Die Frank toch…

Het was met een behoorlijke portie tegenzin, dat Frank onderweg was naar een elektronicabeurs in Düsseldorf. Het bezoeken van dit soort beurzen was al nooit zijn hobby geweest, maar hij vond het nu eenmaal nodig om op de hoogte te blijven van de snelle ontwikkelingen in de markt.
De tegenzin kwam hoofdzakelijk voort uit het feit, dat hij het hotel waarin hij zou overnachten, vier jaar geleden voor het laatst had bezocht met zijn vriendin Elvira, die hem een maand later vrijwel letterlijk de deur had uitgeschopt, wegens een kort maar heftig vreemdgaan met een rondborstige stagiaire, die destijds een paar maanden bij hem had gewerkt.
Het was niet zo dat Elvira hen had betrapt, maar de betreffende stagiaire had een paar dagen later haar mond voorbij gepraat tijdens een borrel met wat collega’s. Daarna was er geen houden meer aan en binnen de kortste keren had het verhaal Elvira bereikt.
Voor beiden was zijn zijsprongetje een pijnlijke ervaring geworden, waarover hij nog wel wat schuldgevoelens meesleepte; maar het was helaas niet anders en zijn seksleven stelde sindsdien mede daardoor niet veel meer voor. Het was altijd Elvira, die onuitwisbaar op zijn netvlies bleef hangen en onwillekeurig vergeleek hij elke vrouw met haar, een vergelijking die altijd nog in het voordeel van Elvira uitviel.
Een ander hotel kiezen had misschien in de lijn van logisch denken gelegen, maar het gewoontedier in hem, of misschien ook wat gemakzucht, had dat tegengewerkt.

Al redelijk ver in de middag draaide hij de parkeerplaats van het kleine hotel iets buiten de stad aan de Rijnoever op en parkeerde de Audi A6. Het inchecken ging geroutineerd snel en hij had zijn weinige bagage al snel achter de deur van zijn kamer neergekwakt en de weg naar de bar gevonden.
Tot morgenochtend had hij in elk geval de tijd voor zichzelf en vanavond zou hij wel een restaurant in de oude binnenstad opzoeken. Nu had hij trek in een fatsoenlijk biertje, in schril contrast met het alcoholvrije spul dat langs de Autobahn werd verkocht.

Zijn nog steeds wat bedrukte stemming was nog niet geweken toen hij de barruimte binnenliep, waar slechts één persoon aan de bar zat. Zijn oog viel op een kruk enkele plaatsen verder toen hij als aan de grond genageld bleef staan. Die persoon aan de bar was niemand anders dan Elvira.
De verrassing was compleet. Hoe moest hij hiermee omgaan? Zijn hersens werkten op volle toeren, maar een goed antwoord bleef uit. Bijna vier jaar was het geleden, dat hij haar voor het laatst had gezien of gehoord.
Ook Elvira had nu gezien wie de nieuw aangekomen bezoeker was en ook bij haar stond het verstand duidelijk zichtbaar even op tilt.
Frank slikte even en besloot er maar het beste van te maken en liep langzaam op haar af.
“Hallo, hoe gaat het met je?” was zijn wat obligate vraag. Een betere opening kon hij zo snel niet bedenken, daarvoor was hij nog teveel van zijn stuk gebracht.
Het bleef heel even stil voordat zij antwoordde.
“Tot een minuut geleden ging het wel goed met me, maar nu weet ik dat niet meer zo zeker.”
“Tja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Heb je er bezwaar tegen dat ik naast je kom zitten?”
Elvira nam zich weer de tijd om te antwoorden: “Als ik nee zeg, maakt dat de situatie er ook niet plezieriger op, dus…” en zij maakte een gebaar in de richting van de barkruk naast haar.
Frank bestelde zijn bier en zonder te vragen ook een cognac voor Elvira, een herhaling van het drankje dat zij aan het glas te zien al had gehad.

Terloops had hij haar in zich opgenomen. De afgelopen vier jaar waren kennelijk vriendelijk voor haar geweest. Ze zag er goed uit, verdomd goed zelfs. Halflange donkerblonde krullen omkransten haar gezicht, waarop ze maar heel beperkt wat make-up had gebruikt, meer had ze ook niet nodig.
Prachtige volle vormen had ze altijd al gehad, maar nu werden die nog extra geaccentueerd doordat het leek alsof haar taille iets smaller was geworden. Ze had duidelijk goed voor zichzelf gezorgd.
Als in een film trokken flarden van hun vroegere seksuele samenzijn aan hem voorbij, maar het leek eeuwen geleden en voor nu irrelevanter en onbereikbaarder dan ooit.

De drankjes werden geserveerd en Frank probeerde de conversatie op gang te brengen, anders zat het hier toch wat ongemakkelijk.
“Wat heeft jou naar Düsseldorf gebracht?” Hij was toch wel nieuwsgierig om te weten waaraan hij dit toeval te danken had.
“Diezelfde beurs waar jij waarschijnlijk ook naartoe gaat en waar ik vandaag al ben geweest. We werken in dezelfde branche, dus ergens is het nog wel logisch ook. En zoals je weet ken ik dit hotel nog van vroeger, toen we hier samen nog kwamen. Ik was van plan nog een paar dagen te blijven, maar of dat nu verstandig is, weet ik even niet.”
Frank voelde zich duidelijk in verlegenheid gebracht door haar antwoord, waarmee ze hem heel subtiel liet voelen, dat het oude zeer nog niet was geweken en het schuldgevoel waarmee hij zat nog even versterkt werd.
De situatie zat duidelijk muurvast en op de een of andere manier moest hij dat toch zien te doorbreken als hij wilde dat hun verstandhouding, of wat daar voor moest doorgaan, weer in wat rustiger vaarwater terecht kwam. Om dan nog maar te zwijgen over het verbeteren daarvan.
Als hem dat niet zou lukken, betekende dat simpelweg, dat hij de komende dagen weer met een uitgesproken rotgevoel zou rondlopen. Hij kon zich ook niet aan de indruk onttrekken, dat het evenzeer voor Elvira zou gelden.
“Ik kan je nu ook niet vertellen of dat verstandig is, maar misschien biedt het ons de gelegenheid om sommige dingen nog eens uit te praten. Mogelijk geeft ons dat een ietsje beter gevoel, ongeacht hoe dat praten verloopt. Als je daar voor voelt, weet ik een leuk Hongaars restaurant in de binnenstad, dat ik nog ken van een vorig bezoek, waar jij overigens niet bij was. Ik nodig je dus bij deze uit.”
Elvira draaide zich nu naar hem toe en met vlammende ogen siste ze: “gebruik je die afgezaagde versiertruc, etentje en dan wippen, nog steeds?”
Dit werd hem teveel. Dat ze teleurgesteld was in hem, was duidelijk en ook terecht. Maar ze bood hem geen enkele opening om het gesprek in wat vriendelijker banen te leiden.
“Luister dame” beet hij haar toe, “ik zit hier niets en niemand te versieren. Ik heb er ook niet om gevraagd om hier tegen je aan te lopen. Ik probeer alleen maar vriendelijk en correct tegen je te zijn; ik bied je een etentje aan waarbij je mag zeggen wat je wilt, maar dit toontje pik ik niet.”
De felle blik verdween uit haar ogen en maakte plaats voor een zachtere glans.
“Misschien heb je gelijk. Ik neem je uitnodiging aan, maar stel je er niet al teveel van voor.”

Ondanks de wat stroeve start, bracht het etentje Frank wel zo ongeveer waarop hij had gehoopt. Langzaam begon hij zich minder radeloos en hulpeloos te voelen. De ijzige sfeer was gaandeweg verdwenen en het gesprek werd soms ook emotioneel.
Haar ogen schitterden in een felle gloed wanneer zij haar woedde uitte, om zich even later weer te vullen met opwellende tranen.
“Verdomde klootzak, ik heb altijd van je gehouden en dat doe ik nog steeds, maar dit had je me niet mogen aandoen.”
Een beetje bedremmeld had hij geantwoord dat zijn gevoelens voor haar nooit waren veranderd en hij wenste dat het zijsprongetje nooit had plaatsgevonden.
Hij zag haar nadenken over zijn wat stuntelige excuus met een voor hem niet te peilen blik, maar het leek hem beter er niet teveel tekst meer aan te besteden. Elk woord werd nu op een goudschaaltje gewogen, hij was duidelijk de onderliggende partij. Belangrijker was, dat zij zich kon uiten, wat ze dan gelukkig ook uitvoerig deed.
Het werd ook duidelijk dat ze beiden na hun breuk geen behoorlijke relatie meer hadden gehad op een enkele onenightstand na om de hoogste nood te lenigen.

De conversatie kabbelde nu wat rustiger voort, waarbij de echt gevoelige zaken verder werden vermeden. Veel meer dan het uitwisselen van wetenswaardigheden over de afgelopen vier jaar, werd het niet. De nodige drankjes zorgden ervoor, dat de sfeer meer ontspannen werd en soms zelfs een vriendelijk karakter kreeg.
Tegen de tijd dat ze toe waren aan het dessert leunde Elvira loom achterover, streek door haar haren, streelde haar hals en over de stof heen haar borsten; zacht knijpend in haar tepels die hij al zo lang niet meer had geproefd.
Ze boog zich over de tafel en fluisterde zwoel: “Na de koffie, wil ik graag dat je me terug brengt naar het hotel en mijn verstand eruit neukt, dat heb ik nog wel aan je verdiend.”

“Jouw kamer of die van mij?” Het antwoord was niet echt relevant, maar het werd haar kamer, die twee kamers naast die van hem lag. Bij binnenkomst liet ze er geen gras over groeien. Hartstochtelijk drukte zij zich tegen hem aan, en passant zijn hemd uit zijn broek trekkend.
“Neem me en neem me hard” verlangde ze kreunend. Zij trok haar blouse open en toonde haar borsten die nog maar ternauwernood door haar BH in toom werden gehouden.
“Laat het voorspel maar zitten, ik ben drijfnat en ik wil dat je me nu pakt.”
Kleding vloog in de rondte, zijn lul kwam parmant overeind toen hij haar wulpse blote lichaam weer zag, met die prachtige borsten en die heerlijke royale kont. Beter had voor hem hun ontmoeting niet kunnen verlopen.
Hij nam haar, zoals ze het wilde, hard en ruig. Alle emoties en frustraties van die dag, vonden een uitlaatklep in een schokkend woest orgasme.
Klam van het zweet en nog nahijgend lagen zij naast elkaar. Frank streelde zacht haar borsten, kuste haar waar hij maar kon en genoot intens, vervuld van hoop over hun hernieuwde samenzijn.

Even later had hij zich van haar had losgemaakt om iets te drinken in te schenken, toen zijn aandacht werd getrokken door een bonzend geluid. Het geluid kwam uit de kamer die tussen hun beide kamers lag en was duidelijk afkomstig van een bed dat ritmisch tegen de wand stootte.
Elvira hoorde het nu ook.
“Die liggen te neuken,” merkte ze droog op. “Dat moet dat stel zijn, dat vanochtend incheckte, nog voordat jij binnenkwam. Hij lijkt wel wat op Johnny Depp en zij heeft wel iets weg van Bo Derek in haar beste jaren.”
Frank kon een brede grijns niet onderdrukken. Hij wist dat Elvira nogal verlekkerd naar de films van Johnny Depp kon kijken en zij wist wel dat hij weg was van de Bo Derek zoals die in de film ‘Ten’ speelde.
Tussen het gebonk uit de naastliggende kamer waren nu ook kleine gilletjes te horen.
“Ze piept leuk” zei Elvira, “ik word hier echt wel geil van.”
Frank zuchtte diep. Hij had Bo Derek even op zijn netvlies en probeerde zich voor te stellen hoe die in de kamer daarnaast bijna aan het klaarkomen was.
De kleine gilletjes ontwikkelden zich tot een langgerekte, langzaam uitstervende kreet, daarna werd het stil.
“Zo, dat was heftig”, fluisterde Elvira, terwijl haar hand zich gedecideerd om zijn lul sloot. “Nu mogen ze van ons gaan genieten.”

Zij kwam op haar knieën naast hem zitten, omvatte zijn nog halfstijve lul en begon hem te pijpen, met steeds langere halen, naarmate zijn erectie weer meegroeide. Haar borsten deinden heftig op haar bewegingen mee.
Ze wist nog wel waarvoor hij gevoelig was, zijn ballen zacht opzuigen, er op sabbelen en een vinger rondom zijn ster draaiend, maakte hem altijd bloedgeil. Zacht kreunend onderging hij haar gepassioneerde zuigen, trekken, hem gek makend met haar ongeremde geilheid.
Ze sloeg een been over hem heen en nam de 69-stand aan. Tergend langzaam liet ze haar onderlichaam op Franks mond zakken.
Ze pijpte hem, een vingertop pulserend tegen zijn ster duwend, nu luid smakkend en slurpend. Even vergrootte ze de druk op zijn ballen, haar vingertop langzaam door zijn kringspier duwend. Een diep grommende kreun, was de reactie die ze had verwacht.
Met zijn handen haar billen omvattend, deed Frank zich tegoed aan al dat lekkers dat boven zijn gezicht bewoog. Gretig vastgezogen op haar gladgeschoren schaamlippen, likte en slikte hij. Zozeer zelfs, dat Elvira vergat waarmee ze bezig was. Luid kreunend onderging ze zijn gulzige likken en knabbelen aan haar klit. Als ze in de andere kamer lagen te luisteren, zouden ze het nu zeker kunnen horen.
“Wil je paardje rijden?” vroeg Frank, in de wetenschap dat het tot één van haar favoriete standjes behoorde.
Elvira draaide zich om en nam schrijlings over hem plaats.
“Oh yes…” Ze trok haar schaamlippen uit elkaar en liet zich heel langzaam zakken over zijn lul. “Je vult me zo ontzettend lekker” kreunde ze, terwijl ze langzaam in beweging kwam, gelijk aan de standaardbewegingen van het paardje rijden, eerst kalm op en neer, zijn eikel nog net gevangen houdend, dan overgaand in een draf, uitmondend in een woeste galop.
Ook hun bed was niet echt rotsvast verankerd en niet bestand tegen een wilde rit. Ritmisch bonkte het bed tegen de wand, volkomen vergelijkbaar met het geluid uit de aangrenzende kamer van iets eerder die avond.
Frank greep haar zwaaiende borsten, wreef en draaide stevig haar tepels tussen duim en wijsvinger en stootte haar hijgend tegemoet.
Elvira boog iets meer naar voren, zoekend naar ietsje meer druk op haar klit. Hij keek haar aan, maar haar ogen waren weggedraaid, volledig opgaand in het spel. Het was een teken dat ze dicht tegen het randje zat. Iets waar ze overheen werd geduwd toen ze voelde hoe Frank verstrakte en zich schokkend met een diepe grom in haar ontlaadde.
“Zouden ze ons gehoord hebben?” vroeg Frank een poosje later toen hij zich langzaam uit haar terugtrok.
“Ik hoop het en weet het eigenlijk wel zeker.” Weer keek zij hem aan met die mysterieuze nadenkende blik, die hij eerder in het restaurant ook al had opgemerkt. “Laten we nu maar gaan slapen, morgen wordt het nog een drukke en spannende dag.”

De ontmoeting met de buren in het kleine, naast de bar gelegen ontbijtzaaltje, was welhaast onvermijdelijk, toen Frank en Elvira plaatsnamen aan een van de kleine tafeltjes.
Aan de tafel ernaast, zat het stel dat gisteravond zo luidruchtig de liefde had bedreven en dat zij met veel plezier op gelijke wijze hadden beantwoord.
Frank probeerde te doorgronden waarom Elvira die twee had vergeleken met Johnny Depp en Bo Derek. Zelf zou hij niet makkelijk tot die vergelijking zijn gekomen.
Slechts met veel fantasie was er een vage gelijkenis te zien. Hij was donkerharig, had een middelgroot postuur en leek op het oog een keurige vent. Zij was een slanke diepgebruinde blondine, mogelijk had ze zelfs wat oriëntaals bloed in de aderen en was tamelijk lang voor een vrouw. Gezegend met een stel flinke borsten, was ze gekleed in een heel dun weinig verhullend jurkje, nog maar net geschikt om aan een ontbijt te zitten in een hotel.
Om nu te zeggen dat ze er sletterig uitzag, was misschien wat te zwaar aangezet, maar die gedachte drong zich wel even bij hem op, maar zonder twijfel een prachtige vrouw.

Na de eerste koffie hadden ze zich wat besmuikt glimlachend aan elkaar voorgesteld en zij bleken Yvonne en René te heten.
Naarmate het ontbijt vorderde kwam het gesprek op de avond daarvoor. Zoals Frank al had vermoed, nam Yvonne het initiatief en kwebbelde er zonder enige gêne op los. Sinds bijna twee jaar waren ze een vast stel, hadden een zoontje gekregen, dat nu bij oma logeerde.
Zo werd er wel meer informatie uitgewisseld, waarin Frank eigenlijk helemaal geen interesse had, maar uit beleefdheid zwijgend naar luisterde.
Hij gaf er niets om, dat het zoontje tandjes begon te krijgen, wat een pijnlijke uitwerking had gehad op Yvonnes tepels. Naar haar boezem starend, zou hij liever zelf in die tepels happen en vooruit, hij zou het bijten achterwege laten.
“Zo te horen hadden jullie het gisteren wel naar je zin. Hebben jullie je door ons laten inspireren?”
“Ach” antwoordde Frank, “door omstandigheden stonden wij al een tijdje droog en hadden er zelf ook een ontzettende trek in, maar het was absoluut grappig om te horen hoe jullie tekeer gingen en we wilden wel wat terug doen, zonder ons te hoeven inhouden qua geluid. En zo te horen zijn we daar dus in geslaagd. Als jullie nog een dagje hier blijven, is de kans best groot, dat je dat nog eens zult horen. In die zin is het dus wel inspirerend als je weet dat naast je een gelijkgestemd stel met dezelfde dingen bezig is.”
Elvira zei niets, maar knikte nadrukkelijk bevestigend, waarbij haar halflange krullende haren langs haar gezicht golfden.
Frank wierp een korte blik op zijn horloge. “Ik moet jullie helaas een paar uurtjes alleen laten, ik moet naar een beurs in de stad en ben rond drie uur vanmiddag weer terug.
“Is prima hoor”, was het algemene antwoord, “wij amuseren ons hier nog wel even.”
Terwijl Frank opstond en aanstalten maakte om weg te lopen, voegde Elvira nog toe: “Ik moet ook nog even weg, maar zal er voor zorgen dat ik ook om drie uur weer terug ben. We kunnen wel afspreken bij het zitje achter in de lounge.”

De beurs bleek toch interessanter dan Frank had verwacht. Misschien had hij ook wat meer aandacht gekregen voor al het uitgestalde aanbod omdat het chagrijnige tegenzingevoel van gisteren, als sneeuw voor de zon was verdwenen.
Maar regelmatig dwaalden zijn gedachten af naar die merkwaardige gebeurtenissen van de dag daarvoor. En dan nog die Yvonne…
Het was dat hij nu druk bezig was de relatie met Elvira te repareren, maar anders had hij zich misschien wel wat actiever met dat lange sletje kunnen bemoeien. Een al te moeilijke prooi leek ze hem niet.
De gesprekken op de beurs die hij voerde met zijn bekende leveranciersrelaties verliepen vlotjes en zo rond de middag werd hij uitgenodigd voor een lunch. Maar na een korte blik op zijn horloge, sloeg hij het aanbod vriendelijk af, hij wilde echt weer rond drie uur terug zijn in het hotel, zich alvast verheugend op wat hij wilde gaan ondernemen met Elvira, zijn geilheid draaide sinds lange tijd weer op volle toeren.

Het was iets voor drie uur toen hij weer terug was. Het intieme zitje achter in de lounge was smaakvol ingericht met een drietal leren tweezits banken en een paar bijzettafeltjes, rond een nu niet brandende open haard.
Elvira was er nog niet, maar die kon dus elk ogenblik wel weer verschijnen. Eigenlijk had geen idee waarom ze nog weg moest, maar dat zou hij nog wel horen vermoedde hij.
Hij trof wel Yvonne aan, die het zich gemakkelijk had gemaakt met opgetrokken benen, waarbij haar dunne jurkje een flink eind omhoog was geschoven. Hij kon net niet regelrecht in haar kruis kijken, maar het verschil was miniem.
De hele aanblik was ontzettend sexy, voldoende om elke normale vent een bult in zijn broek te bezorgen, een fenomeen dat dus ook aan Frank niet voorbij ging en bij Yvonne een klein glimlachje en een opgetrokken wenkbrauw ontlokte.
Hij nam plaats in een vrij bankje, een vrijheid waarmee het snel was gedaan, want Yvonne nestelde zich ogenblikkelijk naast hem. Ze sloeg een arm om hem heen en gunde hem een uiterst diepe blik in haar decolleté en op haar borsten.
“Zo gezellig om even met jou alleen te zijn,” kirde ze, nog eens stevig tegen hem aanschurkend.
Weer viel zijn blik op haar borsten, waarbij het hem nu opviel dat er zich een klein vochtig plekje rond haar grote tepels had gevormd, die zich nu ongegeneerd door de dunne natte stof priemden.
Ze zag waar hij naar keek.
“Verdorie, ik lek weer. Dat komt er van, als je zoontje aan de fles moet wennen en je dus nog wat melk overhoudt. Normaal slobbert René het teveel wel weg, maar die is er nu even niet.”
Yvonne keek even snel om zich heen, waande zich onbespied en fluisterde: “maar dat kun jij toch ook wel even voor me doen?”
Frank voelde zich duidelijk verlegen met de situatie, enerzijds had hij zich graag op de tieten van Yvonne gestort, anderzijds wilde hij zijn wankele opnieuw ontluikende relatie niet nog eens op het spel zetten.
“Je bent zeer de moeite waard Yvonne en eerlijk gezegd zou ik graag aan je tepels willen lurken, maar je hebt vanochtend wel begrepen dat ik mijn relatie met Elvira weer aan het herstellen ben. Het lijkt me verstandiger dat ik me nu een beetje netjes ga gedragen. Als Elvira direct binnenkomt, zou dat een heel vervelende situatie opleveren, dat wil ik haar echt niet opnieuw aandoen.”
“Oh, maar Elvira is er al hoor. Vlak voordat jij binnenkwam is zij naar boven gegaan.” Zij pauzeerde even, “met René… en ik denk dat ze nu wel liggen te neuken.”
Frank verstarde als door de bliksem getroffen na deze plompverloren onthulling, die zomaar uit de lucht kwam vallen, “wát zeg je?” schreeuwde hij bijna uit, Yvonne bruusk van zich afduwend.
“Rustig maar Frank, geen paniek, gun ze dat pretje nou maar even. We gaan wel even kijken hoe het met ze gaat.” Yvonne pakte haar sleutelkaart, keek hem glimlachend aan, haar lippen opzichtig met het puntje van haar tong bevochtigend. “Zullen we dan maar?”

Het was op de gang al te horen, dat het meest ellendige scenario dat Frank zich kon voorstellen, inderdaad in volle gang was. Het geluid van tegen elkaar kletsende lichamen, liet niets te raden over.
Met een verbijsterende kalmte opende Yvonne de deur en traden zij de kamer binnen.
Het tafereel dat zich voor zijn ogen ontvouwde, was ronduit schokkend voor hem. Als bij toverslag verdampte alle hoop die hij in de afgelopen uren had opgebouwd.
Elvira knielde met licht gespreide benen op het bed. Haar magnifieke kont omhoog gestoken, haar rug hol getrokken en René die druk bezig was haar achterlangs te nemen.
Zijn met condoom beklede lul gleed met een stevig tempo ritmisch in en bijna uit, waarbij zijn buik hard tegen haar kont kletste, het geluid dat ze op de gang al hadden gehoord.

Op het geruis dat zij maakten bij hun binnenkomst, draaide Elvira haar hoofd om en keek hen aan. Ze leek niet in het minst van haar stuk gebracht door deze confrontatie.
“Ah, daar zijn jullie eindelijk. Wacht even René, dan kan ik Frank even rustig toespreken.”
Rene deed braaf wat hem gevraagd werd. Hij trok zich terug, hield zijn lul stijf met aftrekkende bewegingen en ging naast het bed in een stoeltje zitten.
Yvonne trippelde op Elvira af, fluisterde haar iets in het oor en nestelde zich weer tegen Frank die asgrauw en met nauwelijks ingehouden woede naar het bed staarde.
Elvira ging nu normaal recht overeind zitten op het bed en ondanks haar blootheid en abrupt onderbroken intermezzo, wist ze een verrassend zakelijke pose aan te nemen.

“Lieve Frank, ik wil de relatie die wij ooit hadden weer met je voortzetten. Maar toen jij vanochtend naar de beurs vertrok, heb ik nog even zitten filosoferen met Yvonne en René.
Ik vertelde hun, dat jij vier jaar geleden een zijsprongetje hebt gemaakt. Ik vertelde ook over de woede die ik voelde toen ik je de bons gaf, een woede die later omsloeg in verdriet. Als vanzelf ontstond een plannetje om je dat betaald te zetten en je iets te laten voelen van wat ik toen heb gevoeld.
Ik wilde ook weten of jouw toenadering van gisteren wel serieus was en heb Yvonne gevraagd of ze jou wilde verleiden. Ik hoor nu dat je haar wel de moeite waard vindt, maar haar netjes hebt afgewezen, waardoor je die kans wel hebt verdiend en ik mijn wraak nu heb genomen. Het verdriet dat ik destijds heb ervaren, kan ik je hier toch niet laten voelen.
We blijven nog ruim een dag, dus ik zou zeggen, geniet van de vrijheid die je nu nog hebt. Die twee zijn ook nog eens biseksueel, dus als je nog een verboden droompje hebt, alle mogelijkheden zijn aanwezig en alles kan en alles mag.
Als ik jou was, zou ik die lange geile sloerie maar snel van haar melk verlossen en haar een uitgebreide beurt geven, dan kan René intussen gaan afmaken waarmee hij was begonnen.
Maar vanaf overmorgen ben ik nog de enige waarin jij je lul steekt. Is dat duidelijk?”
Terwijl Yvonne haar jurkje met een enkele beweging op de grond liet dwarrelen en Frank haar lekkende borsten aanbood, knikte hij, begerig glurend naar haar tepels.

Ja, het was hem duidelijk. Aan zijn rol als onderliggende partij viel prima te wennen.
De komende vierentwintig uurtjes zou hij zich maar uitbundig gaan schikken in die rol.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  6 comments for “Die Frank toch…

  1. 1 maart 2013 at 09:54

    Goede dialogen schrijven is een vak apart en slechts weinig schrijvers gegeven dus ik verwijt Phoenix niets. Maar het enthousiasme van dit verhaal lijdt wat onder de dialooglijnen die weliswaar grammaticaal kloppen maar sporadisch daadwerkelijk zo ‘gezegd’ worden. Mensen lezen tijdens het praten met elkaar immers geen tekst of script op en daar doet het mij in dit verhaal juist wel aan denken. Ook vele films lijden onder dit manco. Niettemin: het is een fijn verhaal en wat is daar mis mee?

  2. 1 maart 2013 at 09:55

    Pff…. nog een beetje vroeg: het moet zijn ‘lijden aan dit manco’. Toch ?

  3. 1 maart 2013 at 17:48

    Een ‘erotic revenge’ als thema van een verhaal waarvan ik de titel niet echt kan plaatsen: het is immers de vrouw die de man een hak zet? De plot neigt met de nogal toevallige ontmoeting van twee ex’en in een hotel én de erotische deal die er daar met een wildvreemd stel gemaakt wordt wel naar het randje van geloofwaardigheid. De lekkende borsten van Yvonne vond ik verder een detail wat een beetje plompverloren in het verhaal gezet leek. Verder kwamen mij de dialogen als niet erg natuurgetrouw voor, maar dat is niet voor niets een van de lastigste aspecten van schrijven. Niettemin een aardig lezend verhaal met een vermakelijke wraakactie.

  4. 3 maart 2013 at 17:28

    Ja mooi, een verhaal vol gevoel en emotie en lust. Om het af te maken een kleine kers op de taart in de vorm van genoegdoening. Heel mooi gevonden Phoenix, ik heb het graag gelezen.

  5. 24 maart 2013 at 10:30

    Op zich een lekker verhaal maar de dialogen maken het voor mij minder. Misschien zou een situatie schetsen beter werken dan ze laten praten?

  6. 26 maart 2013 at 17:42

    Zes lezers gaven dit verhaal samen 10,5 sterren. Dat levert een ledenstem van twee sterren op.

Geef een reactie