op haar borsten. “Je hebt het jezelf aangedaan, dus niet zeuren. En je kunt maar beter heel gehoorzaam zijn, want zij is niet zo lief als ik voor ongehoorzame meisjes.”

Natuurlijk kende ze de reputatie van Mary. Haar zweep was nog beroemder dan haar daden op zee. Haar voorkeur om jonge vrouwen te pijnigen ook. De Schot zou bijna medelijden krijgen met de jonge vrouw. Maar goed, zaken gingen voor en onbarmhartig deed hij de jonge vrouw een andere ketting om de hals. Ze werd met de eerstvolgende sloep naar Mary gebracht. De Schot zou later komen. Eerst de sigaar, want Mary wilde niet dat op haar schip gerookt werd.

Een half uurtje later beende de Schot de kapiteinshut in van Mary. In een oogopslag zag hij dat het verhoor nog maar net begonnen was. Carola zat geknield tussen de grote dijen van Mary. Een plaatje vond de Schot. De piratenkoningin was een forse vrouw, groot en breed met veel vlees op de botten. Geen grammetje vet, maar machtige spieren. En daaronder het slanke sletje, dun vergeleken bij de boomstammen van Mary. De Schot grinnikte.

“Ha, daar ben je, ze wil nog niet echt luisteren.” Wel, Mary, dat is helemaal niet moeilijk, vertel maar gewoon wat Anita overkomen is.” “Heb ik gedaan, ze werd er geil van dat kreng.” “Hmm, misschien heeft jouw bemanning een verzetje nodig?” “Goed plan, maar eerst wij.” De Schot knikte. “Carola, hier komen.” De jonge vrouw wilde opstaan. “Wie zei dat je mocht opstaan? Hup hup, op je knietjes.” Met een glimlach keek Mary toe hoe de jonge vrouw op handen en voeten naar de Schot kroop. Haar billen draaien heen en weer en Mary gromde goedkeurend. “Goed zo. Luister. Als jij lief bent, ons alles vertelt wat we willen weten, krijg je een beloning. Je zult sterven, maar dat kan op een fijne manier, of niet.” De afschuw lag duimendik op het gezicht van Carola. Hakkelend vertelde ze haar verhaaltje.

Hoe ze geronseld werd door Carlos, samen met Anita. Alleen wist zij niks van de plannen. Carola hoorde dat minstens drie andere vrouwen ook waren geronseld en aan boord waren. Of er meer waren, wist ze niet. Echt niet, weende ze met een schuine blik op de zweep. Mary zag haar kijken en sloeg op de rug van de jonge vrouw. Een rode striem en een gilletje waren het resultaat. “Kijk voor je, kreng. Wat was het plan?” De jonge vrouw stotterde. “We-e m m moesten rapport m-maken., m-mevrouw.” “Aan wie?” “Aan Carlos o-of een van zijn m-mannen” “Goed zo, was dat nu zo moeilijk?” De jonge vrouw slikte moeizaam. Weer knalde de zweep en ze gilde van de tweede rode striem over haar rug. “Kreng! Ga eerst maar die aardige Schot eens goed verwennen, dan zal ik nadenken.”

De Schot grijnsde, liet zijn broek zakken en schotelde Carola een half slappe lul voor. “Zuig maar lekker.” Carola knikte schuw en opende haar mond. Eerst langzaam, maar allengs sneller pijpte ze de man. Die kreunde zachtjes en gromde toen hij onverwacht zijn lading in de keel van de spionne spoot. “En alles doorslikken!” Carola gehoorzaamde. Mary ijsbeerde en keek af en toe naar het tafereeltje. Net toen Carola alles doorgeslikt had, zwaaide haar zweep en landde precies op de billen van het spionnetje. De kermde luid. Nog een slag, en weer een. Mary bleef slaan tot Carola ophield met kermen en gillen. Daarna stapte ze op het snikkende meisje en haalde een vinger langs het kutje. Dat was genoeg voor de jonge vrouw om kreunend klaar te komen. “Gatver, een sletje dat van pijn houdt. Da's niet leuk voor me.” Mary maakte een wegwerp gebaar en riep om een matroos. Zodra die binnen stapte, brulde ze haar bevelen. “Zodra de lading aan boord is wil ik een seintje. We vertrekken zodra de laatste sloep weg is. Samen zeilen we naar het oosten, totdat we in volle zee zijn. En dit sletje, dat is voor de bemanning. Die mogen allemaal een keertje over haar heen. En opschieten!” De matroos werd bleek, greep de ketting waaraan Carola zat en snelde weg, haar meetrekkend.

De Schot haalde diep adem. “Zo, rustig praten nu. Wat heb je in gedachten?” Mary schonk een glas whiskey in en leegde die in een teug. “Eerst hier weg. Dan uitzoeken wie die andere drie zijn en of er nog meer aan boord zijn. Daarna scheiden onze wegen, tot de volgende keer.” “Samen sterk, tot we op snelheid weg kunnen komen dus.” “Inderdaad, jouw kanonnen zijn een mooie hulp voor als de hertog langs komt. Kom, we gaan kijken naar het sletje, is ook leuk.”

Carola stond aan de mast vastgebonden. Naakt en weerloos moest ze toekijken hoe de lading slaven in het ruim werd gestopt. De matrozen die langs haar liepen, lieten geen kans voorbij gaan om het sletje in haar borsten te knijpen of een paar vingers in haar kutje te proppen. Eentje was zelfs zo brutaal een vinger in haar kontgaatje te laten glijden, wat Carola deed kermen. Ze was zichtbaar opgewonden, geil gewoon. Elke man deed zijn best haar nog harder te knijpen, ruwer te vingeren. Twee matrozen stonden zich af te trekken voor haar en spoten hun lading zaad op haar buik. Ze kwam zelf zeker drie keer klaar, zelfs zichtbaar voor de Schot en Mary. “Wacht maar tot ze echt gaan neuken, die slet krijgt de middag van haar leven.” “Als ze het maar overleeft, ik heb nog plannen.” “Wel wel, de Schot met plannen. Vertel.” “Niks bijzonders, maar het zou wel leuk zijn als Carlos bericht kreeg vanuit een verkeerde haven, toch?” “Geniaal, zoetwatermatroos.” Ze brulde een bevel naar beneden.

De laatste sloep met slaven legde aan bij het schip van Mary. Snel werden ze in het ruim geleid en werd het anker gelicht. De Leprichaun maakte zich ook gereed om te vertrekken. Ondertussen werd Carola door vier matrozen ruw losgemaakt en op een luik voor de mast gelegd. Op haar rug, armen hoog boven haar hoofd vastgebonden met ruw touw. Haar benen wijd met meer touw en haar kont omhoog. Toegankelijk in al haar gaatjes. De ene na de ander matroos kwam kijken, kneep in haar tepels en vingerde haar in haar kontje of kutje. Twee matrozen deden het tegelijk. Een stak ruw een hele hand in het kutje van Carola, die kermend kronkelde in haar boeien. De ander stak een paar vingers in haar kont en samen neukten ze haar met hun vingers tot ze gillend haar orgasme uitkrijste. Gelach en applaus was haar deel.

Een uur lang werd Carola door alleen handen aangeraakt. Af en toe masturbeerde een matroos boven haar lijf en spoot zijn lading over haar borsten en gezicht. Al snel baadde de spionne in sperma en haar eigen vocht. De grote zeilen werden gehesen en even kreeg ze rust. Maar zodra het piratenschip snelheid maakte, hadden de meeste matrozen even niet veel te doen. Ze gingen op een rijtje staan. Op volgorde van rang mochten ze allemaal een keer haar neuken. En dat lieten ze zich geen twee keer zeggen. De eerste paar waren wat voorzichtig, maar de rest was ongeduldig om eindelijk een vrouw te kunnen neuken, een knappe vrouw zelfs. Ze waren zo geil als boter en liepen met stijve pikken op het dek. Maar Mary zorgde er wel voor dat de zeilen goed bleven staan en haar schip steeds sneller voer. Al kon de Leprichaun, de grote en snelle driemaster van de Schot, haar nog makkelijk bijhouden.

Een paar wolken trokken voor de zon langs. Even viel een schaduw over het schip en een paar matrozen keken op. De uitkijk brulde ineens iets naar beneden. “Schepen in zicht! Veel schepen! Een hele vloot!” Mary vloekte, beende naar stuurboord en zag zelf hoe enkele tientallen schepen met volle zeilen voor de wind haar naderden. “Verdomme, die gaan sneller dan wij. Klote, dat wordt vechten.” De Schot zwaaide naar een matroos, rende naar Carola en liet twee matrozen haar losmaken. “Ze gaat met mij mee.” Ruw trok hij haar naar mee.

Op de Leprichaun hadden ze de zeilen ook gezien want het schip maakte meer vaart en begon op de achtersteven van Mary's schip in te lopen. De Schot nam haastig afscheid van Mary en beende naar het puntje van de achtersteven. Geen tijd om een sloep neer te laten, dat wist hij ook. Dus zou zijn stuurman de voorste ra op het roer van de piraat prikken zodat ze konden overstappen. Een gewaagde manoeuvre, maar ze hadden het vaker gedaan. Binnen een paar minuten was de Schot terug op zijn eigen schip, Carola aan de ketting meetrekkend.

Eerst leek het een langdurige achtervolging te worden. Voor de wind was de Leprichaun sneller dan de achtervolgende schepen, maar ze moesten aan Mary denken. Dus draaide de driemaster bij en opende de luiken waarachter de kanonnen zaten. De eerste twee schepen van de achtervolgers kwamen in schootsbereik en met een zwaai van een arm liet de Schot een salvo vuren. Hij zag hoe van een van de schepen plots de mast omviel. Een gelukstreffer, maar zeer welkom. Snel herladen terwijl het schip een slag draaide. Zo kon de rij kanonnen aan de andere kant vuren en kregen de schutters gelegenheid ongehinderd te herladen. Drie andere schepen openden ook hun luiken en schoten terug. Slechts een kogel trof doel, sleurde een klein zeil van de mast en nam een stuk reling mee. De rest plonsde in het water. Door weer een slag te draaien konden de kanonnen aan de andere kant weer vuren. En het slingeren maakte de driemaster veel moeilijker te raken.

Mary was niet zo gelukkig, drie kogels sloegen haar roer weg en hulpeloos moest ze toekijken hoe haar schip ten prooi viel aan de achtervolgers. De Schot zag het gebeuren, maar zijn schip kon niet op tegen tientallen andere. Dus liet hij de Leprichaun voor de wind draaien en vluchtte. Mary was verloren, dat besefte hij. Hij hoopte dat ze zo verstandig zou zijn te sterven voor de achtervolgers haar konden enteren. Vanaf het achterdek bleef hij kijken. Twee schepen achtervolgden hem, maar de afstand werd snel groter. De anderen vuurden hun kanonnen op Mary af. Haar schip werd gehuld in rook en vlammen. De Schot salueerde even en glimlachte zuur. “Een goede klant kwijt. Pech, slecht voor de zaken. Maar goed, soms moet je keuzes maken.” Tegen een matroos brulde hij om Carola. “Breng haar hier, meteen.”

De jonge vrouw knielde voor de Schot. “En, heb je jezelf vermaakt?” “Ja Meester. Het was erg fijn.” “Goed zo. Dan zullen we straks Carlos vertellen dat het plannetje geslaagd is. Maar eerst leuke dingen. Ik zag dat ze je kontje nog niet geneukt hadden.” “Nee Meester.” “Buig je maar over de reling, dan zal ik dat goedmaken.”

Hij ramde zijn stijve paal in haar. En terwijl hij diep in zijn slavin stootte, grinnikte hij zachtjes. “Wat is er Meester?” De Schot sloeg op haar billen. “Wel, Carola, mijn lief slavinnetje. Ik ben erg blij dat alles goed afgelopen is. Jij hebt je pleziertje gehad, Carlos heeft Mary te pakken en ik ben zeer goed beloond voor mijn diensten.” “Maar u bent een goede klant kwijt. “Dacht je? De hertog en ik hebben afgesproken dat ik de directe levering kan doen van slaven. Scheelt hem een boel geld weet je. En levert mij meer op.” “Iedereen is bevredigd, Meester.” “Iedereen, behalve mijn pik. Hup, meestoten met die heupen, ik wil je kont in tweeën splijten.” “Auw! Ja Meester.” De Leprichaun gleed over de golven op weg naar haar bestemming. De kreetjes op het achterdek stierven uit over de wijde oceaan.

(c) 2003 Lucifer deVille

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “De Schot, Mary de piratenkoningin en Carola het sletje

  1. 18 januari 2008 at 14:09

    Ik begrijp nu dat liefhebbers van pijn en zo een paar eeuwen terug nog geen hokje hadden. Of de afkorting bdsm bestond nog niet.
    Grappig verhaal

  2. 24 januari 2008 at 22:12

    Bijzonder origineel verhaal, vooral omdat het werd geschreven vóórdat Disney op het idee kwam piratenfilms te maken. Ik zou Johnny Depp graag de rol van de Schot toebedelen in dit verhaal. Mmmmh….

  3. 28 januari 2008 at 19:15

    Ik heb van Lucifer betere verhalen gezien. Uitglijdertje, denk ik.

Geef een reactie