De sleutelbos

Martin was vanaf de middelbare school mijn beste vriend, mijn maatje, tot hij op zijn 22ste naar Australië vertrok, niet om te emigreren, maar ‘om er eens rond te kijken'. Martin durfde zulke dingen: alles in de steek laten om ergens aan een ongewis avontuur te beginnen. Het beviel hem blijkbaar aan de andere kant van de wereld, want hij bleef járen weg, zonder enig taal of teken te geven, zés jaar om precies te zijn, en toen stond hij ineens op de stoep: “Hoi gozer!”, alsof hij me gisteren nog gesproken had. Berooid was hij teruggekeerd na een kortstondig huwelijk met een Australische, van Nederlandse afkomst nota bene, die hem binnen de kortste keren had ‘geript' en vervolgens in de steek gelaten. En nu was hij ‘for the time being' weer ingetrokken bij zijn moeder, een weduwe, die maar een paar straten verderop woonde.

Met Mireille, met wie ik toen net een jaar samen woonde, klikte het meteen bijzonder goed en zo liep die eerste, boeiende kennismakingsavond uit op vele, vele bezoekjes van zijn kant, want, zei Mireille onveranderd als hij weer eens protesteerde dat hij ons niet wilde ‘overlopen': “altijd bij je moeder zitten is ook niet alles”. Nee, we hadden niet in het minst bezwaar tegen zijn aanwezigheid, integendeel. Martin was een charmante, vlotte, geestige causeur en we hadden met z'n drieën altijd veel plezier.

Maar er was meer. Altijd als Martin was geweest, was Mireille opvallend hitsig en geil. Ik deed er dankbaar mijn voordeel mee, maar was natuurlijk niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen en legde al snel een verband tussen het een en het ander. Die ontdekking ging gepaard met een ándere, die zo mogelijk nóg verrassender was: het maakte me niet jaloers, sterker nog: ik vond het spannend, opwindend. Ik begon beter op te letten: deed ze aanhalig als hij er was, kleedde ze zich extra sexy, waren er blikken van verstandhouding over en weer, was er al iets gaande?

Met de beste wil van de wereld kon ik het niet ontdekken, maar zodra Martin zijn hielen had gelicht, was het weer kermis en moest er geneukt worden, en wel onmiddellijk en hiér, in de kamer, waar bij wijze van spreken zijn geur nog hing, of op de bank waar hij had gezeten. Al een paar keer had ik me voorgenomen het haar ronduit te vragen, maar ik was er steeds voor teruggeschrokken. Was ik dan tóch bang dat ze zou bevestigen wat ik vermoedde? Maar op een avond lost het zich vanzelf op….

Het liep al tegen half twee toen ik Martin uitgeleide deed, niet erg want het was vrijdag, dus konden we allemaal uitslapen. Er was behoorlijk gedronken en Martin liep wat onvast op zijn benen. “De buitenlucht zal me goed doen”, grinnikte hij nog, want zoals altijd was hij de paar honderd meter te voet gekomen en het was een gure novembernacht. Nadat ik de voordeur gesloten had, ging ik eerst naar de w.c. Toen ik de kamer binnenkwam, bleek Mireille al wat voorwerk te hebben verricht. Haar truitje lag op de grond en met haar prachtige volle borsten bloot, de tepels al hard van begeerte, zat ze in het midden van de driezitsbank waar Martin eerder had gezeten. “Kom hier tijger!”, zei ze hees. Zoiets laat ik me nooit twee keer zeggen en ik wilde al als een briesende buffel op haar afstormen, toen ik plotseling Martins huissleutels op het salontafeltje zag liggen.

Ik griste ze in de loop mee en hield ze voor Mireilles neus: “Kijk eens hier!”

Haar mond viel open. “Zijn sleutels!”

Ik knikte en vroeg met ineens een kurkdroge mond: “Wil je nou nog steeds vrijen?”

Haar ogen loensten een beetje, zoals altijd wanneer ze ‘over the top' is, en daarmee werd het antwoord eigenlijk al gegeven nog voordat ze verhit haar armen om mijn nek sloeg en me naar zich toe trok. In een heftige tongzoen kwam ik half over haar heen te liggen en ze trok fanatiek met beide handen mijn overhemd van achter uit mijn broek. Het was duidelijk: ze liet zich door niets of niemand tegenhouden, ze was zo geil als een beer. Intussen maalden in mijn kop allerlei vragen: wannéér zou Martin tot de ontdekking komen dat hij zijn sleutels miste, thuis pas, of onderweg, en zou hij dan überhaupt wel terugkomen, of misschien maar besluiten zijn moeder uit bed te bellen?

Ringgggggggg maakt de bel een eind aan die tollende vragen en ik maakte me moeilijk los uit de omhelzing.

“Martin…”, hikte ik zenuwachtig.

“Ja…”, hijgde Mireille.

Ik wipte besluiteloos op mijn voeten, de sleutels nog steeds in mijn hand. “Zal ik hem binnenlaten of….”

Mireille keek van me weg. “Dat moet jij weten….”

Mijn oren begonnen te bonken en mijn maag maakte een buiteling. Bijna misselijk van opwinding strompelde ik achterwaarts naar de deur. Wat ik verwachtte, namelijk dat ze vliegensvlug haar truitje weer van de grond zou rapen, gebeurde niet. In plaats daarvan legde ze haar handen op haar tieten, alsof ze wilde zeggen: dat is bescherming genoeg, als je mocht besluiten Martin binnen te laten. Maar zou ik dat doen, wilde ik dat…? Ik was er nog niet uit toen ik met een waas voor ogen de voordeur openrukte.

Martin grijnsde me toe. “Ha, je hebt ze al gevonden, zie ik!', knikte hij naar zijn sleutelbos die ik wezenloos in mijn klauw geklemd hield. “Dank je kerel, ik ontdekte het gelukkig nog bijtijds, zodat ik niet helemáál terug hoefde te lopen….” Hij stak zijn hand uit en keek me vragend aan toen ik geen aanstalten maakte om zijn sleutelbos te overhandigen. “Wat is er jongen, je ziet zo bleek?”

Ik schraapte mijn keel en stotterde: “Wil je… nog even… binnenkomen misschien…?”

Martin haalde zijn wenkbrauwen op. “Nu nog? Het is al laat makker….”

De gang danste en het leek alsof een ijzeren vuist mijn keel dicht kneep toen ik hortend en stotend antwoord gaf: “Ik denk… dat misschien…. Mireille… dat wel… leuk vindt…”

“O ja?”, klonk het verrast. “Nou, in dat geval…”

Mireille zat nog net zo op de bank als ik haar had achtergelaten, met haar handen als kommetjes over haar borsten, haar benen onder haar rok opgetrokken, maar nu wel met een diepe blos op haar wangen. “Hallo Martin”, zei ze zacht.

Mijn vriend stond, hoe kan het anders, even als aan de grond genageld bij deze aanblik, net als ik trouwens, maar hij herstelde eerder dan ik en zijn reactie, ad rem als altijd, mocht er zijn: “Zijn die plaatsen naast u vrij, mevrouw!?”

Mireille giechelde koket en keek eerst naar links, toen naar rechts: “Zo te zien wel, meneer!”

Alsof we aan een touwtje zaten, zetten we ons gelijktijdig in beweging en toen Martin naar rechts uitweek, koos ik gehoorzaam de andere kant.

Daar zaten we dan, allebei aan één kant van de verleidingen des vlezes, en ik zat me nog af te vragen wat er nu moest gebeuren, toen Martin het heft al in handen had genomen. Ach ja, hij was altijd heel wat doortastender geweest dan ik en hoe kon hij dit anders interpreteren dan als een uitnodiging om aan de slag te gaan? “Mireille toch”, fleemde hij, terwijl hij haar handen streelde, “je bent toch niet bang dat ze zullen vállen?”

Mireille kirde en mij sprongen de knopen zowat van de broek toen ze gedwee haar handen liet zakken. De blote borsten van je vriendin uitgestald te zien voor de begerige ogen van een ánder geeft het begrip ‘geilheid' toch weer een heel andere dimensie, stelde ik slikkend van emotie vast en toen ik ze ook nog liefkozend gestreeld zag worden, moest ik met mijn hand in mijn kruis mijn pik te hulp schieten die zich woedend schokkend een weg naar boven baande.

Nog steeds de werkloze derde, keek ik bijna gehypnotiseerd toe hoe Martin haar tieten streelde, betastte en masseerde, daarbij dingen in haar oor fluisterend die mij totaal ontgingen, maar haar kennelijk wel bereikten, getuige haar knikjes en bevestigend gemurmel. Het laatste ‘OK' luidde een dramatische verandering in die ik pas doorhad toen ze haar benen onder haar kont uit had gewurmd en Martin me een beetje geërgerd had toegeroepen: “Help nou even mán, ze wil liggen!”

Ach zo, ze wilde liggen! En hoé, dat bleek al snel, want ze zwaaide haar benen omhoog en in mijn richting. Nu kreeg ik dan eindelijk ook wat te doen. Ik greep haar enkels en Mireille strekte zich uit over onze twee schoten. Met haar billen tussen ons in kreeg Martin zo haar bovenlijf en ik haar benen. Dat het Martin niet alleen meer om haar tieten te doen was, bleek al snel, want zodra ze in positie lag boog hij zich naar haar gezicht, zij sloeg haar armen om zijn nek en ze verdronken in een innige tongzoen. Goed, dan zou ik nu de onderkant eens voor mijn rekening nemen.

Eerst de rok. Uit dat ding! Een knoop en een rits, een kleinigheid. Ze hielp zelf mee, de geile donder, door eerst haar buik in te houden en daarna haar billen op te lichten. Martin was haar nog steeds aan het tongen, maar zijn ogen waren bij mijn handelingen. Ja, dat zou ik ook denken. Het heilige der heiligen, jongen, dát ga ik onthullen, niet jij, maar ik! Het bloed steeg naar mijn kop, mijn handen trilden en mijn lul…, die was al lang in alle staten. Ik schoof de rok langs haar benen. Het zwartkanten broekje verscheen. Mijn god, dit was verreweg het geilste wat ik ooit had beleefd, maar het áller-, allergeilste moest natuurlijk nog komen als ze eenmaal naakt zou zijn. Dan…, dan, ja dan…Het was iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, maar dat nu zéker zou gebeuren en…. ik wilde het, wilde zelf zien hoe hij haar zou nemen, hoe ze zou reageren als hij zijn pik in haar ramde. Hoe haar ogen in extase verdraaiden, maar nu vanuit een ander perspectief, hoe ze naar hem zou klauwen met haar lange nagels. De krampen die door haar heen trokken, de aanmoedigingen die ze hem zou toe schreeuwen. Dat alles, en nog veel meer, zou mijn deel worden, en ik was er klaar voor, helemaal klaar!

De rok ging uit, ik gooide hem ver van me af, de kamer in. Mijn schat, in alleen nog haar kanten broekje, lag te vibreren als de hel. Geen wonder, want ook Martin liet zijn handen bedrijvig over haar lijf gaan. Ze waren uitgekust en Mireille lag te kreunen en beven.

Nu het broekje uit. Het moment suprême. Keek Martin? Ja, hij keek! Wat zou hij verwachten? Een kale kut? Dan moest ik hem teleurstellen. Mireille was een natuurmens. Laat groeien wat groeit, was haar motto, al waren er beperkingen. Onder haar oksels bijvoorbeeld was geen haartje te vinden, maar op haar onderbuik…. Een plattegrond had je er soms voor nodig, en dan mócht ik er wel eens wat af halen, maar voor de rest? Ik mag dat wel, een volbehaarde kut. Ik vind zoiets vrouwelijker dan een kale doos. Als Martin daarop zou afknappen – maar wie knapt daar in 's hemelsnaam op af? -, dan was ik er altijd nog!

Dus plagerig dat broekie uit, langzaam-aan, dat de spanning stijgt. En daarna: ieder voor zich en God voor ons allen. Kijk je Martin?

Ja, hij keek.

Róllen was nu het devies. Je kunt een slipje uittrekken, maar rollen is veel enerverender: millimeter voor millimeter zo'n dingetje afrollen tussen duim en wijsvinger over twee heupen. Wat krijg je te zien: eerst buik, dan dieper buik, dan het eerste streepje schaamhaar, dan het volgende streepje. Als het een baan zou zijn, zou ik er meteen naar solliciteren: afroller, specifiek van damesslips, en dan doe ik het alleen voor de secundaire arbeidsvoorwaarden!

Daar ging ‘ie….

Twee millimeter, drie… Mireille hijgde als een bezetene. Die wist ook: vier ogen zijn nu alleen hierop gericht, op de laatste schaamte die oplost. Drie millimeter, en vier. Ik wachtte even, want nú kwam het. Huid alleen is niks, huid met sprietjes haar, dát is andere koek, dán weet je: wat hier onthuld wordt, blijft je je leven bij, een vrouwenkut die je mag nemen……..

Nu komt het, nu!

Ik rolde het broekje af, nog niets…, een stukje verder… niets… Wat was dit godverdomme? Was ik het spoor bijster? Mogelijk, zó scherp zag ik het allemaal niet meer. Een ruk…, een kut…., káál!

“Zal ik het van je overnemen Koos?”, kwam Martins stem uit donkere spelonken.

Om een of andere onnaspeurlijke reden noemde hij me vroeger altijd Koos, hoewel ik zo helemaal niet heet. Ik ken in de verste verte niemand die Koos heet, maar ik liet het me graag aanleunen. Martin was tenslotte de man om wie alles draaide, vroeger op school, later in dienst, nog later in de dates die we hadden. En in zijn schaduw Koos te worden genoemd, zijn adjudant, verleende me een bepaalde status, glamour ook, waarvan ik menig graantje meepikte, tot….

Tot zijn verdwijning naar Australië, en tot nu……..

Hij droeg haar in zijn armen de kamer uit naar boven, naar de slaapkamer. Het broekje bungelde nog aan haar enkel, éven maar, maar toen viel het, vlak voordat ze kamer verlieten.

© Oldtimer

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “De sleutelbos

  1. WB
    15 januari 2008 at 14:05

    Mooi verhaal, Koos!

  2. 18 januari 2008 at 16:25

    Oldtimer vind ik altijd de moeite waard (goed om in gedachten te houden als Kanjer&#33. Meestal weet hij wel een aardige invalshoek te bedenken om ons geboeid aan het lezen te houden, en dat is nu niet anders. Dat hij ons in dit geval het plot zelf laat bedenken, is een aardige vondst, al voelde ik hem bij het afróllen van het broekje wel aankomen. Een dikke 2 sterren.

Geef een reactie