De Waalwijkse Wielrenclub

Dat er merkwaardige dingen gebeurden, stelde ik vast alsof ik er zelf geen deel van uitmaakte. Ik lag op de driezitsbank te midden van bewegingen, geuren, geluiden en gevoelens. Ik leek er boven te hangen als een deus ex machina, maar dan zonder in te grijpen. Berry gaf opdracht de gordijnen te sluiten, hetgeen prompt werd uitgevoerd door Frank die de anderen steeds Frenk noemden. Het gordijn rolde soepel in de rails, golfde even en viel toen stil langs het kozijn. Er gebeurden dingen die beter binnenskamers konden blijven. Buiten klonken vakantiehuisjesparkgeluiden. Was Frank al die tijd naakt geweest? Zijn geslachtsdeel nonchalant bungelend, alsof het zelf wel uit zou maken wanneer het tijd was voor een erectie? En hoelang stond Liesbeth al kledingloos tegen Rewien aan te rijden? Of zat hij al in haar? Hun ritme ging gelijk op met de stuwende reggae die uit de boxjes klonk. Bob Marley.

En ik? Ik had Berry. Fors. En ik had Achmed. Besneden.

Liesbeth en ik zijn van die verwende westerse wijven die zich een nieuwe hobby aanmeten alsof het een nieuw jurkje is. Dit keer was dat wielrennen.
‘Dat is echt iets voor ons,’ stelde Liesbeth toen ik nog wat bedenkelijk keek.
Ze liet me een paar racefietsen zien op haar telefoon. Die zagen er inderdaad heel tof uit. Ik was niet zo’n fietser, pakte liever de auto, maar een beetje sport kon geen kwaad.
‘Ik zie ons al rijden op zo’n stoer ding, in zo’n strak racebroekje. Ja toch?’
Liesbeth had onze nieuwe hobby al tot in de puntjes voorbereid. Althans toebehoren en outfit. In het dorp verderop zat een speciaalzaak waar ze alles op voorraad hadden. De volgende zaterdag zouden we alle benodigdheden aanschaffen. Op de zondag erna zouden we onze eerste tour doen.

We verlieten de fietswinkel een slordige 2800 euro lichter. We hadden twee fietsen aangeschaft van het merk Cube, kekke kleding inclusief handschoentjes en schoenen, helmen, zonnebrillen, regenjacks, reservebanden en een fietsenrek voor op mijn cabrio. En o ja, een tube zalf om je gevoelige reet mee in te smeren na een dagje fietsen.
‘Dan kunt u gewoon bellen en dan kom ik het erop doen,’ grijnsde de verkoper. ‘Service van de zaak.’
‘Niet nodig hoor, meneer, mijn vriendin vindt het veel te fijn als ik het doe.’
Typisch Liesbeth. Van die uitspraken waarbij je er even niet zou willen zijn. Ik bloosde plaatsvervangend. De fietsverkoper stond met zijn bek vol tanden. Wel gaf hij ons twee gratis thermobidons. Hij stak z’n hand op toen we eindelijk op- en ingeladen wegreden.

Als de werkelijkheid van onze nieuwe hobby nog niet echt tot ons was doorgedrongen na het leegstromen van onze creditcards, kwam het besef niet veel later toen we ons in onze nieuwe tenues hesen. Voor de kamerbrede spiegel in mijn slaapkamer muteerden wij gaandeweg in Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen. Gadegeslagen door Liesbeth sjorde ik mijn rennersbroek omhoog.
‘Mo, wat doe je nou, mutsje?’
‘Hoezo?’
‘Sinds wanneer draagt een wielrenner een slipje onder een racebroek?’
‘Weet ik veel! Dragen die lui geen onderbroek?’
‘Dat geeft toch wrijving!’

Het gaf een kick in vol ornaat voor de spiegel te staan. Verrukt van onszelf gaven we elkaar spontaan kusjes en klappen op de strakke kont. Maar het ultieme moment kwam toen we voor een oefenrondje op onze racemonsters stapten en experimenterend met versnellingen, toeclips en remmen de show stalen in de wijk. Dat smaakte zo naar meer dat we de volgende morgen abnormaal vroeg al op pad waren voor een rit van om en nabij zestig kilometer.
‘Je bent belazerd,’ was mijn reactie op het horen van die afstand.
‘Monique, zestig kilometer stelt echt geen fuck voor in de wielerwereld. Ze rijden gemakkelijk het drievoudige.’

Ze? Ja, kerels met kloten en een brein ter grootte van een erwt zeker. Zestig kutkilometers. Maar oké, we reden, wind mee, noordwaarts. Ik wist een koffietentje vijftien kilometer verderop. Dat moesten we kunnen halen. Liesbeth reed voorop, ik richtte me op haar billen in Power Lycra en dacht aan haar zeemleren kruis. Na amper een half uur passeerden we de koffietent, we sjeesden echt voorbij, ik kreeg niet eens tijd Liesbeth te waarschuwen dat het mijn bedoeling was daar aan de cafeïnedoping te gaan. Met appeltaart natuurlijk. Slagroom niet te vergeten. Dat reden we er in de volgende 45 km zo weer af. Maar nee, we reden Spartaans door, alsof we op de hielen werden gezeten door een horde gnoes. Halverwege gaf generaal Liesbeth toestemming om af te stappen voor water en een banaan. Dat was de enige coulance waaraan ze toegaf. De terugtocht, tegen de wind in, reden we zo mogelijk nog harder. Toen we na twee uur fietsen finishten, was ik, in tegenstelling tot mijn banden, lek.
‘Weet je, Mo,’ liet Liesbeth fris en fruitig weten, ‘binnenkort doen we een weekendje Holterberg. Ik las dat het daar een waar wielerwalhalla is.’
Ik liet haar kletsen. Ze sloeg soms door. We gingen naar boven om te douchen en elkaars gevoelige billen te masseren. Echt een van de lekkerste onderdelen van wielrennen.

Nog geen twee weken later zaten we in Holten, een huisje op een park. Toegegeven, met die twee geile fietsen achterop mijn BMW-cabrio dwars door Nederland scheuren was echt retecool. Wij, dertigers met wapperende blonde haren, bleven niet onopgemerkt zullen we maar zeggen. Half chauffeurend Nederland van het mannelijk geslacht moest bij wijze van potentiedeling even de claxon beroeren. De haantjes kunnen zo primitief zijn. Toen we de parkeerplaats van ons bungalowtje op wilden rijden, stond er al een busje met een aanhangwagen.
‘What the fuck!’
‘Zie je wat er op die aanhanger staat?’ negeerde Liesbeth mij. ‘Waalwijkse Wielrenclub!’
‘Al was het de Waalwijkse Geitenfokvereniging, Lies, ze staan op ons plekje.’
‘Mo, het zijn wielrenners, geestverwanten. Er zal heus wel een reden voor zijn dat ze hier staan.’ Ze stapte uit. ‘Ik zoek ze even.’
Ze verdween achter het huisje naast het onze en was nog geen minuut later terug met een kerel op slippers en met niet meer dan een wit zwembroekje aan. Hij stak verontschuldigend zijn hand op naar mij en klom in het busje.

‘Hij dacht al dat ie verkeerd stond.’ Liesbeth kwam naast de cabrio staan en boog zich voorover. ‘Zag je dat zwembroekje, Mo? Jezus, wat een heerlijk zwembroekje.’
‘Gedraag je, Lies.’
Maar ze hing al weer aan het openstaande raam van het busje. ‘Bedankt, Berry.’
‘Graag gedaan, Liesbeth. Mooie tieten trouwens.’
Wat!? O, fietsen. Ik verstond het even verkeerd.
Een uur later zat ze nog over die Berry en z’n witte zwembroekje te zeiken. We hadden net ons bed opgemaakt. Ik gaf haar een duw, zodat ze languit op het dekbed belandde. Ik dook bovenop haar.

‘Nou ophouden over die Berry, anders moet ik maatregelen nemen.’
‘Ach gossie, is Mootje jaloersepoersig,’ pruilde Liesbeth pesterig. ‘Wil Mootje ook even aan Berry’s zwembroekje voelen?’
‘Hoe bedoel je ‘ook?’ Lies, wou je zeggen dat… neee!’
‘Jaha…’
‘Niet! Je was nog geen tien seconden met die vent. Hou toch op. Je verdient straf. Mootje zal je billenkoek geven. Misschien wel meer.’
Ik duwde Liesbeth op haar buik, ze draaide gewillig mee. Ze had een prachtige derrière die ik bloot legde door haar jurkje omhoog te schuiven.
‘Reetinspectie!’ Ik zette zachtjes mijn tanden in haar linkerbil.
‘Nee, niet de reetinspectie,’ jammerde Liesbeth. ‘Alstublieft, mevrouw Mo!’

Opeens was daar die stem van buiten, die mannenstem. ‘Volluk!’
Lies en ik keken elkaar geschrokken aan.
‘Berry,’ fluisterde Liesbeth. ‘Staat de voordeur soms nog open?’
Ze maakte aanstalten overeind te komen. Ik was haar voor.
In de deuropening stond buurman Berry. Het wit van zijn broekje was zo fel dat mijn ogen er meteen naartoe getrokken werden. Zijn buik was atletisch plat, zijn benen lang en gespierd. Hij was slank, om niet te zeggen dun, een typisch wielrennersfiguur. En bewaarde hij zijn reserveband opgepompt en wel in zijn zwembroek?

‘Hé hallo, Berry dus. Hij stak zijn hand uit.
‘Monique.’ We schudden handen.
‘Ik dacht dat jullie misschien wel met ons mee zouden willen fietsen morgen. Een paar keer de Holterberg op en af en zo.’
Zijn glimlach was ontwapenend. Als ik al enige reserves had bij deze man, dan had hij ze mij nu uit handen geslagen. Liesbeth kwam naast me staan in de deuropening.
‘Hi Ber.’ Ze gebruikte haar mannenslijmstem. ‘Ja hoor, wij fietsen graag mee.’
Stomme trut, dacht ze nou echt dat wij als stelletje beginnelingen mee konden komen met de Waalwijkse Wielren Club? Wij fietsten bij wijze van nog met zijwieltjes.
‘Leuk.’
Hij bleef mij aankijken in plaats van Liesbeth. Dat pleitte voor mister swimming trunks. ‘We starten bij ons huisje, uur of tien, oké?’
Was hij van Indische origine of zo. Jee, hij was knap. Beyond knap.
‘We zullen er zijn, Berry.’
Toen hij wegliep, ging ik pontificaal voor Liesbeth staan. Zodat zijn kontje alleen voor mij was.

De nacht werd bepaald door een telkens terugkerende droom. Ik moest mijn donker behaarde benen te lijf. Hoe vaak ik het scheermes ook over mijn stelten harkte, het haar bleef onstuimig groeien. Liesbeth stond er hoofdschuddend bij. Op haar eindeloos lange benen viel geen haartje te bekennen, zodat zij wél met Berry kon gaan fietsen, maar ik niet. Ik zag ze wegrijden, terwijl ik mijn benen voor de zoveelste keer onder handen nam. Berry had zijn zwembroek aan.

Ik stond ruim op tijd op. Onder invloed van mijn droom verwijderde ik onder de douche alle eventueel nog aanwezige lichaamsbeharing. Mijn hoofdhaar vormde ik om tot een functionele wielrennersknot die knelde onder mijn fietshelm. Samen namen Lies en ik ons krachtvoer tot ons, staande aan het aanrecht.
‘Waarom heb je je helm al op?’
Lies had haar mond vol muesli. Ik haalde mijn schouders op en slikte mijn havermoutpap door.
‘Je neemt toch geen ontbijtkoek, Lies? Zit vol foute suikers.’
Nu haalde zij haar schouders op. De koek bleef aan haar tanden kleven. Ze propte een banaan naar binnen. Ik nam nog een kiwi. God, ik had me zelden zo volgepropt bij het ontbijt. Nog even en ik barstte uit die wielerbroek.
‘Heb jij nou een gaatje daar?’ Lies knikte omlaag. Ik keek mee.
‘Waar?’ Ik zag niks.
‘Achter dat zeemleren kruis.’ Ze sloeg dubbel van het lachen.
‘God, Lies, doe me een lol.’
‘Doe ik toch!’ Ze gierde het uit.

Vier atleten en twee domme dozen doorkruisten Holten, op weg naar Nijverdal, over de Holterberg, bijna zestig meter boven de zeespiegel, een gemiddeld stijgingspercentage van 5,3 procent en op het steilste stuk 9,8. Zomaar wat feitjes die kopman Berry bij de start van de etappe over ons uitstrooide. In ons peloton reden verder nog Frank mee, die iedereen Frenk noemde, Achmed de Brabomocro, Rewien met roots in Paramaribo en natuurlijk Berry, Liesbeth en ik. Het ging rap, veel rapper dan Liesbeth en ik gewend waren. Maar wat waren wij nou gewend? Dit waren routiniers, ze reden fluitend heuvel op, er viel meteen al een gat tussen mij en Frank, die nog een keer haastig achterom keek. Geen blik vol medelijden of solidariteit. Een spottende grijns. Kutjes die fietsten, nou en, zag ik ‘m denken. Berry schoof langszij.
‘Meisjes, rustig aan, eigen tempo. Nijverdal ligt er voorlopig nog.’
‘Ga maar hoor, Ber, niet op ons wachten,’ hoorde ik Liesbeth hijgen.
Alsof Berry dat van plan was. Die had al tien keer spijt dat hij ons had meegevraagd.
‘Gewoon deze weg blijven volgen, het wijst zichzelf. Wij wachten aan het eind op de parkeerplaats.’
En weg was hij, staand op de pedalen, zijn ranke slanke lijf schuin voorover, op weg naar zijn vriendjes.
Ik hield in, zodat we naast elkaar kwamen te rijden. Het was warm, zweet gutste over onze hoofden. Zo’n fietshelm zat gewoon klote.

‘Jeetje, Mo, dit trek ik niet. Wacht, even een slokje.’
Ze stopte, de dombo, wiste het zweet uit haar gezicht, deed haar helm af en dronk uit de bidon. Die kwam dus voor geen meter meer op gang. Ik trapte door, zielloos en met raspende adem, maar ik hield de pedalen draaiende. Ik herontdekte het vechtertje dat ik was. Een paar kilometer verder, waar de weg afvlakte, vond ik een bankje waar ik stumperdje opwachtte. Het duurde lang. Heel lang. Te lang. Wie er ook voorbijkwam, Liesbeth was het niet. Ik besloot een stukje terug te rijden. Als je het had over in zeven sloten tegelijk rijden, dan was Liesbeth degene die het kon. De weg strekte zich leeg en zwart voor me uit. Het ging naar beneden, dus snel. Daar zou ik zo weer tegenop moeten. Ik remde. Ik was bijna bij de plek waar Liesbeth was afgestapt. Was ze teruggegaan? Ik checkte mijn telefoon. Niets.
‘Where are you?’ appte ik.
Mijn oog viel op een fietspaadje regelrecht het bos in. Nijverdal vijftien kilometer gaf de paddestoel aan. Ze zou toch niet… Ja dus. Een typische Liesbeth-actie. Het eerste de beste paadje inslaan. Liesbeth, de uitvindster van de impulsiviteit. Het was een bochtig smal weggetje, gelukkig zonder tegenliggers.

Ze was weg en bleef weg. Ze reageerde niet op mijn berichten. Van de aardbodem verdwenen leek wel, evenals Berry c.s. Ik reed naar Nijverdal, terug, via de weg en via bospaden, kwam vele wielrenners tegen, maar kende er niet een. Een soort van wanhoop maakte zich van mij meester. Het kilometertellertje gaf inmiddels ruim vijftig kilometer aan. Ten einde raad reed ik terug naar het huisje.

Ik hoorde haar al van verre lachen. Het kwam achter het bungalowtje van de buren vandaan. Mijn opluchting maakte meteen plaats voor woede. Ik flikkerde mijn fiets tegen de muur. Zat ze godverdomme op schoot bij het peloton. Het gezelschap zat in een kring op het terras. De heren in racebroek met ontbloot bovenlijf, Liesbeth in bikini en met natte haren, in de weer met zonnecrème.
‘Waar was jij nou?’ snauwde ik.
De heren keken geamuseerd toe, tuk als ze waren op wijvengekijf.
‘Ik?’ speelde Liesbeth de vermoorde onschuld. ‘Jij reed bij me weg. Ik heb me rot gezocht. ’t Is dat ik de mannen tegen het lijf reed, anders had ik niet anders gedaan dan jou zoeken.’
Ze smeerde omstandig zonnebrand aan de binnenkant van haar dijen.
‘Ik heb je tig keer gebeld!’ snoof ik verontwaardigd.
‘Ja, dat ding was leeg. Kan gebeuren.’
Liesbeth keek triomfantelijk de kring rond. De mannen lachten meesmuilend.
‘Ik zeg niks,’ zei Frank die Frenk genoemd werd.
Ik draaide me om. Ze konden de tering krijgen. Ik ging douchen en op mijn eigen terras zitten met een witbiertje.

‘Monique!’
Ik keek om, het was Berry, hij had zijn witte broekje weer aan. Het leek nog kleiner dan eerst, maar misschien was er iets anders nog groter. Zijn haar leek zwarter, het was nat.
‘Hé, lullig dat je ons kwijt was. Ga lekker douchen, dan heb ik zo een ijskoud pilsje voor je.’
Ik haalde onverschillig mijn schouders op. Hij stond vlakbij me, ik rook shampoo.
‘Kom op, niet mokken.’ Hij legde een hand op mijn schouder. Ik keek omlaag, naar zijn strakke buik en de bobbel in zijn broekje. ‘Geef ik je een massage. Heb je morgen geen last van spierpijn.’
‘Massage?’ Wat een lef.
‘Ik ben gediplomeerd sportmasseur.’ Hij wees met zijn duim naar achteren. ‘Ik heb een professionele tafel in het huisje. Dus zeg het maar.’

Het warme water van de douche was verkwikkend. Ik waste mijn haar en wiste het zweet. Ik knapte op, voelde kwaadheid wijken en mildheid opkomen. Massage. Sportmassage. Ik had zijn handen gezien, zijn lange vingers, verzorgde nagels. In de spiegel zag ik het atletische en naakte lichaam van een wielrenster. Not. Ik moest nu echt stoppen met zoetigheid. Misschien kon Berry die plooien wegmasseren. En kon ik me echt vertonen in die bikini die ternauwernood het lillend vlees binnenboord kon houden?

Ik kreeg meteen een fles bier in mijn handen geduwd door Achmed. Liesbeth vermaakte zich met Frank/Frenk en Rewien in het gras. Aan de luidruchtige uithalen van haar lachen te horen had ze de nodige consumpties op. Ze lag op haar rug op een handdoek.
‘Serieus!’ hoorde ik Rewien zeggen.
‘Dat meen je niet!’ gierde Liesbeth en schikte haar bovenstukje.
Via de openstaande terrasdeuren betrad ik de woonkamer van het vakantiehuisje. Het was er ruimer dan in ons tweepersoonsgeval met meer stoelen en een grotere eettafel, maar de inrichting was vrijwel identiek. Achter de bank was een inklapbare massagetafel opgezet waarop Berry net een badhanddoek uitspreidde.
‘Ah, daar ben je.’ Hij scande me vluchtig van top tot teen. ‘Zo, wow, je mag er zijn, Mo.’
Ik nam een flinke slok bier. Voelde het koude vocht afdalen in mijn slokdarm. Ik wist nooit wat ik moest met complimentjes. Misschien viel hij op stevig.

‘Heb je al last van spierpijn?’ Hij streek een plooi recht wat ik opvatte als een uitnodiging plaats te nemen. Hij nam mijn flesje aan.
‘Op mijn buik?’
‘Wat jij wil.’
‘Kan het zo? Met die bikini bedoel ik?’
‘Ik masseer er gewoon omheen.’
Het was vreemd en prettig tegelijk zo languit te gaan liggen. Hij zou me gaan aanraken, wat behoorlijk eng was, maar tegelijkertijd ontspande mijn lijf. Daar waren zijn vingertoppen al op mijn rug.
‘Ik gebruik een beetje massageolie,’ lichtte Berry toe en meteen voelde ik een koud straaltje tussen mijn schouderbladen belanden.
Hij wreef het zachtjes uit boven mijn bikinibandje. Dat moest onhandig zijn, zo’n obstakel. Toen Berry even losliet, gespte ik het bovenstukje los en schoof de bandjes van mijn schouders. Wat kon mij het schelen.
‘Zeker weten?’
Ik gaf geen antwoord, maar gooide het kleinood op een stoel.
‘Oké, wel makkelijker zo,’ gaf Berry toe.
Hij nam zijn positie in en wreef over mijn rug. Zachtjes draaiend omhoog tot op mijn schouders en stevig duwend met zijn vingers terug.
‘Je denkt dat je fietst met je benen, maar je rug en nek krijgen het ook te verduren.’
Berry bleek een uitlegger, een zalige uitlegger, die me dan weer teder en dan weer keihard aanpakte.

‘Moet eventjes, Mo,’ zei hij dan.
Het klonk vertrouwd, alsof we elkaar al jaren kenden. Hij switchte van links naar rechts van de massagetafel en kwam uiteindelijk aan het hoofdeinde staan om secuur nek- en hoofdspieren onder handen te nemen. Ik kreunde zacht, draaide voorzichtig mijn hoofd opzij en sloeg mijn ogen op. Het was even slikken. Op nog geen tien centimeter afstand bevond zich Berry’s bollende broekje. Ik kon het niet laten en deed wat ik deed, geen idee over de mogelijke gevolgen. Ik blies. Eenmaal, tweemaal, driemaal. Met kracht, zodat mijn warme adem de strakgespannen zwembroek bereikte en al wat het bevatte.
Het effect was meteen merkbaar. Berry’s knedende vingers hielden direct stil. De hele woonkamer van het vakantiehuisje ademde rust en stilte. Alleen van buiten klonken de lachsalvo’s van Liesbeth en haar drie fietsers. Langzaam kwamen Berry’s vingers weer op gang, mijn lichaam deed de tafel kraken toen ik enkele centimeters hogers kroop, mijn hoofd oplichtte om vervolgens, met hooguit nog twee centimeters verwijderd van het doel, opnieuw te blazen. Bij blazen verwijdert het voorwerp dat geblazen wordt zich normaal gesproken van de blazer af. In dit geval kwam het dichterbij, zo dichtbij dat het tegen mijn lippen stootte en ik Berry’s broekje voelde en daarmee ook de stevige inhoud. Blazen was geen optie meer. Ik opende mijn mond en beet, zo zacht ik kon, maar hard genoeg om reactie uit te lokken.

Die kwam uit onverwachte hoek. Achmed bleek binnen te zijn gekomen.
‘Valt er nog wat te leren, Berry?’ zei hij, ‘op het gebied van de sportmassage, bedoel ik.’
Zijn stem droeg de onmiskenbare klank van spot. Met als gevolg dat Berry zich verplaatste en ik mijn hoofd op mijn armen legde.
‘Absoluut, Ach, ik was toe aan de benen.’
‘De benen?’ Achmeds lach daverde door de ruimte. ‘Het leek alsof er heel andere lichaamsdelen aan de beurt waren.’
Ik keek achterom. Achmed nam een slok uit zijn bierflesje en knipoogde vet.
‘Als jij dat flesje wegzet, kun jij Mo’s linkerbeen doen, oké? Doe ik haar rechter.’ Berry leek Achmeds opmerkingen te negeren. ‘Achmed is nog in opleiding, Mo.’

Er zaten nu twee paar mannenhanden aan mijn benen. Berry oliede de boel goed in en moedigde Achmed aan dat ook te doen.
‘We pakken de lange spier aan de zijkant van het dijbeen. Een echte rouwdouwer. Kwetsbaar voor blessures. Loopt van halverwege de dij helemaal door over de bil. Die kun je gerust wat steviger aanpakken.’
Hij voegde de daad bij zijn woord. Ging er diep in met zijn duimtoppen. Duwde er zodoende bij mij een kreun uit. Het bilgedeelte moest hij noodgedwongen uitvoeren door mijn broekje heen. Achmed volgde, zo mogelijk nog dieper duwend.
‘Fuck,’ mompelde ik.
Het was een vreemde combi van pijn en fijn, van verzoek om te stoppen en toch door te gaan. Van twee kanten kwamen ze, duimen diep in het vlees omhoog, strelende handpalmen omlaag. En mijn bikinibroek die de boel ophield.
‘Gaat het nog?’ Berry hield even in. Achmed ging ijverig door.
Het flapte eruit voor ik er erg in had. Ik deed gewoon nog een schepje bovenop de broeierige sfeer die er al was. Ze moesten toch overal bij kunnen?
‘Trek maar uit.’

Nu hield ook Achmed in. Keken ze elkaar even aan? Was er een moment van besluiteloosheid? Begrepen ze me überhaupt?
‘Weet je zeker…?’ begon Berry.
Maar Achmed liet zijn reserves zonder aarzeling gaan en sjorde mijn broekje omlaag. Ik stelde me hun blikken voor die over mijn reet gingen, de gedachtes die door hun hoofd gingen, het testosteron dat nog sneller door hun mannenlijven gierde. Keken ze elkaar aan, glimlachten ze naar elkaar, herkenden ze elkaars geile blikken? Gluurden ze tussen mijn benen of ze mijn schaamspleet zagen? Ik schoof mijn benen wat uit elkaar, ik moest het ze niet al te moeilijk maken. Daar waren de handen weer. Duimen die in bilspieren duwden. Vingers die een alternatieve weg terug vonden en spieren die ook nodig gemasseerd moesten worden.
‘Gaat het nog?’ vroeg Berry weer.
Zijn stem klonk schor dit keer, onvast.

Ik antwoordde met het omhoog bewegen van mijn kont en het verder spreiden van mijn benen. Er was een hand die langs de binnenkant van mijn been omhoog gleed. Achmed. Hij stopte niet, hij bleef glijden tot waar hij niet meer verder kon. Berry volgde. Geen peurende duimen dit keer, handen en vingers op de tast, zoekend, vindend. Dit was de sportmassage ver voorbij. Het waren strelingen, betastingen, draaiingen, kneepjes, aaitjes, duwtjes, trekjes. Er waren eigenlijk geen woorden voor, alleen maar onbenoembare gevoelens die vanuit mijn intiemste deel door mijn kronkelende lichaam dwarrelden. Ik was overgeleverd aan twintig vingers op zoek naar kuiltjes, kiertjes en gaatjes. Mijn bilspleet werd opengeduwd, vingertopjes duwden ongegeneerd tegen mijn anus. En, kut, er was een mond daar, een tong, en, o god allemachtig…

De massagetafel kraakte toen ik me omdraaide en overeind kwam. Berry en Achmed namen een afwachtende houding aan. Ze keken me aan, alsof de volgende stap van mij verwacht werd. Maar fuck, twee gasten die schijnbaar op iets uit waren waarbij ‘iets’ geen fietstochtje was. ‘Iets’ met een van de twee mocht dan zo oud als de wereld zijn, zelfs dat was al spannend geweest. Laat staan twee van de twee.
Ineens waren ze er allebei, Berry op links en Achmed op rechts. Berry’s ogen waren zo dichtbij, heel eventjes, want ze sloten zich toen zijn mond de mijne vond en zich vastzoog. Terwijl Achmed uitweek naar de tepel van mijn rechtertiet en het op een zuigen zette alsof hij melk verwachtte. O, er zou melk gaan vloeien, geen twijfel mogelijk, wit en lobbig, maar de producenten daarvan waren mannelijk.

Op het moment dat onze monden even loskwamen, gewoon omdat er ook geademd moest worden, kon ik mijn instructies hijgen.
‘Broek uit, allebei. Streel mijn kut. Lik mijn tieten.’
Zo zakelijk als het klonk, zo wellustig werd het uitgevoerd. Met graagte trokken ze hun broek uit, gretig en vol overgave ontfermden ze zich over mijn smekende lijf. Er was een kort moment om het mannelijk vlees te keuren. De gespierde en behaarde torso van Achmed, zijn platte buik met zijn bescheiden besneden penis in standje neuk. Het slanke onbehaarde lijf van Berry met bijna net zulke puntige tepels als ikzelf. Zijn pik was zoals verwacht ontegenzeggelijk fors, nog niet helemaal stijf. Ik legde er mijn hand op, gewoon om te voelen, een beetje te trekken en te kijken hoe Berry zou reageren. Hij sloot zijn ogen, zodra ik het deed. Verbazingwekkend hoe soepel ik de voorhuid over zijn reusachtige eikel heen en weer kon bewegen. Achmed voelde hard, een pik van gladgeschuurd hout, leek het wel. Zo bijzonder, dat verschil in apparatuur. Ik liet me achterover vallen op de massagetafel en liet het gebeuren.

De heren proefden met smaak. Terwijl ik me evenwichtig vasthield aan mannelijke geslachten, streelden en likten Berry en Achmed alsof ze nooit anders hadden gedaan. Hoe harder ik trok, hoe intiemer ik werd bepoteld en gelikt. Achmed was zonder meer anaal gefixeerd, want steeds weer eindigde zijn zoektochten tussen mijn billen. Berry was uit op het orale, kussend aanvankelijk en vervolgens zijn stijve naar voren schuivend bij mijn gezicht. Ik draaide mijn gezicht opzij, sperde mijn mond open en ontving. Zijn eikel vulde mijn mondholte, duwde mijn tong omlaag en stuwde tegen mijn verhemelte en binnenkant wang. Ik zette mijn tanden speels in het vlees wat Berry zichtbaar opwond. Niet alleen was zijn lul inmiddels op volle lengte en hardheid, ook zijn toenemende bekkenbewegingen droegen bij aan zijn alles overweldigende opwinding. Geluiden die ik probeerde te maken werden gesmoord in penis en ik had behoefte meer van me te laten horen nu Achmed volop mijn vulva bekte. Hij had mijn been over zijn schouder gedrapeerd, zodat mijn kut zich breder ontsloot. Er waren hondse uithalen van zijn tong, momenten waarop hij mijn clitoris zoog en de onvermijdelijke vingertoppen die op mijn gat drukten. Tot een naar binnen gleed en ik Berry’s eikel noodgedwongen los moest laten om uiting te geven aan het gevoel van … Ja, wat was het, beestachtig genot?

‘Bank?’ bracht ik hees uit.
Ik had bij binnenkomst een leren driezits zien staan. Het was er tijd voor. Voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, tilde Berry me op alsof ik een poesje was, nam me mee de kamer door en legde me behoedzaam op de bank. Berry en Achmed torenden boven me uit, geslachtsdelen stijf van ongeduld. Het zou gaan gebeuren. Berry schoof naast me op de bank, ik klom op Berry, Achmed oliede zichzelf. Het was toen dat de rest binnenkwam. Eerst Rewien, toen Frank die Frenk werd genoemd, toen Liesbeth. En wat zo raar was, het ongebruikelijke tafereeltje scheen de binnenkomers niet te onthutsen.
‘Ah,’ stelde Rewien vast, ‘zijn jullie al zó ver?’
‘Ze gaan het doen,’ lachte Fraenk.
‘Typisch Monique,’ liet Liesbeth weten.
En dat was niet zo. Dit was niet typisch iets voor mij. Ik had zelden seks met mannen, laat staan twee mannen, laat staan met twee mannen tegelijk. Ik wilde protesteren, maar juist op dat moment kwam Berry bij mij binnen. Lippen weken, vagina ontving.
‘Hoezaaah,’ klonk ik half verontwaardigd, half overrompeld.
Op hetzelfde moment lieten Rewien en Frenkelfrank hun broek zakken, zette Liesbeth muziek op en werd het gordijn dichtgetrokken. Berry had zijn grote handen op mijn kont gelegd en trok mijn billen uit elkaar. Achmed besteeg het strijdtoneel, richtte, vond en duwde zachtjes door. Ik lag ingeklemd en dacht dat ik spleet.

‘Wil je thee?’ Het was Liesbeth.
Haar stem leek van ver te komen, maar ze stond naast het bed waar ik in foetushouding ontwaakte. Thee?
‘Lig je hier nou nog in je blote niksie?’ Haar hand petste op mijn reet. ‘Kleed je aan, sloerie! We moeten over een uur naar de boys next door.’
De boys next door. De wielrenboys. Ik rekte me gapend uit. Zo’n fietstocht van een kilometertje of tachtig ging niet in je kouwe kleren zitten. Ik was uitgeput, had overal spierpijn, vooral zadelpijn, ondanks het smeerseltje van de fietsverkoper dat Liesbeth zorgzaam had aangebracht. We hadden gedoucht, gevreeën, en ik was door Klaas Vaak verleid. Hij had me beelden getoond met mezelf in de hoofdrol. Schunnige beelden die in mijn geestesoog bleven hangen, ook toen ik wakker was. Ik kreeg harde tepels en een kriebelende kut.
‘Als je naar de woonkamer komt, krijg je thee. En blijf van die spleet af.’ Liesbeth verliet de slaapkamer.
Van mijn kut afblijven? Ik sloot mijn ogen. Voelde hoe Berry groots en meeslepend in me bewoog, hoe Achmed onderzoekend penetreerde, Frank en Frenk en Rewien Liesbeth aansloten op hun wipnet. Blijf er dan maar ‘ns van af.
‘Theehee,’ zeurde Liesbeth in de verte.
‘Kuhut,’ lispelde gleufje.

Het was half zes toen we naar de buren liepen. Het was nog lekker warm. We droegen gestreken zomerjurkjes en hadden ons haar opgestoken. De spierpijn was te doen, de vermoeidheid verraderlijk. Want stel dat er wijn geschonken werd. Stel dat we er teveel van dronken. Stel het werd een orgie. Stel we deden wat ik gedroomd had. Stel…

‘Je hebt toch wel schoon ondergoed aangetrokken?’ vroeg Liesbeth.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  1 comment for “De Waalwijkse Wielrenclub

  1. 31 augustus 2018 at 23:32

    Weer als wielrrtoerist: waauw. Twee dames in fleur van hun kunnen. Mooi.

Geef een reactie