Diagnose: Borstkanker!

Onderstaand verhaal is niet alleen geïnspireerd door feiten, het is ook een hommage aan alle vrouwen, die met borstkanker te maken hebben of hebben gehad. Tegelijkertijd is het een aanklacht tegen alle mannen, die hun vrouw om deze reden dumpen. Het verhaal draait om de vraag: Is er sex na borstkanker?

 

 

HOOFDSTUK 1

 

   Op een zonnige zaterdagmorgen kwam een jonge vrouw uit haar bed en ging naar de douche. Hoewel ze altijd naakt sliep, was ze toch een beetje zweterig wakker geworden. Dat gaf haar een vies gevoel en dat wilde ze van zich afspoelen. Ze draaide de thermostaatkraan open, maar voordat ze onder het warme water stapte bekeek ze zichzelf in de manshoge spiegel. Die was aan de muur bevestigd omdat Charles, haar man, dat een leuk idee vond, waarmee hij bedoelde – en dat wist Michelle heel goed – dat hij het geil vond.

   In de spiegel zag zij een naakte vrouw, die, zo vond ze zelf, een prachtig lichaam had: een mooi, egaal gezicht met amandelvormige ogen, dat omlijst werd door een volle bos lang, zwart haar, terwijl haar mond gevormd werd door twee verleidelijke, sensuele lippen. Verder zag Michelle een lang, slank figuur, mooie volle borsten die recht vooruit stonden, een platte buik en een paar lange, slanke benen. Kortom, Michelle had alle reden om blij mét en trots óp haar figuur te zijn, en dat was ze dan ook. Ze wist dat haar figuur één van de redenen was, waarvoor Charles gevallen was. Met haar 28 jaar was Michelle in de bloei van haar leven.

   Tevreden glimlachend stapte ze onder de hete stralen van de douche en spoelde zich een paar minuten af. Toen pakte ze een washandje en een blok heerlijk geurende zeep en stond ze zich even later genietend in te zepen. Daar nam ze alle tijd voor, want de zeep gaf haar een heerlijk gevoel. Vooral voor het inzepen van haar borsten nam ze ruim de tijd, want dat bracht bij haar een prettige tinteling teweeg. Alleen met haar linker borst was ze al een volle minuut bezig, maar omdat ze nog meer te doen had, begon ze toen toch maar aan haar rechter borst.

   Terwijl ze die goed inwreef, meende ze vaag even iets te voelen, maar ze besteedde er geen aandacht aan en ging verder met inzepen. Daarna volgden haar bovenlichaam, haar buik, haar malse billen, waar Charles zo graag in mocht knijpen, en haar benen. Ze genoot van het hele gebeuren en deed het dan ook zorgvuldig. Maar zoals aan alle leuke en lekkere dingen kwam ook hieraan een eind.

   Ze spoelde het washandje uit en begon zich genietend af te spoelen, een bezigheid die zeker tien minuten duurde. Toen had ze er ineens genoeg van, draaide de kraan dicht en wrong het water uit haar haar. Ze begon zich af te drogen, ook iets waarvoor ze de tijd nam. Daarna ging ze naar de slaapkamer en zocht een paar kleren bij elkaar om voor die dag aan te trekken. Dat waren er niet zo heel veel, want het beloofde een warme dag te worden.

   Ze trok een klein slipje aan en wilde net een geschikte beha om doen, toen ze ineens bedacht dat ze tijdens het inzepen iets in haar borst meende te voelen. Ze liet de beha vallen en betastte haar rechter borst. Ze moest even zoeken, maar toen vond ze het en er zat dus iets. Ze probeerde het aan alle kanten te betasten en meende zeker te weten dat er een knobbeltje in haar borst zat. Met een schouderophalen, alsof ze wilde zeggen: “Nou ja, het zal wel.” deed ze haar beha om en kleedde zich verder aan.

 “s Middags kwam Charles thuis van zijn werk – hij was op zijn 36e vertegenwoordiger van de Nederlandse vestiging van een grote multinational en werd daarvoor riant betaald – om samen met haar te lunchen. Michelle besefte het niet zo, maar hij controleerde hun hele huwelijk en dat werd ondergeschikt gemaakt aan zijn agenda. Zelfs als hij sex wilde, keek hij eerst in zijn agenda om te zien of hij daar tijd voor had. Zo kon het gebeuren, dat ze op de gekste momenten sex hadden, maar Michelle vond dat niet zo erg, want ze genoot er wel van.

   Na de lunch, Charles had niet één keer gevraagd hoe het met haar ging, keek hij op zijn horloge en zei glimlachend:
“Tijd voor de slaapkamer, Michelle.”

   Michelle had kunnen zeggen, dat ze wel iets anders had te doen, maar dat zou maar wrijving geven en tenslotte werkte hij hard, ook voor haar; dus ging ze mee naar de slaapkamer.
“Charles.” zei ze ineens rustig, terwijl ze zich begon uit te kleden.
“Ja, wat is er?” vroeg hij.
“Ik heb vanmorgen een knobbeltje in mijn borst gevoeld. Wil jij eens voelen, zodat ik me niet vergis?”

   Dat deed Charles maar wat graag, zo geil als hij inmiddels was. Hij betastte haar borst aan alle kanten, maar kon niets vinden. Daarop dirigeerde Michelle zijn hand naar het plekje, waar ze het knobbeltje gemeend had te voelen en vroeg toen:
“Voel je daar niet iets?”
   Hij voelde even, knikte en zei toen schouderophalend:
“Hm ja, ik geloof wel dat ik daar iets voel. Maar dat is natuurlijk niets, het zal wel weer weggaan. Neem maar een paracetamolletje.” Daarmee was voor hem de kous af, en hij leidde haar hand naar zijn lul, die inmiddels forse afmetingen had aangenomen. Michelle deed teleurgesteld wat ze verwacht werd te doen, waarna hij over haar heen kwam en zijn harde paal in haar kut stootte.

   Maandagmorgen om half tien zat Michelle in de wachtkamer van haar huisarts. Omdat ze een afspraak had hoefde ze niet lang te wachten voor ze werd binnengeroepen. En toen begon voor haar de molen te draaien. De huisarts onderzocht haar beide borsten, de rechter zelfs twee keer, en knikte dat daar inderdaad iets zat. Hij maakte meteen een afspraak voor haar met de röntgenafdeling van het ziekenhuis en zei haar, dat ze daar de volgende morgen om negen uur werd verwacht.

   Toen de volgende morgen de foto's gemaakt waren kreeg ze te horen dat er na een dag of twee, drie een brief naar de huisarts zou gaan, die haar de uitslag zou vertellen. Michelle ging naar huis en daar was niemand, aan wie ze haar zorgen kwijt kon. Charles was aan het werk en het kwam niet bij hem op om even naar huis te bellen.

   Twee dagen later zag ze de huisarts naar haar huis toe komen en ze wist meteen, dat die niet voor een gezellig bakje koffie kwam. Hij vertelde haar dat ze de volgende dag op de afdeling chirurgie werd verwacht, omdat de betreffende chirurg de tumor op de foto's niet vertrouwde. Hij wenste haar sterkte en zei dat ze zich niet meteen zorgen moest maken.

   De chirurg vertelde haar een dag later dat hij de tumor hoe dan ook zou verwijderen en voor onmiddellijk onderzoek naar het lab zou sturen. Afhankelijk van de uitslag zou hij beslissen wat er verder moest gebeuren. Hij kon een amputatie niet uitsluiten. De operatie was gepland voor over twee dagen.

   Thuis belde ze Charles, die begon met haar uit te foeteren dat ze hem op zijn mobiel belde terwijl hij aan het werk was. Hij vroeg wat ze wilde, was even stil en zei toen:
“Ik kom vanavond op tijd naar huis, en dan praten we er over, oké? Maak je maar geen zorgen, het komt wel goed.”

   Michelle vroeg zich af wat hij zich bij dat laatste voorstelde, maar ging er maar niet op in. Maar in plaats dat hij haar bemoedigde, kreeg ze ineens een onbehaaglijk gevoel, alsof ze er alleen voor stond. Ze huilde zachtjes omdat ze bang was, en ze zag nu al tegen de avond op. Normaal zou zijn dat haar man haar troostte en bemoedigde, maar Charles deed er nogal luchtigjes over. En dat zou voor haar nog niet eens zo heel erg zijn geweest als hij maar met kennis van zaken had kunnen oordelen. Maar Charles was geen arts en hij was eerder geneigd te denken dat elk medisch probleem met een paracetamolletje kon worden opgelost.

   Charles was met haar op zijn best en charmantst als ze naar een vergadering of een feestje van de zaak moesten. Want dan kon hij met zijn knappe vrouw pronken, en dat deed hij maar wat graag. En alles, wat zijn gladde leventje verstoorde, zou hem niet bevallen. Daarom zag Michelle er ook als een berg tegen op om hem te vertellen dat ze geopereerd moest worden en dat een borstamputatie niet kon worden uitgesloten.

   Ze zag zichzelf al voor de spiegel staan, met maar één borst. Nog afgezien van de steun van haar man, of juist het gebrek daaraan, vond ze dat verschrikkelijk: een borst te moeten missen. Voor haar gevoel was dat het ergste, dat een vrouw kon overkomen. Ze zou zich geen vrouw meer voelen, en wist ook niet wat ze dan wel zou zijn. Michelle wist dat ze een mooie vrouw was, ze maakte er nooit gebruik van, maar ze wist het wel. En wat zou er van haar schoonheid overblijven als ze nog maar één borst had? Een lelijk oud mens?

   Ze verwachtte dat Charles tegen een amputatie zou zijn, en zelf was ze er natuurlijk ook niet voor. Maar als die noodzakelijk was, dan hadden ze geen keus. Waar ze nu het meest, meer dan wat ook, behoefte aan had, was iemand met wie ze kon praten, iemand die haar begreep en die kon luisteren. En wie zou dat beter kunnen zijn dan haar beste vriendin, haar hartsvriendin Ellis, die meer van haar wist en haar beter kende dan wie ook? Ze was hoofd-verpleegkundige van de afdeling oncologie in het ziekenhuis en zou dus heel nauwkeurig weten waarover Michelle het had.

   De afgelopen week was Ellis vrij geweest, vandaar dat Michelle haar ook niet had gezien toen ze een paar keer in het ziekenhuis was. Ze pakte de telefoon en hoorde al heel gauw de zo vertrouwde stem, die haar rust gaf en bijna het gevoel, dat ze nu een beetje thuis was.

“Hi El, heb je even?” vroeg ze haar vriendin.
“Natuurlijk, voor jou altijd.” klonk Ellis' opgewekte stem.
“Ik heb een probleempje, meid.” zei Michelle, een beetje bang. “Of eigenlijk is het een probleem. Denk ik.”
“Wacht even, die stem van jou bevalt me niet. Is het ernstig?”
“Ik ben bang van wel. Ellis, ik heb borstkanker.”

   Ellis was een vrouw, die gewend was de zaken voortvarend aan te pakken, en dat deed ze ook nu.
“Dat bespreek ik niet over de telefoon. Ga jij maar vast koffie zetten, ik ben met een kwartiertje bij je. En pieker intussen niet te veel. De tijd, dat borstkanker dodelijk was, is voorbij, hoor. Tegenwoordig is er heel veel tegen te doen.”
“Dat weet ik, maar ik vind het zo erg, Ellis, en ik ben bang.”
“Michelle, ga koffie zetten! Ik ben al onderweg.” klonk de stem van haar vriendin resoluut, waarna die de verbinding verbrak.

   Glimlachend en ook een beetje aangedaan deed Michelle in de keuken wat Ellis haar had opgedragen. Nadat ze het koffie-apparaat had ingeschakeld ging ze buiten achter het huis zitten. Het was prachtig weer, dus ze was luchtig gekleed: een dun zomerjurkje met een redelijk diep décolleté, een slipje en geen beha. Toen ze na een tijdje hoorde dat het koffie-apparaat het laatste water oppompte, hoorde ze op de oprit een auto stoppen, en een portier open en dicht gaan. Ellis moest beslist harder hebben gereden dan de vijftig, die ze mocht.

   Toen deze via de achterdeur het terras op stapte, trof ze haar vriendin aan als een ietwat bang vogeltje, en ze ging meteen de keuken in om koffie te halen.
“Nou, vertel me alles. Hoe je het ontdekt hebt, waarom ik het nu pas hoor, enzovoort.” zei ze, toen ze met de koffie voor zich weer op het terras zat.
   Michelle vertelde haar alles, niet alleen wat er de afgelopen week allemaal was gebeurd en gedaan, maar ook wat haar zo bezig hield, dat ze haar hartsvriendin nodig had om erover te kunnen praten.
“Goed, de chirurg heeft dus gezegd dat hij je gaat opereren.” begon Ellis, toen Michelle was uitgesproken. “Maar zou ik daarom ook wel even mogen kijken?”
“Ja, natuurlijk.” Michelle schoof de bandjes van haar jurkje van haar schouders en liet het bovendeel zakken, waardoor ze haar blote borsten toonde.
“Welke is het?” vroeg Ellis.
“Dat mag je zelf zeggen.” glimlachte Michelle ietwat droevig.
   Ellis lachte en begon de linker borst van haar vriendin te onderzoeken. Ze wist hoe ze moet zoeken, en ze zocht werkelijk overal.
“Hm, deze is het volgens mij niet. Dan zou het dus de rechter moeten zijn.” Ze verplaatste haar handen naar Michelles rechter borst en begon opnieuw overal te kneden en te zoeken.

“Weet je,” zei Michelle ineens, terwijl haar vriendin daarmee bezig was, “normaal gesproken zou ik het heel prettig vinden als je zo met mijn borsten bezig bent. Maar nu doet het me weinig of niets.”
   Ellis glimlachte, gaf haar vriendin een snelle kus en zei:
“Dat komt doordat ik je borsten nu om medische redenen onderzoek, en die hebben niets met lichamelijke aantrekkingskracht te maken, waardoor je opgewonden kunt raken. Als ik van je wil genieten, dan doe ik het heel anders. Nu doe ik het zoals ik het in het ziekenhuis met elke patiënt zou doen.”
“Je begrijpt weer precies wat ik bedoel.” glimlachte Michelle. “Dat vind ik nu zo fijn aan jou, El. Als ik zeg dat ik van je hou, dan denk jij tenminste niet meteen dat ik met je naar bed wil.”
   Ellis glimlachte bijna dankbaar, kuste haar vriendin opnieuw en zei, terwijl ze met haar onderzoek verder ging:
“Dat is de fout van bijna álle mensen. Ze trekken 'houden van' meteen in de sexuele sfeer. En dat is maar één manier, waarop je van iemand kunt houden.”
   Ze hield haar hand ineens stil, tastte nu wat dieper in het bovenste linker kwadrant van Michells rechter borst en zei:
“Hier zit iets. Hier voel ik heel duidelijk iets.”
“Dat is precies de plaats, die dokter Van Swieten ook al aanwees.” knikte Michelle.
“O, is Van Swieten je chirurg? Dat is fijn, want aan hem heb je een goeie. Hij zal alles doen om je borst te behouden, schat. Het zou ook zonde zijn als dat niet lukte, want je hebt echt prachtige borsten.”
“Daar ben ik ook blij mee, El, en daarom hoop ik ook dat ik hem mag houden. Maar ik zie er wel tegen op als hij eraf moet. Ben ik dan nog wel een vrouw?”

   Ellis keek haar vriendin plotseling boos aan, gaf haar een bestraffende tik tegen haar wang en zei:
“Wil je nooit weer zulke domme vragen stellen? Je bent een prachtige vrouw, en dat zul je altijd blijven, hoor je?”
“Ja, maar . . . “
“Eh, hóór je me, zei ik?” onderbrak Ellis haar op strenge toon.
“Ja, El.” zei Michelle toen bijna gedwee.
“Wat zegt Charles er trouwens van?”
“Die is tegen een amputatie, en daarom zie ik ook zo tegen de operatie op. Hoeveel borsten heb ik nog, als ik weer bijkom?”
“Lieve schat, veel belangrijker is dat je er gezond weer uit komt. Kijk, als je je laat opereren, dan loop je het risico dat je een borst kwijt bent. Laat je er niets aan doen, dan kun je je borsten houden, maar dan leef je wel verder met tikkende tijdbom. Is dat wat Charles wil?”
“Ik denk het niet.” zei Michelle zacht.
“Ik dénk het niet? Michelle, ik meen het serieus, hoor.”
“Ik ook, El.”

   Ellis liet haar adem langzaam ontsnappen en zei toen zo kalm mogelijk:
“Je bent dus niet zeker van je eigen man.” Het was meer een vaststelling dan een vraag.
“Charles is erg op een goed uiterlijk gesteld, El.”
“Als ik jou zo hoor, dan is hij naar mijn smaak een beetje te erg op een goed uiterlijk gesteld. Wat heeft hij nu liever, een minder mooie vrouw, die gezond is en de wereld weer aan kan, of een prachtige vrouw, die te vroeg dood gaat?”
   Bij het woord dood kromp Michelle even ineen, maar ze wist hoe Ellis het bedoelde.
“Geef me daar eens antwoord op, Michelle.” drong haar vriendin aan. “Wat wil hij?”
“Ik zal het hem vragen.” beloofde Michelle, en ze sprak zo zacht dat Ellis zich moest inspannen om haar te kunnen verstaan.
“Doe dat. En stel hem dan dezelfde vraag, die ik jou heb gesteld. Gaat hij mee naar het ziekenhuis, als je geopereerd wordt?”
“Dat weet ik niet.”

   Ellis haalde even heel diep adem, vol ongeloof, en liet die toen langzaam ontsnappen.
“Oké. Maar of hij nu wel meegaat of niet, ik ben er in elk geval. Ik wil niet het risico lopen, dat jij die klus in je eentje moet opknappen. Die gedachte zou ik niet kunnen verdragen.”
   Michelle huilde zachtjes, keek haar hartsvriendin aan en vroeg:
“El, waarom ben jij zo lief?, zo goed?”
“Ik ben je vriendin, Michelle. Dat brengt konsekwenties met zich mee, en die aanvaard ik allemaal, stuk voor stuk en onvoorwaardelijk. Zo simpel is het.”
   Ellis sloeg haar armen  om Michelle heen en trok haar troostend tegen zich aan. Haar onvoorwaardelijke steun zou nog hard nodig zijn.

   Het gesprek tussen Michelle en haar man was nog erger dan zij had verwacht. Toen zij te kennen had gegeven, dat ze de operatie wilde doorzetten omdat ze veel te veel aan het leven hechtte, had hij gezegd dat hij geen tijd had om met haar mee te gaan, en dat ze oud en wijs genoeg was om alleen naar het ziekenhuis te gaan. Hij kon daar naar zijn eigen mening toch niets doen, en morele steun vond hij maar flauwe kul. En toen Michelle de vrij zekere borstamputatie ter sprake bracht, had hij ijskoud gezegd:
“Wat is nu een vrouw zonder tieten? Dat is toch geen vrouw meer?”
   Verbijsterd en vol ongeloof had Michelle hem aangehoord, en langzaam drong het besef tot haar door dat haar huwelijk ten einde liep als hij bij die mening bleef. En niets wees erop dat hij die zou veranderen.
“Wat betekent ons huwelijk dan nog, als jij er zo over denkt?” had ze hem gevraagd.
“Weinig of niets. Als jij je tieten laat weghalen om niks, dan kunnen we net zo goed gaan scheiden. Ik ben met een vrouw getrouwd, niet met een tietenloos wezen. Dus zoek dan maar een vent, die dat wel kan accepteren, dan zoek ik wel een vrouw, met wie ik normale sex kan hebben.”

 

HOOFDSTUK 2  

 

Hans Cuijper was met zijn 26 jaar de jongste advocaat in de stad. Al vanaf dag één, de dag waarop hij aan zijn studie rechten was begonnen, had hij maar één droom: een eigen kantoor. Hij was op zijn zeventiende met de studie begonnen en had die binnen het maximum van vier jaar succesvol afgerond. Niet dat hij toen al naar een eigen praktijk kon gaan omzien, maar de basis was gelegd. Nu moest hij een definitieve keus voor zijn specialisme maken.

   Hij kon voor een groot bedrijf gaan werken, maar daar zou zijn taak voornamelijk bestaan uit het verdoezelen en recht praten van aktiviteiten, die het wettelijke daglicht vaak niet konden verdragen, maar daar voelde hij niets voor. Hij kon ook de kant van het strafecht op gaan. Dat zou betekenen dat hij misdadigers als moordenaars, dieven en inbrekers zou kunnen moeten verdedigen. En die niet alleen, ook kindermoordenaars en –misbruikers schijnen nog rechten te hebben, onder andere op een advocaat.

   Zijn ouders hadden hem, in deze tijd misschien tamelijk ouderwets, respect voor vrouwen bijgebracht. Daardoor zag hij vrouwen in het algemeen als gelijkwaardige mensen, en niet als naaimachines, wat sommigen van zijn studiegenoten nogal leken te doen. In het verlengde hiervan had hij een aangeboren zwak voor kinderen, vooral voor kleine kinderen, die nog niet voor zichzelf konden zorgen en zich ook niet konden verdedigen. Dus had hij zich bij de keuze van zijn specialisme op deze twee groepen geconcentreerd, en zijn studie daaraan aangepast. Het zou niet de best betaalde richting zijn, maar Hans had een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel, en hij was gauw tevreden.

   Eén van zijn eerste zaken bracht hem in de gevangenis. Zijn cliënt, die we hier Cor zullen noemen, was gepakt bij een belastingfraude en veroordeeld. Cor vroeg hem niet voor vermindering van zijn straf, maar hij had een heel ander probleem, waardoor Hans zich sterk aangesproken voelde.

“Van vrienden hoor ik, dat mijn vrouw een andere man heeft. Dat moet zij weten, want zij interesseert me niet meer. Maar die andere man heeft een hartgrondige hekel aan kinderen, en dat laat hij mijn kleine jongen regelmatig voelen. Hij mishandelt hem dus.” had hij gezegd, en hij ging verder: “Mijnheer Cuijper, ik wil niet goed praten wat ik gedaan heb, want ik ben goed fout geweest, net als iedereen hier. En hier zitten moordenaars, belastingfraudeurs en meer van dat fraais.  Het hele scala aan misdrijven is hier te vinden. De mensen mogen van ons zeggen wat ze willen, maar over één ding zijn we het allemaal, zonder enige uitzondering, eens: van kinderen blijf je af.”
“Dat weet ik, en dat waardeer ik buitengewoon aan jullie.” knikte Hans, en hij meende het.
“Ik zal u één voorbeeld geven: we hebben hier ook een kindermisbruiker. Officieel weten we dat helemaal niet, maar we hebben zo onze methodes om daar achter te komen. En ik verzeker u, dat die man dubbel gestraft wordt, eerst door de rechter, en nu door de jongens hier. Laat mij dan maar gepakt worden voor een beetje fraude. Dan heb je tenminste rust.”
“Je kunt beter geen fraude plegen, dan word je ook niet gepakt. En dan kun je zelf voor je kleine jongen zorgen.”
“Dat zou ik ook het liefste doen, maar ik moet hier nog zeker drie maanden zitten. Ik wil graag dat u bekijkt wat er in die tussentijd voor mijn kleine Peter gedaan kan worden. Uit huis plaatsen misschien, of hem onttrekken aan de ouderlijke macht van zijn moeder? Ik doe maar een paar suggesties, hoor.”
“Ik weet niet of dat wel verstandig is, want in beide gevallen loopt hij het risico, dat hij in een tehuis komt, en daar worden kinderen meestal niet beter van. Ik zal eens kijken of ik voldoende redenen kan vinden om hem in een gezin geplaatst te krijgen, dat tijdelijk de voogdij over hem krijgt.”
“Mijnheer Cuijper, ik vind alles goed, maar als u nu eens bij mijn moeder begint?” had Cor gezegd, “Zij is dol op die jongen, en bij haar kan hij gewoon kind zijn.”

   Hans heeft nooit aan iemand verteld hoe hij het voor elkaar kreeg, maar Cor werd vervroegd vrijgelaten. Dat vond hij, Hans, kennelijk nog niet genoeg, want hij had een maas in de wet ondekt, waar hij onmiddellijk gebruik van maakte: gedurende de tijd, dat Cor in de gevangenis had gezeten – ruim een jaar – was hij niet in staat geweest om te werken, en had hij bijgevolg recht op een werkloosheidsuitkering, met terugwerkende kracht tot de datum, waarop hij was gearresteerd. De kleine Peter werd onder tijdelijke voogdij geplaatst van zijn oma, Cor's moeder.

   Het was heel veel meer dan waarop Cor in de verste verte had durven hopen, en Hans had er een vriend voor het leven bij. En dat was nog niet alles. Toen Cor weer in staat was om zelf voor zijn zoontje te zorgen, bood zijn moeder aan Hans aan om administratief en receptiewerk voor hem te doen, want ze had al begrepen dat beide beter geregeld kon worden door iemand, die daar tijd voor had. En dat laatste schortte er bij Hans nogal aan. Bovendien had hij met haar het geluk, dat enige juridische kennis haar niet kon worden ontzegd. Toen hij haar zei, dat hij voorlopig niet genoeg geld voor haar salaris had, had Anna eenvoudig gezegd:
“Jongeman, ik woon op fietsafstand van jouw kantoor. Mijn huidige fiets is zo gammel, dat ik hem met kramdraad en stickers bij elkaar moet houden. Dus, als jij nu even een nieuwe fiets voor me koopt, dan heb ik m'n eerste jaarsalaris al binnen voordat ik ook maar iets voor je gedaan heb. Bovendien heb je mijn zoon vrijgekregen, dus voorlopig ben ik jou nog wel wat schuldig. En dan heb ik het nog niet eens over je honorarium.”
“Mevrouw, de zaak van uw zoon doe ik geheel pro deo.”
“Als jij wilt dat ik voor je ga werken, dan moet je me niet nog een keer mevrouw noemen.” zei Anna, bijna strijdlustig.
“Oké, Anna.” grinnikte Hans, “Koop maar een nieuwe fiets, en stuur mij de rekening maar.”
“Ik hoef geen nieuwe, een goede tweedehandse is goed genoeg.”
“Doe toch maar een nieuwe, ma.” lachte Cor, “Want die is fiscaal beter aftrekbaar.”

   Aangezien Hans boven zijn kantoor woonde, kwam Anna regelmatig bij hem over de vloer. Het eerste dat ze deed, was het kantoor en haar werkplek bekijken. Ze miste al direct iets. Resoluut pakte ze, zonder te vragen de telefoon en belde Cor.
“Cor, zijn planten fiscaal aftrekbaar, en een koelkast?”
“Als je dat opvoert als kantoorinrichting, dan zal het waarschijnlijk wel lukken, ma. Waar ben jij mee bezig?”
“Ach, dat advocaatje van jou kan in de rechtbank misschien knap lullen, maar hij weet niet hoe hij een kantoor fatsoenlijk moet inrichten, dus dat moet ik voor hem doen.”

   Hans zat van achter zijn bureau eerst met grote ogen naar de vrouw te kijken, schoot toen in de lach en had door haar voortvarendheid al meteen een zwak voor haar. Ze amuseerde hem nog meer, toen ze een bloemist belde en een bestelling van met naam en toenaam genoemde planten deed. Toen ze die had opgegeven, voegde ze eraan toe:
“En zorg ervoor dat het fatsoenlijke planten zijn, want als ze me niet bevallen, dan stuur ik ze linea recta retour. En ik wil er een btw-bon bij hebben.”

   De bloemist deed zijn werk goed, want een half uur later bezorgde hij de bestelling bij het kantoor van mr. Cuijper, waar de planten werden goedgekeurd en betaald. Zelfs het bijgeleverde bonnetje werd goedgekeurd: de Belasting Tegen Winst was apart vermeld. Een paar dagen later had de voortvarende Anna de hele beneden-etage van het oude herenhuis omgebouwd tot een gezellig verblijf, waar je volgens haar de cliënten fatsoenlijk kon ontvangen. 
   De voorkamer had Hans ingericht als receptie en tevens wachtkamer. De achterkamer was zijn kantoor, waar hij met zijn cliënten kon praten zonder dat ze werden gestoord. Het was Anna's taak bezoekers te ontvangen, desnoods van koffie te voorzien en hen uit de buurt van Hans te houden, totdat hij er klaar voor was om hen te ontvangen. Anna verdedigde zijn territorium alsof het haar privé-terrein was en hij haar kind, en een  cliënt moest van goeden huize komen als hij meteen tot het kantoor werd toegelaten. Ze had met Hans afgesproken, dat zij hem altijd zou vragen of hij iemand kon ontvangen.

   Een paar weken later zat Anna achter haar bureau brieven op de computer uit te werken, toen er aan de voordeur werd gebeld. Op de monitor op haar bureau zag ze dat er twee jonge vrouwen stonden te wachten tot ze binnen gelaten werden. Ze drukte op een knop naast de monitor, waardoor de voordeur automatisch open ging. Even later stonden twee jonge vrouwen voor haar aan de balie. De ene had lang zwart haar en een mooi gezicht, vond zelfs Anna, en deze stelde zich voor als Michelle van Swieten.
“Ik zou de heer Cuijper graag willen spreken.” zei ze, nadat ook Ellis zich had voorgesteld.
“Ik zal even vragen of hij u kant ontvangen, mevrouw.” antwoordde Anna beleefd.
   Ze ging naar Hans' kantoor, sloot de deur even achter zich en zei:
“Er zijn hier twee dames, die jou willen spreken. Heb je even?”
   Hij keek op zijn horloge, dacht aan een afspraak die hij over een uur op de rechtbank had, en knikte.
“Laat ze maar even binnen.” Met dat antwoord zou zijn hele leven veranderen.

   Hans had tijdens zijn studie verschillende principes geleerd. Eén daarvan was, dat je als advocaat nooit te close met je cliënten moest worden, om je objectiviteit niet in gevaar te brengen. Daarom moest je je cliënt ook nooit tutoyeren, ook niet als die met gemak je kind had kunnen zijn. Afstand bewaren was hier het credo. Je moest je emoties te allen tijde onder contrôle houden, en ze zeker niet tonen. Tot op de dag van vandaag had hij zich ook strikt aan die principes gehouden, en daar had hij nog nooit spijt van gehad.

   De deur naar Anna's kantoor ging weer open en er kwamen twee jonge vrouwen binnen, die hem een ogenblik naar adem deden happen, maar hij beheerste zich. Voor hem stonden twee buitgengewoon knappe vrouwen. De grootste van de twee had lang, zwart haar, dat volgens hem wel tot haar beha-bandje moest komen en een egaal gezicht omlijstte, waarin twee amandelvormige ogen en een paar sensuele lippen prijkten. Het geheel gaf haar een nogal exotisch uiterlijk, vond hij, terwijl zij zich met een stevige hand voorstelde als Michelle van Swieten. De andere vrouw heette Ellis Jongejans, en had iets korter haar, dat donker kastanjebruin was en in volle golven langs haar gezicht hing. Hoewel vooral Michelle zedig gekleed was, kon hij zien dat de dames gezegend waren met een prachtig figuur.
   Hij nodigde hen met een gebaar uit te gaan zitten en zei, terwijl hij hun voorbeeld voglde:
“Dames, wat kan ik voor u doen?”
“Mijnheer Cuijper, ik wil graag uw advies in een nogal delicate kwestie.” begon Michelle met enigszins onvaste stem.
“Ach gut,” dacht Hans in een flits, “dit wordt een echtscheiding. Zij wil niet, maar hij heeft haar bedonderd, en nu moet ze wel.”
“Ga uw gang, mevrouw Van Swieten, ik ben één en al oor.” zei hij vriendelijk, pakte zijn schrijfblok en hield zijn pen, een goedkoop reclamegeval dat hij bij een collega in beslag had genomen, klaar.

   Michelle stak van wal, eerst nog met onvaste stem, maar door de rustige manier van luisteren van de advocaat begon ze gaandeweg vertrouwen in hem te krijgen. Nu en dan legde Ellis een hand ter bemoediging op haar arm, waardoor Michelle meer moed vatte om te doen wat ze moest doen. 
   Hans beperkte zich tot al gauw heel geconcentreerd luisteren, zó geconcentreerd dat hij al niet eens meer zag dat er twee prachtige vrouwen tegenover hem zaten. Naar mate Michelle met haar verhaal vorderde, nam zijn verontwaardiging recht evenredig toe. Dat was het eerste principe, dat hij overboord gooide. Zijn verontwaardiging steeg ten top, toen Michelle hem vertelde hoe Charles haar na haar borstamputatie noemde, en dat niet één maal, maar herhaalde malen.
   Toen ze haar verhaal in eerste instantie beëindigd had, keek hij een ogenblik naar zijn aantekeningen, trok de conclusie dat hij op zijn minst geestelijke verwaarlozing kon aanvoeren om een scheiding te regelen, maar alleen dat simpele feit was voor hem al niet meer genoeg; hij wilde meer. Hij legde zijn schrijfblok op het bureau, plaatste zijn vingertoppen tegen elkaar en zei bedachtzaam:
“Mevrouw Van Swieten, even een formaliteit, daarna gaan we aan het werk. U wilt dat ik u in deze zaak vertegenwoordig?”
   Michelle knikte zwijgend.
“Dat is niet genoeg, mevrouw, Ik moet het u horen zeggen.” zei hij vriendelijk.
“Ja, ik wil dat u mij vertegenwoordigt.” zei Michelle toen met een krachtige stem.
“Goed, dat is dan geregeld. Vanaf nu doet u, voor zover het deze zaak betreft, precies wat ik zeg, niets minder, maar zeker ook niets meer.”
“Dat is goed.” knikte Michelle begrijpend.

   Voordat hij verder ging, keek hij éven naar Ellis, die het begreep.
“Ik ga wel even boodschappen doen of zo.” zei ze, terwijl ze al opstond.
“En anders is er in de wachtkamer misschien wel iets voor u te lezen.” glimlachte Hans bijna dankbaar. “Het duurt niet zo héél lang.”
   Toen Ellis de deur achter zich had dicht getrokken, keek hij naar Michelle, bewonderde in stilte haar schoonheid en begon kalm:
“Mevrouw Van Swieten, ik . . . ” Hij onderbrak zichzelf en ging verder: “Ik stel voor dat wij elkaar tutoyeren, dat praat voor mij een stuk gemakkelijker, en ik zal u zo uitleggen waarom. Oké?” Dat was al het tweede principe, dat sneuvelde.
“Graag.” accepteerde Michelle, en ze glimlachte er zelfs bij.
“Goed.” knikte hij, “Eén van de grondregels voor een advocaat is, dat hij zich naar beste weten en kunnen voor zijn cliënt moet inzetten, maar dat hij ervoor moet waken dat hij er te emotioneel bij betrokken raakt.”
“Dat begrijp ik.”
“Mijn probleem is echter, dat ik dat al niet meer kon, toen jij je verhaal had beëindigd. Twee jaar geleden heb ik mijn moeder aan borstkanker verloren, maar ik weet dat mijn ouders samen hebben gevochten tot het einde. Háár borstkanker was ook die van mijn vader. Misschien vind je het niet vreemd, dat ik dit met een brok in mijn keel zit te vertellen.”

   Michelle pinkte een traan weg en zei, bedroefd glimlachend:
“Hans, ik zit nu zelf met een brok in mijn keel. Mijn ouders hebben een vergelijkbare relatie.”
“Goed, dan begrijp je wat ik bedoel.” Hij keek even naar de prachtige vrouw, die voor hem zat en zag dat haar emoties opspeelden. In een gebaar van saamhorigheid nam hij haar handen in de zijne – het derde principe, niet te close met je cliënten worden, dat eraan ging – kneep er even in en zei:
“Michelle, we gaan er sámen tegen aan. Ik heb genoeg gehoord om een scheiding voor je te regelen op grond van geestelijke verwaarlozing. Maar ik wil meer. Wat jouw man je allemaal heeft toegevoegd, vind ik te erg voor woorden. Daarom wil ik nog een aantal dingen van je weten, en dan zal ik een eis tot echtscheiding indienen bij de kantonrechter.”

   Hij stelde een reeks vragen omdat hij de antwoorden nodig had voor het formuleren van zijn eis:  naam, adres, leeftijd, zijn er kinderen bij betrokken, enzovoort. Het stelde hem al direct gerust, dat dat laatste niet het geval was, want bij een scheiding zijn de kinderen altijd de eerste slachtoffers en die kunnen meestal niets aan hun situatie veranderen. Hij wilde alles weten over het inkomen van Charles, maar tot zijn teleurstelling wist Michelle daar niet veel van. Maar toen ging hem ineens een lichtje op. Hij verontschuldigde zich bij haar, pakte de telefoon en drukte een nummer. Toen hij verbinding had, zette hij het gesprek op de speaker en hij met de deur in huis:
“Cor, met Hans. Kun jij even een paar dingen voor me natrekken?”
“Ik zal m'n best voor je doen. Zeg het maar.”
“Ik wil graag alles weten over het inkomen van de heer Charles Kramer. Hij werkt bij . . . momentje, Cor.”
   Hans onderbrak het gesprek, vroeg Michelle naar de werkgever van Charles en gaf de informatie door aan Cor, die aan de andere kant van de lijn al met pen en papier klaar zat.
“Ik heb zo het vermoeden, dat het hier om een echtscheiding gaat.” zei hij, toen hij alles had opgeschreven.
“Cor, je weet net zo goed als ik dat ik niet over cliënten mag praten. Ik lul ook niet over jou.” hield Hans zich op de vlakte, hoewel hij wist dat Cor heel goed kon luisteren.
“Ik ben ook niet meer interessant, edelachtbare.” grinnikte de ander. “Ik ben een brave jongen tegenwoordig.”
“En dat moet je vooral blijven.”
“Met die moeder van mij heb ik weinig keus. Wil je nog meer van die mijnheer weten? Of hij vreemd gaat en zo?”
“Dat zou heel mooi zijn, Cor. Ik wil graag alles weten, dat er te weten is. Maar je weet het, hè?”
“Ja, ouwe zeur. Alle bewijsmateriaal moet legaal verkregen zijn, anders heb je er niks aan.”
“Goed zo, Cor. Je moeder heeft je goed opgevoed.”
“En de rest doe jij wel.” lachte Cor, “Oké, ik ga wel even bellen. Je moet het natuurlijk gisteren weten?”
“Vorige week al, Cor.”
“Dat dacht ik al. Maar heb je foto's van die man?”
“Nee, maar ik zal mijn cliënt er naar vragen, en zodra ik ze heb, mail ik ze.”
“Is goed. Die moet ik ook vorige week hebben.”
   Hans schoot in de lach en na een “Werkse, Cor.” drukte hij op het rode telefoontje. Hij keek Michelle aan, die glimlachend terug keek en vroeg:
“Denk je, dat die Cor iets kan bereiken?”
“Michelle, als het ook maar een béétje meezit, dan weet ik vanmiddag meer van Charles dan jij.”

   Voor het eerst sinds haar bezoek aan deze advocaat lachte Michelle en kreeg ze nog meer vertrouwen in hem.
“Michelle, ik wil graag nog een paar dingen van je weten.” begon hij, “Heb je enige reden, hoe zwak ook, om te vermoeden dat Charles zich niet aan zijn echtelijke verplichtingen houdt, anders gezegd: dat hij vreemd gaat?”
“Nee, Hans, dat vermoeden heb ik niet. Sinds de amputatie van mijn borst slapen we niet meer in het zelfde bed, en hebben we ook geen sex meer gehad. Waarom vraag je dat?”
“Ik ga ervan uit, dat hij een man van vlees en bloed is en dat hij zo zijn sexuele behoeftes heeft. Als jullie al zo lang geen sex meer hebben, dan zou dat een reden kunnen zijn waarom hij zijn gerief bij een andere vrouw zoekt.”
“Hij heeft wel gezegd dat hij dat zou doen.”
“Dat is mooi, dat is heel mooi.” merkte Hans tevreden op, waarop Michelle hem verwonderd aankeek.
“Vind je?” vroeg ze.
“Ja, begrijp me niet verkeerd, Michelle, ik moedig vreemd gaan echt niet aan. Maar áls hij dat doet, en we kunnen het bewijzen, dan maakt dat jouw zaak alleen maar sterker.”

   Ze gingen nog een kwartiertje door en toen meende Hans voorlopig genoeg informatie te hebben om een verzoek tot ontbinding van het huwelijk bij de kantonrechter in te dienen. Toen hij haar dat zei, voegde hij er aan toe:
“Maar, als je het niet erg vindt, dan wil ik daar nog even mee wachten. Het is mogelijk, dat zijn advocaat met een voorstel komt – misschien niet erg waarschijnlijk, maar toch – waardoor een zitting niet eens nodig is.”
“Je bedoelt, dat we er met praten uit zien te komen?”
“Ja, zo ongeveer. Dat betekent niet automatisch, dat jij met Charles moet praten. Ik neem aan, dat je daar weinig of geen behoefte aan hebt.”
“Nee, Hans. Ik heb liever dat jij dat doet. Charles heeft mij zó diep gekwetst, dat ik niet voor mezelf kan instaan als ik oog in oog met hem kom te staan.”
“Dat zal ik je graag besparen, meid.” stelde hij haar gerust. “Eventuele onderhandelingen zullen door mij en de advocaat van Charles worden gevoerd.”
“Oké. En hoe lang wil je wachten met het versturen van het verzoek?”
“Als je stáát op een scheiding, zal ik vandaag nog een brief naar Charles sturen. Als hij verstandig is, dan gaat hij daarmee naar zijn advocaat, en die zal contact met mij opnemen.”
“Doe dat maar.” Dit antwoord gaf haar het gevoel, dat haar huwelijk daarmee definitief ten einde was.
“Oké. Ik zal hem een brief sturen. Heb je trouwens foto's van hem?”
“Natuurlijk heb ik die.” glimlachte Michelle, “Ik heb een paar in mijn portemonnee.”
“Mag ik die even zien?”
“Natuurlijk.” zei ze verwonderd, “Maar mag ik vragen waar je die voor nodig hebt?”
“Michelle, Cor gaat proberen zo veel mogelijk over Charles te weten te komen, en daarom wil hij graag zo nauwkeurig mogelijk te weten komen hoe hij er uitziet.”

   Het gesprek duurde nog een minuut of vijf, en toen was Hans voorlopig klaar met deze zaak, beroepshalve dan. Hij begeleidde Michelle, voor wie hij veel sympathie had opgevat, en daarna uiteraard ook Ellis, naar de voordeur en nam hartelijk afscheid van de beide dames. Toen hij weer terugging naar zijn kantoor, keek Anna hem even aan en zei:
“Wees voorzichtig met dat meisje, Hans. Ze is kwetsbaar, héél kwetsbaar.”
   Licht verwonderd ging hij even op de hoek van haar bureau zitten en vroeg:
“Wat bedoel je daarmee, Anna?”
   Ze keek hem aan en zei eenvoudig:
“Ik ben een móeder, Hans. Ik kan heel vaak aan mijn kinderen zien wat er in hen omgaat. Jij bent weliswaar mijn zoon niet, maar ik kan wel aan je ogen zien dat je gevoelens een rol gaan spelen waar het haar betreft. En ik weet niet waarover zij je wilde spreken, maar aan haar kan ik zien dat ze kwetsbaar is, waarschijnlijk doordat ze een heel nare ervaring heeft gehad.”

   Hans knikte en zei zacht:
“Je hebt gelijk, Anna. Die heeft ze gehad. En ik moet je toegeven, dat ik al tegen één van mijn principes heb gezondigd: niet emotioneel bij je cliënten betrokken raken.”
“Ik vraag niet hoe dat gebeurd is, want dat gaat me niets aan.”
“In principe niet, nee. Maar je zult het toch moeten weten, want er moet vanmiddag nog een brief aan haar aanstaande ex uit.” Hij legde haar in het kort uit wat hij met Michelle had besproken en zag dat haar emoties begonnen op te spelen.
“Dat arme schaap.” zei ze, met een brok in de keel.
“Begrijp je nu dat ik er toch emotioneel bij betrokken ben? Ik mag het niet, maar ik ben het wel. Ik ben ook maar een mens, Anna.”
“Ja jongen, dat begrijp ik.” Ze zweeg een ogenblik, en voegde er toen aan toe: “Nou, ga die brief maar gauw dicteren, dan kan ik hem op de post doen.”

   De brief ging nog diezelfde middag de deur uit, en daarmee begon het einde van het huwelijk van Michelle. Twee dagen later kreeg Hans een schriftelijke reactie van de advocaat van Charles, die het uiteraard niet met hem eens was. Conclusie was, vrij vertaald: we zien elkaar in de rechtbank. Hans had niet anders verwacht, belde Cor om te horen wat die had bereikt, en die beloofde hem nog diezelfde avond vuurwerk.

   's Avonds laat kwam Cor, hij had nogal haast, hem een envelop brengen met een aantal foto's. Toen Hans die bekeek, was hij enerzijds geschokt, en anderzijds blij verrast.
“Hoe kom je hieraan?” wilde hij weten.
“Dat is een onzedelijke vraag, Hans.” grijnsde Cor, “Maar ik zal het je vertellen, anders denk je dat ze illegaal verkregen zijn, en doe je er ook nog niks mee. Je weet dat ik in de gevangenis de nodige contacten heb gelegd. Eén van hen is fotograaf, die compromitterende foto's van een BN-er had gemaakt, en de rechter niet wilde vertellen wat hij ermee gedaan had. Ik heb hem een foto en het adres van Charles gegeven, en hij had het vrij zeldzame geluk dat die voor een gezellig samenzijn naar zijn liefje ging. Het stel had afgesproken in een hotel, waar ze een kamer op de begane grond hadden geboekt. En om mijn fotograaf zo goed mogelijk ter wille te zijn, waren ze zo vriendelijk het gordijn op een kier te laten, waar precies een lens doorheen past. De rest ging vanzelf.”

   Hans was van plan om op de zitting geestelijke verwaarlozing aan te voeren als grond voor echtscheiding, maar nu had hij ook nog onaantastbare bewijzen voor overspel. Voor hem was de zaak al gewonnen nog vóór die begonnen was. Hij was nu alleen nog benieuwd naar de rechter, die dit op de rol zou krijgen. Hij nodigde Michelle uit voor een etentje, vertelde haar over de laatste stand van zaken en intussen genoten ze zowel van het eten als van hun samenzijn.

 

HOOFDSTUK 3

 De advocaat van Charles had de pech dat de rechter een vrouw was. Dat mag geen verschil maken, maar ook een rechter is maar een mens. Wie bepaald had dat juist zij het verzoek tot echtscheiding van mevrouw Michelle van Swieten kreeg te behandelen, ontdekte Hans pas later, en toen was het al niet meer belangrijk. Na het pleidooi van Hans vond zij het verhaal van de advocaat van Charles nauwelijks nog interessant, al was ze wel nieuwsgierig naar de vraag hóe hij zou reageren. Dat was nogal magertjes, maar dat kwam ook door de foto's, die Hans de rechter had voorgelegd. Hij kende het bestaan van de foto's niet eens en was woedend op zijn cliënt, dat die hem niet alles had verteld.

   Voor de rechter was het een uitgemaakte zaak. Ze had zelf borstkanker gehad, maar was daarvan gelukkig genezen, en bovendien was zij gezegend met een liefhebbende en zorgzame echtgenoot. Ze vonniste dan ook conform de eisen van de verdediging, wat betekende dat mevrouw Van Swieten nu officieel gescheiden was. De rechter kende haar een riante schadevergoeding toe in de vorm van een maandelijkse toelage. Met een klap van de rechterlijke hamer was een en ander een wettig feit geworden.

   Voor Michelle brak nu een nieuwe fase in haar leven aan, wat er in feite op neerkwam dat ze de oude van voor haar huwelijk weer moest zien op te pakken. Daar had ze weinig moeite mee. De rechter had bepaald dat ze in haar huis mocht blijven wonen, dus begon ze met alle eigendommen van Charles in één kamer op te bergen, waar hij ze vandaan kon halen. Vaak was Hans daarbij aanwezig, want ze wilde niet meer met Charles alleen zijn, en een enkele keer was Cor “toevallig” op bezoek. Na zijn vrijlating uit de gevangenis was deze een administratiekantoor begonnen, dat tot zijn eigen verrassing goed liep. Michelle was één van zijn klanten, want ze had van belastingzaken weinig kaas gegeten, en als iemand daar verstand van had, dan was het Cor wel.

   Michelle was niet van plan de rest van haar leven single te blijven, maar om begrijpelijke redenen had ze even haar bekomst van mannen, althans om een relatie mee aan te gaan. Voor juridische en andere problemen had ze een hele steun aan Hans, hoewel die het haar door zijn inzet voor haar niet gemakkelijk maakte om een relatie met een man buiten de deur te houden. Daar kwam nog bij dat ze het moeilijk vond haar gevoelens onder contrôle te houden, hoewel ze wist dat hij dat principe al overboord had gegooid.

   Over hem als advocaat was ze laaiend enthousiast, al had ze hem beroepshalve natuurlijk liever niet nodig gehad. In een onbewaakt ogenblik had ze zelfs gezegd, dat hij voor haar méér dan een advocaat was, maar jammer genoeg had ze niet in zijn ogen gelezen wat die woorden voor hem betekenden; ook hij worstelde namelijk met zijn gevoelens, en dat was iets, dat Anna heel goed had gezien. Het liefst was Michelle tegen hem aan gekropen, met zijn arm om haar heen, en voor de open haard van hun samenzijn genieten, om dan na een tijdje naar bed te gaan.
   Maar dat laatste zou betekenen dat hij haar naakte, volgens haar mismaakte lichaam zou zien, en dat durfde ze gewoon nog niet aan. De enige, die haar naakt had gezien, was Ellis geweest, die haar lichaam met het oog van de professional had bekeken, en haar gesterkt had met de opmerking, dat haar chirurg een ware artiest was geweest, omdat het litteken nagenoeg geheel zou verdwijnen, en na de plaatsing van haar prothese niet meer zichtbaar zou zijn.

   Voorlopig moest Michelle het echter nog met één borst doen, waardoor ze er behoorlijk tegen op zag om zich naakt te vertonen. Het was Hans echter, die – onbedoeld – haar de aanzet gaf om haar angst te overwinnen. Tijdens een etentje bij Anna thuis, waarbij ook Cor en Ellis aanwezig waren, werd natuurlijk nog even gesproken over Michelles mislukte huwelijk. De een was nog meer verontwaardigd dan de ander, dat dat huwelijk was misgelopen door omstandigheden, die volledig buiten haar wil lagen.
“Als je een relatie met iemand aangaat, dan gá je ervoor.” vond Ellis. “Ongeacht wat de toekomst brengt.”
“Vind ik ook.” zei Cor, “Geen zinnig mens vraagt om lichamelijke beperkingen; die worden je opgedrongen. En moet zo iemand dat dan worden aangerekend?”
“Dat zou ik misdadig vinden.” was Anna van mening, waarop Hans antwoordde:
“Als ik een partner heb en ik kijk naar haar, dan zie ik meer dan alleen maar een mooi lijf. Dan zie ik mijn praatpaal, mijn steun en toeverlaat, misschien ooit eens de moeder van mijn kinderen, en zo kan ik ngo wel even doorgaan.”
“Kortom, jij bent de perfecte schoonzoon.” glimlachte Anna.
“Daar mag mijn schoonmoeder over oordelen.” grinnikte hij, “Maar wat ik maar bedoel te zeggen, is dit: als je partner wordt geconfronteerd met lichamelijke beperkingen, dan ga je er sámen tegenaan, dat laat je niet alleen door haar opknappen. Als ik bij voorbeeld hulpbehoevend zou worden, en dat kan van de ene dag op de andere, dan zou ik me verschrikkelijk alleen gelaten voelen, als mijn partner me die hulp niet wil of denkt te kunnen geven. Ik zou me, geloof ik, verraden voelen.”
“Je hebt gelijk.” knikte Michelle, “Niemand zal van je verlangen, dat je de hulpbehoevendheid van je partner leuk vindt, want die is niet leuk. Maar je hebt voor elkaar gekozen, en als er dan gevochten moet worden, dan ga je de strijd sámen aan.”
“Lief en leed sámen delen.” knikte Anna, “Het lief is o zo gemakkelijk, maar dat verdraaide leed . . .”
   Ze maakte haar zin niet af, want allen wisten maar al te goed wat ze bedoelde.

   Aan het einde van de avond stuurde Anna iedereen naar huis omdat het de volgende dag weer vroeg dag was. Cor bracht, in opdracht van zijn moeder, Ellis naar huis en ze sommeerde Hans er voor te zorgen dat Michelle veilig thuis kwam. 
   Toen deze voor haar deur stopte, keek ze hem aan en zei:
“Kom je nog even binnen voor een afzakkertje?”
“Michelle, dat vraag je toch niet omdat je denkt dat het zo hoort, hè?” was zijn wedervraag. “Ik ga net zo gemakkelijk naar huis, hoor.”
“Ik wil het graag, Hans.” zei ze kalm.
“Oké, als er maar geen alcohol in zit, want ik moet nog rijden.”
“Kom nou maar binnen, ja?” glimlachte ze, terwijl ze uitstapten.
   Binnen haalde ze voor zichzelf een biertje uit de koelkast en voor hem een glas fris.
“Hans, mag ik jou iets vragen?” vroeg ze, terwijl ze naast hem op de bank ging zitten.
“Jij mag mij alles vragen, daarvoor ben ik je advocaat.” glimlachte hij.
“Mag een cliënte naast haar advocaat op de bank gaan zitten en lekker tegen hem aan kruipen, omdat ze daar bij voorbeeld behoefte aan heeft?”
   Hans schoot in de lach, legde een arm om haar schouders en zei:
“Daarin voorziet de wet niet. En zo lang iets niet expliciet verboden is, is het toegestaan. Zo zit de Nederlandse wet nu eenmaal in elkaar.”
“Oké, dat begrijp ik. Maar is het verstandig?”
“In dit geval adviseer ik mijn cliënte te doen wat haar hart haar ingeeft.`
   Met een bijna gelukkige glimlach op haar knappe gezicht nestelde Michelle zich lekker tegen hem aan, nam zijn hand, die over haar schouder hing, in de hare en zei op bijna verontschuldigende toon:
“Hier heb ik nu even behoefte aan, Hans.”
“Is goed, meid. Je bent hier in je eigen huis.”
“Ja, maar jij bent niet van mij.”

   Meende hij een ondertoon van spijt in haar stem te horen? Hans was er niet zeker van, maar besloot het erbij te laten om haar niet in verlegenheid te brengen. Hij drukte haar even licht tegen zich aan en zei kalm:
“Een advocaat doet er goed aan om de relatie met zijn cliënten strikt zakelijk te houden, zeker zo lang ze aan een zaak bezig zijn. Maar jouw zaak is afgelopen, dus gaat dat niet meer op.”
“Dus is mijn advocaat mijn advocaat niet meer, en mag hij blijven slapen. Als we dat beiden willen.”
“Dat is in principe mogelijk, ja. Maar mijn cliënte moet wel weten wat ze doet.”
“Hans, als jij mijn advocaat niet meer bent, dan ben ik jouw cliënte niet meer. Of zie ik dat verkeerd?”
   Hij voelde, meer dan hij het zag, dat ze lachte. Toen keek ze naar hem op.
“Ik wil graag dat je blijft slapen, Hans, maar ik durf het niet. Nog niet.”
   Hans kuste haar haar en zei zacht:
“Michelle, dat hoeft ook helemaal niet. Ik verwacht niets van je, zeker geen dingen waar jij het niet aan toe hebt.”
“Waarom ben je zo lief, Hans?”
“Ik weet niet of ik lief ben. Ik denk alleen maar dat jij nog kwetsbaar bent – Anna noemde jou gisteren nog een kwetsbaar vogeltje – en daar wil ik geen misbruik van maken.”

   Ze zaten zo, lekker tegen elkaar aan, wel een kwartier zonder iets te zeggen. Michelle worstelde met haar verlangens en haar vrees, en Hans deed geen poging daar gebruik van te maken omdat hij haar daarvoor te veel respecteerde. 
   Hij zou zo nog wel een hele tijd kunnen blijven zitten, maar helaas tikte de klok door en het begon toch echt bedtijd te worden.
“Lieve schat, ik vind het echt heel vervelend, maar het word tijd. Anna heeft gelijk, het wordt bedtijd.”
   Ze ging met een ruk rechtop zitten, keek hem bijna hoopvol aan en zei:
“Méén je dat, dat lieve schat?”
   Hij dacht een ogenblik na en antwoordde toen:
“Ja Michelle, dat meen ik.”
   In haar gedachten vochten haar gevoelens om de voorrang, en bijna vertwijfeld riep ze uit:
“O Hans, wat moet ik nu doen?”
“Jij moet naar bed gaan, morgen maar eens flink uitslapen en vooral niets forceren.”

   Hij stond op en maakte aanstalten om weg te gaan. In de gang stond Michelle tegenover hem, zag hem recht in de ogen en zei:
“Kus me, Hans.”
   Hans zag het verlangen in haar mooie ogen, plaatste zijn lippen op de hare en kuste haar zoals hij dacht dat ze het wilde.
“Slaap lekker, Michelle.” zei hij, trok de voordeur open en ging naar zijn auto.
   Michelle liet hem gaan, maar haar hart schreeuwde het uit: “Hou hem tegen, laat hem niet weg gaan!”, terwijl haar verstand zei dat het zo beter was. De stemmetjes in haar hoofd werden steeds luider, toen hij zijn auto opende en achter het stuur ging zitten.
“Als je hem nu niet tegenhoudt, dan ben je hem kwijt.” fluisterde haar hart, terwijl hij de motor al startte, en zij vanuit de deuropening naar hem keek alsof hij uit haar leven zou verdwijnen.
   En toen nam haar hart de beslissing. Ze rende naar buiten, naar zijn auto en bonsde op het raam, dat hij verwonderd omlaag draaide.
“Kom binnen, Hans.” zei ze bijna fluisterend, “Ik wil dat je bij me blijft.”
“Weet je het zeker?” vroeg hij, nog altijd de heer.
“Stel niet zulke domme vragen, mijnheer de advocaat. Ik wil dat je binnen komt en dat je bij me blijft slapen.”
   Haar uitnodiging liet aan duidelijkheid nauwelijks iets te wensen over, maar hij was er nog niet zeker van of zij wel wist wat ze wilde, of ze niets forceerde. Vooral van dat laatste zou hij geen gebruik maken. Toen ze hoorde dat hij de motor weer tot zwijgen bracht, verscheen er een bijna gelukkige glimlach op haar knappe gezicht. Ze trok het portier van de wagen open en liet hem uitstappen, waarna ze het weer dicht deed.

   Terwijl ze weer naar binnen gingen, sloeg hij een arm om haar ranke schouders en drukte haar licht tegen zich aan. Ze gingen rechtstreeks naar haar slaapkamer, die luxe was ingericht en waar een groot tweepersoons bed stond. Michelle draaide zich naar hem om, bood hem haar sensuele lippen aan en terwijl hij haar kuste, begon zij hem uit te kleden. Ze wilde hem naakt zien en hem tegen zich aan en in zich voelen. Ze was alleen nog bang voor het moment, dat hij haar van haar laatste kledingstukken zou ontdoen. Dat ze hem op dit punt met Charles vergeleek was niet eerlijk, zoals ze zelf heel goed wist, maar wel begrijpelijk.
   Haar hand gleed naar beneden en ze voelde naar hem. Ze glimlachte tevreden, toen ze zei:
“Blijkbaar ben ik nog wel in staat om je op te winden, Hans.”
“Natuurlijk ben je dat.” antwoordde hij, “Waarom zou je dat niet zijn?”
“Nou ja, ik ben niet compleet.” zei ze op bijna verontschuldigende toon.
   Terwijl ze zijn broek langzaam opende, legde hij een vinger op haar mond en zei:
“Klets geen onzin, Michelle. Je borsten zijn weliswaar heel prettige hulpmiddelen om het genot te verhogen, maar ze zijn niet noodzakelijk. We kunnen ook wel op een andere manier van elkaar genieten, en dat is precies wat ik van plan ben.”

 

Deel 2

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  13 comments for “Diagnose: Borstkanker!

  1. 30 augustus 2011 at 20:07

    Tuurlijk een goede beoordeling!

  2. 30 augustus 2011 at 21:41

    Vanwege het bespreekbaar maken van het heftige thema is het *** waard. Recent heb ik afscheid van een goede kennis moeten nemen na tien jaar strijd tegen borstkanker. Vervolgens vind ik het moeilijk om het verhaal objectief te beoordelen als ‘verhaal’. Ik vind het wat aan de lange kant maar begrijp de integere bedoelingen van de schrijver. Goed geschreven, zonder meer.

  3. 31 augustus 2011 at 13:29

    Ik heb nog nooit een drie aan verhaal willen of kunnen geven.
    En waarschijnlijk verwacht een eropodiumlezer dit verhaal niet hier.
    En ja, ’t is niet perfect geschreven. ( Ik ga niet in op de details )
    Maar het is wel een verhaal dat van A tot Z boeiend en oprecht is.
    Dus drie sterren voor het inlevingsvermogen.
    Aan deatails en schrijfstijl kan nog geprutst worden, maar blijven schrijven, en daarom de drie sterren.

    ’t Schrijvertje

  4. 31 augustus 2011 at 18:36

    Dit verhaal wijkt, in positieve zin, af van de geijkte plots en opent hiermee ook voor andere schrijvers/schrijfters een nieuwe dimensie qua keuze in onderwerpen.

  5. 2 september 2011 at 15:50

    Gaandeweg kom ik in dit verhaal en het lijkt of jou dat met het schijven ook zo is vergaan. Langzaam kom je aan het echte vertellen toe. Het is een droevig relaas met vrij abrupt eind-goed-al-goed einde. Je wilt de erotiek laten doorschemeren maar in het felle licht van de (realistische) moraal valt die grotendeels weg. Dit ‘gezwabber’ dient het verhaal niet. Zou je ermee geholpen zijn als naar mijn idee het vinden van focus en balans het belangrijkste is om aan te werken? Dat is namelijk wat ik grotendeels mis, op alle fronten.

  6. 3 september 2011 at 00:08

    ‘k Heb regelmatig moeten huilen bij het lezen van dit verhaal. Ondanks dat ik geen ervaring heb met deze materie.

  7. 4 september 2011 at 14:42

    Als je een verhaal schrijft met als centrale vraag ‘Is er sex na borstkanker?’ verdien je allereerst een compliment voor het lef om zo’n onderwerp aan te pakken. Een verhandeling er over schrijven is nog iets anders dan het in een erotisch verhaal verwerken. Jammer genoeg vind ik het als geheel dan ook geen topverhaal geworden. Het is allemaal te toevallig: de man die echt het summum is van de niets invoelende, succesvolle, dominate klootzak. De vriendin die hoofdverpleegkundige is op oncologie, de advocaat wiens moeder is overleden aan borstkanker en de vrouwelijke rechter die ook borstkanker heeft gehad. Ik vind het Bad guy, Good guy gehalte veel te hoog om geloofwaardig te zijn.
    De opmerkingen van de Bad guy liegen er niet om, maar de zin "Je borsten zijn weliswaar heel prettige hulpmiddelen om het genot te verhogen, maar ze zijn niet noodzakelijk" vind ik nou ook niet de meest empatische van de Good guy. Aan het eind komen Hans en Michelle uit zijn huis, maar ze waren toch haar huis binnen gegaan na het diner bij Anna?
    Ik vind het, hoewel in goed verzorgd Nederlands, te vluchtig geschreven.

  8. 7 september 2011 at 12:31

    Ondanks dat het een taboedoorbrekend interessant onderwerp is, ben ik na hoofdstuk 1 afgehaakt. Ik vond de dialogen onecht en geconstrueerd.Ze zijn niet natuurlijk en worden te veel gebruikt om dingen voor de lezer uit te leggen. Zo praten mensen niet met elkaar. Er zijn veel lomperikken in de wereld. maar de eerste reactie van de echtgenoot vond ik volkomen ongeloofwaardig en niet goed uitgewerkt. Dat hij zo’n opvatting zou kunnen hebben, bestrijd ik niet, maar zo’n reactie is nooit de primaire.Een relatie is veel subtieler, hoe verscillend mensen ook kunnen zijn. Daar gaat een voorgeschiedenis aan af die ik volledig mis. Dan ben ik verloren voor de rest van het verhaal

  9. 19 september 2011 at 16:58

    Mooi verhaal over een gevoelig onderwerp. Het heeft van mij niet de volledige hoeveelheid sterren gekregen, omdat ik sommige stukken net iets te kort door de bocht vond gaan. Daardoor boet het in aan geloofwaardigheid, voor mij wel een voorwaarde voor een echt goed erotisch verhaal.
    Maar niet te min een mooie prestatie. Dank je wel voor dit verhaal. Hoop dat het sommige lezers aan het denken zet over imperfecties.

  10. 27 september 2011 at 15:48

    Flux, ik geef toe dat de dialogen voor verbetering vatbaar zijn. Maar toch heb je zeker de intro niet helemaal goed gelezen. Daarin schreef ik, dat het verhaal draait om de vraag of er sex na borstkanker is. Het verhaal draait niet om de reactie van de echtgenoot, die slechts een bijrol speelt. Dat is één redenen, waarom ik de dialogen in het begin kort heb gehouden; het verhaal zou anders te lang zijn geworden, want ook dát kan op deze site.

  11. 27 september 2011 at 15:50

    Flux, ik geef toe dat de dialogen voor verbetering vatbaar zijn. Maar toch heb je zeker de intro niet helemaal goed gelezen, en dat je kritiek op dit punt – waarvoor mijn dank – mijns inziens niet helemaal terecht is/ Daarin schreef ik, dat het verhaal draait om de vraag of er sex na borstkanker is. Het verhaal draait niet om de reactie van de echtgenoot, die slechts een bijrol speelt. Dat is één reden, waarom ik de dialogen in het begin kort heb gehouden; het verhaal zou anders te lang zijn geworden, want ook dát kan op deze site.

  12. 6 oktober 2011 at 14:20

    Acht lezers beoordeelden dit verhaal. Samen gaven ze 17 sterren weg. Dat betekent een ledenstem van twee sterren.

  13. 13 oktober 2011 at 19:17

    Dapper dat je dit onderwerp hebt gekozen. Ik heb er zelf ervaring in en ik kan je verzekeren dat er wel degelijk (goede) sex na (beide) borstamputatie is. Mijn vrouw en ik genieten er met volle teugen van.

Geef een reactie