De tachograaf

Zoals iedere woensdagmiddag is Suzanne stipt op tijd en zoals altijd is ze een tikje zenuwachtig en verlegen. Nou ja, begrijpelijk, want ze komt mijn vent neuken en dat doet toch altijd wat ongemakkelijk aan, ook al doe ik er luchtig over.

Ik hou zielsveel van haar en heb het er allemaal graag voor over, want het vrolijke, goedlachse meisje dat net als ik zo volop van het leven kon genieten is in de loop der jaren geworden tot een zure, verbitterde, seksueel gefrustreerde vrouw dankzij die bullebak van een vent met wie ze twee jaar geleden zo nodig moest trouwen. Verblind door zijn rijkdom, macht en aanzien had ze alle waarschuwingen in de wind geslagen en nu was ze door allerlei juridische contracten met handen en voeten aan hem gebonden. Ze kon dan in een Mercedes rijden en de duurste kleren dragen, maar ze was diep-, diep ongelukkig, want Gerard – spreek uit Geráár – bleek zo impotent te zijn als een touw: niet hard te krijgen.

Ongelooflijk, maar waar: meneer de president-commissaris, telg uit een streng christelijk gezin, had geweigerd met haar het bed te delen voordat ze in het huwelijk waren getreden. Het laatste was gebeurd, maar voltrokken was het huwelijk nooit….
“Kind, laat je toch door een ander neuken!”, was mijn eerste raad geweest, nadat ze me een halfjaar geleden in tranen haar geheim had verteld. Suzanne was (en is) namelijk best een knappe meid en ik was ervan overtuigd dat ze maar met haar vingers hoefde te knippen en de bronstige kerels zouden in bosjes op haar afstormen.

Maar zo makkelijk was dat niet, legde ze uit. Gerard mocht dan in bed niets presteren, hij was zó jaloers dat hij ook daarvoor een contract had laten opstellen. Ze zou volkomen geruïneerd zijn als hij erachter kwam. En denk maar niet dat hij er niét achter komt, snotterde ze: ik word dag en nacht in de gaten gehouden! Het moest niet al te gek worden!
“Hoezo dag en nacht in de gaten gehouden?”, vroeg ik een beetje cynisch. “Je bent nou toch hiér, in mijn huis? Wie kan je dan in de gaten houden?”
Ze wees op haar gouden halsband: “Hier, dat is mijn detective!”
Ik keek haar ongelovig aan. “Wat bedoel je?”
“Kijk dan!” Ze draaide de band om en wees op een slotje. “Zie je dat? Hij heeft de sleutel, ik kan hem niet afdoen!”
Ik zag het.
“Er zit een zendertje in”, ging ze verder. “Die legt in een straal van tien kilometer alles vast waar ik ga en sta. Thuis heeft hij een takkigraaf waarop dat allemaal wordt vastgelegd, en reken maar dat hij die controleert!”
Wat kregen we nou: Big Brother?
“En als je buiten die tien kilometer komt?”, vroeg ik. “Wat dan?'
“Dat mag ik niet”, antwoordde ze.
Ik kon niet geloven wat ik hoorde.
“Maar je gaat toch wel eens naar je familie?”, opperde ik. “En die wonen allemaal verder weg!”
“Ja”, knikte ze: “maar dan wórd ik gereden, door Diever, de chauffeur!”

Het was het meest waanzinnige verhaal dat ik ooit gehoord had en ik had grote moeite het te geloven.
“En nu dan?”, herhaalde ik mijn woorden van eerder. “Je zit in mijn huis. Hij kan toch hopelijk niet horen en zien wat hier gebeurt?”
Daar moest ze even om lachen, waarschijnlijk het eerste lachje van de dag.
“Nee, dat kan hij niet… Jij staat op de witte lijst, omdat je mijn enige vriendin bent…”
“Nou, dan kom je toch hier lekker neuken!”, dacht ik de oplossing te hebben gevonden. “Geen punt hoor, je mag mijn huis gebruiken!”
Maar Suzanne schudde mistroostig haar hoofd. “Kan niet…”
“Wat nou weer?”, vroeg ik wanhopig. “Heb je soms ook nog een kuisheidsgordel aan?”
“Nee, dat is ouderwets”, wees ze me terecht. “Maar wel twee sensortjes…. kijk…”
Ze stond op, knoopte haar rok los en trok haar slipje naar beneden.
“Zie je dat?”
“Nee…”, zei ik en ik zat er met mijn neus bovenop. “Ik zie niks!”
“Ze zijn ook heel klein”, gaf Suzanne toe. “Maar kijk…”
Heel voorzichtig trok ze een van haar buitenste schaamlippen naar buiten.
“Zie je dat?”

Nu zag ik het: een minuscuul stipje, minder dan een speldenknop.
“Aan de andere kant zit er ook één”, zuchtte ze. “En als daar iets tussen komt…”
Ik snapte het.
“Dus je kunt ook niet masturberen?”, vroeg ik. “Een vinger heeft hetzelfde effect?”
“Een vinger, een dildo, álles”, bevestigde ze. “Dat kan hij allemaal uitlezen op de takkigraaf!”
“En je kont?”, vroeg ik ten einde raad. “Heeft hij daar ook aan gedacht?”
En jawel hoor: ze draaide zich om en toonde haar reet. Nu ik wist waar ik op moest letten, was het geen punt meer. Op eigen initiatief keerde ze ook haar wangen binnenstebuiten. Inderdaad, alle gaten waren afgedekt.

Nu wist ik het ook niet meer, moest ik spijtig genoeg erkennen, want zoals ze daar stond had ik zó wel op haar aan willen vliegen, net zoals vroeger, toen nog op school! Wat hádden we met z'n tweeën een lol gehad. Die piereneukertjes die ons deden, dat was helemaal niks vergeleken bij wat we met elkaar uithaalden! Maar nu kon ik haar niet eens beffen!

Ik mocht het uiteraard tegen niemand vertellen, maar natuurlijk deed ik het toch, 's avonds in bed bij Marco.
“Wat takkigraaf?”, vroeg hij, “waar heb je het over?”
Ik legde het nog eens uit.
“Tachograaf”, lachte hij, “je bedoelt een tachograaf!”
“Weet ik veel”, zei ik korzelig. “In ieder geval wordt alles erop vastgelegd wat ze doet…”
“Bij vrachtwagens is dat zo ja”, peinsde Marco. “Maar van déze toepassing heb ik nooit gehoord. Lijkt me uitgesloten. Maar ach, wat doet het ertoe? Je wilt van ons huis toch geen bordeel maken zeker?”
“Nee, natuurlijk niet…”
Hij had zich al omgedraaid en ik staarde tegen zijn blote rug.
“Ik vind het zo zielig voor haar”, sputterde ik nog zachtjes, maar hij reageerde niet meer.

De andere dag kwam hij er tot mijn verbazing zelf op terug.
“Ik heb het eens nagevraagd bij Ned”, zei hij: “Weet je wel, Ned?”
O ja, Ned, die was vrachtwagenchauffeur.
“En?”, vroeg ik gretig.
Marco trok een bedenkelijk gezicht.
“Het is nogal ingewikkeld…”
“Maar kán het?', interrumpeerde ik. “Kán het, of is het onzin!?”
“Het zoú kunnen”, zei hij bedachtzaam. “Maar jezus, dát heeft geld gekost…”
“Gerard heeft geld zát!”, wierp ik tegen. “Dat weet je!”
“Nou dan nog…” Hij haalde zijn schouders op. “Wat moet je met die wetenschap?”
“Is er iets tegen te doen?”, viel ik ongeduldig uit. “Dáár gaat het om: is het te omzeilen?”
Hij keek me spottend aan. “Hoezo omzeilen?”
Ik werd bijna woest van zijn onverschilligheid.
“Zodat ze een keer kan neuken, klootzak!”, beet ik hem toe. “Weet je wel: neuken!?”
De tranen sprongen ervan in mijn ogen.
“Hoe zou jij het vinden als je jaren niet kon neuken hè!?”
“Rustig kindje, rustig!” Hij leek ook wat geïrriteerd. “Ik gun haar d'r neukpleziertje wel, maar het is bijna niet te doen…”
“Bijna!? Dus het kan wel?”

Daarna legde Marco het uit. Een tachograaf is een schijfje dat vierentwintig uur lang de bewegingen van een vrachtwagen registreert, en niet alleen de bewegingen, maar ook de rustpauzes, enz. Tot bijna op de meter nauwkeurig is daarop af te lezen wat een vrachtwagen die tijd heeft gedaan, hoe lang er is gerust en wáár, waar is gereden, in de file is gestaan, enz. Gerard had dat systeem blijkbaar laten uitwerken voor zijn vrouw. Ze was een vrachtwagen geworden! Maar, had Ned Marco uitgelegd: dat systeem is allesbehalve waterdicht. Er wordt op grote schaal mee gefraudeerd. Schijven worden onderling uitgewisseld, één vrachtwagenchauffeur rijdt op twee schijven, zijn zogenaamde bijrijder is er alleen op papier, schijven worden gekraakt of eenvoudigweg weggegooid. Zo lang mogelijk rijden is het devies en dus doén ze dat ook, tachograaf of niet.

Hoe lang waren die twee nou getrouwd? Twee jaar? Dan had die gek wel 700 schijven . Was het boud te veronderstellen dat hij elke schijf één keer bekeek en er dan nooit meer naar omkeek? Nee, dat was logisch. Wat deed hij dan met al die andere schijven? Weggooien, vernietigen, of ergens opbergen? Dát moest ik eerst maar eens aan Suzanne vragen, voordat hij er verder op inging.

Suzanne had de andere dag het antwoord al paraat, door de telefoon: al die schijven liggen hier gewoon op een spindel! Hierop kon Marco voortborduren, zij het met duidelijke tegenzin.
“Ze moet gewoon de schijven verwisselen”, zuchtte hij: “liefst van een precies een jaar eerder. Dus: het is vandaag 10 juli 2006, dan pakt ze de schijf van 10 juli 2005. Weet hij veel wat ze toen heeft gedaan, maar het moet wel kloppen. Ze moet dus min of meer hetzelfde doen wat ze op 10 juli 2005 deed, anders valt het op. Het gaat vooral om de woensdagmiddag, wanneer ze altijd bij jou is. Snappie?”
Niet helemaal, moest ik eerlijk zeggen, maar dat het op deze manier moeilijk zou worden haar met een ander in bed te krijgen, was wel duidelijk.
“Tenzij jij haar neukt natuurlijk”, zei ik na diep nadenken.
“Pardon?” Marco viel bijna van zijn stoel.
“Ja jij”, zei ik vinnig. “Jij kunt die schijven toch lezen? Dan kun je ook een woensdagmiddag kiezen dat het je uitkomt!”

God, wat was hij verbluft! Kindje kindje toch, een aaitje hier en daar, en daarna was het neuken geblazen van de hoogste toren. Maar hij liet het me niet vergeten: weet je het zeker? Ja, ik weet het zeker! Een week later al gebeurde het en het was goed bevallen, liet Marco me 's avonds weten: niet dat hij romantically involved was, verre van dat, maar het had haar goed gedaan, dat had hij wel gemerkt. Hij moest me gelijk geven: wat een zak van een vent!

Dat van die schijven was volgens hem ook goed gegaan. Nog even een reactie morgen afwachten, maar was die positief, dan kon het eigenlijk iedere woensdag wel.
“Wat? Iedere week?”, vroeg ik onnozel, want zó was het nu ook weer niet bedoeld.
Maar hij vertelde het onder het neuken, en dan ben je wat meegaander dan anders. Dus kwam er nog een keer, en nog een, en nog een keer… Dát had ik allemaal voor haar over, want ik hield van haar.

Tot de schellen, te laat, van mijn ogen vielen. Het was woensdag 20 december 2006. Weer zo'n dag waarop Marco zich om Suzanne ‘bekommerde'. Ik was kerstinkopen aan het doen en liep daar stomtoevallig Ned tegen het lijf, de vrachtwagenchauffeur die Marco zulke nuttige tips had gegeven. We kenden elkaar maar vaag, maar goed genoeg om een praatje aan te knopen.
“Gôh, dat is ook eeuwen geleden dat ik van jullie gehoord heb!”, babbelde hij vrolijk.
“Nou, eeuwen”, lachte ik vergoelijkend. “Wel lang, ja, dat is waar, maar Marco heeft je toch een paar maanden geleden nog gebeld?”
“Mij gebeld? Marco?” Ik zag hem peinzen. “Niet dat ik weet.., waarover dan?”
“Over tachografen…”, smeekte ik zacht. “Hij belde je over tachografen, hoe die dingen werken?”
“Tachografen?' Ned keek me stomverbaasd aan. “Wat moet iemand als Marco dáár nou van weten?”
De grond zakte onder mijn voeten weg. Please!? Zég me dat je je dat telefoongesprek herinnert! Please???
“Het is zeker al twee jaar geleden dat ik Marco gesproken heb”, haalde hij vakkundig de fundamenten onder mijn bestaan weg: “Ja, zeker wel!”

© Evelien

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “De tachograaf

  1. 11 januari 2007 at 21:09

    Beetje gekunsteld vind ik en een nogal voorspelbaar eind. Is dit de Evelien van Vrijdag?

  2. 19 januari 2007 at 20:57

    leuk, vlot lopend verhaal.

  3. 19 januari 2007 at 22:08

    Goed geschreven en dank voor de uitleg!

Geef een reactie