Een druilerige en toch zonnige maandag aan het hof

(Het Koninkrijk Häh staat bekend als vrijmoedig. Dat geldt zeker voor het koninklijk paar…)

De zon wilde niet schijnen, de regen niet ophouden. Pluvius beukte met volle macht tegen de ramen van de slaapkamer van de Koningin van Häh.

Maandagochtend. Hare Majesteit wilde niet wakker worden. Ze had haar ogen wel open, maar daar was dan ook alles mee gezegd.

Het was een zwaar weekeinde geweest. Zelfs de vaak zo saaie zondag bleek opwindend te zijn geweest. De Koning was weliswaar niet thuis, maar dat verhinderde de Koningin niet de bloemetjes buiten te zetten.

Samen met haar hofdames had ze – onder het genot van een glas champagne – wat nieuwe bedienden tot wanhoop gedreven door in weinig verhullende kledij zo verleidelijk mogelijk te kijken.

De Koningin van Häh had een miniscuul slipje gedrage en een bh'tje dat die naam niet eens mocht dragen: het setje bestond uit lijnen van fijne kralen. De Koninklijke kut was bedekt door een soort vijgenblaadje en alleen twee ‘handjes' bedekten haar tepels – een cadeau van de Braziliaanse gezant.

Ze had het één keer eerder gedragen. De gezant had haar uitgenodigd voor het carnaval in Rio en in cognito had Hare Majesteit aldus gekleed aan de grote parade meegedaan.

De Koningin was langzaam wakker geworden, zag het Braziliaanse cadeautje op de grond liggen en glimlachte. Ze herinnerde zich nog de het opwindende ritme van de samba en de warme wind die rond haar bijna naakte lichaam speelde.

Ze werd er geil van en zocht in haar nachtkastje naar haar gouden vriendje. De Koningin liet de zacht trillende staaf langs haar clitoris glijden en liet heel langzaam twee vingers in haar natte kutje glijden.

Ze sloot haar ogen en zweefde als het ware naar Rio.

Wat de Koningin van Häh niet wist, niet merkte, was dat uitgerekend de gezant haar kamer was binnengekomen. Een van de hofdames was bij het zien van het spectaculaire setje op het idee gekomen om hem te bellen. Ze kende haar Majesteit maar al te goed…

De gezant kleedde zich snel en geruisloos uit, zonder zijn ogen ook maar een moment ergens anders op te richten dan het prachtige Koninklijke lichaam.

Zijn blik gleed van haar lieve gezicht, haar lange blonde haar, de volle schouders, de schitterende borsten met de perfecte lichtbruine tepels, haar pronte buik, de ronde heupen en de fraaie benen en voeten – de nagels altijd vuurrood gelakt.

Hij keek glimlachtend naar het gouden vriendje en de haartjes rond haar kut. De gezant sloop naar Hare Majesteit, knielde naast het bed en begon voorzichtig haar rechterborst te strelen. Zijn andere hand bleef niet achter en met zijn wijsvinger maakte de gezant heel langzaam cirkeltjes rond de toch stijf geworden tepels.

De Koningin keek hem aan – ze was niet eens verbaasd – en zei zacht: ‘Neuk me. Nu!.'

Dat liet de Braziliaanse gezant zich geen twee keer zeggen. Hij schoof tegen Hare Majesteit aan en bracht zijn wel heel stijve pik bij haar binnen.   ‘Neuk me, neuk me hard', fluisterde Koningin van Häh in zijn oor. ‘Heb je ooit wel eens een kut als deze gevoeld. Nou?'

‘U heeft de lekkerste, de grootste en de zachtste', gromde de gezant, die nu omklemd werd door de benen van Hare Majesteit en hij neukte haar zo hard als hij kon.

De regen tikte zo mogelijk nog harder tegen de ramen, maar binnen was het heerlijk…

© H.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Een druilerige en toch zonnige maandag aan het hof

  1. 6 juni 2007 at 16:33

    Wel een heel luchtig tussendoortje, op nog bijna voordat het lekker begint te worden. Krijgt 1*.

  2. 6 juni 2007 at 16:34

    Tja, hier moet toch nog wat geleerd worden. Een verhaal bestaat uit alinea's met delen van de verhaallijn, niet uit staccato achter elkaar gezette regels met spaties. Nu zou je ook kunnen betogen dat dit verhaal helemaal geen verhaallijn bevat, maar dat is misschien al te hard. Maar een zo kort verhaal dient scherp geschreven te zijn en een strakke pointe te hebben om niet door zijn kortheid alleen te weinig te boeien. Geen heldere sfeeropbouw, verder: wanneer je "koninklijk" met een hoofdletter schrijft en wat plechtstatiger spreekt om een sfeer neer te zetten, lijkt me het gebruik van woorden als "kut" stilistisch ongepast. Nog eens proberen: dit is te schamel. En het helpt echt om Tips en Trucs eens door te lezen, hoor!

  3. 8 juni 2007 at 11:02

    Leuk concept, maar ik had hier meer uitwerking verwacht; Maar een leuke aanzet zou ik zeggen.

Geef een reactie