De wederdienst

Als Lucy geil is merk ik dat aan de trage manier waarop ze gaat praten, aan haar tongetje dat vaker dan anders haar lippen bevochtigt, aan de wijs- en middelvinger van haar linkerhand die over haar duim wrijven, aan haar grote ogen die vochtig worden zonder te tranen. Anderen ontgaat het misschien, maar voor mij spreekt haar lichaam boekdelen. Het is een kruitvat dat op ontploffen staat en dan is het alle hens aan dek om alles in goede banen te leiden, want ze is in zulke omstandigheden met een natte vinger te lijmen door iedereen….

We waren op bezoek bij een oude vriend van me, die ik door tragische omstandigheden jarenlang uit het oog was verloren. In een vroeger leven, toen we allebei nog met een ander waren getrouwd, was Leon mijn makker door dik en dun geweest. We deelden alles, ook onze vrouwen, gingen samen in zaken en beleefden wilde avonturen die echter het kader van dit verhaal te buiten gaan. Toen eerst zijn en later ook mijn huwelijk op de klippen liep, bleven we het principe van ‘samen delen’ van onze vriendinnen huldigen. De score was 2-1 in zijn voordeel toen ik Lucy leerde kennen. De situatie was toen echter al drastisch veranderd. Ik was verhuisd naar een ander deel van het land, het ging bergafwaarts met Leon en we zagen elkaar nog maar sporadisch.

Mijn relatie met Lucy, die 27 was, was toen nog geheim. Ze woonde samen met Bas en werkte parttime voor me. Vanaf dag één waren we verslingerd aan elkaar geraakt. De veel vrijere seksuele moraal die ik erop nahield was voor haar een openbaring en zorgde, zoals ze zelf zei, voor een bijna ondraaglijke geilheid, die ik uiteraard met het grootste plezier samen met haar uitbuitte. Vooral het ‘samen delen’-pact dat Leon en ik hadden gesloten joeg haar de stuipen op het lijf, in positief-erotische zin wel te verstaan. “Dat zou je met mij toch niet doen?”, luidde haar steeds weerkerende vraag als we het erover hadden en even zovele malen verzekerde ik dan dat dat wél de bedoeling was, wat garant stond voor een uitzinnige neukpartij waarin alle remmen los werden gegooid en ze huilend en jammerend van geilheid haar bereidheid uitschreeuwde om álles te doen wat ik wilde. De onzichtbare Leon op de achtergrond, die ze behalve op foto’s nooit had gezien of gesproken, werd bijna een obsessie voor haar, en op een avond dat ze in een wolk van geilheid binnenstapte voor een vluggertje besloot ik de spanning tot een climax op te voeren.

Zoals ik eerder schreef, werkte Lucy parttime voor me, meer in het bijzonder vier halve dagen per week, de woensdag uitgezonderd. Op die woensdag had Bas ’s avonds zijn voetbaltraining. Soms, als Lucy het niet meer kon hoúden van verlangen, wilde ze dan wel eens bij me langs wippen voor een vluggertje. Link was het wel, omdat ze nooit precies wist wanneer hij thuis kwam. Het kon tegen middernacht zijn, maar ook veel vroeger, afhankelijk van de vraag hoe gezellig het na het trainen in de kantine naborrelen was. Zo kwam ze ook die avond met haar fiets langs en zoals altijd belde ze van tevoren even of het ‘gelegen’ kwam, zodat ik tijd genoeg had voor de voorbereidingen. Ik belde Leon, legde hem uit wat de bedoeling was en zette hem op ‘hold’ en op de speakers, zodat hij alles kon volgen en zich op het juiste moment kon laten horen.

Het was een mega succes. Uiteraard bracht ik onder het vrijen Leon ter sprake en vroeg of ze er klaar voor was om door hem geneukt te worden. In de extase waaraan ze ten prooi was, was het een retorische vraag. “Já”, hijgde ze, “ja… hij mag me neuken….” Ze lag op de grond, haar benen wijd gespreid, in ongedurige afwachting van mijn pik, die ik wellustig voor haar ogen draaide. “Vráág hem dan”, tartte ik, “vráág of hij je wil neuken!” Ze keek me met koortsachtige ogen en likte haar lippen. “Neuk me asjeblieft….” Ik wachtte treiterend af en gaf geluidloos met mijn lippen aan dat ik méér verwachtte. “Wil je me asjeblieft neuken… León!”, smeekte ze. Dat was het juiste moment. “Maar natuurlijk lieve Lucy”, klonk Leons donkere stem door de kamer: “Hier kom ik!” De ontzetting op haar gezicht was ingecalculeerd en bestreed ik meteen met een felle penetratie en een bombardement aan vlijmscherpe stoten. “Rotzak!”, steunde ze, “vuile rotzak….”

Maar dat waren dan ook de enige tekenen van protest en ze werden al snel gevolgd door de bekende genotskreetjes, want Lucy was (en is) een snel komertje en na haar eerste orgasme werd haar schaamtegrens definitief doorbroken toen ze hijgend, kreunend en steunend inging op hitserige verzoekjes van Leon om precies te vertellen wat ze aan het doen was zodat hij zich daarvan een beeld kon vormen bij het aftrekken. Ze beschreef tussen de vinnige orgasmes door niet alleen hoé ze werd geneukt, op de grond dus, met haar benen over mijn — sorry: jouw schouders –, maar ook hoe hij zich haar tieten moest voorstellen — een B-cup, niet zo heel groot, maar ik hoop dat je dat niet erg vindt… –, haar kleine tepelhof, de roze tepeltjes die zo hard waren als de twee lullen die nu met haar bezig waren, haar billen, die nu blauw gebeukt werden op de vloer, met het kleine moedervlekje boven de spleet, en haar druipnatte, neukende kut, die niet kaal was nee, maar ook niet zwaar behaard.

Zoiets geils had Lucy nog nooit meegemaakt, zuchtte ze na afloop. We waren alledrie klaar gekomen en het was voor Lucy de hoogste tijd om te vertrekken, ondanks Leons smeekbede om zich nog een keer van achteren te laten pakken. Dat kon echt niet meer, legde ze uit terwijl ze haastig haar kleren aantrok, maar ze beloofde met een blosje van opwinding op haar wangen dat Leon haar de eerste de beste keer dat ze hem in real life ontmoette op dié manier zou mogen nemen.

De Leon in normale doen zou de dag daarna meteen op zo’n belofte zijn afgekomen, maar zoals ik eerder schreef ging het bergafwaarts met hem. Dié avond had hij nog betrekkelijk normaal geklonken, maar er waren ook dagen dat hij totaal niet aanspreekbaar was. Zijn rijbewijs had hij al lang niet meer en hij was een alcoholist geworden van het ruigere soort. Werken deed hij niet meer, alleen nog maar drinken, wodka, gedrenkt in bier. Zijn neergang in financieel, maatschappelijk en sociaal opzicht was schrijnend en ik kon er geen zak aan doen. Na die bewuste avond gingen maanden voorbij zonder een teken van leven. Lucy wist het en had net als ik diep medelijden met hem. Niets om de spot mee te drijven en langzamerhand verdween hij ook in onze seksspelletjes. Er waren andere dingen die ons bezighielden. De breuk met Bas en haar intrek in mijn huis, eindelijk….

Twee maanden na die drastische verandering in ons leven kreeg ik een telefoontje van een broer van Leon met de mededeling dat Leon in een kliniek voor verslaafdenzorg was opgenomen. Het was een treurig, maar anderzijds ook hoopgevend bericht, want hij had dus zelf ingezien dat hij het op deze manier niet zou redden. Daarna werd het jarenlang ijzingwekkend stil rond Leon. Navraag bij zijn familie leerde dat het slecht was afgelopen en dat men niet beter wist dan dat hij ergens zwervend op straat rondliep. Onvoorstelbaar: de dynamische, sprankelende, humorvolle business man van weleer, aan wie niet de minsten in Nederland een bloeiend bedrijf te danken hebben, afgetakeld tot een zwerver! Maar het was niet anders en na een aantal vruchteloze pogingen om hem op het spoor te komen, moest ik het met bloedend hart opgeven.

Tussen Lucy en mij ging het bijzonder goed, maar de gedachte aan mijn oude vriend liet me niet los. Ik had er ook schuldgevoelens over, al hield Lucy me nog zo vaak voor dat ik al het mogelijke had gedaan om hem van de weg van zelfdestructie af te helpen.

Ruim zeven jaar verstreken, toen plotseling als uit het graf zijn donkere stem mijn oor weer bereikte. “Hé ouwe jongen, hoe is het ermee?” Ik was totaal overdonderd en probeerde tijdens het gesprek dat volgde naarstig sporen te vinden van drankmisbruik, maar hij leek weer gewoon. Wat er allemaal gebeurd was? Het was te veel om zomaar even uit te leggen, maar waarom kwamen we hem niet even opzoeken? Hij woonde in een flatje, een kilometer of tachtig verderop. Het is niet veel, jongen, maar het is het begin. Hij klonk vastberaden en ik was bijna hilarisch van vreugde.

Lucy en ik besloten nog die zelfde avond af te reizen. We waren allebei opgewonden, logisch, maar niét omdat op de achtergrond nog dat andere meespeelde. We hadden er al zo lang niet meer over gesproken, dat het iets was dat in de mist van de tijd verdwenen was. Althans, dat dacht ik.

Leon de magiër zag er een beetje sjofel uit, maar afgezien daarvan leek hij weer de oude. Voorkomend en charmant als in zijn beste dagen deed hij zijn best als gastheer in een wat armoedige omgeving. En zonder ook maar te hinten op wat er in het grijze verleden was gebeurd zag ik Lucy de transformatie ondergaan die ik in het begin aangaf. Leon had het niet in de gaten, maar ik wel en ik wist dus wat me te doen stond.

“Verdomme, ik heb mijn sigaretten in de wagen laten liggen”, begon ik naar een excuus te zoeken, en toen ging het nog bijna verkeerd, omdat Leon onmiddellijk een pakje sigaretten tevoorschijn toverde en dat voor me op de tafel wierp. Het ging bijna verkeerd, zei ik, want het was Lucy zelf die lachend opmerkte dat ik alleen maar mijn eigen merk rookte, nietwaar schat? Juist omdat dat niét zo was, wist ik dat ik de juiste weg had gekozen… “Geef me de sleutel maar”, zei ik nonchalant tegen Leon, “dan laat ik mezelf wel weer binnen…”

Gelukkig was het goed weer, zodat ik op mijn gemak de omgeving eens kon verkennen. Drie straten verderop vond ik een bruine kroeg. Het was er niet druk en ik nam plaats aan de bar, waar ik met een paar stamgasten en de eigenaar een geanimeerd gesprek aanging over van alles en nog wat. Het was een prettige manier om de tijd te doden en terwijl ik aanvankelijk van plan was een uurtje uit het zicht te verdwijnen, werden het zo ruim twee uren. Toch leek zelfs dit nog aan de krappe kant, want toen ik met bonzend hart de flat weer binnentrad, het korte gangetje doorliep en de kamer binnenstapte, trof ik daarin niet Lucy en Leon aan, maar wel duidelijke sporen van hun aanwezigheid in een chaotische wanorde op de grond: schoenen, boven- en onderkleding van allebei en met een brok in mijn keel merkte ik nu pas dat Lucy als onderkleding haar ‘harempakje’ had gedragen waarmee ze me altijd zo wist op te winden: een geraffineerd, flinterdun gevalletje waar haar tepels doorheen staken en dat vanaf haar navel uitwaaierde in rafeltjes, met dien verstande dat één van die rafeltjes als ‘sluiting’ tussen haar benen liep, strak en diép in haar kut en bilspleet getrokken en zowel aan vóór- als aan achterzijde met een stevig drukkertje vastgemaakt. Door zó te lopen, had ze me vaak genoeg bewezen, kon ze haar klitje tot een orgasme stimuleren en dat ze dit nú had aangetrokken, zei me genoeg.

Vanuit de aangrenzende slaapkamer drong geen geluid tot me door, hoewel ze dáár toch moesten zijn. Ik vroeg me net af of ik beter weer kon verdwijnen, toen de slaapkamerdeur openging en mijn lief de kamer binnen stapte, naakt uiteraard. “Leon slaapt”, beantwoordde ze mijn onuitgesproken vraag. “We kunnen nu beter gaan…” Schaapachtig keek ik toe hoe ze zonder gêne haar kleertjes bijeen zocht, het ‘harempakje’ met een glimlach terzijde legde en alleen haar bovenkleding aantrok. Is de score vereffend?, had ik met een kwinkslag willen vragen, maar ik kon het niet uit mijn strot krijgen. Ook in de autorit naar huis werd er niet over gesproken en ik besloot het maar zo te laten.

Ach ja…., als Lucy geil is merk ik dat aan de trage manier waarop ze gaat praten, aan haar tongetje dat vaker dan anders haar lippen bevochtigt, aan de wijs- en middelvinger van haar linkerhand die over haar duim wrijven, aan haar grote ogen die vochtig worden zonder te tranen. Anderen ontgaat het misschien, maar voor mij spreekt haar lichaam boekdelen. Het is een kruitvat dat op ontploffen staat en dan is het alle hens aan dek om alles in goede banen te leiden, want ze is in zulke omstandigheden met een natte vinger te lijmen…

Zo schreef ik het aan het begin en misschien was dat laatste wel wat overdreven, want ze is vóór en ná die bewuste avond voor geen enkele andere vent meer uit de kleren gegaan. Maar ik los mijn schulden altijd in en gelukkig heb ik een vrouw die dat begrijpt. Onder het verleden is nu definitief een streep gezet, definitiever zelfs dan de bedoeling was, want Leon is inmiddels niet meer onder ons, zo hebben we, na wederom een langdurige stilte, vier weken geleden bij toeval moeten vernemen….

 

© Oldtimer

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie