Een Belgische madame

In de gang van de nootjes, de chips, de snoep en de koekjes werd mijn grootste nachtmerrie bewaarheid. Terwijl ik gedachteloos wat spulletjes in mijn winkelwagentje laadde, was er zijn stem: “Als dat Elly niet is!”

Ik draaide me om en daar stond hij, Frank, net als ik vijftien jaar ouder geworden, maar onmiskenbaar dezelfde.

Hij grijnsde: “Ken je me nog?”

Meteen ja, en mijn benen leken het te begeven. “Jazeker Frank”, probeerde ik zo rustig mogelijk te antwoorden. “Ik ken je nog.” Hoe was het in godsnaam mogelijk dat hij me hier in een Belgische supermarkt tegen het lijf liep? Ik keek schichtig om me heen. Voorlopig waren we alleen. Het zou een ramp zijn als een bekende me hier met hem zag praten. Mijn ziekelijk jaloerse man zou het naadje van de kous willen weten en liegen ging me slecht af.

“Mooi”, zei hij opgewekt. “Ik denk nog vaak terug aan die tijd, jij ook?”

“Ach, we zijn allemaal ouder en wijzer geworden”, ontweek ik een direct antwoord.

“O ja?” Hij pakte een stuk kaas uit mijn wagentje, bestudeerde het en legde het terug. “De geile Elly wijzer geworden? Maak dat de kat wijs!”

Een ijskoude vlaag walmde over mijn ruggenmerg. Nog steeds was ik niet opgemerkt, maar hoe lang kon dat duren in dit kleine plaatsje waar iedereen iedereen kende en zéker de vrouw van de notaris? “Toe Frank”, perste ik zenuwachtig uit mijn droge mond. “Laat me gaan asjeblieft.”

Hij haalde zijn wenkbrauwen op. “Net nu ik je gevonden heb? Kom nou!”

Het werd steeds gevaarlijker. “We kunnen hier niet praten”, zei ik geagiteerd. “Nu niet!”

Hij grijnsde, had mijn schichtige blik al een paar keer heen en weer zien schieten en snapte perfect wat ik bedoelde. “Wanneer dan wel?”

En ja hoor, daar kwam het gevaar de hoek om. Nicole, een roddeltante van het zuiverste water.

“Doe alsof je me niet kent!”, siste ik wanhopig.

Hij wendde zich prompt van me af en liep met zijn karretje weg. Gelukkig, het gaf me tijd om na te denken over een manier om me aan het gevaar te ontworstelen. Want gevaar was er, dat voelde ik aan alle kanten.

Nicole stapte me vrolijk tegemoet. “Hallo liéve Elly…”, enz. , enz, alles op haar overdreven joviale manier. Tot mijn opluchting zag ik Frank met zijn bijna lege karretje helemaal uit het zicht verdwijnen. Zou hij dan toch eieren voor zijn geld hebben gekozen? Voor alle zekerheid besloot ik babbelend met Nicole verder te winkelen, tot haar grote plezier. Ze was altijd een plakker geweest van wie ik me zo snel mogelijk probeerde los te maken, maar nu had ze al mijn aandacht en dat deed haar zichtbaar goed.

Maar buiten, op de parkeerplaats, was hij er weer. Ik was mijn boodschappen in de kofferbak aan het laden toen hij weer achter me stond. “Kom Elly, dáár kunnen we praten!” Hij wees naar de enige auto met Nederlands kenteken, een blauwe Mercedes.

Alsof dat niét op zou vallen. Ik schudde resoluut mijn hoofd. “Onmogelijk, mijn man verwacht me thuis. Hij weet precies…”

“Precies hoe lang je erover doet om boodschappen te doen?”, vroeg hij spottend. “Is de notaris zó jaloers!?”

De impact van deze woorden was verschrikkelijk; ze troffen me als de bliksem en ik keek hem versteend aan. Dit was geen toevallige ontmoeting, hij had me opgespoord.

Hij grinnikte. “Over precies twee uur dan”, zei hij koeltjes. “Bij de Auberge!” En zonder verder nog iets te zeggen beende hij weg.

Ik was gevangen! Als ik niet zou doen wat hij zei, dreigde mijn hele comfortabele leventje ontwricht te worden. Onder geen beding mocht Marcel ook maar iéts te weten komen van het liederlijke leven dat ik in het verleden in Maastricht had geleid, ook al was dat vèr voor zijn tijd.

Terwijl ik bibberend mijn autootje startte begonnen mijn hersenen te malen. Hoé kon ik in 's hemelsnaam op deze zaterdagmiddag over twee uur, rond half vier, nog alléén het huis verlaten zonder zijn argwaan te wekken? Hoé? Zonder rugdekking was dat absoluut onmogelijk. Jenny! Ik moest Jenny bellen! Zonder mankeren zette ik mijn wagentje weer aan de kant en pakte mijn mobiel. Als er één was waar Marcel beslist niét heen zou willen, was zij het wel, omdat hij een bloedhekel had aan haar man Ivo. De verhoudingen in deze kleine gemeenschap waren van dien aard dat hij hem wel moést dulden, maar liever liep hij er zover mogelijk omheen.

“Wát: moet ik jou om kwart over drie bellen om hierheen te komen?”, vroeg Jenny verbaasd. “Waarom lieve schat?”

“Dat leg ik je later wel uit”, zei ik wanhopig. “Toe, asjeblieft!”

De moeilijkste uren van mijn leven braken aan. Terwijl Marcel nietsvermoedend met een blond biertje de krant zat uit te pluizen, keek ik doodop van de zenuwen om de minuut op de klok. Toen om precies kwart over drie het beruchte telefoontje kwam, had ik het al bijna begeven. Zoals altijd liet ik Marcel de telefoon opnemen en ik keek gespannen naar zijn gezicht. Dat verried de bekende humeurigheid als hij Jenny of Ivo aan de lijn had.

“Dat was Jenny”, zei hij kortaf nadat hij de telefoon met een klap had teruggezet. “Of je haar haar wilt komen doen!”

Wat een geweldige smoes! Ik was bijna opgelucht, maar moest natuurlijk meespelen. “Wàt? Nu?”, deed ik geërgerd. “Waarom in 's hemelsnaam op zaterdagmiddag?”

“Ze moeten vanavond uit”, bromde Marcel. “Ga nou maar!”

Ik was ineens in alle staten. “Ik neem mijn mobieltje wel mee”, zei ik totaal van streek. “Voor als je me nodig hebt!”

Over de rand van de krant keek hij me verbaasd aan. “Waarom? Als ik je nodig heb kan ik toch ook die lul bellen?”

Precies, en dat kon niet! “Daarom juist!”, toverde ik een moeilijke glimlach tevoorschijn, “omdat je die lul liever niet spreekt. Ik kén je toch!”

“Hm…” Hij nam het voor kennisgeving aan en knikte.

***

De Auberge lag aan de rand van het dorp, in de inham van een bosrijk gebied, waar ik met mijn Peugeootje niet zo snel in de gaten zou lopen. Ik nam aan dat Frank met zijn Mercedes op de parkeerplaats àchter de Auberge zou staan en daar moest ik in ieder geval mijn auto niét parkeren. Ik reed daarom wat verder het bos in, zette mijn auto op een zanderig zijpad en liep terug naar de Auberge.

Er stonden maar vier auto's op dit middaguur en ja, ook de Mercedes. Het portier ging al uitnodigend open toen ik er aan kwam trippelen.

“Wég hier”, was het eerste wat ik zei toen ik binnen zat. En dat was ook precies wat hij van plan was. Het grint knerpte onder de wielen toen hij gas gaf, draaide en wegreed, het bospad in waar ik zojuist had gereden. Door een waas voor mijn ogen zag ik mijn eigen auto nog staan terwijl hij verder reed, dieper het bos in.

“Ik heb niet veel tijd”, brabbelde ik nerveus toen hij de Mercedes tot stilstand had gebracht en zich naar me toe draaide. “Wat wil je van me?”

Hij grijnsde. “Een echte Belgische madame. Hoe neuken die?”

Hij wond er geen doekjes om, en dat had ik, hem kennende, ook niet verwacht. Het zou naïef zijn te denken dat hij alleen op een praatje uit was en daarom had ik in de afgelopen enerverende uren al lang een besluit genomen. Ik zou me niet verzetten, maar meewerken, in de hoop dat het hierbij zou blijven en dat hij weer uit mijn leven zou verdwijnen. Onder geen beding mocht ik hem kwaad maken, want met een kwaaie Frank was het slecht kersen eten, dat wist ik maar al te goed. Ik moest het hem naar de zin maken en dus overschakelen op de geilpraat waar hij altijd zo dol op was geweest, maar kón ik dat nog?

Ik haalde diep adem. “Ik ben wel met een Belg getrouwd, maar ik heb nog steeds een Hollandse kut….”

“O, is dat zo?” Zijn ogen trokken samen van plezier. “Mag ik eens zien dan?”

“Sure…” Ik lichtte mijn billen op, trok met klamme handen mijn rok naar boven, ging weer zitten en trok mijn witkanten broekje opzij. “Kijk maar…”

Hij keek. “Er zit haar op”, zei hij verrast. “Ben je van geloof veranderd?”

“Mijn man houdt niet van kaal…”

“Tsss…” Hij schudde zijn hoofd. “En vroeger mocht er niet één haartje op!”

“Nee…, anders schoren jullie het er wel af…”

Hij hikte vrolijk. “Nou, het was altijd een feest om jou te scheren! Je oksels, je buik en zelfs je kop, weet je nog?”

Of ik dat ooit zou kunnen vergeten! In mijn pas verworven vrijheid als studente was niets te dol geweest om de ouderejaars te plezieren die in hetzelfde krakkemikkige pand een onderkomen hadden. Claus, Anton, Frank, Elly vermeldden de naambordjes, afgekort CAFE, zoals we in de studentenwereld bekend stonden. Frank was de baas en besliste wie me mocht neuken. Claus en Anton natuurlijk, maar ook anderen die bij hem in de gratie vielen. Als zo iemand van hem een uitnodiging kreeg om even in ‘ons kot' langs te komen, wél voorzien van de nodige spiritualiën ter consumptie, was het aan mij om de heren te bedienen ‘in de staat der staten', oftewel spiernaakt. En gedroegen ze zich dan zoals ze geacht werden zich te gedragen, dan was hij wel zo goed ze even ‘de vrije hand' te geven. Geile sloerie die ik was, vond ik het allemaal best. Me scheren was een vast onderdeel van die rituelen en toen er op zeker moment weinig te scheren meer was omdat ik op die plekken al zo kaal was als een biljartbal, gingen in een waanzinnige nacht mijn hoofdharen eraan. “Dan maken we een Sinnéad O'Connor van je!”, had Frank beslist en zo geil als een tijger had ik ze nog aangemoedigd ook….

“Ja…”, beaamde ik schor, “dat weet ik nog…”

“Dat waren nog eens tijden!”, knikte Frank. “Doe dat broekje eens uit, Elly.”

Ik schoof het slipje gehoorzaam langs mijn blote benen af, bukte me om mijn schoenen uit te doen en trok mijn voeten eruit. “Asjeblieft.”

Hij nam het aan en begroef zijn neus erin. “Inderdaad, de geur van Hollandse kut”, glimlachte hij. “Mag ik het meenemen, als test voor de anderen?”

Het zweet brak me uit. “Test…? Voor de anderen?”

“Ja, Claus en Anton. Om te zien of ze je zo nog herkennen.”

Ik slikte. “Zie je die dan nog wel eens?”

“Af en toe….” Hij borg mijn slipje al ongevraagd op in zijn broekzak. “Claus is gynaecoloog…. Dus je zou zeggen: kut genoeg, maar daarom een des te groter uitdaging! En Anton, tja…” Hij trok een misprijzend gezicht. “Die schijnt nu liever zélf te ontvangen, if you know what I mean…”

Ik zat bevroren in mijn stoel. “Vertel asjeblieft niet waar ik woon….”

Hij trok een rimpel in zijn voorhoofd. “Nee, dat kunnen we niet hebben hè?”

“Nee…”

“Hm…” Hij zuchtte. “Mag ik wel een paar foto's van je nemen, voor het geval ze me niet geloven?”

Ik begon onbedaarlijk te rillen. “Een paar foto's?”

“Ja, gewoon hier in mijn auto; die kennen ze, dan weten ze het zeker…”

“Alleen als je belooft….”

“Ja ja, als ik niet vertel waar je woont, ik weet het!” Hij keek geërgerd. Oppassen dus!

“Goed dan…”

Hij bukte me voor me langs naar het dashboardkastje en haalde een digitale camera tevoorschijn.

“Láchen!”

Ik haalde mijn vriendelijkste glimlach tevoorschijn en hij knipte af. “Goed, nu een zonder kleren!”

Alsof ik een emmer water over me heen kreeg. “Zonder kleren?”, wauwelde ik wezenloos.

“Ja natuurlijk! Kom!”

Ik keek op het dashboardklokje. Tien voor vier al! “Ik heb echt niet veel tijd meer”, zei ik benauwd.

“Nou, dan zou ik maar opschieten”, antwoordde hij koud.

Er was geen ontkomen aan. Ik wurmde me uit mijn jasje en begon haastig mijn bloes los te knopen. Klik, klik, ging het steeds en er kwam een waas voor mijn ogen. Er was niets dat ik kon doen, alleen maar snél snél zijn, zodat deze bezoeking ook snel voorbij zou zijn. Jasje, bloes en beha werden op de achterbak gegooid en tenslotte nog mijn rok. Daar zat ik dan, de gerespecteerde vrouw van een Belgische notaris ‘in de staat der staten' in een Nederlandse Mercedes, in een bos op drie kilometer afstand van mijn huis! En het ongelooflijke gebeurde: ik voelde onweerstaanbaar een vloedgolf van geilheid in me opkomen, zoals ik die lang in die intensiteit niet meer had gevoeld.

“Ik ben er klaar voor”, zei ik, bijna misselijk van mezelf. “Wat wil je nog meer?”

“Naar buiten”, knikte hij kortaf. “Ik wil nog een paar foto's buiten…”

Het geil droop van mijn dijen terwijl ik uit de auto stapte.

Ik poseerde gewillig in elk standje dat hij aangaf: met mijn armen in de lucht en mijn benen gespreid tegen een boom, liggend in het mos met mijn benen opgetrokken op mijn buik, met beide handen mijn kut opensperrend, op handen en voeten als een hond. In het laatste standje nam hij me en zelfs terwijl hij me woest neukte hoorde ik nog het klikken van de camera. En tenslotte, nadat ik twee keer woedend was gekomen, deed hij wat hij altijd het liefste deed: hij spoot alles wat hij had in nukkige stralen midden in mijn gezicht en maakte zo, terwijl de slierten sperma van mijn ogen, neus en kin drupten de allerlaatste foto.

Zó kreeg ik ze tenslotte ook allemaal te zien, 44 foto's in totaal in een aangetekend pakketje, poste restante af te halen op het postkantoor. Met een begeleidend schrijven: “Ik heb mijn belofte gehouden: ze weten niet waar je woont. Maar ik weet het wel en daar zit ik toch een beetje mee. Hoe gaan we dat oplossen? Bel me voor alle zekerheid even. Het nummer is….”

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  4 comments for “Een Belgische madame

  1. WB
    4 januari 2008 at 12:55

    Het zal wel aan mij liggen maar als er dwang aan te pas komt, is de lol er voor mij al snel af. En van vochtigheid is dan al helemaal geen sprake meer.

  2. 5 januari 2008 at 17:13

    Heel goed geschreven, maar vanuit een wat dubieus perspectief en dat heb jij, Elly, helemaal niet nodig. Normaal 3, nu de helft, sorry.

  3. 10 januari 2008 at 23:57

    Tja daar sta je dan madame

  4. 12 november 2012 at 12:59

    Na al die tijd:
    Ik zeg maar één ding over dit verhaal: "Fantastische schrijfstijl". Geen omhaal van woorden, geen stijlbloempjes – al komen die er onbedoeld dan toch – maar spontaan direct. Je prettige afwisseling van korte en langere zinnen slepen vele lezers mee.

Geef een reactie