De zandloper

“Oké, ik geef het toe. Jij had gelijk,” zei Lien. O, o, wat deed ze dat met tegenzin. Zij, die zich altijd uitgaf voor de grote Roxy Music-fan, had voet bij stuk gehouden dat A Really Good Time op de elpee Stranded stond, terwijl het een nummer is van de vierde elpee van de groep Country Life. Tja, ik kan het ook niet helpen. Dat is al dertig jaar zo. Beroering op het feestje. Want Lien, overtuigd van haar gelijk, had de inzet van de weddenschap hoog gehouden. “Als ik win,” had ze gezegd, “dan moet jij morgen om zeven uur 's avonds naar me toe komen, met niet meer dan negen kledingstukken aan. En dan moet je om het half uur iets uittrekken. En ondertussen doe ik met je wat ik wil en neem ik je mee naar waar ik ook maar wil.” Ik had me erbij neergelegd, maar al gauw bleek – toen de gastvrouw in de platencollectie van de buren was gedoken – dat ik het bij het rechte eind had en dat de rollen waren omgedraaid. Wie daar erg eigenaardig op reageerde, was Peter, het huidige lief van Lien. Hij probeerde achteraf nog af te dingen maar daar was Lien dan weer te trots op.

Dus kwam ze 's anderendaags om zeven uur stipt naar me toe. Ik had niets anders verwacht. Het was een warme zomeravond en ze zag er schitterend uit. “Negen stuks?” vroeg ik, en Lien knikte. Ik kon best wat geduld opbrengen en daarbij, het controleren zou allicht een slechte indruk hebben gemaakt. “Er is hier vlakbij een heel leuk restaurant, daar kunnen we straks iets gaan eten,” zei ik. Ondertussen zette ik ons een heerlijk aperitief voor. Lien zag er prima uit. Ze was 26, amper jonger dan ik, en haar lach was er één die je bijbleef. We begonnen een gesprek, ietwat ongemakkelijk. Ik had Lien pas een dag eerder ontmoet, en ons enige korte gesprek was over Roxy Music gegaan, had haar ontluisterd als een niet zo grote fan als ze wel beweerde te zijn en was erop uitgedraaid dat ze een weddenschap had verloren en in haar blote kont voor mij zou paraderen binnen de paar uren. Een fraaie start van een mooie vriendschap, ja hallo! Gelukkig kon ik fijne dingen vertellen over het restaurant en kreeg ze daar tenminste zin in. Ik bekeek haar ongegeneerd van top tot teen en maakte een opmerking over haar hippe blouse. Ze droeg schoenen, geen sokjes of zo, een mooie rok, niet te kort en niet te lang – wat er onder school, kon ik niet zien. Nog niet.

Na een half uur vertrokken we naar het restaurant en zei ik dat ze toch maar beter al iets kon uittrekken bij mij thuis. Ze trok een short uit en een slipje, zonder haar rok op te tillen, dus ik zag niks bloots, en dan trok ze de short weer aan. Ze gooide het slipje in een hoek van de woonkamer. “Zullen we?” lachte ze, en we vertrokken.

We gingen te voet want de Launch was echt maar twee minuten stappen. We bestelden iets intrigerends van de kaart en om acht uur stond het voorgerecht al op tafel. “Smakelijk,” zei ik, en: “Wat trek je uit?” Lien glimlachte. “Mijn linkerschoen. Ik heb hem al uit…” Ik keek discreet naast de tafel en ja, daar stond Liens schoen naast haar blote voet. Ik knikte goedkeurend. Het eten was erg lekker, maar het minste wat je van de Launch kon zeggen, was dat het er snel ging. Even over half negen kwam de kelner al met het hoofdgerecht aandraven. Lien keek even op mijn horloge. Zelf droeg ze er geen omdat ze dacht dat ik dat vast als een kledingsstuk had meegeteld. “Gut, ik vergat de tijd helemaal. Andere schoen dan maar, want ik moet straks plassen en ik heb geen zin om naar het toilet te hinken op één blote en één geschoeide voet.” Het was een beetje sexy, toch, nu ze daar blootsvoets zat te eten. In de Launch hoefde je er niet chic uit te zien, maar schoenen hadden de meeste eters er gewoonlijk wel aan. Lien lachte en gokte dat wie er iets van merkte, wel zou denken dat ze nieuwe of pijnlijke schoenen had gekozen voor de avond en dat ze haar zere voeten wilde ontzien.

Het klikte wel. We praatten over Liens werk en over mijn werk, over muziek en films, over eten en één enkele keer over buitenlandse politiek. Nu ja, het hielp de tijd vooruitgaan en zo werd het ineens negen uur. Onze borden stonden leeg op tafel. De kelner zou die wel gauw komen halen. “Ik weet dat er weer een half uur om is,” zei Lien, “is het goed als ik nummertje vier uittrek op het toilet?” “Maakt mij niks uit,” zei ik, al had ik stiekem gehoopt dat ze alles zomaar aan tafel zou afwerpen. “Maar dan moet je het me wel geven als je terugkeert, dat ik kan volgen wat er gebeurt, snap je?” Ze snapte het. Ze verdween de trappen af naar het toilet. Onderweg staarden sommigen naar haar kleine blote voeten.

De kelner kwam afruimen en vroeg of het had gesmaakt. “Ja,” zei ik, maar het beste moet nog komen.” De kelner glimlachte even. Hij vroeg of we straks de koffie aan de bar wensten – we hadden geen zin in een dessert – en ik vond dat wel een goed idee. Hij was niet eens lang weg toen Lien terugkeerde. Ze hield iets in haar vuist, ze gaf het me: een beha. Dat begon er wel op te lijken, dus. Ik bedankte haar en stopte de beha weg in mijn binnenzak. Haar blouse onthulde weinig meer. Ze had er allicht nog iets onder aan.

Later, aan de bar, we dronken espresso, vroeg ze of ik iets had met wiskunde. Dat dacht ze omdat ik – toen bleek dat ik de weddenschap had gewonnen – zo had vastgehouden aan die half-uur-regel. Ik legde haar uit dat ik een hekel had aan wiskunde maar dat ik altijd iets had met zandlopers. Het zand loopt er door en een stukje tijd is onherroepelijk verstreken. Dat vond ik ook zo aantrekkelijk aan dat om-het-half-uur voorstel. Er was overigens een half uur verstreken alweer. Ze lachte. “We blijven hier toch niet lang meer,” zei ze, terwijl ze haar blouse losknoopte. Ze ontblootte helaas nog niet haar borsten, wel een knalrood topje. Toch zie je het niet elke avond dat een bloedmooie vrouw als Lien haar blouse uittrekt en in haar handtas vouwt, en nogal wat blikken volgden haar onverwachte manoeuvre.

“Gaan we nu weg hier?” vroeg ze. Ik wenkte de ober en vroeg de rekening. Ze protesteerde toen ik aanstalten maakte om alles te betalen, maar niet lang en zeker niet overtuigend. Nadat ik had betaald en mijn creditcard weer in mijn portefeuille stak, verlieten we de Launch. Ik keek nog even om maar teleurstellend weinig mensen volgden ons met hun ogen. Ach, de tijden zijn veranderd. We kijken nergens meer van op.

Lieve Lien keek er wél van op toen ik mijn huis voorbij stapte. “Wil je dan nog ergens heen?” vroeg ze, voor het eerst nerveus, haar schoenen bengelend aan haar vingers. “Naar De Geus,” zei ik, “dat is hier net om de hoek, je kan het licht al zien. Een slaapmutsje, oké?” “Nou…” zei Lien, maar ja, wat kon ze zeggen. Ik had die weddenschap natuurlijk wel gewonnen. Trouwens, ik loog niet toen ik zei dat het vlakbij was. Nog geen vijf minuten later zaten we al aan een leuk tafeltje, een stevig Vlaams bier voor ons, verlicht door kaarsen en de sfeervolle verlichting van De Geus. “Wat heb je nu nog aan,” wilde ik weten en Lien somde het op: onder haar rok en haar topje droeg ze blijkbaar enkel een string en een short. Ik had nooit verwacht dat zij strings droeg maar zo zie je maar. Ik rekende snel in mijn hoofd uit dat ze nog twee keer iets kon uittrekken zonder in de schaars verlichte De Geus al te veel aandacht te trekken, maar daarna moest er toch vlees te zien zijn… sjonge. Toen biepte ineens de gsm van Lien. Het was Katrijn, haar beste vriendin. Die was uit in flauw gezelschap en informeerde even waar Lien uithing. Lien vertelde het haar en ze vertelde haar gelijk van de weddenschap, waarna Katrijn tot elke prijs wilde komen. Ik hoorde hoe Lien zich uitsloofde om haar vriendin op andere gedachten te brengen, maar… “Katrijn komt naar hier, mijn beste vriendin,” zei ze, toen ze het gesprek verbrak. “Nou,” zei ik, “hoe meer zielen, hoe meer vreugd.” Lien lachte. “Ik weet het niet, ik vind het raar als ik denk dat ik hier…” Ze maakte haar zin niet af. “Maar ik moet naar je luisteren, zeker?” gooide ze er achteraan. Ik knikte heftig. “Ik geloof inderdaad, dat we zoiets waren overeengekomen. En het was ook niet eens mijn idee, als ik je eraan mag herinneren hoe…” Lien stak een hand in de lucht. “Oké, oké, got it.” Ik zei niks maar toonde mijn horloge. Het was al na half tien. Lien zuchtte en stond op. Ze bleef een tijdje weg maar toen ze van het toilet terugkwam, had ze nonchalant haar short in haar hand. We praatten wat, en al snel viel Katrijn De Geus binnen.

Lien stelde haar beste vriendin aan me voor en Katrijn wilde meteen van ons weten hoe de zaken ervoor stonden. Ze sloeg haar hand voor haar mond toen ze hoorde hoe schaars gekleed haar vriendin wel was. We lieten nog een glas voor elk komen en praatten honderduit. Katrijn was al wat aangeschoten en de trappist maakte haar nog losser. Ze was pas 23, ooit begonnen als de boezemvriendin van Liens jongere zus maar met Lien klikte het gewoon beter. Hoeveel kleren had Katrijn aan, wilde Lien weten, en Katrijn begon in alle ernst te tellen. “Ik heb een slipje aan, maar geen beha. Die zomerjurk, dat zie je en… nou, die schoenen. Fuck, ik heb maar vier kledingstukken aan – dat is amper meer dan jij!” gierde ze het uit, en ze mepte Lien op haar schouder. Toen alweer een half uur voorbij was, en Lien aanstalten maakte om naar het toilet te gaan, vroeg Katrijn wat ze daar van plan was. Lien zei dat ze haar string ging uittrekken en Katrijn stelde meteen voor om gewoon in het halfduistere hoekje aan tafel te blijven zitten en haar rok uit te trekken. “Mijn rok!” schrok Lien. Maar ze had al snel door dat Katrijns idee nog zo slecht niet was. “Als jij ook iets uittrekt, meid, dan doe ik het.” fluisterde Lien en Katrijn haalde haar schouders op. “So what…” zei ze. Lien wikkelde haar rok los en liet hem onder tafel van zich af vallen. Katrijn nam hem van haar over maar maakte er geen show van, zodat niemand merkte dat Lien plots in haar string en topje zat te drinken. “Ging jij ook niet…” begon ik en Lien voegde er aan toe: “Leg iets op tafel, kan me niet schelen wat.” Katrijn keek even rond en ging dan met haar handen onder haar jurk. Ze ging even verzitten en werkte zich uit haar slip. Even later lag die op tafel en daar bleef hij ook liggen. “Ziezo,” zei Katrijn.

Liens gsm biepte weer. Het was haar Peter. Die wilde haar wel komen oppikken later en ze gaf hem mijn adres. Ik zei dat hij maar meteen moest komen, dan kon hij nog een glas meedrinken in mijn tuin. Nu begon Lien er wel heel erg op aan te dringen dat we weg zouden gaan. Ik gaf toe, en stond al recht, maar Katrijn legde haar hand op mijn arm. “Wachten jullie nog even, ik moet nog eens naar het toilet of ik doe het in mijn broek.” Katrijn stapte naar het toilet en Lien keek wat bezorgd naar mijn horloge. Bijna vijf voor elf. “Dat was geen goed idee,” zuchtte ze. Maar Katrijn was nog vrij snel terug. Ik had al afgerekend en we gingen alledrie samen de deur uit. Iedereen staarde ons na, wat wil je, Lien liep met haar billen helemaal bloot in die string en dat topje was ook al niet zo verhullend. Koud had ze het natuurlijk niet want het was een wel erg zwoele nacht.

Op straat was bijna niemand, we hoorden wel af en toe een claxon van een auto. Klokslag elf uur waren bij mijn voordeur en ik stak de sleutel al in het slot, maar Katrijn hield me tegen. “Erg streng ben jij niet, hé?” sprak ze giechelend. “Het is elf uur. Ik heb net kerkklokken gehoord. Waarom wil je nu eerst naar binnen? Er is weer een half uur voorbij. Laat haar toch weer iets uittrekken!” Nu Katrijn het mij zo elegant aanreikte, liet ik het niet liggen. “Ja Lien,” zei ik snel, “dat is waar. Eerst de weddenschap, dan gaan we naar binnen.” Lien zuchtte diep, maar ze keek eens rond en zag dat er niemand in de buurt was. “Maar jij doet weer mee!” siste ze en Katrijn lachte. “Doe nou maar…” zei ze. Lien stapte wat uit het licht van de straatlantaarn en trok langzaam haar topje uit. Ze gaf het aan mij. Ze zag er prachtig uit, met haar grote borsten bloot en alleen dat driehoekje over haar poes. Lien wilde al naar binnen maar Katrijn deed haar wachten, omdat zij eerst haar belofte wilde waarmaken. Ze hurkte om een schoen uit te trekken. Daarna gingen we samen naar binnen, en door de gang gelijk de tuin in. Daar wachtten we half twaalf af, en Lien zat met haar tieten in het feeërieke schijnsel van de grote tuinfakkels. Peter was er al heel gauw. Hij nam zijn geliefde in zich op alsof hij haar borsten voor het eerst bloot zag. Lien ging zelf in de keuken meer water halen, want om de gevolgen van het eten en het drinken voor haar figuur te beperken, wilde ze nu zo veel mogelijk mineraal water binnen. Ik kon mijn ogen niet van haar gezellige kont afhouden toen ze naar de achterdeur stapte, en toen ze buitenkwam met twee flessen water, genoten we met zijn allen van haar heerlijke, deinende tieten.

Katrijn applaudisseerde toen ik aankondigde dat het half waalf was. Lien besloot er dan maar een spektakeltje van te maken. Wellicht dacht ze: nu mijn vriend er is, kan het wel. Dus stond ze recht, ving ze het ritme van de Coltrane-cd die heel zachtjes uit de tuinspeakers kwam, en schoof ze dansend de riempjes van haar string naar beneden. Het driehoekje frommelde ineen en zakte weg, haar keurig bijgeknipte maar gelukkig niet geschoren poes was bloot. Ze wiegde met haar benen tot de string rond haar enkels was gezakt, en schopte hem dan uit. Dan kwam ze, helemaal naakt nu, weer bij ons zitten. “Ik ben het al gewend, nu doet het me geen reet meer,” zei ze, en dat leek ook wel zo, want ze lette helemaal niet meer op haar houding. Haar borsten bedekte ze niet één keer meer en soms ging ze zo zitten, dat ik tussen haar dijen haar schaamlippen kon zien glanzen.

Katrijn had haar tweede schoen uitgeschopt terwijl Lien danste. We praatten over de gekste dingen, niet over seks, vreemd genoeg. Och, ja, één keertje. Ik was naar binnen geweest om iets luchtigs aan te trekken, en nu zat ik in de tuinzetel met niks meer aan dan een boxershort. Gut, ik was toch thuis, niet? En door de dunne stof van mijn short kon je wel erg goed zien dat ik een flinke stijve had. Daar deden de meiden wel wat lacherig over. Goed, Peter en ik stapten na twee biertjes ook over op water en Lien ging nog eens om een fles, helemaal in haar blootje paradeerde ze door mijn tuin.

Ze zat nog niet terug neer of ze zei dat ze dringend moest plassen. “Waar is jouw toilet?” vroeg ze en voor ik daarop kon antwoorden, greep Katrijn haar arm. “Dat meen je toch niet? Ga je binnen plassen? Je hebt hier een hele tuin! Jan vindt het vast niet erg, hé Jan?” ratelde ze. Natuurlijk vond ik het niet erg. Lien zuchtte wat, maar na wat aarzelen ging ze wat verderop in het gras hurken. Het licht van de fakkels kwam niet zo ver en Katrijn riep 'boe!' maar dan kreeg ze ineens een idee. Ze greep een fakkel, lichtte hem uit het gras en liep ermee naar Lien, die wel al hurkte maar nog niet aan pissen toe was. Katrijn stootte de fakkel in het gras als een speer. Nu zagen we Lien heel goed, maar ze hield haar poes vast met een hand, zodat we daarvan het mooie weer misten. Katrijn was niet meer te houden. “Je bent gemeen, zo zien we helemaal niks!” riep ze en ze duwde haar vriendin achterover in het gras. Ze drukte haar neer bij de schouders en ploegde haar knieën tussen die van Lien. Katrijn was sportiever en krachtiger dan Lien en kon zonder moeite haar knieën ver uiteen plaatsen, zodat Lien niet anders kon dan haar benen spreiden – en ver! Op handen en knieën zat Katrijn daar op Lien, die zich nauwelijks kon verroeren. Het opengesperde kutje van Lien werd prettig uitgelicht door het flakkeren van de vlam, je kon er zo in kijken. Ik schoof onwillekeurig mijn stoel wat dichter. Peter ook, want al had hij de poes van Lien wel al van dichterbij gezien, het bleef een kinky spektakel en bovendien kregen we een heerlijk toemaatje.

Lien kon niet veel aanvangen met haar armen, want Katrijn duwde haar bovenarmen in het gras, maar ze kon wel bij de jurk van haar vriendin. Die greep ze vast en ze trok eraan tot heel Katrijns kont bloot was. De onderkant van de jurk zat hoger dan haar lendenen, Katrijn kon hem onmogelijk met enig schudden terug op zijn plaats krijgen. Had Lien gedacht dat Katrijn haar armen zou loslaten om haar jurk weer goed te trekken? Dat was dan fout gegokt. Katrijn lachte Lien gewoon uit. Het kon haar echt niet schelen dat ze haar kont en kut tentoonspreidde. Wij genoten maar van het schouwspel, terwijl Katrijn Lien sissend aanmoedigde om dan toch 'godverdomme te beginnen piesen'. Ineens was het er. Het gutste uit Liens kut, een enorme witte straal, die ver voor haar uit in het gras open plensde. Er zat erg veel kracht achter, precies. En dan werkte Lien haar benen los. Ze sloeg ze omhoog en klemde Katrijns heupen vast. Zo kon ze Katrijn verrassen en ze trok haar plat op haar buik. Katrijn loste haar greep en Lien klemde haar vast met haar armen, voor ze zich afduwde. Terwijl de laatste druppeltjes nog uit haar poes schoten, rolde ze Katrijn op haar rug in het gras en ze sprong recht. Ze greep de jurk van Katrijn bij de onderkant en trok er uit alle macht aan.

“Hé, kalm aan!” riep Katrijn, en ze durfde nauwelijks tegen te spartelen, want haar jurk zou het vast begeven. Lien stond recht, Katrijn lag in het gras en haar armen en hoofd waren nu onzichtbaar, want daar zat de jurk overheen. Ineens begon ze wild te giechelen. Ze lag daar zo ontwapenend op haar rug. Haar armen boven haar hoofd uit gestrekt in de binnenstebuiten gekeerde jurk, Lien die schrijlings op haar armen was gaan zitten. Katrijn bewoog helemaal niet meer, alleen schokte ze wat van het lachen. Ze was zo toegankelijk ineens, haar spiernaakte lijf lag daar te glimmen in het schijnsel van de fakkels. Haar harige poes, haar kleine tieten, waar Lien zacht op mepte. Ze stak haar knieën in de lucht en spreidde haar benen. “Ik heb erg veel zin, zie je dat niet? Ik ben doornat. Waar is de heer des huizes? Hij mag bij me komen, nu!” mompelde ze door de stof van de jurk heen.

Nou, de heer des huizes liet het zich geen twee keer zeggen. Ik stond er niet eens bij stil en deed de knoopjes van mijn short open. Mijn lul was al staalhard en stoof door de opening voor me uit. Ik ging er dan maar achteraan. Ik knielde voor het altaar dat Katrijn heette, en boog voorover. Mijn lippen omvatten haar kut en ik zoende ze, drukte mijn lippen hard rond de hare en schoof mijn tong naar binnen. “Wacht! Weg daar!” riep ze ineens en ik trok mijn hoofd weg, net op tijd, want nu moest Katrijn ongelooflijk pissen. Ze schoot een dikke straal rakelings langs mijn hoofd en ik moest me bedwingen om ze niet met open mond te vangen. Amper waren de laatste druppels eruit of ze siste: “Nu moet je er wel in of ik kom gewoon helemaal vanzelf.” Dus deed ik dat maar.

Ik loodste mijn lul in haar vochtige grotje en het ging vanzelf, ik gleed zachtjes tot het einde. Ik steunde op mijn armen in het gras en terwijl ik heen en weer ging in de schoot van Katrijn, zat Lien recht voor mij. Ze glimlachte onnozel. Haar enorme tieten waren vlakbij mijn hoofd en ik boog wat meer zodat ik ze kon kussen.

Maar al gauw ging al mijn aandacht naar Katrijn. Haar kut maakte me helemaal gek en het was waanzinnig dat ik niet eens haar gezicht kon zien. Ik vond het raar, maar Katrijn deed geen enkele poging om de jurk weer naar beneden te strijken. Ook toen Lien was recht gesprongen, en ze haar handen vrij had, bleef ze zo: één brok wellustig vlees van haar tenen tot boven haar tietjes, en dan die naar boven gestrekte en binnenstebuiten gekeerde jurk. Spiernaakt rende Lien door de tuin, tot ze een rondslingerend stukje touw van een hoop tuinafval graaide en ermee terugkwam. Ze hield haar vinger tegen haar lippen om me tot zwijgen aan te manen en ze nam de onderkant van de jurk stevig vast. Ik bleef maar stoten en het was heerlijk, Katrijn knelde om me heen zoals ik dat nog nooit had gevoeld, en ze reageerde eerst niet toen Lien vliegensvlug de jurk boven haar hoofd en armen dicht bond met het touwtje. “Hé, gaat het een beetje?” kwam er nog even uit maar ze had het te druk met hijgen en klaarkomen. Iets voor mij gilde ze en ik hoopte dat de buren vast sliepen, al heb ik weinig last van inkijk. Dan kwam ik, net niet in haar, klaar, met korte maar hevige schokken en kwakjes op haar dijen en in het gras.

Ik rolde opzij en zag hoe Lien haar vriendin onder licht protest als altaar van de liefde gebruikte. Ze manoeuvreerde haar op haar buik en ging op haar liggen, met haar kut op de schouders van Katrijn. Peter trok zijn broek uit en knielde, en boven het hoofd van Katrijn nam hij zijn geliefde op zijn hondjes. Snel en hard. Katrijn mompelde en kreunde, ik vroeg me af of het pijn deed maar aan de vorm van de jurk zag ik dat haar gezicht naar opzij keek en dat ze gelukkig vrij kon ademen. Lien spreidde Katrijns benen zo ver mogelijk uiteen en liet haar tong binnendringen in de bilnaad en de kut van haar beste vriendin. Geen zachte, lieve likjes, neen, ze lapte haar zowat en ging als een dolle heen en weer. Peter kwam razendsnel klaar in Liens lijf en ze schokte dat het een aard had. Lien ging gauw rechtop zitten en kantelde de weerloze Katrijn, tot ze met haar poes en haar tieten naar boven lag, en ze ging met haar blote reet op Katrijns gezicht zitten.

“Kom eens links en rechts van mij staan,” wenkte ze en Peter en ik gingen weerszijden van haar staan. Ze nam onze lullen in haar handen en richtte ze naar beneden, op de buik van Katrijn. “Kom, jongens, zeiken maar,” siste ze en ik bloos een beetje als ik bedenk hoe gemakkelijk we daaraan gevolg gaven, zonder erbij na te denken. We pisten op Katrijns borsten en haar buik, en jongens, wat hadden we gezopen, het leek wel te blijven duren. Katrijn leek het niet eens erg te vinden wat ze giechelde voortdurend als een schoolmeid en Lien moest van het kirren ook alweer. Dringend. Ze ging niet eens verzitten, ze liet haar kleine beetje maar lopen. Katrijns jurk werd doornat en aan het slikken en sputteren kon je horen dat flink wat van Liens plas recht in Katrijns mond terechtkwam. Het leek iedereen helemaal te ontnuchteren. Lien maakte de jurk van Katrijn los en om beurten gingen we douchen, trokken we onze kleren weer aan. Lien scheen een beetje beschaamd ineens en Katrijn deed al helemaal alsof er niks was gebeurd. Een half uurtje later was iedereen mijn huis uit. Ik nam de beha van Lien uit mijn vestzak en gaf er een zoen op. Een leuk cadeautje is nooit weg.

© Jan

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie