Denise, het scheermesje, en…

Met een dolende blik kwam ze de Hütte – al was dat dan in Frankrijk, Hoge Jura – binnen. Ze was van een andere groep, maar ik wist niet hoe snel haar er met mijn ogen tussen uit te pikken.

Dat… zag er leuk uit. Kort donkerblond, klein, slank maar met een beetje heupen, grijze ogen die nog steeds dwaalden toen ze haar plunje neerzette. Met een paar rukjes van haar hoofd sloeg ze de smeltende sneeuwvlokken uit haar korte kruin en ik voelde me verkocht.

Die avond was ze aan de bar, zoals ik gehoopt had. Gelukkig, want ik had me lichtjes geparfumeerd en iets luchtigs, beetje mannelijks aangetrokken. Ze zat naast een vent met wie ze af en toe iets uitwisselde. De andere kruk naast haar was leeg, dus ik wist niet hoe snel…

Haar slanke vingers speelden met het glas.

“What do you drink?”

Verrast keek ze opzij. “Eh, oe-itte, I mean… white wine.”

“Are you French?”

“No, from Belgium, Flandrian actually.”

Dat werd makkelijker; nu eerst haar naam:

“Hoe heet je?”

“Denise.”

“Hoi, ik ben Shauna, niet Engels hoor, maar wéét je….”

 

– De laatste jaren heb ik heel wat over flirtgedrag gehoord, het met een grijns terzijde gelegd. Ik wist dat ik daar veel te direct voor was. Soms leiden mijn acties tot niets, tot een onverbiddelijke verwijdering, maar in andere gevallen heeft mijn overrompeling effect. Denise? Met die naam moest ik iets kunnen, direct en overrompelend –

 

“Weet je… Denise,” hervatte ik. ” 'k Heb er twee met die naam gekend en zij verzorgden hun scháámhaar zo netjes. Doe jij dat ook?”

Denise keek strak voor zich, friemelde aan haar glas. Ze moet verrast geweest zij door de ongegeneerde brutale vraag van een wildvreemde meid die in nuchterheid naast haar kwam zitten. Maar ze vluchtte niet weg.

“Is zoiets dan belangrijk?”

“Niet zo zeer, maar het kan mooi zijn.”

“Hoe bedoelt u…” klonk het koel.

“Nou, voor jezelf alleen al. Het kan je een goed gevoel geven als je naar beneden of in de spiegel kijkt, of met je hand voelt.”

“Wat wilt u… Bent ge gek?”

“Nee hoor, slechts geinteresseerd toen ik je naam hoorde, en die herinnerde me aan andere Denises zogezegd. Maar eh… ik jok wel een beetje in de zin dat ik je wel iemand vind om graag naast te zitten aan de bar. Maar waar ga je dan over praten hé…”

“Nou eh, dan begin je toch niet zó?

“Okee, maar we zíjn begonnen. Misschien verkeerd, maar… weet je dat ze hier, uit een verborgen kabinetje 'geniévre' schenken? Dat is wel iets anders dan wat ze bij ons als jenever voorschotelen. Mag ik je aanbieden? Ik zou het zonde vinden als je dit in je leven niet geproefd hebt.”  

“…..Madáme, deux geniévres á la maison !”

Zo kwam het dat ik Denise overrompelde. Zwijgend nipten we aan de godendrank. Af en toe vestte ze een blik op me. Ik wierp dan een blik terug, zo geruststellend mogelijk. “Waar slaap je? Laat me zien.”

En verdomd. Het kwam zover dat Denise, na een glas geniévre – of eigenlijk twee – haar slaapplek toonde.

Het ademde rust. Hoewel de ruimte voor een stuk of 20 mensen bedoeld was lagen er slechts twee vermoeide tieners in diepe sluimer. De rest was aan de bar of whatever; de avond was nog jong.

“Waar slaap jij,” sprak ik zacht.

“Daar”, zuchtte ze, wees op een hoekje in het vertrek.

Lispelend: “Heb je een spiegel of mag ik zelf kijken?”

“Gek,” siste Denise. “Wat wil je?”

“Liefst kijken, grinnikte ik. Nu we hier toch zijn…”

Een beetje wankelend, van onzekerheid denk ik, liep Denise naar een benedenbed in de verre hoek. Als in trance ging ze ruggelings liggen, armen onder haar hoofd. Met spannende trillinkjes stond ik er naast, in het schemerdonker.

“Wacht even, ik ben zo terug,” hoorde ik mezelf fluisteren.

 

Het zaaltje was in stilte gedompeld. Niemand zag iets toen mijn vingers gleden en ontgespten. Denise werd langzaam ontstroopt. Terwijl mijn adem boven m'n strot kroop tastte ik naar het elastiek van 't sierlijke slipje boven die slanke dijen. O Jezus, wat was dit heerlijk spannend! Gewillig weken Denises knieën om haar naakt- en vrouwelijkheid aan mijn blik prijs te geven. Wie was hier nou gek?

Onder mijn blik lag een prachtige kleine kut te wachten, getooid met pittig haar. Ik keek omhoog en zag haar koppie, zo mooi, in rust leek het, met de ogen gesloten. Niet wachten nu, nee!

Behoedzaam liet ik mijn schaartje spelen tot het kleine oerwoud teruggebracht was tot een centimeter-lange lieflijkheid. Een kleine zucht ontvlood Denise. Toen pakte ik het scheermesje. Met in speeksel gedoopte vingers maakte ik nattig waar ik wenste. Zorgvuldig schoor ik het kapsel bij tot raffinement: een schattig bermpje liet ik overgaan in een pluizig spoortje naar de navel. Tevreden en ontroerd keek ik naar het resultaat. Ik pakte haar hand. “Voel nu eens bij jezelf…”

“Hm, gek… maar voelt wel lekker.”

“Denise,” sprak ik zacht. “Het kan nog wat schrijnen. Wil je nazorg?”

Haar buikje hikte. “Wat wil je nu dan, idioot?”

Dat was genoeg. In begerigheid huifde mijn flosse haar over Denises geheimnis. Verleidelijk liet ik mijn lokken kriebelen. Toen ging mijn trillende tong over de versgeschoren plekjes, om de schraalheid te verzachten, toch? Haar vlees trilde en de mooie brede heupen kwamen onwillekeurig omhoog. Een even frisse als licht-dierlijke geur verleidde me tot meer. Ik roerde de gesnoeide haartjes die me een pad leken te wijzen. Er was nu geen weg terug meer.  Denises bescheiden natte pracht bewoog zachtjes, alsof het een lul verwachtte. En uhhh… die had ik ffies nie bij me. Ik roeide met de (tong)riemen die ik had, likte langs kiertjes, om een rijzend torentje, en dan – of was het al te snel – die slurpende nattigheid in. Zacht zilt, zacht zoet tegelijk… ik had haar! Voorzichtigjes terug, af en toe nog een stootje; dan rilde mijn tongpunt weer om haar kleine trots. Als een repeteergeweer liet ik het op het centrum van haar eigenste wezen ratelen.

Toen kwamen Denises handen. Haar vingers klauwden in mijn haar. Knieën stuipten en klapperden tegen mijn schouders. Dan kwam een ingehouden kreet. Felle kleine druppeltjes spatten in mijn gezicht. De ontspannning was misschien nog wel het mooiste. Haar druipende binnenste schaamlippen trokken zich smikkelend terug, terwijl ik ze kuste. Een siddering ging door het prachtig nasmeulend lijf; de diepste zucht die ik ooit hoorde ging ten hemel.

 

Plots sloeg de deur van het vertrek open en kwam een jolig gezelschap binnen. Denise trok snel haar dekje over zich. Ik knielde naast haar, streek het nog nazwetend voorhoofd.

“Hoe is het nu met je hoofdpijn?” huichelde ik half en-public. “Zal ik nog een paracetamolletje voor je halen?”

“Gaat wel,” verzuchtte Denise met een lieve glimlach. “Ik denk dat ik de nacht nu wel goed doorkom.”

 

Wat eerder had ik gehoopt mezelf te ontstropen, ook meer van Denises lijf te verkennen. Maar ik vond het helemaal goed zo: “Denise-3”, jubelde mijn hart. “Door mij verzorgd en perfect bediend.”

 

Denises groep was sportiever dan die waar ik in zat. Ze waren gisteren als laatsten aangekomen, nu vertrokken ze als eersten. Vanuit het raam knipperde ik tegen het felle ochtendlicht. Daar gingen ze. Ik hoefde haar er nu niet meer tussen uit te pikken; ze voelde mijn blik en keek omhoog.

Haar lippen werden tot een geheimzinnige streep. “Gek!” spraken haar ogen.

Gelijk had ze.

 

 

©Muriel

 

 

 

 

 

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Denise, het scheermesje, en…

  1. 22 februari 2009 at 21:29

    Een mooi geschreven verhaal. De inhoud komt op mij nogal onrealistisch over, daardoor pakt het verhaal me niet.

  2. 22 februari 2009 at 23:03

    Vind het verhaal een beetje te direct in het begin , zo komt het op mij over ..het boeit me niet echt . Het kan veel sensueler beschreven worden en dan trek je meer aandacht .. veel rustiger en met tussenpozes .. spanning meer opbouwen . Maar makkelijker gezegd dan gedaan

  3. Anoniem
    26 februari 2009 at 06:19

    Het doet mij aan Felix Timmermans denken, maar, dan een paar treden lager. (FT was beroemd Vlaams schrijver tijdens en tussen de twee wereldoorlogen) Beetje oubollig.

  4. 28 september 2010 at 10:13

    Dit is het eerste wat ik van je lees. Je staat ook bijna helemaal onderaan de ‘M’.
    Ik vind je grappig vertellen, niet echt opwindens maar wel sprankelend.
    Ik zal nog iets van je gaan lezen, ik heb nog even tijd
    Ik zou wel wat meer willen weten van Muriël. Gelijk gestemde zielen

  5. 11 februari 2011 at 19:01

    Tsja, na al die tijd denk ik er over dit verhaal nog maar eens te gaan óverschrijven, onder een titel die bovenstaand niet verloochent.
    Het is – achteraf gezien – wat te direct en ongerijmd, dit al. Graag laat ik in mijn verhaaltjes twijfel en onzekerheid overheersen; nu zwalkte ik in deze, denk ik.

Geef een reactie