De trouwreportage – deel 1

Fred Leenders had in zijn ruim vijfentwintigjarige carriere als fotograaf wel het een en ander meegemaakt. Hij was van veel markten thuis: reportages over bijzondere gebouwen in verre landen, studiofotografie voor modebladen, reisreportages en een enkele keer een trouwreportage. Dat laatste kostte hem eigenlijk te veel tijd en leverde te weinig op, vandaar dat hij het alleen deed op speciaal verzoek, meestal via een kennis of goede relatie. Hij had bruidjes en bruidegommen voor zijn lens gehad waarbij het grote moeite kostte er iets toonbaars van te maken: niet iedereen is gezegend met een begenadigd lichaam of knap gezicht en ook het mooiste pak of de duurste trouwjurk kunnen dat niet compenseren.

Er waren ook verleidelijke, adembenemende bruidjes bij geweest waarbij hij moeite had zijn opwinding te onderdrukken. En keer had hij een bruidje gehad dat geen slipje droeg, maar zichzelf er kennelijk niet of stiekem wel? van bewust was dat hij in tegenlicht overal dwars doorheen keek. Hij had een pose bedacht waarin zij wijdbeens achterover hing in de armen van de bruidegom, waarbij hij ervoor had gezorgd dat het licht tussen haar gespreide benen doorspeelde. Hij had haar gladgeschoren kutje kunnen zien, een zo te zien keurig bijgewerkt driehoekje schaamhaar en zelfs de schaamlipjes had hij kunnen waarnemen. Ook had hij haar voorover laten buigen, leunend tegen een boom, met haar prachtige kontje zo ver mogelijk omhoog en de benen licht gespreid. Veel verder had hij niet durven gaan. Hij was er bloedgeil van geworden, maar had niets laten merken: hij zou zijn reputatie als fotograaf meteen op zijn buik kunnen schrijven.

Het was toch al een opmerkelijk stel: de bruidegom leek veel jonger dan de bruid, maar dat kwam waarschijnlijk door zijn Hindoestaanse afkomst. De bruid was onmiskenbaar Nederlands, met rossig haar en een figuur waarmee ze moeiteloos fotomodel had kunnen worden. De bruidegom maakte een uitermate preutse indruk op hem, leek weinig hartstochtelijk en het had heel wat moeite gekost fotos te maken waarop ze beiden verliefd keken.

Toen hij enkele weken na de trouwdag het album inleverde en hij samen met het bruidspaar de fotos doornam, had hij de geilste fotos wijselijk maar niet aangeleverd voor het trouwalbum, hij moest zich al sterk vergissen als met name de bruidegom hem had niet in dank zou hebben afgenomen. Hij kwam er toen wel achter dat de bruid drommels goed in de gaten had dat haar intieme spelletje hem niet was ontgaan, al begreep hij niet wat ze daarmee voorhad: wilde ze de bruidegom opwinden, zichzelf, of was ze een beetje exhibitionistisch en had ze hem als buitenstaander die daar toch niets mee zou kunnen daarvoor gebruikt? Ze had tussen neus en lippen door gevraagd of dit alle fotos waren: hij had er toch wel meer gemaakt?

“Natuurlijk”, zei hij, “maar er zijn er altijd bij die achteraf niet goed belicht blijken of die tegenvallen, die laat ik eruit.”

Ze was er niet op doorgegaan, maar een paar maanden later was ze bij hem in de studio gekomen. Hij was haar naam al weer vergeten, ze stelde zich voor als Dyonne en zei dat ze zo enthousiast was over de fotos dat ze zich afvroeg of hij er niet nog wat meer had, die bij de eerste selectie waren afgevallen. Uiteraard wilden ze daarvoor betalen. Fred had gezegd dat dat niet de gewoonte was: hij maakte de selectie, ze moesten ervan uitgaan dat hij alleen de geschikte fotos had gekozen.

“Dat begrijp ik wel”, zei Dyonne, terwijl ze wat dichter naast Fred ging staan.

 Hij rook haar parfum en zag hoe verleidelijk ze er ook nu, zonder trouwjurk, uitzag. Haar laag uitgesneden shirt maakte onmiskenbaar duidelijk dat haar stevige borsten geen beha nodig hadden. Met haar strakke spijkerbroek duwde ze licht tegen zijn dijbeen, met haar linkerarm pakte ze hem bij zijn schouder.

 Ze keek hem recht in de ogen en zei: “He, Fred, dacht je dat ik het niet had gemerkt? Je hebt gezien dat ik geen slipje droeg, ik weet zeker dat je nog een paar hele mooie foto’s van mij hebt.”

Fred was een beetje overdonderd en moest even slikken. Hij begon ervan te stotteren.

“Eh, ja, nee, eh, weet Hoe heet je man, weet die ervan?”

Dyonne deed een stap terug en zei: “Nee. Het is allemaal n groot fiasco geworden, we zijn nog niet officieel gescheiden, maar het scheelt niet veel. We wonen al niet eens meer bij elkaar. Het was me wel opgevallen dat hij niet veel behoefte had een seks, maar zolang we niet getrouwd waren vond ik dat best. Hij mocht van zijn ouders geen seks voor het huwelijk, zijn familie was al helemaal niet blij dat hij met een Nederlands meisje wilde trouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij vooral om geld te doen was: hij komt uit een schatrijke familie, het is een schat van een jongen die geen vlieg kwaad doet, heel zachtaardig, ik dacht: daar kan ik wel mee leven. Maar het is n grote vergissing geweest. De huwelijksnacht was een drama. Hij moest de volgende morgen met het bewijs komen dat hij mij had ontmaagd. Nu wisten we dat van tevoren, ik had mijn maatregelen al getroffen. Ik was helemaal geen maagd, dat wist hij ook, maar dat kon hem niet schelen. Een van zijn zussen heeft me geholpen, die heeft verteld wat ik moest doen. Ze had mij een zakje met bloed gegeven dat ik op het laken moest smeren en dat moest ik dan laten liggen zodat zijn moeder later op de dag dat zou kunnen zien. Dat was maar goed ook, want in de huwelijksnacht bleek dat hij mij nooit had kunnen ontmaagden: hij was impotent. Of homo, dat weet ik nog steeds niet. Hij heeft mij gesmeekt bij hem te blijven en het aan niemand te vertellen, hij had gedacht dat het wel los zou lopen en dat ik het wel zou begrijpen. En als ik kinderen wilde, dat hij dan wel naar de dokter zou gaan, dat er vast wel een methode was om mij zwanger te krijgen. Op dit moment leiden we beiden een beetje ons eigen leven, maar we zijn nog wel bij elkaar, de schande zou te groot zijn. Misschien blijven we ook wel samen, maar het is allemaal toch heel anders dan ik me had voorgesteld.”

“En daarom wilde je nu die fotos zien?” vroeg Fred.

Dyonne bloosde. “Ik heb het altijd heel opwindend gevonden mannen te verleiden, maar alleen op afstand. Niet dat ze aan me zouden mogen zitten, of dat ik iets met hen zou willen. Misschien ben ik wel gewoon een ouderwetse exhibitioniste. Als ik denk aan onze trouwdag, denk ik alleen nog aan die fotos, hoe ik mijn benen voor je moest spreiden. Ik wist dat je niets kon zien, maar de gedachte dat ik van onderen helemaal bloot was maakte me helemaal wild.”

“Ik weet het”, zei Fred, “ik zag het aan je tepels. Ik heb heel wat fotos weg moeten laten omdat ze bijna door je jurk heen kwamen. Ik moet je iets bekennen, Dyonne”, zei hij. “Zal ik de computer opstarten, dan gaan we even kijken.”

Het kwam goed uit dat hij een eenmansbedrijfje had en geen personeel. De studio en zijn kantoor bevonden zich in een aparte ruimte achter zijn huis. Zijn vrouw kwam er wel eens binnenlopen, maar als ze zoals vandaag overdag aan het werk was kwam er zelden onverwacht bezoek. Bovendien moest men zich melden aan de deur.

“We kunnen ze in de studio bekijken, als je dat wil, op de beamer.”

“Dat is goed”, zei Dyonne, terwijl ze achter hem aanliep. “Maar wat wilde je bekennen?”

“Heb je wel eens van tegenlicht gehoord?” vroeg Fred.

“Dat zegt me niet veel,” zei ze, “wat bedoel je daarmee?”

“Nou, als je iemand met een vrije dunne of doorschijnende jurk aan zo neerzet dat het licht, van de zon bijvoorbeeld, van achteren komt, dan kijk je door de jurk heen.”

“O, nu begrijp ik het!” zei ze, “maar kon je zien dat ik geen slipje droeg?”

“Ik wist het eerst niet zeker. Veel bruiden dragen vleeskleurige slipjes of een soort pantys omdat het anders zo opvalt onder de jurk”

“Hoe zag je dan dat dat bij niet zo was?”

“Kijk zelf maar”, zei Fred, “toen je je benen uit elkaar deed zag ik iets wat je nooit zou zien als je een slipje droeg”.

De eerste foto was inmiddels levensgroot op de beamer verschenen, in de donkere studio. Dyonne zat pal naast Fred, hij hoorde hoe ze diep ademhaalde. De eerste fotos had hij snel doorgeklikt, dat waren de bekende, die had ze al gezien. Bij de eerste tegenlichtfoto zette hij het beeld stil. “Zie je wat ik bedoel?” vroeg hij.

Zo levensgroot en glashelder was de foto nog onthullender dan hij zich herinnerde. Het was bijna porno en hij voelde hoe Dyonne schrok. “Jezusmina!” stamelde ze, “ben ik dat?”

Hij klikte door naar de volgende, waar ze voorover gebogen stond. Het was duidelijk te zien dat de schaamlippen al flink waren opengebloeid. Dyonne liet zich tegen Fred aanvallen en sloeg haar armen om hem heen. Ze huilde.

“Ik was zo bloedgeil”, snikte ze, “toen we klaar waren met de fotos ben ik meteen naar het toilet gegaan, mijn benen waren aan de binnenkant helemaal nat, het zat bij mn knien, ik was als de dood dat iemand het zou zien, dat het op de grond zou komen, of dat mijn jurk nat werd.”

Fred had het inmiddels niet meer, vooral niet toen Dyonne haar hand op zijn kruis legde en voelde hoe hard zijn penis was.

“Dit windt jou ook op he?” zei ze. “Maar hier zal het toch bij moeten blijven, ik wil mijn man niet ontrouw zijn. Deze fotos mag je hier bewaren, ik hoef ze niet mee, dat is voor mij te gevaarlijk. Misschien kom ik nog wel een keer terug om ze weer te bekijken. Is dat goed?”

“Natuurlijk” zei Fred, die alweer iets tot bedaren was gekomen, “ik begrijp het. Ik kan het mij als fotograaf ook niet veroorloven, maar ik moet zeggen dat je het mij wel erg moeilijk hebt gemaakt.”

“Ik heb nog wel een ander verzoek”, zei Dyonne, “zou je nog een keer wat fotos van mij willen maken in de vrije natuur, gewoon voor mijzelf? Natuurlijk betaal ik daarvoor, ik heb nu toch geld genoeg. Het liefst op een warme dag, bij een meertje, of in een bos, waar verder niemand ons kan zien. Ik weet wel een plek.”

“Laat ik dat nou maar niet doen”, zei Fred, “ik heb het hier al moeilijk genoeg mee, ik wil niet nog eens in de verleiding komen.”

“Daar hoef je niet bang voor te zijn”, zei Dyonne, “ik ben er toch ook bij? Je lijkt me niet het type man dat een vrouw zal verkrachten of iets tegen haar wil zal doen, of vergis ik mij?”

“Nee”, zei Fred, “daar hoef je niet bang voor te zijn, maar ik ben zelf bang dat ik zo opgewonden raak dat ik de grenzen uit het oog verlies en je oneerbare voorstellen ga doen. Dat wil ik ook niet.”

“Daarvoor ben je bij voorbaat gexcuseerd”, zei Dyonne, “daar heb ik alle begrip voor, misschien zou ik me zelfs beledigd voelen als je t niet zou doen. Maar ik ken mezelf goed genoeg, ik zeg gewoon nee en dan is er niks aan de hand, ik weet zeker dat ik je kan vertrouwen. Als je tijd hebt kom ik je morgenmiddag halen en zorg dat je je apparatuur dan in orde hebt.”

Met die woorden liep ze de deur uit en Fred was te verbluft om nog iets tegen te werpen. Zijn opwinding was grotendeels gezakt, maar hij voelde hoe nat zijn broek was geworden van het voorvocht dat rijkelijk had gevloeid. Hoe zou dat morgen gaan en: moest hij dit wel doen? Kon hij haar vertrouwen?

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “De trouwreportage – deel 1

  1. 21 augustus 2008 at 21:56

    Een lekker, redelijk rechttoe rechtaan verhaal (niets mis mee&#33. Een enkel klein spelfoutje, maar verder helemaal in orde. Met genoegen gelezen…

  2. WB
    22 augustus 2008 at 13:15

    Het verhaal is ronduit slordig geschreven. Veel taal- en tikfouten, aanhalingstekens's ho maar en een afloop die je nauwelijks zo mag noemen. Niettemin weet de schrijver een zekere vochtige spanning op te roepen. Daarom, vanwege dat talent en als aanmoediging om verder te oefenen, 1,5 ster.

  3. 30 augustus 2008 at 19:59

    Tegenlicht, achterover in een (nette) trouwjurk en dan op een foto de kutlipjes uit elkaar zien staan? Ik vraag me af hoe dat technisch mogelijk is. Verder waren doorprikkende tepeltjes al al lang voor het digitale tijdperk geen probleem. Ik wil de schrijver aanraden zich eerst even te verdiepen in een onderwerp alvorens het in een verhaal te gebruiken.
    Enneh, een reportage van een paar uur kost algauw 600 euro. Niet slecht betaald voor een eenmansbedrijfje. Enneh, een fotograaf kijkt naar licht en positie. Hij gaat niet 'met zijn lenzen aan de slag' maar kijkt waar hij zijn model kan opstellen. De persoon Fred komt op mij niet over als een fotograaf. De rest van het verhaal kan me niet echt bekoren, sorry.

  4. 2 september 2008 at 14:59

    Deze meneer wandelt wel heel erg zijn pik achterna. Ik kan er alleen niet warm of koud van worden.

  5. 6 september 2008 at 22:05

    Uitermate onwaarschijnlijk verhaal. Een bruidegom die impotent blijkt te zijn, het tegenlicht dat niet alleen schaduwen maar ook openstaande kutjes blijkt te kunnen onthullen, een weinig professionele fotograaf die van een trouwreportage een erotisch gebeuren maakt voor eigen genot… Ik vind het allemaal erg stug en weinig smaakvol bovendien.
    Hoe meer je overdrijft, hoe minder herkenbaar een verhaal wordt. het kan mij in ieder geval niet bekoren.
    0,5*

Geef een reactie