De Zon

Een blauwe lucht en een hoog staande zon. Heet zand aan de voeten. Het geluid van de zee en badende mensen. Het lichamelijk genieten door de zon over je heen te laten branden. De smaak van zand en zout. De streling van een zacht briesje. Daar doorheen een man die even uit zijn werkt breekt. De blik en geest schoongemaakt door de zee, geluid, ruimte en sfeer ….. 

De zon stond recht boven het strand. Het was zo'n zeldzame dag voorafgaande aan het zomerseizoen. Zo'n dag waarop het niet te heet is en de lucht strakblauw. Vanuit het werk was ik voor een korte onderbreking het strand opgegaan. Overhemd, lichte zomerbroek. Schoenen met sokken in de hand. Dat doe ik wel vaker. Even de indruk van het beeldscherm laten wegwaaien door de zeewind. Het verlangen om het brede geluid van de zee horen en de ogen te kunnen laten dwalen. Ook het prikkelende gevoel om het werk te verlaten en langs blote mensen te lopen. Bijna een beetje vreemdgaan. Vandaag was het vrij stil op het strand. Ik zou niet weten waarom dat zo was. Het was wel lekker. Een gevoel van vrijheid. 

Op de terugweg sulden mijn voeten door het hete rulle zand. Een prettige hitte die me aan mijn jeugd deed denken. Na het zwemmen met een nog vochtige handdoek naar het “zachte zand”. Daar opdrogen in de zon en naar meisjes kijken. Een stuk voor de strandopgang lag een vrouw op haar buik te zonnen. Ik merkte dat ik nogmaals, en nu wat nauwkeuriger naar haar keek. Toen ik haar eenmaal had gezien intrigeerde ze mij. Op de een of andere manier werd mijn aandacht door haar getrokken. Dat gaf een prettig gevoel. Ook het gevoel dat dat dat gevoel niet helemaal in de haak was.

Ik verlegde mijn route. Op deze manier kon ik vlak langs haar lopen en toch de schijn ophouden dat ik naar de opgang onderweg was. Het waren haar rug en benen die me aantrokken. Een languit gestrekt lichaam met een grote bos haar die het hoofd verborg. Terwijl ik langzaam naderde kon ik zien dat ze sterke benen had onder een onwaarschijnlijk wit broekje. Het was kennelijk een sterke vrouw, die zich welbewust languit op het zand had uitgestrekt. Open en toegankelijk voor zon en wind. Geen bandjes over haar rug. In toenemende mate nam ik haar nieuwsgierig op. Gretig zelfs. Ik vond haar buitengewoon aantrekkelijk en wilde graag meer van haar zien. Nog voor ik het me besefte voelde ik dat het me opwond om haar te naderen. Ik besloot vlak langs haar te aan en vertraagde mijn tempo. 

Haar aanwezigheid trok warmtesporen door mijn lijf. Een dierlijke gewaarwording. Een wilde kat sluipend naar vrouwtjesdier. Mijn schaduw ging mij vooruit. Gleed over kuiltjes, stukjes hout en schelpen. Dan gleed hij over haar tenen, haar voeten. In een opwelling liep ik zo dicht op haar toe dat zij in mijn schaduw viel. De schaduw gleed over haar kuiten, bovenbenen. Over haar billen. Zij moest mij nu zeker gehoord hebben. Haar rug hoofd en armen nam ik samen op binnen mijn schaduw. Ik stopte met een nerveus gevoel in mijn lijf. Ik bleef volstrekt stil staan terwijl ik de zon van haar warme lijf weg hield. 

Ik keek intensief naar haar. Daar lag ineens vlak voor mij een levende, warme en aantrekkelijke vrouw. Zo nabij dat ik haar met de geringste moeite mijn voeten zou kunnen aanraken. Boven het hoofd gestrekte armen, een volle donkere haardos met stukjes zand er in. De prachige lijn van haar nek en haar rug. Een lange, sterke rug. Ze zou zeker sterker zijn dan ik. Die gedachte gaf me een prettige gewaarwording. Maar een sterke rug, die veel moet dragen verdient ook aanraking, streling, mededogen. Ik zou haar willen aanraken. De manier waarop zij uitgestrekt lag en niet op mij reageerde leek bijna een vraag om aandacht. Dat leek me wel een erg sterk staaltje wishful thinking. Toch deed het me goed.

Haar stevige lange benen lagen losjes op het zand. Goedgevormde voeten waarvan de tenen zich in het zand hadden geboord. Ik had ze uit hun kuiltje willen halen en willen aanraken. De vorm en het gewicht van haar voeten voelen. Een hand over de voetzool, Vingers tussen haar tenen. Onrustiger geworden gleden mijn ogen van haar voeten over haar zonbeschenen benen omhoog. Alsof mijn blik fysiek was geworden: een paar, of zelfs wel twee paar handen, die haar benen omvatten. Zachte handen over haar strakke huid. Van haar benen naar haar broekje. 

Haar broekje ontroerde me. Het liet haar rug vrijmoedig vrij met een stukje van haar billen. Het was van een witte satijnachtige stof. Niet zoals van een bikini. Even welde verwondering op. Ik kwam tot de slotsom dat het een mooi luxe onderbroekje was. Daarom had ik het al van veraf op zien lichten. Het lag een beetje losjes om haar billen. Alsof ze het omlaag had willen duwen en halverwege toch maar van gedachten was veranderd. De losliggende bh bandjes waren van dezelfde stof. Ik werd verliefd op de oneindige welving van haar naakte rug.

Haar gezicht was van mij afgewend. Ik wilde haar zien. Mijn ogen gleden over haren en armen. Met een intensiteit alsof ik wilde dat zij mijn blikken voelde, voelde hoe die haar streelden. Mooie handen. Sterk en sprekende vingers. Ik stond nu al een onbehoorlijke tijd naar haar te kijken. De vrouw zei niets en liet niet merken dat ze wist dat ik er stond. Toch moest ze het nu al lang weten. 

Toe zag ik dat de vingers bewogen. Een langzame beweging van vingers die in het zand grijpen. Een ontspanning. Vervolgens weer opnieuw de vertraagde film van vinger die langzaam in het zand grijpen. Ik voelde als het ware dat haar handen zich om mijn ballen sloten. Met een voet draaide ik door het zand om geluid te maken. Haar te laten weten dat ik wist dat ze me waarnam. De kracht van mijn voeten in het zand om de kracht uit te drukken waarmee ik de spieren onder haar huid wilde aanraken. Haar werkelijk aanraken, of zelfs spreken, zou de betovering doorbreken. Des intenser nam ik haar waar en voelde bijna fysiek haar ademhaling. Het was duidelijk dat wij zwijgend op elkaar reageerden.

Ik had mijn handen in haar oksels willen leggen, met lange bewegingen mijn handen over de golvende lijnen van nek, rug en billen willen laten gaan. Streling afgewisseld met sterke druk. Ik verlangde er naar om de kuiten en knieholtes stevig te kunnen voelen. Beide handen ter weerszijden van een knie te kunnen leggen. Over een dijbeen naar boven glijden tot vlak bij de stof van het broekje. Tot waar de hitte van een warm lijf zich onmiskenbaar op de huid van de hand laat voelen. Dan het andere been. Haar broekje niet raken, of hooguit als terloopse vluchtige beweging. Een vlakke hand wellustig door het kuiltje in de rug laten gaan. Met twee of liever drie handen krachtig over de heupen naar de billen trekken. Vingers die zich in de billen begraven. Ze tegen elkaar drukken en uit elkaar plooien. En dan, op het moment dat zij beslist weet dat het gaat gebeuren, de streling laten doorglijden naar het duister tussen haar benen. Over de gladde losse stof van haar broekje. Sterke druk van vingers op de brug tussen poepgaatje en kut, volle verkennende hand over haar valleitje Het wonder om haar ingehouden gegrom te horen en de onwillekeurige beweging naar de strelende hand toe.. De panter die laat merken dat ze het mannetje voelt en dat toelaat. 

Oh, wat verlangde ik op deze onmogelijke plaats wanhopig naar haar. Dwaas in mijn stadse werkkleren. Raar afstekend tegen haar uitbundige naaktheid. Ik stond nu toch zeker verscheidene minuten op deze dwaze manier volkomen geil te worden. Te kijken naar een vouw die ook onmiskenbaar geil aan het worden was. De langzame bewegingen van haar vingers en tenen werkten nu door naar haar lichaam. Ze bewoog bijna onmerkbaar. Iemand die iets verder van ons afstond zou er niets van kunnen zien. De vrouw kantelde haar bekken met een krachtige druk van haar lichaam in het zand voorover. Daarna achterover en zodat ze haar benen iets uiteen kon leggen. Zoals altijd ervoer ik het wonder van de reactie van een mens. 

De lichte spreiding van haar benen maakte me geiler dan ik al was. Ik kon haar broekje nu volgen tot waar het losjes over haar begerenswaardige moeras moest liggen. Ik keek gebiologeerd naar haar en schraapte nogmaals een voet door het zand. Plotseling draaide zij haar gezicht om naar de kant waar ik stond. Ze zou op deze manier niet meer dan mijn benen en broekspijpen kunnen zien. Ze was geen schoonheid, dat had ik ook niet veracht. Maar wel sterk, geprononceerd en even sprekend als haar lijf. Een donkere zonnebril bedekte haar ogen. Ik voelde dat ik de stevigheid van haar haardos en wenkbrauwen in verband bracht met wat ik in haar broekje zou willen. Een even aantrekkelijke bos, die open geplooid moet worden, waarbinnen een zachte, blanke vrucht. Veel vrouw, heel veel vrouw. 

Ik zinderde naast haar en kon mijzelf ruiken. Ze verlegde een arm van boven haar hoofd naar haar zij. In de zwaai raakte haar hand als per ongeluk mijn voet, alsof die in de weg stond. Een nagel trok een vluchtig spoor over de bovenkant van mijn voet. Ze zei niets. Ik zweeg. Mijn schaduw omvatte haar bovenlichaam armen en hoofd. Ik wilde dat ik echt de plaats van de zon kon innemen. Dat ik het was die haar op de meest onbeschaamde manier kon bekijken, aanraken en strelen. Haar zich laten ontspannen. Haar buik en haar dijbenen verwarmen door verwarmend in haar lichaam door te dringen. Te wachten tot ze haar broekje voor me zou uittrekken, En dan op en in haar te schijnen. Een geheim verbond tussen haar en mij.

Ik bukte mij snel en wriemelde vluchtig maar sterk door haar haardos en met drie vingers op haar hoofdhuid. Ik liep door naar mijn werk. Keek niet om. Op het werk zocht ik een stille, koele plaats, ik maakte mijn kleding los en streelde mezelf. Langzame lange en volle bewegingen. Met mijn voorhoofd tegen koele tegels geleund haalde ik de intensiteit van haar verschijning voor ogen en spoot ik de spanning weg uit mijn lijf. Toen ik de tegels met een papiertje schoonmaakte dacht ik wanhopig waarom ik niet met haar samen had kunnen zijn.

© Robert

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “De Zon

  1. 4 april 2007 at 21:06

    Bijzonder erotisch geschreven verhaal, op een paar kleinigheidjes na:
    Merkwaardige zin: "Ook het gevoel dat dat dat gevoel niet helemaal in de haak was". Zelf na correctie past het naar mijn mening niet in de context.
    Het woord 'moeras' als synoniem voor kut werkt op de lachspieren.

  2. 12 april 2007 at 13:01

    Eerder een bespiegeling dan 1 op 1. Goed geschreven en intens in zijn wanhopige hartstochtelijkheid. Twee sterren waardig.

  3. 13 april 2007 at 21:05

    Erotisch genoeg en vaardige taal, maar het laatste soms wat té

  4. 16 april 2007 at 19:10

    Een hele verdienstelijke poging om een mooie poëtische tekst te schrijven. Helaas "val" ik over bepaalde woordkeuzes, teveel van hetzelfde in één zin, net dat iets te geforceerd en gekunsteld om echt te overtuigen. 1,5 ster

Geef een reactie