De verhalen van K (1)

Vijf voor twaalf

Vijf voor twaalf. Het is net om de hoek, dat haal ik nog. De winkel is niet veel meer dan een lange pijp aan weerszijden volgestouwd met Kipling-spullen en bijpassende kleding voor het jonge grut. Achteraan een toog en daarnaast een uitsprong die je van op straat niet kan zien. Eerder klein, met tegen elke muur een kleedhokje. In het midden van de overblijvende vrije ruimte staat een stoel met de rug naar de winkel gekeerd. Waarschijnlijk voor wachtende moeders, maar in elk geval een beetje een gek zicht.

Jij staat halfweg en zet enkele rugzakken weer netjes in slagorde. Dan loopt je naar de deur en steekt er de sleutels al op. Sluitingstijd is sluitingstijd. Terwijl je terugloopt, monster ik je kleding. Een mens moet iets doen, terwijl hij wacht: een grijzig bruine blouse met een passend sjaaltje, losjes over je schouders hangend. Daaronder een lange doorknooprok in een kleur die ik alleen maar als aarde kan omschrijven. De onderste knopen zitten los en laten donkerbruine nylons zien.

Jij komt achter je toog. Ik haal het Kipling-uurwerk boven.
“Heb je hiervoor een nieuwe batterij?”
Je kijkt van het uurwerk naar mij. Even blijft je blik hangen in de mijne.
“Sorry, ik heb gisteren de laatste verkocht, ik verwacht een nieuwe levering.”
“Wanneer komt die?”
Weer die blik
“Maandag hebben ze me beloofd.”
“Dan heb je dus niet wat ik wil?”
“Nee, het spijt me,”
“Kan je zolang wachten?”
“Ik zal wel moeten, “ en kijk je op mijn beurt recht in de ogen.
Even dreig je ze weg te draaien, maar dan kijk je terug.
Je hebt het, ik voel het….

Ik draai me om, loop naar de deur, draai rustig de sleutel in het slot en keer op mijn stappen terug. Je staat nog altijd waar je stond, maar je blik is neergeslagen. Je kijkt weer op.
Ik kijk je doordringend aan. “Ik weet wat je wil en jij weet dat ik het weet…,” zeg ik zonder de minste zweem van emotie.
Je antwoordt zwijgend, maar er blinkt angst, verlangen en onzekerheid in je ogen.
“Ik laat je de keuze, je kan de deur losmaken, en dan ga ik zoals ik gekomen ben. Of je kan op die stoel gaan zitten.”
“Je kan blijven wie je bent, of je kan je leven veranderen. Als je voor de stoel kiest, is er geen weg terug. Je stapt een nieuwe wereld binnen, waar je gebieden zal verkennen, die je nog nooit verkend hebt. Door je eigen wil en angsten buiten te sluiten en je vertrouwen volledig in mijn handen te leggen. Je doet je wat ik je vraag, en je spreekt enkel als er je iets gevraagd wordt. Als je niet meer verder kan, zeg je stop en dan gaat deze wereld weer voorgoed voor je dicht en verdwijn ik als een dief in de nacht.”
Nog geen ogenblik heeft je blik me gelost.
“Aan jou de keuze…” en je ogen gaan weer neer. Even beroeren je vingers een blocnote op de toog. Nauwelijks hoorbaar zucht je en je verlaat je toog.

Vijf na twaalf

Maandag. Een week later. Vijf na twaalf.

“Goeiemiddag, met Kipling…”
Ik bel je. En zwijg.
“…Hallo? …Met Kipling?”
“Draag je een panty?”
Losweg. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Stilte van de overkant. Je herkent mijn stem.
….
Aarzelend. Betrapt.
“…je batterijen zijn binnen.”
“Dat was mijn vraag niet.”
“euh, ja dan, maar…”
“ Je trekt ze nu uit.”
Stilte..
“Hoor ik een ja?”

“..Goed …kom je dan je batt…”
“Als je iets wil vragen, vraag je eerst toestemming. Dat weet je toch.”
Even slikken.
“Je gaat naar Hunkemöller, je koopt er kousen en trekt die aan. En je neemt een plastic zakje van je winkel mee. Daarin stop je je ondergoed en je laat het achter in het pashokje. Je panty gooi je maar in de vuilbak.”
“Maar dat setje heeft me meer dan 70…”
“Je had er maar geen panty moeten over trekken.”

“Al mijn ondergoed?”
“Ja, al je ondergoed.”
Ik leg af…
Het wordt een lange namiddag voor jou. In je winkel. Naakt onder je kleren. Je borsten vrij, je billen bloot. Tussen jou en je klanten nauwelijks stof. Dat beeld even voor mijn ogen en mijn onderbuik vlindert.

Vijf na zes.

Vanuit mijn schuilplaats in een erker, 50 meter verder, zie ik je de winkel afsluiten. Je kijkt even rond, alsof je verwacht van me ergens te zien. Je loopt mijn kant uit. Je borsten zijn net te zwaar om te verhullen dat ze los op je lichaam hangen. Bij elke stap deinen ze zachtjes. Je bent er je pijnlijk van bewust… Ik laat je voorbij lopen. Pik aan.
“Dag K., loop maar even mee.”
Je schrikt even, loopt rood aan.
Je wil iets zeggen, maar je bedenkt je. Ik grijns, je begint het te kennen. Ongemakkelijk sla je je ogen neer. Je ziet het tasje, je kleurt nog feller.
“Heb je je ooit zo naakt gevoeld als nu?”
Je schudt alleen maar je hoofd.
Tien, vijftien meter stilte.
Je spreekt. Voorzichtig.
“Mag ik je iets vragen?”
“Mmm, je mag me vragen stellen tot we er zijn.”
“Waarom noem je me K.?”
Ik wijs op het Kipling-tasje.
“Je moet een naam hebben.”
“Een andere dan je echte.”
Dat moet je even tot je laten doordringen.
“Een naam die ik voor je kies. Omdat ik je nu bezit. Daar heb je vorige week voor gekozen.”

“Heb jij ook een naam?”
“Man.”
Stilte.
“Hoe kom je aan mijn tasje?”
“Connecties.”

Je voelt hoe ik naar je borsten kijk. Voor jou voelt het alsof iedereen naar je borsten en billen kijkt. En merkt dat ze bloot zijn. Alleen maar kousen. Verder niks.
“Waar gaan we naartoe?”
“Naar de bib.”
“Lees je vaak boeken?”
“Nooit.”
….
Twintig meter…

“Wat gaan we er dan doen?”
“Je nog naakter laten voelen.”

Er hoeft niks meer gezegd. Je lichaam spreekt. Elke stap zegt hoe vertwijfeld en gespannen je bent. Je weet dat je er elk ogenblik mag uitstappen.
Maar elke stap brengt je dichter bij de bib.

Net voor de ingang stop ik. Ik kijk je aan.
Wat ga je met me doen? vragen je ogen.
Ik zeg niks en stap binnen…
…je volgt.
Mijn opwinding groeit. We lopen voorbij de balie en passeren de toiletten. Ik stop. Draai me naar de deur.
Vragende blik, toch niet…?
“Ga binnen, zet je bloes twee knopen verder open en kom terug.”
Je kijkt. Moet dit?
Vriendelijk, “doe het, je hebt er zelf voor gekozen.”

Je komt terug, je bewegingen verraden nog altijd je onderhuidse spanning. De glooiende aanzet naar je borsten is niet langer verborgen. Je kan er niet naast kijken.
Een slungel van een jaar of twintig die naar de balie loopt, heeft het duidelijk gemerkt.
“Ze zijn mooi zo, je mag er trots op zijn.”
Een zweem van geflatteerheid in je ogen. Gemengd met: ik had liever dat alleen jij het kon zien.

We lopen langs de leestafels… Langs de rijen met boekenrekken…
Hier en daar dwalen blikken af. Maar ze lijken je nu niet meer te storen. Je lichaam lijkt minder gespannen.
Kijk maar. Ik trekt het me niet aan. Ze mogen gezien worden.

De voorlaatste gang. Twee jongens en een vrouw op zoek naar een boek.
De laatste gang is leeg.
Ik breng mijn mond naast je oor.
“Ga naar het eind van de gang en trek heel langzaam, met je rug naar mij, je rok tot over je billen.”
Je kijkt naar mij. Je rok brandt weer op je billen. Je kijkt naar de rekken.
Hiernaast drie vreemden. Boven elke rij boeken doorkijk. Twijfel in je ogen.
Vriendelijk maar overtuigend, “ga.”
Je gaat. Tot vlak voor de muur aan het eind van de gang. Er is vijf, zes meter tussen jou en mij. Je weet dat ik niks zal doen als iemand anders de gang in komt. Of als ze hiernaast beginnen gluren.

Je buigt licht door je knieën. Neemt je zoom. Tergend langzaam gaat je rok omhoog. Ik zie de rand van je kousen. Het begin van je vlees. M’n mond voelt droog. De ronding van je billen . M’n bloed stuwt naar mijn lid. Je billen in volle glorie. Je bent prachtig.

Ik ga naar je toe. Ik zie alleen benen. Kousen. Billen. M’n tong is karton. M’n mond woestijn.
Ik ben nu vlak achter je. Ik kan je aanraken als ik wil.
Met twee vingers strijk ik over je bil. Nog voor ik boven ben, voel ik je poriën. Een voetje dichter. Ik glijd één vinger onder je billen. Tussen je schaamlippen. Je kutje in. Het is nat. Ook jij bent nu opgewonden. Een rilling door je schouders. Kippenvel in je nek.
Ik trek mijn vinger terug.

“OK. Je mag.”
Je rok valt. Je knopen sluiten. Je draait je naar mij.
“Je bent mooi, K.”
Ik kus je op je mond. Je lijkt van slag. Je had geen kus verwacht. Ik trek mijn lippen terug. Kijk in je ogen. Kus je opnieuw.
Je antwoordt. Onwennig. Overtuigd. Hartstochtelijk.
Ik breng mijn natte vinger naar je mond. Je legt een hand in mijn nek, grijpt mijn opgeheven hand met je andere. En vlak voor mijn neus zuig je mijn vinger schoon. Sensueel. Gulzig. Genietend.
M’n bloed wil uit mijn penis barsten. Of iemand dit ziet? Het kan je duidelijk niet meer schelen.
Je hand. Van mijn nek naar mijn lies. Ik laat je even mijn hevige opwinding voelen. Maak me van je los. Je moet eraan.
“Kom.”
We lopen richting uitgang. Aan de balie de vrouw uit de voorlaatste rij. Ze kijkt. Hoe durven jullie! Jij kijkt terug. Ja, wij durven. En jij?
Ze kijkt weg.

Niks kan me nog tegenhouden. Ik trek je mee de toiletten in. Rechts af. Richting vrouwen. Zet je tegen de muur.  Neem je rechtstaand.
Tien stoten.  Meer niet. Ik schiet.  Dwars door je lijf. Tot in je keel. Zo voelt het voor mij.
De ejaculatiekramp ebt uit mijn gezicht.
Je neemt mijn hoofd.  Je kust me lang en intens. Ik geef je je tasje.
“Dank je.”
Ik laat de toiletten voor wat ze zijn. Vijf minuten later sta je weer voor me. Buiten. Op straat. Zonder zakje.
Je kijkt. Je weet dat ik zal weggaan. Ik neem mijn GSM.
“Geef me je nummer.”
Ik toets en bewaar.
Ik ga. Twee… vijf meter.
“Dag man.”
Ik reageer niet. Ik stap onverstoorbaar verder. Sla de hoek om. Uit je zicht.
Ik zit in je bloed. Je bent van mij.

Lees vervolg

© Daniël L

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “De verhalen van K (1)

  1. 2 december 2011 at 13:48

    Met dit verhaal werd ik in een spannende wereld geleid van BDSM en de schrijver heeft er veel aan gedaan om zijn fantasie te beschrijven. Door de keuze om de vrouw een plaats in het verhaal te geven met de tweede persoon enkelvoud gaat er wat mij betreft wat zeggenschap aan verloren. Waar is ZIJ in het verhaal? Maar misschien is die keuze ingegeven om haar ondergeschikte rol te benadrukken? Niettemin: een zinderend fantasie!

  2. 30 december 2011 at 19:30

    Daniël, je vertelt een episode uit het leven van K. De broeierige spanning is goed invoelbaar. Maar wat ik een beetje mis is de spanning van de reden. Daarmee bedoel ik dat het allemaal wat plotseling gaat. Zonder vragen of aarzeling of twijfel. Hoe krijgt deze Man haar zo onder zijn invloed? Dat komt voor mij een beetje uit de lucht vallen. Misschien had je dit wat scherper kunnen neerzetten. Je schrijft een paar keer vanuit de vrouw in plaats vanuit de mannelijke hoofdrol waarmee je begon. Dan drijft voor mij direct de vraag boven: Hoe kan hij dat weten?Hoe kan hij weten hoe dat voor haar voelt of is? Hij kan het slechts aannemen of gissen. Dat leidt een beetje af. Het spel wat word gespeeld is lekker spannend om te lezen. Het ‘normale’ leven gaat rondom hen door terwijl zij midden in deze wereld hun spel van overgave en onderwerping spelen. Dat leest lekker voyeuristisch. Dit smaakt zeker naar meer.

  3. 1 januari 2012 at 21:53

    De tweede persoon is lastig om in te schrijven, maar dat is hier met verve gebeurd. Het gaat uiteindelijk een tikkie over de top hier en daar maar dat mag in een verhaal.

  4. 5 januari 2012 at 18:11

    Slechts drie lezers beoordeelden dit verhaal. Helaas dus geen ledenstem.

Geef een reactie