De troost had zachtblauwe ogen

Verhaal van het jaar 2012 

Ongeveer een maand geleden heb ik mijzelf alleen op de wereld achter gelaten. Het verschil van negen jaar was te groot, had ik mij door mijn verstand laten vertellen. Hij te jong of ik te oud; ik heb het uit gemaakt in elk geval.

Het verloren voelen deed zich daarna voor op duizenden ogenblikken van de dag. De manier waarop het alleen zijn binnen in me ging schrijnen en schuren maakte me razend. Niets van wat ik dacht of voelde kon het zomerse daglicht verdragen. Ik leefde me stug de dagen door met de gordijnen dicht en deed alles om de tijd vooruit te duwen. Als een nachtelijk spook sloop ik rond in mijn leven. Op de kilste momenten kwam de liefde mij genadeloos vertellen dat zij had bestaan.

Op een zaterdagavond had mijn lichaam er opeens genoeg van en het wilde ervan weg. Weg uit die treurige grauwigheid en ik zei ja tegen vriendinnen om samen het leven op te zoeken. Het was een vorm van ontdooien in het midden van de hete zomer. Niet de zon maar het nachtleven zou me verwarmen.

In de uitgaansgelegenheid verspreidden de vriendinnen zich even dartel en snel als luchtbellen in een bubbelbad. Ik keek rond, zocht naar niemand terwijl ik mijzelf betrapte op een onrustig zoeken. Omdat ik mijzelf in de weg zat, wreef ik alsmaar met mijn handpalm langs mijn hals. Alsof de warme huid steun bood. Terwijl ik nog volledig onwetend was van jouw bestaan moet dat gebaar je aandacht hebben getrokken, begreep ik later. Even verderop in de tijd, die ene tel, dat overbelichte moment waarop terug niet meer bestaat en van vooruit geen enkele voorstelling te vormen is, op die tel klonk ik vast aan de vriendelijke blik van een paar zachtblauwe ogen. Toen lachte je naar mij, liep op me af en kort daarna je vraag. Of ik wilde dansen?

Net nu ik ervoor koos om hem stukje bij beetje uit mijn systeem te laten treden, steeg er uit jouw hals een geur op die door mijn maagwand sneed. De ruimte bevatte opeens te weinig zuurstof om normaal te kunnen functioneren. Ik hapte naar lucht, schudde de herinnering aan dat andere mannenlichaam van me af en volgde je in je danspassen. Dat eiste concentratie want de verhoudingen van je lijf, je ritme, de grootte van je hand waarin de mijne lag, alles was anders voor me. En opwindend, wat ik nooit had verwacht. Mijn aandacht gleed af naar mijn bekken. En het jouwe, daar amper tien centimeter vandaan. Ik waagde het erop en duwde me lichtjes naar je toe. Je respons bestond uit een gezwollen pik die je mij liet voelen terwijl je de holte van mijn onderrug licht naar je toe trok. Ik keek naar je op en zag een softfocus in je ogen. Je kon zomaar om van te houden zijn, dacht ik. Toen had ik gemakkelijk nog weg gekund en tegelijkertijd wist ik dat ik het nooit zou hebben gedaan.

Mijn vrouwelijkheid was het wapen dat alle ingrediënten bezat om je op te vrijen en je uiteindelijk te laten capituleren. Oplettend ingezet zodat ik net niet over het randje ging. Luchtig genoeg om er jouw lust mee op te kloppen en voldoende krachtig om je in mijn greep te houden. De geilheid viel zichtbaar over je heen en je liet je er door verslinden.
“Ik vind je mooi,” zei je.
Het verlangen werd je bijna te groot; ik wachtte op jouw: bij jou of bij mij?
Je was al vergeven aan een ander en dat had de keuze snel bepaald. Ik nam je mee.

Voor mij was het nog een spel als hinkelen op de vakken van een hinkelbaan. Ik bewoog behendig, ongrijpbaar, van het ene been op het andere. Soms zwevend boven het asfalt. Daarna landen op twee voeten om vervolgens volledig onverwacht met een felle zwier om mijn as te draaien en de andere kant op te gaan. Zo voelde dat dus dacht ik, een man oppikken louter voor je genot.

Fietsend naar de straat waar mijn woning zich bevindt piekerde ik over wie het eerste de smalle trap op moest naar mijn appartement. Voorop lopend zou ik me te kwetsbaar voelen maar jij voor me uit vond ik niet gastvrij, in een voor jou onbekende omgeving. Het lot besliste toen ik me bedacht dat ik toch degene was in het krappe portaaltje mijn voordeur van het slot moest doen. Omhoog stommelend voelde ik je ogen in mijn kont prikken.

Aan drankjes of andere intro’s had ik geen behoefte. Jij blijkbaar ook niet. Nadat je de jas van mijn schouders liet glijden schoof je met je hand over mijn borstbeen mijn bh in. Je tilde een borst uit haar verpakking, aaide en boog je voorover naar de tepel. Een kind of man vanuit een primitieve behoefte met zijn lippen zien reiken naar een vrouwentepel is een gebaar dat me ontroert en week maakt. Je zoog aan de roze tepel. Ik streelde je blonde haar, tilde je kin op en we zoenden. Van mijn breekbaarheid had jij waarschijnlijk nog de minste notie.

Toen je om je heen ging kijken wist ik dat je de slaapkamer zocht.
“Wil je liggen?” vroeg ik. Als antwoord trok je mijn onderlichaam naar je toe zodat ik weer je harde geslacht tegen me aan voelde.
“Ik wil je neuken,” zei je dicht bij mijn oor en ik was opgelucht door de harde taal.

Op het smalle tweepersoonsbed heb je me van mijn kleren ontdaan. Behoedzaam en zorgvuldig streelde en kustte je verkennend mijn huid. Af en toe zweefde je gezicht voor mijn ogen en dan streek ik een blonde lok weg. Als ik mijn ogen sloot dan had je die ander nog kunnen zijn. Het waren de details bij wat we deden die de herinnering weer pijnlijk naar de voorgrond bracht. Ik stond het mijzelf niet langer toe en drukte het weg tot er nog slechts een vaag, grofkorrelig plaatje van over was. Ik zag jou alsof ik door een geëtste ruit keek. Langzaam werd me de schoonheid duidelijk. Die van jouw lichaam en die van het moment.

Een overweldigende ontroering drukte tegen mijn ogen. Los van alle oriëntatie en aangestuurd door niets anders dan verlangen voelde ik mijn lichaam een eigen richting op gaan. Ik hield mijn ogen gesloten om ze nooit meer te hoeven openen. Niets leek mij meer de moeite waard dan deze behaaglijke bijna-duisternis. Alle licht leek volkomen overbodig en overdadig. Zo totaal anders dan in de dagen ervoor, toen de schemer mij juist van alle leven had onttrokken. Dit vacuüm, en geen minuut verder in de tijd, kon ik aan met jou. Toen kon ik alleen nog maar voelen en dat was juist de grote ontdekking, dat het kon, dat ik mijzelf dit toestand dit met jou te voelen.

Daar was opeens dat onverklaarbare gevoel dat ik iedere minuut van deze nacht samen met deze mens volop moest benutten. Alsof anders een wezenlijk deel van mijzelf anders voor altijd ongeleefd zou blijven. Ik werd je hoge ademhaling gewaar, je vochtige ogen met de stalende irissen, het speeksel dat weg geslikt moest worden en mijn eigen gesmoorde snik bij de eerste intieme aanraking na maanden. Met iedere stoot dreef je jezelf dieper in mijn jammerende, eisende kut die voorbestemd was om jou met haar warmte te omsluiten, te trekken en te zuigen. De penetratie, onze versmelting werd het begin van mijn heling.

Het schemerde nog toen ik mijn ogen open sloeg. Jouw dijbeen voelde zwaar en plakkerig op het mijne. Het jeukte, ik moest me even krabben en wat gaan verliggen. Met mijn hoofd opzij naar je toe gekeerd heb ik je gezicht in me opgenomen. Zo lief, zacht, jongensachtig en toch volop man. Mijn buik werd er warm van en tussen mijn benen werd ik vloeibaar, terwijl ik zo naar je keek. Je bewoog in je slaap. Ik huilde onhoorbaar toen de rug van je hand per ongeluk langs mijn wang streek. Laat hem nooit zeggen dat het van geen enkele betekenis was, dacht ik. Alles liever dan zonder zoete herinnering.

Zwaaiend fietsten we elkaar van verre tegemoet. Het was een paar weken na onze eerste ontmoeting omdat jouw buitenlandstage ons in de weg had gezeten. Naarmate je langer bij me vandaan was ben ik intenser van je gaan dromen en fantaseren. Ik had mezelf erop betrapt dagelijks uit te kijken naar jouw tekenen van leven. En dat allemaal bij een one-night-stand? Ik grinnikte erom.

Zonlicht deed je blonde haar oplichten als een aureool om je hoofd. Je ogen fonkelden van plezier. Mijn hart maakte een luchtsprongetje bij dat beeld. Ik voelde hoe een brede lach mijn gezicht deed open breken. We stopten dicht bij elkaar en stapten af. Een kusje.
“Ik heb . . .” je vreselijk gemist wilde ik zeggen.
“. . . hard gewerkt in de afgelopen weken,” was wat ik zei.
Toen ik met de rug van mijn hand langs je slapen streelde, vleidde je met gesloten ogen je wang tegen mijn hand.
“Mag ik je dit keer aan je kont de trap op duwen?” vroeg je zacht.
Ik dacht hij heeft me door, waar vecht ik nog tegen en gaf me glimlachend over.
“Jij wel.”

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  15 comments for “De troost had zachtblauwe ogen

  1. 24 december 2012 at 12:27

    Hoe een ‘therapeutisch’ bedoelde one-night-stand helpt bij het afsluiten van een hoofdstuk, en de belofte in zich houdt van een nieuwe roman. Mooie en subtiele verhandeling over: lust, verlangen en kwetsbaarheid. Knap staaltje schrijfkunst Carli.

  2. 24 december 2012 at 16:20

    Sterk verhaal. Verzorgd natuurlijk, maar ook heel intens. Mooi.

  3. 25 december 2012 at 23:08

    Dit is een gevoelig verhaal zonder echt sentimenteel te worden. Prachtig opgebouwd, heerlijke schrijfstijl, mooie zinswendingen en woordkeuzes. Alles gebeurt op eigen tempo, eigen ritme, een beetje loom en afwachtend, zoals dat hoort bij zo’n thema, de eerste keer weer naar buiten komen …
    Wat een gelukzak was je daar. Direct ‘touche’ hebben, je zou voor minder weer uit het donker stappen.

  4. 26 december 2012 at 11:41

    Weer een heerlijk verhaal Carli. Als een kadootje voor Kerst pakte ik het met groot plezier uit. Je bewijst keer op keer dat erotisch ook kan zonder in porno te vervallen.
    Compliment!

  5. 26 december 2012 at 20:07

    Wat een verrukkelijke geschiedenis, Carli. De ondraaglijke lichtheid van de lust. Het rijke, verbloemd geile, vrouwelijk zoeken, weten, vinden. Je neemt me mee naar haar ziel en zaligheid en roept in mij het verlangen wakker om te minnen. Dank!

  6. 28 december 2012 at 10:17

    Weer een parel van de hand van Carli.
    Haar schrijfstijl is zo prachtig en eigen. Ik gleed in mijn gedachten naar dingen uit mijn eigen leven omdat de woorden uit het verhaal dit bij me opriepen. Dat is de kracht van haar schrijven. De associaties die het brengt met je eigen leven en je eigen gevoel wanneer je het leest. Geweldig! Carli op haar best.

  7. 29 december 2012 at 15:58

    Dit is soort verhaal waar ik waarde aan hecht, het is meeslepend omdat je het gevoel krijgt deelgenoot gemaakt te worden van de gevoelens die hebben geleid tot het schrijven. Fantasie is goed en leuk, maar verhalen die tegen de achtergrond van werkelijke emoties worden neergezet blijven de lezer bij en leggen veel gewicht in de schaal bij de beoordeling. Dit is zo’n verhaal, het is meeslepend zonder dramatsich te zijn. Zonder overdreven effecten, zonder sentimentaliteit. Hier en daar zou een andere woordkeuze het lezen ten goede komen. Maar precies als bij zeer ervaren auteurs vergeef je het de schrijfster zonder meer. Een goed verhaal, de publikatie meer dan waard.
    Miel

  8. 31 december 2012 at 10:09

    Wanneer je uit je vertrouwde wereld bent gevallen en je moet de "tijd vooruit duwen", wat is troost dan ontzettend nodig. Dat seksuele wezens dat vermogen hebben, blijkt uit dit mooie verhaal. Het hoeft niet expliciet te zijn om sensualiteit uit te stralen.
    "Langzaam werd me de schoonheid duidelijk. Die van jouw lichaam en die van het moment."
    Klasse.

  9. 2 januari 2013 at 10:21

    Wat een prachtige vervlechting van snijdend en sensueel, Carli! Ik heb me moeiteloos laten meevoeren door waar jij me wilde hebben: prachtig, overtuigend en pakkend geschreven, mooi taalgebruik en eigenlijk gewoon álles mooi! Ik heb genoten!

  10. 2 januari 2013 at 23:34

    Ontroerend verhaal Carli. Ik vind de combinatie van treurigheid en erotiek altijd weer zo intrigerend. Hanette kreeg er twee maal ‘het verhaal van het jaar’ mee en het recente verhaal ‘Jongen’ past ook zo mooi in die lijn. Misschien heet een orgasme in sommige talen niet voor niets ‘le petit mort’.

  11. 5 januari 2013 at 17:10

    ‘Men’ beweert dat een kunstenaar veel pech, tegenslag en verdriet nodig heeft om ongekende prestaties te leveren. Carli, wat moet jij dan onzettend ongelukkig zijn Wat een genot om dit te mogen lezen!

  12. 17 januari 2013 at 09:26

    Ik vond dit briljant. Wat me nog het meeste trof, was de liefde en hunkering die er van uitging, niet alleen naar de eigen beleving, maar ook de manier waarop de "man" wordt neergezet. Met zoveel warmte en gevoel voor dat toch wel heel andere wezen. Ik hou van zulke vrouwen, manvriendelijk noem ik hen en ze mogen mij alles vragen. Alles.
    Prachtig.
    Groetjes,
    Malach

  13. 25 januari 2013 at 12:58

    Elf lezers gaven dit verhaal samen 26 sterren. Daarmee komt de ledenstem uit op 2,5 sterren.

  14. 2 juli 2013 at 05:39

    Dit was heerlijk om te lezen Carli. Je woordkeus is werkelijk anders en maakt het lezen tot een genot.
    Je hebt je drie sterren absoluut verdiend

  15. 28 november 2013 at 22:24

    Carli bewijst met haar woordkeus dat erotische verhalen ook heel mooi kunnen zijn. Zij laat de lezer de erotiek op een heel andere manier beleven.
    Je hebt de 3 sterren volledig verdiend!
    Romeo

Geef een reactie