Een bevredigende afloop

Toen hij tijdens de wedstrijd met een snelheid van ruim 260 km/uur met zijn fabrieks-Honda de bocht uit vloog, maakte hij zich nog niet zoveel zorgen. Dat was ‘m tijdens trainingsrondes op dit circuit wel meer overkomen. Hij begon zich pas zorgen te maken toen hij aan het eind van de grindbak een ambulance zag staan. Maar zijn zorgen waren van korte duur. Met een restsnelheid van nog steeds boven de honderd werd hij tegen de ambulance aangekwakt; hij verloor meteen het bewustzijn. Dat is ook een manier om je zorgen te vergeten. Dat zijn motor een fractie van een seconde later weer tegen hem aan kwam, dat hoorde hij pas later, in het ziekenhuis.

Daar lag hij drie weken later nog. Met gebroken armen en benen, een gekneusde nekwervel en een gebroken kaakbeen was hij van de intensive care naar deze afdeling verplaatst. En zo lag hij daar, geheel gefixeerd en nauwelijks in staat om te spreken. Nou waren er toch weinig mensen in dit land die Japans spraken maar toch.

Behoudens wat blauwe plekken was hij wonder boven wonder tussen de genoemde lichaamsdelen nauwelijks beschadigd. Naar omstandigheden begon hij zich weer redelijk te voelen. Maar een beetje aanspraak zou hem wel wat opmonteren, zelfs al zou hij er geen woord van begrijpen.

Ze was achttien jaar en verpleegster in opleiding, een vio noemden ze dat. Ze liep stage in dit ziekenhuis. Dat betekende dat zij meestal werd ingezet om klusjes uit te voeren die haar afgestudeerde collega’s nou niet zo zagen zitten: bedden, al dan niet met patiënt, verplaatsen, schoonmaken, patiënten wassen enz. En af en toe een nachtdienst onder leiding van een hoofdzuster. Maar al deze karweitjes vond ze leuker dan weer in de schoolbanken zitten.

Zo ook deze morgen; ze had wasdienst. Dat betekende dat de patiënten die zich zelf op dit punt niet konden helpen, desgewenst door haar gewassen werden. Zo kwam ze ook bij de zwijgzame motorcoureur. Of hij door haar gewassen wilde worden. Hij verstond haar niet maar zijn ogen spraken boekdelen. Ze trok het gordijn rond het bed dicht, tilde zijn lakens op en verschoot van kleur. Een pyjamabroek of iets dergelijks had hij niet aan maar hij had zich kennelijk wel al liggen verheugen op haar komst. Zijn indrukwekkende penis lag in al zijn ruim twintig centimeter glorie, enigszins schokkend op zijn buik, de paarse eikel in de richting van zijn kin. Eerst was ze verbaasd: zoiets had ze bij zo’n klein mannetje niet verwacht. Maar ze herstelde snel. Ze pakte het washandje en maakte het nat met ijskoud water. Dat had ze tenminste zo geleerd op school. Met haar hand in het washandje pakte ze zijn penis beet en liet de kou er even goed intrekken. De coureur maakte wat keelgeluiden en van de opgezwollen penis was al snel niet veel meer over. In het dienstrapport schreef ze later dat 124/3 (bed 3 op kamer 124) een PE-geval1) was.

De hoofdzuster van dienst die ’s avonds om 11 uur op kwam, was er eentje van het echte hoofdzuster(stereo)type. Ruim een meter tachtig lang, een forse verschijning en niet eentje die over zich liet lopen. Dat ze ook aan judo deed zal daar wel aan bijgedragen hebben.

Toen de avonddienst naar huis was, las zij eerst de dienstrapporten van die dag. Ze moest per slot van rekening weten wat er op ‘haar’ afdeling gaande was. Zo nam zij kennis van het PE-geval. Daar moest ze later die nacht maar eens wat aandacht aan geven.

Bij haar eerste ronde om half twaalf zag ze dat 124/3 nog tv lag te kijken. Tijdens de tweede ronde, rond één uur, was daar nog geen verandering in gekomen. Na afloop van de ronde ging ze naar het toilet, deed haar rok omhoog en haar slipje uit. Het slipje werd in een plastic tasje gedaan en op de zusterkamer neergezet. Daarna ging zij, enigszins gespannen, richting 124/3.

De coureur keek op toen ze naar hem toe kwam lopen. Hij was wat verbaasd toen ze het witte gordijn rond zijn bed dicht trok en nog verbaasder toen ze de deken terugsloeg.

De tv-film, die hij bekeken had, was kennelijk weinig opwindend. Zijn penis lag als een verschrompeld hoopje ellende tussen zijn benen. Maar dat veranderde snel toen ze haar dienstrok uitdeed, daarmee een weelderig behaarde schaamstreek onthullende. Het hoopje ellende kwam snel in beweging. Het piemeltje dat op zijn linkerdij lag transformeerde via zijn rechterdij tot de forse penis in wording die in volle glorie op zijn buik lag te kloppen. De hoofdzuster keek met genoegen naar hetgeen zij kennelijk te weeg had gebracht. Ze pakte de penis beet en maakte een paar aftrekkende bewegingen waardoor ie alleen nog maar stijver werd. Ze kon het niet laten de eikel met haar tong te beroeren. De coureur bracht slechts wat keelgeluiden voort.

Toen de penis in volle glorie min of meer overeind stond, klom de hoofdzuster heel voorzichtig op het bed. Ze ging wijdbeens op zijn onderlichaam zitten en manoeuvreerde de penis in de richting van haar al vochtige vagina. Toen ze de eikel tussen haar schaamlippen voelde, liet ze de volle lengte bij zich naar binnen glijden. Tot zijn verbazing kon ze hem helemaal accommoderen. Dat was ie in Japan wel eens anders gewend.

De zuster leunde voorover zodat ze haar heupen goed op en neer kon bewegen. Met de spieren in haar vagina masseerde ze zijn penis zodat die al snel op knappen stond. Dat was ook niet zo verwonderlijk na drie weken ziekenhuis. Ze voelde hoe de penis opzwol en hete stralen haar vagina binnendrongen.

De man uitte een zachte kreet.

Met haar judokennis meende ze te horen dat hij ‘o-soto-gari’ zei. Nou, een worp was het zeker. “Ippon”, zei ze zachtjes en ze stapte van hem af toen zijn penis uit haar gleed. Ze meende een dankbare glimlach op het oosterse gelaat te zien. Ze duwde een tissue tussen haar benen, trok haar rok weer aan en verdween, de coureur bevredigd achterlatend.

De andere ochtend had de achttienjarige vio weer wasdienst. Toen ze bij de coureur kwam en de dekens terugsloeg, was ze op alles voorbereid. Maar wat ze aantrof was slechts een slap aftreksel van hetgeen gisteren zo prominent zichtbaar was. In het dienstrapport schreef ze later dat 124/3 zich bij de omstandigheden had neergelegd omdat hij zich kennelijk wat slapjes voelde…

1) Tijdens de opleiding tot verpleegkundige wordt geleerd dat dit soort incidenten altijd moet worden gerapporteerd. PE staat voor penis erectus.

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Een bevredigende afloop

  1. 3 november 2006 at 15:40

    Leuke variant op een oud thema

  2. 11 november 2006 at 18:25

    Grappig, origineel en prima geschreven. Compliment!

Geef een reactie