De trekeend

Vanmiddag zag ik haar na jaren weer: Tilly, een klasgenote van eertijds. Ze was veranderd, véél veranderd, en helaas niet ten goede. Dik was ze geworden. Met zonnebril op, spijkerbroek aan, lange, onverzorgde haren en een ontevreden trek op haar gezicht duwde ze een kinderwagen voort. Toch herkende ik haar meteen. Ze strompelde me moedeloos voorbij en ik kreeg bijna medelijden met haar, maar gelukkig herkende ze mij niet, want ik zou niet weten wat ik haar te zeggen had.

Bijna op de kop af 15 jaar geleden was het, ook middenin de zomer, een wárme zomer toen. Ik zat in de vierde van het gym, 16 jaar oud. De schoolvakantie was volop gaande en ik slenterde doelloos met Robert door de stad. Bien etonné de se trouver ensemble, want Robert was niet bepaald een vriendje van me. Het feit dat hij en ik zo ongeveer de enigen waren die op dat moment niet in het buitenland op vakantie waren had ons noodgedwongen samengebracht, zou je kunnen zeggen. Het verschil tussen hem en mij was overigens dat hij al terúg was van vakantie en dat een vakantie bij ons thuis er eenvoudigweg niet in zat. Rijke ouders had hij en als zodanig was hij niet voorbestemd mijn vriend te zijn, want er was een duidelijke tweedeling op dat gym: degenen mét en degenen zónder geld. Maar voor deze ene keer was dat verschil bij gebrek aan beter van zijn kant opgeheven. Waarbij zij aangetekend dat ik in die tijd wél opkeek tegen het kringetje waarin hij op school verkeerde, omdat zich daarbij altijd de mooiste meiden aansloten. Een kliek was het, waar wij, gewone stervelingen met afgunst naar keken.

Die meiden, hij sprak er met een zeker dédain over, maar toen het onderwerp eenmaal was aangesneden liet ik niet meer af, veel te nieuwsgierig naar wat die kapsonesgasten nou eigenlijk uitvraten met die mokkels die zich schijnbaar zo gemakkelijk lieten inpalmen door dat elitaire stelletje klootzakken. Ach, we neuken ze zo'n beetje, geeuwde hij verveeld: je kent dat wel, ze zijn zo hitsig als de tering en trekken d'r broek al uit als je naar ze kijkt. Nee, dat kende ik dus niét, maar zoiets kon ik niet laten merken. Dus deed ik verveeld zo'n beetje mee, van o ja, dat soort. Maar ondertussen brándde ik van nieuwsgierigheid. Tilly bijvoorbeeld, de beauty queen van de school, met haar nuffig omhoog gestoken neusje ( maar o god, wat een tétters en bénen!), daar kon ik me moeilijk van voorstellen dat ze zich ergens tegen een muurtje liet afgrazen door de boys, zoals hij het uitdrukte.

Hoe kom je nou op dié slet?, vroeg hij naar het leek oprecht verbaasd. Tja, omdat het toevallig de meest ongenaakbare meid van de klas leek te zijn. Hij moest er hartelijk om lachen, maar….. ik had toch een punt. Want Tilly was inderdaad een hele bijzondere. Hij wist eigenlijk niet of hij dat zomaar aan me kon vertellen. Ik hield me groot, nou dan niet, zó belangrijk was het nou ook weer niet, die geile drenskutten, nietwaar? Hij deed of hij diep nadacht. Het is een trekeend, zei hij toen. Ik dacht dat ik hem niet goed verstond. Een wat? Hij zuchtte over zoveel onbenul. Gek op pikken, lichtte hij minzaam toe, maar om af te trekken, niet om te neuken, neuken vindt ze vies. Hij lachte: maar die kwakjes op haar blote lijf, dat vindt ze niet vies! O ja, op haar blote lijf?, vroeg ik toonloos, terwijl er hele fata morgana's aan me voorbij trokken. Ja, hij grinnikte, dan zit ze op haar hurken en moet je op je hurken voor haar gaan zitten en begint ze aan je te snokken tot je komt; in het begin vaak gedaan, maar het gaat vervelen…. Kon ik me absoluut niéts bij voorstellen! Hij wauwelde wat over Jetty, dát was pas een slet, deed het met iedereen en waar iedereen bij was, maar ik kon mijn gedachten niet meer verzetten en bracht voorzichtig Tilly weer ter sprake.

We waren inmiddels bij het havenhoofd aangekomen en gingen op het stenen muurtje zitten. Je hebt zeker nog nooit geneukt, concludeerde hij, dat je zo geobsedeerd bent door dat precopulabele gedoe? Ja, als gymnasiasten hadden we onze woordkeuze wel in huis! Het had geen zin het te ontkennen, daarvoor was hij veel te geslepen. Hm, ja in dat geval kon hij zich wel voorstellen dat ik het beeld van een naakt gehurkte Tilly die de levenssappen uit me trok onweerstaanbaar vond. Het punt was natuurlijk dat hij enige balloterende arbeid moest verrichten, want ik zag me nog niet op Tilly afstappen met het verzoek even de trekhouding aan te nemen. Wat heb je ervoor over?, vroeg hij sluw. Wat nu, moest er geld op tafel komen? Nee, verduidelijkte hij, het ging niet om geld. Maar had ik niet een kaartje voor de Rolling Stones die over twee weken in de Kuip zouden optreden?? Ja, en daar had ik geweldig veel moeite voor moeten doen! Tja, hij haalde zijn schouders op. Ik moest natuurlijk wel bedenken dat ik, eenmaal geïntroduceerd zijnde bij die stoot van een meid, voortaan vaker bij haar langs zou kunnen om me van mijn 'spanningen' te laten ontdoen. Dat deed 't hem. Met bloedend hart beloofde ik hem mijn kaartje te zullen afstaan ná het eerste rendez vous.

Robert had er nu zelf ook alle belang bij de zaak zo snel mogelijk te regelen en nog dezelfde avond kreeg ik een telefoontje van hem dat het geregeld was. De enige voorwaarde die Tilly had gesteld was dat hij, Robert, ook aanwezig zou zijn. Morgenmiddag om twee uur met de fiets bij de rotonde, sloot hij af, want we moeten een eindje weg.

Een eindje van de bewoonde wereld vandaan, bedoelde hij. Er was geen geschikte accommodatie voorhanden en daarom moesten we naar de zandafgraving een kilometer of tien verderop, een totaal verlaten plek, en dusdoende zeer geschikt voor ons doel. De ontmoeting met Tilly was niet al te bemoedigend. Ze stond volop met Robert te kletsen toen ik eraan kwam en er kon nauwelijks een knikje af toen ik me bij hen voegde. Ze zag er betoverend uit in een dun zomerjurkje, met een brede leren riem om haar heupen, dat wel.

Die fietstocht, ik zal het nooit vergeten. Robert en Tilly reden naast elkaar voorop en ik als letterlijk het derde wiel aan de wagen achter hen, volkomen genegeerd. Het enige wat me overeind hield was de nu overigens wel erg irreëel aandoende gedachte dat die toverfee voor me zich straks in haar volle glorie zou laten bewonderen. Op de bagagedrager van Tilly lag een opgerolde handdoek en daar concentreerde ik me voorlopig maar op….

Op de plek des heils aangekomen kon ik tot mijn opluchting meteen een positieve bijdrage leveren, want Tilly wilde eerst een 'saffie' en ik was de enige die in die behoefte kon voorzien. Het 'dank je' dat uit haar rood gestifte mondje vloeide toen ik een pakje sigaretten tevoorschijn toverde klonk hemels in mijn oren. De zon scheen vrolijk en ondanks de mistroostige omgeving zag het er ineens veel beter uit. Onder het roken van de sigaret werd ik waarachtig nog in de conversatie betrokken, die heel triviaal over een paar leraren handelde.

Nou, stapte Tilly na het uitdrukken van haar sigaret routineus over op de orde van de dag: dan eerst jij maar Robbie. Ze stond op en met het losmaken van haar riem begon het ongelooflijke avontuur. Ik hoefde voorlopig alleen maar te kijken, maar dat was al voldoende om een paard de hik te laten krijgen. Robert begon zich eveneens van zijn kleren te ontdoen, want het moest allemaal in volledige naaktheid gebeuren, maar het zal duidelijk zijn ik hem geen blik waardig keurde. Tilly had zich goed voorbereid, bleek, want het jurkje was het énige dat ze hoefde uit te trekken. Daaronder was ze zo bloot als maar zijn kan en ik staarde verrukt naar haar schitterende lichaam. Van enige schaamte was geen sprake en ze liep rustig een paar pasjes op en neer met dansende tietjes en schuddende billen terwijl Robert nog bezig was van alles en nog wat uit te trekken. Veel tieten in natura had ik nog niet gezien, maar déze waren in mijn beleving voor nu en altijd 'hors concours'. Stevige halvemaantjes met piepkleine rozerode tepeltjes, die ik voor mijn ogen zag verstijven toen Robert als laatste zijn onderbroek naar beneden trok. Het was het eerste teken van opwinding dat ik bij Tilly bespeurde. Ze likte eventjes haar lippen en zakte door haar knieën. Door alle consternatie had ik haar kutje nog niet goed in me kunnen opnemen, maar daarvoor bood ze nu alle gelegenheid door haar benen wijd te spreiden, zodat Robert eveneens gehurkt daartussen plaats kon nemen. Het kleine driehoekje schaamhaar leek te glinsteren en de buitenste schaamlipjes waren uiteengeweken zodat ik een glimp van haar roze binnenste kon opvangen, voordat ze aan haar handwerk begon. Een beeld dat nog steeds op mijn netvlies staat.

De stok van Robert was stijf, maar niet al te groot, stelde ik tot mijn genoegen vast. Op dit punt zou ik absoluut beter scoren! Tilly vouwde haar vingers om de schacht en begon hem zachtjes te masseren. Haar gezicht had een heel andere uitdrukking nu, een van diep geconcentreerde verrukking. En terwijl ze zachtjes aan zijn slurf begon te trekken kwamen nu ook onverbloemd geile woorden uit haar mond: lekker die lul, lieve jongen, ik voel hem kloppen, oei, hij wil zeker spuitjes doen? Zo was het. Al na vijf, zes keer snokken gaf Robert zich over en ik keek onthutst toe hoe hij haar krachtig begon onder te spuiten. Hm, was je er zo aan toe?, kirde Tilly ondertussen vrolijk: lekker hè, lekker hè!?

Na Roberts weinig imponerende vertoning stond ze op en liep naar haar fiets. Inderdaad, de handdoek was hiervoor bedoeld! Kleed jij je intussen maar uit Tom, riep ze over haar schouder. Robert keek me grinnikend aan, terwijl hij met zijn zakdoek zijn snikkel schoonmaakte. Eens kijken of jij het langer volhoudt, zei hij, met naar ik meende een toch wat verontschuldigende toon in zijn stem. Hij zou voor mij nooit meer dezelfde zijn!

Voor mijn lul hoefde ik me in ieder geval niet te schamen, die stond kaarsrecht tegen mijn buik en was zeker een centimeter of zeven, acht groter dan die van Robert. Tot mijn enorme voldoening ging dat detail ook aan Tilly niet voorbij, want terwijl ze terugkwam lopen, met haar handdoek tussen haar benen wrijvend, riep ze met échte bewondering in haar stem: jee, wat een knoert, zie je dat Robbie!? Maar Robert was afgebluft en deed er het zwijgen toe.

Hier maak je me écht geil mee Tom, ging Tilly enthousiast verder terwijl ze haar werkhouding weer aannam, kom eens gauw bij me met die grote jongen! Voor het eerst gleed een vrouwenhand over mijn verende penis en ik sloot mijn ogen en perste mijn lippen op elkaar om het niet uit te gillen van genot. Ze streelde mijn ballen en trippelde vrolijk met haar vingers de hele staaf langs voordat ze haar vingers kromde om hem als een vlaggenstok in haar hand te nemen. Ze begon zelf mee te hijgen toen ze serieus begon te trekken. Als je het nog even volhoudt kom ik zelf ook, steunde ze, dat zou je toch wel willen hè geile Tom, dat ik zelf ook klaarkom net als jij? Ik zette mijn handen schrap naast me en boorde vertwijfeld mijn vingers in de grond. Ja, ja, ja, kreunde Tilly, het kómt, het kómt, o god het komt…, en toen, fel en hartstochtelijk: spuit maar, spuit maar, maar niet in mijn gezicht……… Ik spoot als een losgeslagen brandslang, want ze liet me plotseling los en viel kermend achterover. Wat ik nu zag gebeuren, terwijl ik koortsachtig probeerde de vloed in goede banen te leiden, overtrof al het voorgaande. Tilly's lijf schokte en schudde onder een onbedaarlijk orgasme en lange jammergeluiden stegen op uit haar vertrokken gezicht. Ook zij zou voor mij nooit meer dezelfde zijn.

Het concert van de Rolling Stones heb ik dus gemist, maar wat ik ervoor terugkreeg woog er ruimschoots tegenop. De merkwaardige hobby van Tilly heb ik daarna nog vaak samen met haar mogen beoefenen en uiteindelijk werd ik zelfs goed genoeg bevonden om haar te neuken. Zij was mijn eerste, wat omgekeerd overigens niet gold, maar dat maakte niet uit. De laatste twee jaren op het gym zijn nog steeds kostbare herinneringen voor me. Daarna had ik haar nooit meer gezien, tot vandaag dus. Het deed me pijn haar zo te zien. Even overwoog ik tóch nog even achter haar aan te gaan, maar toen ik omkeek was ze de hoek al omgeslagen.

© Tom

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “De trekeend

  1. 30 augustus 2007 at 20:21

    Dit is een waanzinnig goed verhaal dat ik iedereen kan aanbevelen!

  2. 31 augustus 2007 at 22:31

    Weer zo'n meesterlijk werkje, waarvn het deze keer vergeven lijkt, maar je hoort mij niet klagen! En ook hier weer heb ik vergeefs gespeurd naar meer. Een afrekening met een gefrustreerde jeugdherinnering die er zijn mag, klasse, dus alle sterren!

  3. 7 september 2007 at 21:28

    Jammer dat de aanhalingstekens ontbreken. Verder een prima verhaal, goed opgebouwd en to the point. 2**

  4. 17 september 2007 at 19:53

    Meesterlijk beschreven jeugdtrauma (?)

  5. 9 augustus 2011 at 03:55

    Prachtig geschreven verhaal en bij tijd en wijle heel spitsvondig. Wat mij betreft terecht een Snoepje.

Geef een reactie