Een Iraanse affaire (2)

Ik hield de deur voor haar open, de auto was koud en stonk naar oude kranten en vochtige vloerbedekking. Geen omgeving om een stemming op te bouwen voor wat wij van plan waren.

De donkere straten waren nat. De weinige straatlantaarns trachtten vergeefs om honderd meter straat te verlichten. Het wegdek zat, zoals overal in dat land, vol gaten, maar omdat ik de diepste daarvan inmiddels kende, kon ik die tenminste omzeilen.

Het wijkje waar de flats waren gebouwd, de flats waar wij woonden, was een beetje beter verlicht dan de rest van de stad. Duidelijk een gebaar van het stadsbestuur in de richting van de vele buitenlanders die er woonden.

We reden voorbij mijn flat en verder tot het gebouw waar Shireen woonde.
Naarmate we dichter bij haar huis kwamen verstomde de conversatie, ze was gespannen, ik niet minder. Ik was niet zeker of ik het spel met haar op de zelfde manier kon spelen als met vrouwen uit mijn eigen land.

Zou ze timide zijn? Of juist heel open, zou ze zelf actief zijn bij het vrijen of erg afwachtend? Allemaal vragen die in de komende uren beantwoord zouden worden, tenminste dat hoopte ik. Ik zette de auto voor haar flat en stapte uit. Het was koud en winderig en toen Shireen was uitgestapt gingen we op een holletje naar de hoofdingang.

Ook in de hal met de naargeestige betonnen trap naar de eerste verdieping was het onaangenaam koud. En ook daar stonk het naar sigarettenpeuken, natte kranten en armoedig eten. Die typische lucht die je overal in communistische landen tegen komt. De hal en de trap waren niet beschadigd of beklad zoals vaak het geval is in West-Europa. Hoe kon het ook, alles was hier van beton, de wanden, de plafonds, de vloeren. Een voor het raam op elke verdiepingsoverloop, waren tralie gelast, alsof iemand daardoor zou willen ontvluchten. Onze voetstappen klonken hol en echoden secondenlang na. Het was een deprimerende omgeving.

Bij haar deur aangekomen haalde ze de sleutels uit haar tasje en opende de drie sloten. Eenmaal binnen bij haar was het gelukkig heerlijk warm. Ze deed de lichten in de hal, in de keuken en in de woonkamer aan. Het huis begon te leven.
De meubeltjes waren van hetzelfde soort als die in onze flat. Een soort Oost-Europees IKEA ontwerp. Eenvoudig maar wel van een goede kwaliteit.

Aan de muur in de hal hingen twee kunstwerkjes, grafisch. Het waren geen afbeeldingen van bestaande dingen maar gestileerde Arabische karakters. Tenminste, dat dacht ik want ik heb van die talen geen verstand. Maar ik begreep dat ze van Shireen waren.
 
“Zal ik je jas aan nemen?”
Zonder op antwoord te wachten hielp ik haar uit haar jasje en hing het beleefd aan de kapstok. Toen stonden we in de hal, samen, zonder plan en zonder te weten hoe we verder moesten. Ze frommelde wat aan het lint dat haar zwarte haren bijeen hield en wachtte af.

Behoedzaam naderde ik haar en legde mijn armen om haar middel.
Ze ging door met dat lintje in haar haren alsof ze alleen in de hal stond, maar toen ik haar een beetje inniger omknelde en tegen me aan trok gleden haar armen aarzelend omhoog om uiteindelijk om mijn hals te blijven liggen.

“Mag ik je kussen?”
Het was lang geleden dat ik zo beleefd had gevraagd of ik een vrouw mocht kussen, meestal ging het vanzelf; je kijkt elkaar aan, komt dichterbij en dan plotseling wil je allebei het zelfde.

Bij Shireen kwam dat niet zo vanzelfsprekend en dus opereerde ik behoedzaam.
Ze bood me haar mond en we kusten elkaar voorzichtig, een tere aanraking van lippen op lippen, een inleidende kus, aftastend om uit te vinden tot hoever we konden gaan. Het was een kus waarbij al het bloed naar je lippen lijkt te stromen. Een kus zoals ik me herinnerde uit de tijd dat ik nog op school zat. Het was wel erg opwindend, om het op die voorzichtige manier te doen. Het leek op de eerste keer, met het eerste meisje dat ik werkelijk gekust had. Dat was lang geleden en nu kon ik die benadering nog eens onderzoeken.

Het was niet slecht. Heel anders dan de hartstochtelijke natte kussen die wij Hollanders elkaar geven voordat we onze dierlijke driften delen. Ze kuste me vol overgave en kwam dichter tegen me aan staan zodat mijn hunkerende makker hard tegen haar buik leunde.

Toen ik mijn hand op een van die wonderlijk mooie borstjes legde bleef ze me aan kijken zonder met haar ogen te knipperen.
“Ik moet je iets zeggen, Shireen, ik ben geen vrij man, begrijp je?”
“Ik weet het, maar ik hoopte dat je vannacht wel, of …”?
“Vannacht blijf ik bij je als je dat wil”.
“Ooohh,“ verzuchtte ze en klemde zich tegen me aan.

Nadat we een poosje tegen elkaar aan hadden gestaan nam ze mij bij de hand en leidde me naar haar slaapkamer. Ik nam haar in mijn armen en verbaasde me over haar gewicht, ze was als een veertje. Toen ik haar op bed legde bleef ze met haar armen mijn hals vast houden. Het bed was breed, een groot dubbel bed, ze nam er maar een heel klein deel van in beslag.

Ik ging zitten en deed mijn sokken en overhemd uit. Shireen bleef rustig liggen en keek toe. Toen ik ging staan om mijn broek uit te doen richtte ze zich op. Leunend op een arm keek ze hoe ik mijn slip uit trok. Toen ik me helemaal had bloot gegeven liet ze zich op bed vallen en draaide giechelend haar gezicht in het kussen. Was het zo een afschuwelijke aanblik? Had ze meer verwacht? Zo’n kleine heb ik toch niet?
“Waarom lach je?” vroeg ik.
“Het is zo groot, ik ben maar een klein vrouwtje”
“Je bent bang”, zei ik.
“Nee, niet echt”.
Ik stond aan het bed en bekeek het tengere ding. Ze streek met een wijsvinger langs mijn pik en legde haar vingers er om heen. Onmiddellijk sprong hij letterlijk uit haar hand.

Het was een opwindend gezicht om te zien hoe ze een hand onder mijn zak legde en behoedzaam mijn ballen op tilde.
“Ik wist niet dat het zo groot was”.
“Heb je nooit eerder een man naakt gezien?”
“Nee”, dat had ze niet.
“Zullen we elkaar een beetje verkennen?”
Ze ging liggen maar kon haar ogen niet af houden van mijn stijve.

Ik boog me over haar heen en maakte de sluiting van haar mooie leren pantalonnetje los, ze tilde haar kont op. Langzaam trok ik de lange broek van haar benen. Centimeter voor centimeter openbaarden zich haar platte buik en smalle heupen.

Haar onderbroekje was net zo dun als haar blouse. Het was een wit zijden gevalletje met korte pijpjes die een deel van haar bil vrij lieten.
Wat een benen!  Slank maar volgroeid, kleiner dan ik gewend was maar volmaakt van vorm en verhouding.

Het beeld van haar half ontkleedde lichaam in dat geraffineerde broekje was te mooi om te beschrijven en ik kreeg de indruk dat ze zelf niet wist hoe opwindend het was.

Mijn vingers jeukten, om het mooie gladde vel te strelen.
“Shireen!”
“Heb je wel eens gevreeën?” vroeg ik omdat ik steeds meer de indruk kreeg dat het, ondanks haar gespeelde diva rol, allemaal nieuw voor haar was.
Ze was een beetje vaag, zei geen ja, en zei geen nee.

Shireen draaide zich op haar zij en leunde op een arm. Haar blouse hing open, een borst was zichtbaar en een donkerroze tepel gluurde naar buiten. Ik kwam naast haar op bed zitten en begon rustig de knoopjes van haar blouse los te maken.

Toen het laatste knoopje los was tilde ik voorzichtig het zijden kledingstukje van haar schouder. Ze richtte zich op zodat ik het ook van haar andere schouder kon nemen. Het was prachtig materiaal, de kleur was niet echt wit, ecru noemen ze dat geloof ik. De knoopjes waren kleine bolletjes met zijde omwikkeld en de ingeweven patronen lieten heel geraffineerd de borsten vrij. Het zag er uit als een kostbaar kledingstukje.

Steunend op een arm lag ze naar me te kijken en liet me rustig haar blouse bewonderen.
“Niet hier gekocht zeker?” informeerde ik.
“In Londen”
Ik tilde het kledingstukje op en bewoog mijn hand boven haar lichaam zodat de onderzijde van het blouse over haar tepel streek. Nadat ik voor de derde keer dat kleine tepeltje had gestreeld zag ik dat het zich op richtte.

“Je hebt prachtige borsten, Shireen, de mooiste. Rozenrode tepels en kleine donkere tepelhoven, besef je wel hoe mooi je bent?”
“Ik weet het”, zei ze bescheiden.
“Draag je overdag altijd een sluier?”
“Als ik buitenshuis ben wel maar thuis niet, als ik alleen ben.”

“Nu ben je niet alleen…”
Ze lachte en trok aan mijn arm; “Ja, maar met jou is het anders”.
“Je kent me nauwelijks”.
“Ik ken je heel goed, ik heb je al een paar maanden op kantoor gezien”.
“Ik droomde wel eens van je”, zei ik.
“Echt waar? En wat droomde je dan?”
“Wat elke man droomt wanneer hij naar een mooie vrouw verlangt”.
“Wat was dat dan? Ik wil het weten”.

Ze had zich opgericht en een handje op mijn arm gelegd.
“Ik droomde dat ik je mocht uit kleden”.
“En, wat nog meer?”
“Dat ik met je, eehh,  eehh, de liefde bedreef”.
Ze plukte voorzichtig aan de haartjes op mijn onderarm.
“En dan…?”

Zou ik haar vertellen hoe ik haar gezicht als een pin-up voor ogen had, telkens wanneer ik troost zocht bij mijn eigen handen.
De sfeer was intiem, open, ze verwachtte van alles van mij.
“Weet je wat mannen doen wanneer ze geen vrouw hebben om mee te vrijen?”
“Doe je het met een man?”

Ik lachte. “Nee, dat bedoel ik niet, wat doe je zelf als je heet bent en je wilt klaar komen?”
Ze liet zich achterover vallen en lachte naar me.
“Waarom wil je dat weten?”
“Jij wil toch ook weten wat ik doe als ik geen vrouw heb”.
“Jij eerst” zei ze.

Ik nam haar handje en legde de dunne vingertjes om mijn snakkerende stijve. Langzaam bewoog ik haar hand op en neer, telkens een paar millimeter verder tot de ontblote eikel haar glimmend van trots aan keek.
Ze keek gebiologeerd naar waar haar eigen handje mee bezig was.
“Nu jij, eerlijk is eerlijk”.
Ze liet zich weer achterover op bed vallen. Even aarzelde ze toen pakte ze mijn hand en duwde de vingertoppen in haar broekje, tussen haar schaamlippen, op en neer. Ze liet mijn vingers rondjes draaien over haar kietelknobbeltje met af en toe een uitstapje tussen de kleverige schaamlipjes.

Toen ze haar handje wegnam ging ik alleen verder en verwende haar zoals ik dacht dat ze het fijn zou vinden.
Om beurten streelden we elkaar en leerden kennen wat we fijn vonden. Na verloop van tijd legde ik een arm om haar schouders en kuste haar.
“Je bent mooi, ben je ook heet?”
Ze knikte.
“Heel erg heet?”
“Ik denk het wel”.

Het was een feest om haar te bekijken, ongerept, mooi gevormd, gezond en lieflijk. Haar wimpers waren een verhaal apart, zelden heb ik in het gezicht van een volwassen vrouw zulke lange echte wimpers gezien. Het was bijna een karikatuur maar ze waren echt.

Ik maakte een opmerking over haar lange wimpers en ze vertelde mij: “Mensen uit woestijngebieden hebben dat. Het is een soort bescherming tegen stof”. Ik geloofde haar graag, ik geloofde trouwens alles wat ze zei in die nacht dat ze me uitleg gaf over alle bijzonderheden van haar lichaam.

“Mag ik je broekje uit doen?”
Ik had niet verwacht dat ze nee zou zeggen en dat deed ze ook niet. Ze ging op haar rug liggen en bleef me aan kijken. Ook toen ik me over haar heen boog en het kleine dingetje beet nam. Ik bewoog het kanten randje voorzichtig over haar navel en verder, gedeeltelijk over het driehoekje van dicht zwart schaamhaar.

Shireen lag te kijken naar wat mijn handen deden toen ik haar billen omvatte en het broekje ook aan die kant naar beneden bewoog.
Haar billen rustten op mijn handen. Ik boog me en drukte een kus op de kleine zwarte driehoek. Een heerlijk parfum, vermengd met de vage geur van haar urine streelde mijn neus. De geur van een jonge vrouw. Is er een geur opwindender dan juist die?

Ik drukte mijn lippen op de dichte begroeiing, dicht en stug.
“Ook tegen de zandstormen?” vroeg ik en ze moest er om lachen.
Met gesloten ogen snoof ik de bedwelmende geuren op.
Wat een heerlijk schoon lichaam, het deed denken aan kruidige schotels en zoete vruchten. Vijgen, dadels, granaatappels, honing van oranjebloesem, ik kon het zo gek niet bedenken.

Het is waar, ik had haar nooit de gerechten zien eten die wij nuttigden en zelfs de quiche van de Cotton Club kon haar maar tot een paar hapjes verleiden.

Ik legde mijn hoofd op haar buik en keek naar dat wonderlijk mooie gezichtje. Rustig lag ze ook naar mij te kijken.
“Je bent mooi”.
Dromerig streelde ze mijn haren.
Ik strekte mijn arm en legde een hand op haar borst. Het leek er op dat we op een dood spoor beland waren.

Die dingen gebeuren, je begint met hoog gespannen verwachtingen en eindigt met een gevoel van berusting zonder dat er iets heeft plaats gevonden dat zou passen binnen het patroon van de verwachtingen.

Eerlijk gezegd denk ik, dat de meeste vrouwen zo zijn. Ze zien het seksuele gebeuren als een noodzakelijke bijkomstigheid in het proces van uitwisseling van gevoelens van tederheid en bewondering. Ze willen wel vrijen maar het is niet de hoofdzaak.

Als een vrouw zegt dat ze seks wil bedoelt ze dat ze geliefkoosd en gestreeld wil worden. Dat ze vertroeteld en aanbeden wil worden. En de koninklijke beloning die zij je gunt is, dat je haar mag bevredigen. Ik bedoel werkelijk bevredigen, zo bevredigen dat ze gelukkig is en letterlijk zwemt in het zaad.

Als een man zegt dat hij seks wil, bedoelt hij dat hij de blikken van bewondering en goedkeuring in de ogen van de vrouw wil zien. En die bewondering ontstaat pas nadat ze bevredigd is. Het lijkt goed geregeld niet waar?

Shireen was tevreden, dat was in haar ogen te lezen. En waarom was ze tevreden, omdat ze waarschijnlijk nooit een hapje van die appel had geproefd.
Shireen was een onbeschreven blad, een bloem in de knop, een laatbloeier.
Ze was maagd en ze was al tevreden met de bewonderende blikken van haar man. Ze wilde mij omdat ze bewonderd wilde worden. Of zo iets dacht ik op dat moment.

Aan mij de taak om het boek: “Shireen” te beschrijven. Om haar aan de hand mee te voeren in de wondere wereld van liefde en erotiek. Ze had mij gekozen omdat ik oud en ervaren was, en onbevooroordeeld, dacht ik.

Haar afkomst, uiterlijk of overtuiging speelde voor mij geen rol. Ze voelde dat aan de manier waarop wij met elkaar om gingen. En Shireen bezat net als jonge kinderen geen geweten ten aanzien van de verplichtingen die ik jegens anderen had.  Ze kende eenvoudig niet het gevoel iemand te bezitten, het “hij is niet van mij” gevoel was haar nog onbekend.

Zo dwaalden mijn gedachten terwijl ik met haar borsten speelde. Ik aaide ze zoals je een poes over de kop aait. Zacht en vriendelijk, zonder directe bedoelingen. Gewoon omdat het een heerlijk gevoel is; een stevige heuvel met een uitstekende tepel die enthousiast reageert op de plagerige strelingen.

Shireen wist ook niet hoe ze verder moest gaan, wat de volgende fase was of wat gebruikelijk was. Wat kon, en wat niet kon, wat mocht, en wat niet.

Ze had in opperste verbazing naar mijn stijve gekeken en was in de lach geschoten. En waarom ook niet. Is er een potsierlijker beeld voor te stellen dan een man met een stijve. Het is werkelijk geen gezicht. En laten we wel zijn, de meeste vrouwen die onverwacht tegenover een potloodventer komen te staan barsten in lachen uit.

Maar dan, een mooier beeld dan dat van een naakte vrouw bestaat niet. Kijk naar de volmaakte lijnen, de rondingen, de perfecte manier waarop haar teerste delen zijn weggewerkt, onzichtbaar voor de buitenwereld. En waarom vinden vrouwen het niet bezwaarlijk om naakt te poseren? Omdat het enige lichaamsdeel dat aanstoot kan geven netjes is opgeborgen. Dat is bij mannen anders, ons gereedschap steekt uit en hangt er bij of het niets met het lichaam te maken wil hebben.

Shireen was een puzzel voor mij, ik wilde graag met haar vrijen, maar ze kende de gevoelens niet die uitgewisseld moeten worden om elkaar te kunnen beminnen. Ze was niet angstig en ook niet heet, als ik haar zou vertellen dat, wat we nu deden, seks was dan zou ze het misschien nog geloven ook.

Het donkere schaamhaar, dicht als een schapenvacht gleed knisperend tussen mijn vingers door. De smalle spleet tussen haar schaamlipjes was nauwelijks vochtig, niet nat. Mijn vingers roken geurig, na de intieme aanraking van haar schaamlipjes.

Er wachtte mij een taak waarop ik niet had gerekend. Haar nu nemen, zoals ieder jonge snuiter gedaan zou hebben, en mijn gerief zoeken, zou bijna op verkrachting neerkomen. Als ik het goed wilde doen en haar vertrouwd maken met de heerlijkheden van het seksplezier, zou ik mijn eerste of bijna eerste verovering opnieuw moeten spelen.

Ik overwoog mijn mogelijkheden en kansen. Gewoon neuken en weg wezen, voor mij, plezier van korte duur, voor haar geen prettige ervaring en de kans dat ze nog een keer met me naar bed zou willen zou verkeken zijn.

Maar als ik haar vertrouwen verder kon winnen en bij haar de hemelse sensatie los maken die gepaard gaat met goede seks dan zou ze meer willen. Dan zou ze misschien bereid zijn te experimenteren en mee gaan in de richting waarin ik haar zou leiden.

En het resultaat daarvan zou zijn:  een jonge vrouw die het gevoel van hemels genot zou associëren met mij. Als ze me zag of hoorde zou ze aan seks denken. Als ik haar aanraakte zou haar jonge vagina vloeien en haar schaamlippen zwellen. Als het goed ging zou ze meerdere orgasmen achter elkaar kunnen krijgen en zo de hoogste toppen van het genot kunnen ervaren. Zo mijmerde ik over seks met mijn nieuwe bedmaatje en liet me mee drijven op mijn eigen fantasie.

Zoals geen enkele vrouw haar “eerste man” kan vergeten, zou Shireen mij nooit vergeten. Daar kon ik goed mee leven maar er was iets anders. Ik moest haar duidelijk maken dat in onze moderne wereld seksueel genot met al zijn bizarre uitwassen niet langer als het hoogst bereikbare geluk word gezien. Voor ons, moderne mensen is seks als entertainment, een beetje als: “Wat zullen we vanavond doen? Een bioscoopje pikken of neuken?”

Maar voor Shireen was het dat nog niet. Ik besefte in wat voor gat ze zou vallen wanneer ze zich zou realiseren dat er andere vrouwen in mijn leven konden zijn. Ik wilde de ontgoocheling en het bijkomende verdriet van haar niet op mijn geweten hebben. Niet op mijn leeftijd.

Toen ik jonger was besefte ik nog niet wat voor ravage, teleurstelling en verdriet ontrouw kan aanrichten in het leven van een jonge vrouw. Nu wist ik het wel en ik zou mijn best doen om dat te voorkomen.

Ik streelde de binnenzijde van haar dijbeen en duwde er zacht tegen tot ze haar been oplichtte en verplaatste. Mijn vingertoppen gleden zacht over de smalle spleet tussen de ongerepte schaamlippen.
Shireen lag rustig te wachten, onbevreesd en vol verwachting naar wat er zou komen.

Het zou niet passend zijn om alleen deze nacht met haar te vrijen, in één nacht kun je een vrouw niet inwijden en laten voelen wat een werkelijk orgasme is. Ik kon haar wel klaar vingeren maar dat kon ze zelf ook. Om werkelijk de hoogste toppen te bereiken, daarvoor hadden we meer tijd nodig.

Ik verlangde ernaar die harde billen te strelen. Mijn hand te laten glijden over heel dat wondermooie, jonge lichaam. Te zien hoe ze zou genieten van de zachte aanraking, hoe ze zich zou laten om draaien zodat ik mijn hand op haar buik kon leggen, mijn vingers door die dikke zwarte haardos tussen haar benen woelen. Ik wilde mijn wang leggen op haar buik en luisteren naar de wonderbaarlijke geluiden die daarbinnen ten gehore werden gebracht. Mijn mond wilde ik laten wandelen over haar buik tot het schaamhaar mijn lippen kietelde.

Genieten van een lichaam zoals ik kan genieten van een prachtig schilderij of een indrukwekkende zonsopgang, dat wilde ik.
“Ze is van mij”, het zong door mijn hoofd. Ze is van mij en ze is er gelukkig mee, meer dan gelukkig. Ze stelt haar lichaam open en laat zich nemen wanneer ik wil.

Weet je wat zo een lichaam doet voor een man op mijn leeftijd? Het is moeilijk voor te stellen, het maakte me twintig jaar jonger. Het gaf me moeiteloos een erectie waar een jong paard jaloers op zou zijn en waarom? Omdat erecties in het hoofd worden gemaakt, dat lange zwaaiende ding tussen mijn benen is slechts gereedschap dat opdrachten uitvoert. Mijn eikel de sonde die alles betast en elke plooi onderzoekt, die snuffelend af gaat op die zachtzure heerlijkheid die de vagina van mijn lief is.

Het lichaam van een vrouw op leeftijd, en ik bedoel niet oud hoor, veertig, vijftig misschien, mist die veerkracht, die geur, die prachtig gladde huid en onvergelijkbaar mooie spiertonen.

En dat is nog niet alles, heb je enig idee van hoe het aanvoelt om je tot barstens toe gezwollen eikel door de nauwe toegang van een ongebruikte vagina te loodsen? Enig idee? Het is met niets te vergelijken, geen vrouwenhand of pruimenmondje kan dat gevoel evenaren.

Die nauwe opening werkt op mijn eikel als een rode lap op een stier. “Aanvallen!” En pas wanneer de kop van die ram de poort gepasseerd is, treed ik binnen in de hemel. Daar waar het warm, zacht, en aangenaam vochtig is. En die nauwe toegang blijft de schacht van mijn ram omknellen zodat verslappen onmogelijk word.
 
Maar er is een voorwaarde, de bezitster van dat heerlijk veerkrachtige lichaam moet heet en gewillig zijn anders wordt het pijn met tranen en een: “Dat was eens maar nooit weer” ervaring. En nu zat ik dan met het mooiste dat de heer ooit mijn richting op stuurde en ik werd gekweld door mijn geweten.

“Draai je om, Shireen”
Ik nam haar heupen in mijn handen en hielp haar zich om draaien. Zelf wentelde zij haar lichaam in een gemakkelijke positie en legde haar hoofd op de gevouwen handen.
Mijn hand gleed over haar kleine schouderbladen, een beetje uit stekend zoals bij alle jonge mensen en verder, knobbeltje voor knobbeltje over haar wervelkolom tot op dat kleine driehoekige plekje boven haar stuitje. Een klein vijvertje in een glooiend landschap.

De huid van mensen die uitsluitend of voornamelijk vleesloos eten is zacht, soepel, geurig. De huid van Shireen, olijfkleurig noemt men de huid van mensen uit het Midden Oosten. Onzin, niks olijfkleurig, in ieder geval niet van de olijven die ik ken. Enigszins getint, dat wel, zelfs op die plekken die niet aan het zonlicht worden bloot gesteld.

Een genot op zich, was het, om de kleine billen onder mijn hand te voelen. Een gevoel dat met niets anders te vergelijken is. Zacht en toch stevig, hoe moet ik het anders zeggen en het voelt aan als iets wat kostbaar is en wat je graag wilt bezitten. Om er naar te kijken, om het te strelen, te koesteren, te liefkozen, te kussen en opbergen om later opnieuw van te genieten, elke dag opnieuw genieten.

Mijn vingertoppen volgden de nauwe kloof tussen die harde billen. Een kloof die zich niet zomaar liet betreden. Zelfs zonder dat ze de spieren spande waren haar billen stevig gesloten, en vormde de nauwe spleet slechts een routekaart op weg naar opwindende plekjes.

Shireen’s lichaam was gesloten, niet omdat ze dat zo wilde maar omdat niemand haar geopend had, dat begreep ik nu wel. Ze wilde binnenstappen in de wereld van de volwassenen om haar heen. Ze wilde ervaren hoe het was om te vrijen, ze wilde hetzelfde als alle jonge vrouwen. Als ze nog maagd was, en ik vermoedde dat het zo was, dan wilde ze dat zegel laten verbreken.

Zo peinzend lag ik op mijn zij en streelde dat prachtige frisse lichaam. Ik trachtte me te herinneren hoe het was gegaan toen mijn tienerliefje zich over gaf aan mijn koortsachtige begeerte. Er kwamen niet veel beelden boven. Het was buiten geweest, in hoog gras, onder een boom waar katjes aan groeiden. Ik herinnerde me haar gezichtje, de krullende haren en de lange grashalmen die als een stralenkrans haar hoofdje omlijstten.

Verder kon ik me niet meer voor de geest halen hoe het voor mij was om mijn zestienjarige stijve tussen haar dunne dijbenen te drukken. Had het haar pijn gedaan? Vond ze het fijn? Ik wist het niet meer. Wel wist ik dat ze het liet gebeuren omdat ze verliefd op me was en omdat ik haar er om gesmeekt had.
Dat was de enige reden geweest. Het was voor haar ook het enige dat telde, die verliefdheid. Eeuwige trouw, de pijn in mijn hart, “Je bent toch mijn meisje…”

Al die, door mijn fantasie, bij elkaar geraapte argumenten hadden geappelleerd aan haar gevoel. En hadden haar er toe bewogen om mij toe te staan haar maagdelijke zegel te verbreken.

Het was een grootmoedig gebaar geweest want eigenlijk vond zij zichzelf te jong om “het te doen”. Ontmaagden, dat kon wel, vond ze. Dat was nog niet het echte zoals haar oudere zus die dagelijks met haar benen in de lucht lag. Die ontmaagding overigens had niet plaats gevonden, althans niet bij die gelegenheid.

Wat ik er zelf aan had gevonden? Vagelijk kwam een beeld boven, volgens mij kwam ik met grote lange stromen klaar op het moment dat mijn eikel haar kutje aanraakte. Ja, zo was het geweest; bevend, trillend van opwinding had mijn stijve al een tijdje op het punt gestaan de lading te lozen. Een doffe pijn in mijn ballen herinnerde ik me. Het enige dat er voor nodig was geweest was de lichte aanraking van mijn eikel met de dunne stijve lipjes van mijn vriendinnetje. Het was een deluge geweest, krachtige stralen zaad die oncontroleerbaar haar jonge bloem bezoedelden. Haar broekje, haar buik, haar dijbenen en, och lieve hemel, dat hele wonderlijke landschapje tussen haar benen. Samen hadden we de schade in ogenschouw genomen, zonder schaamte had ze toegestaan dat ik, met mijn zakdoek, haar kutje zo goed en zo kwaad als dat ging afveegde.

Inwendig lachte ik, wat een domme onschuld, dat was hoe lang geleden? Ik wilde er niet eens aan denken. Maar al peinzend werd het me wel duidelijk dat de eerste keer nooit een feest is. Wel een soort overwinning voor de jongen maar daar blijft het bij. Een beetje vergelijkbaar met de eerste keer dat je een glas wijn drinkt, bepaald ook geen feest maar de smaak neemt toe naarmate je het vaker doet.

En nu bevond ik me in een vergelijkbare situatie. Alleen was ik tientallen jaren ouder. Mijn begrip voor de keuze van Shireen groeide. Het was niet haar verliefdheid geweest, ook niet mijn stoere uitstraling of mijn manlijke voorkomen, noch mijn vermeende potentie. Welnee, ze had mij uitverkoren omdat ik ouder was en omdat het een, voor haar veilige, oplossing was voor een probleem waarmee ze zat.

Van mij wilde ze het leren, niet meer, niet minder, alles! De bewegingen, de houdingen, de kneepjes, de pijn en het verdriet, maar ook de voldoening.
Aan mij de taak. Ik mocht haar neuken, niet omdat ze dat fijn vond of omdat ik het fijn vond maar gewoon omdat ze vastbesloten was mee te doen.

De ene dienst is de andere waard, dacht ik. Ik zou haar leren wat ik wist, en de tegenprestatie was dat ze zich zou schikken naar mijn aanwijzingen.
Een eerlijke deal? Ik dacht van wel en nu ik er uit was, uit dat dilemma, voelde ik me vrij om te genieten van wat ze me kon bieden.

Als ik het goed aanpakte zou het niet bij deze ene keer blijven, misschien wel de hele duur van het project. Maanden en maanden, en het zou met de dag beter worden. Die gedachte wekte me uit mijn aarzeling. Alles was geregeld, ik kon met haar doen wat ik wilde, alles was nieuw en alles behoorde tot het lespakket.

“Shireen!! Ik zal je alles leren. Je bent nog maagd, toch?”
Ze draaide haar hoofd opzij en keek me aan; “Ja, vind je het erg?”
“Ik vind het een eer om je bloem voor het eerst te kussen”.
“Maar je moet er ook in hoor…”
“Maak je geen zorgen, ik zal zo diep in je komen dat je nauwelijks adem kunt halen”.

Ze lachte een beetje kirrend, klaarblijkelijk vond ze het vermakelijk.
“De eerste keer doet pijn begrijp je wel?”
Ik dacht aan mijn stijve, niet gigantisch maar wel uit de kluiten gewassen; een boerenlul, zogezegd maar dan een harde.

Ik kon het ook niet helpen, kleiner maken kon niet maar haar kutje laten wennen, dat kon wel. Ik zou mijn best doen.

Ik omvatte een dijbeen, net zo stevig als haar bil maar gespierder. Mijn hand raakte het dichte schaamhaar op de rondingen van haar onvermurwbare schaamlippen. Ik boog me over haar rug en drukte mijn lippen op haar kont, wreef cirkels over haar billen en drukte een kus op elk.

Dit was niet een vluchtige liefkozing van de mooiste delen van haar lichaam, nee, dit was een tot in detail overdacht project. Een project dat ik uitvoerde op een manier, die talloze vrouwen mij hadden geleerd. Oudere vrouwen, ja, sommigen zelfs tien of twintig jaar ouder dan ikzelf. Maar speciaal die, leerden mij de fijne kneepjes van het wonderbare spel dat liefde heet.

En nu mocht ik Shireen met het verfijnde genot van haar oudere seksegenoten laten kennis maken. Als een koningin werd ze bediend door de meester, die ze zelf had aangewezen. En waarom had ze die keuze gemaakt? Omdat Shireen de wijsheid en het geduld van een hoogontwikkelde beschaving met zich mee bracht.

Shireen had gevoeld dat haar slechts eenmaal in haar leven deze kans geboden werd en ze had die kans onmiddellijk onderkend en aan genomen.
“Ik ga met je mee”, had ze gezegd en ze had er naar gehandeld. Wat ik zelf ook gedacht mocht hebben, er was geen ontsnappen aan. Shireen had mij uitgekozen zonder dat ik het merkte of besefte, en daarmee had ze mij een aanbod gedaan dat ik niet kon afslaan. Ik zat in het schuitje en moest meevaren.

Niet dat ik daar moeite mee had hoor, verre van dat. Zoals een kind aan een ouder eisen kan stellen zonder het gevoel te hebben onbescheiden te zijn, zo koos Shireen de man die haar meester zou worden. En weigeren behoorde niet tot de mogelijkheden. Welke meester laat een, zo zeldzame, kans om zijn kennis en ervaring te bewijzen, schieten? Juist, niemand.

Alle boze echtgenoten en jaloerse vriendinnen ten spijt. Ik kon niet anders dan deze jonge prinses op haar wenken bedienen.
From the bottom up, bedacht ik. Dat zou een juiste aanpak zijn. Eerst de teentjes en dan langzaam verder. Ik hielp haar om een beetje diagonaal in het grote bed te gaan liggen, meer ruimte voor onze escapades. De nageltjes op haar tenen waren netjes rood gelakt, iets wat je bij een religieus geklede vrouw niet zou verwachten, ik niet tenminste.

Haar voetjes waren net zo sierlijk als het lichaam dat ze droegen. Om haar enkel zat een dun gouden kettinkje met belletjes. Telkens wanneer ze zich bewoog hoorde je die belletjes rinkelen. Het was maar een klein geluidje, overdag nauwelijks hoorbaar maar omdat we op bed lagen en het stil was hoorde ik die belletjes bij elke beweging die ze maakte. Het zachte rinkelen van die belletjes was een heerlijk geluid. Het was rustgevend en opwindend tegelijk.

De belletjes en het kettinkje was fijn smeedwerk, van dun goud en terwijl ik dat sierraadje bewonderde herinnerde ik me een liefdesverhaal uit het Midden Oosten.
De hoofdpersoon verzucht op een moment: “Het hoogste geluk zal ik ondergaan wanneer de bellen aan haar enkels mijn oren strelen.”

Toen ik het las begreep ik de uitdrukking niet maar nu werd het me duidelijk. Straks wanneer ze haar enkels over mijn schouders zou leggen, zou ik Shireen’s enkelbelletjes naast mijn oren kunnen horen. Een miniconcert met crescendo’s bij elke stoot in haar maagdelijke kutje. Misschien wel begeleid door het zachte kreunen van Shireen.

Ik nam het enkelkettinkje tussen mijn lippen en schudde het heen en weer. De belletjes rinkelden zacht maar heftig. Ze lachte en trok haar been op. Een smalle spleet werd tussen haar dijen zichtbaar. Geheimzinnig lonkte het duister en daar waar haar prachtige wollen schaamlippen samen kwamen, glinsterde een kleine roze parel.

Ik nam de ranke enkel in mijn hand en liet mijn lippen vanaf haar voet, langs haar been naar de lonkende liefdesgrot glijden. Een fijne lichaamsgeur streelde mijn neus, en toen ik mijn lippen op haar roze vleesbloem drukte, spreidde ze spontaan haar benen.

Zacht zuigend aan die kleine schaamlipjes liet ik het puntje van mijn tong langs de randen van de vagina glijden. Shireen hield de adem in en richtte zich half op. Steunend op haar handen bleef ze toekijken terwijl ik haar likte zoals een poes zijn velletje poetst.
“Ooohh, so nice…” zuchtte ze bijna onhoorbaar. Het duurde niet lang voordat ik de eerste sporen van haar passie proefde, de lieflijke geur en de gladde afscheiding die haar vagina prijs gaf waren veelbetekenend. Zolang ze half opgericht bleef liggen, likte ik haar rozenkutje. Een paar uitstapjes met het puntje van mijn tong in de nauwe opening deden haar de adem opnieuw inhouden.

Wat een popje, wat een schoon geurig vrouwtje. Ik kuste de binnenzijde van haar dijbenen, drukte mijn mond op dat prachtig dikke schaamhaar en likte het kleine kittelaartje. Shireen was niet anders dan andere vrouwen, het duurde dan ook niet lang voor dat ze vloeide en haar liefdessappen langzaam in die nauwe spleet tussen haar billen gleden.

Ze liet zich achterover vallen en legde apathisch haar handjes op de stevige borsten. Bij het zachte licht van haar bedlampje bekeek ik het jonge ongerepte kutje. Het opende en sloot zich als de bek van een karper.

Ze was er klaar voor, dat besefte ik, ze was heet en drijfnat, waar wachtte ik nog op? Ook mijn eigen gereedschap plengde reeds lange tijd dikke gladde tranen.
“Shireen, ik wil de belletjes horen..”
Ze tilde haar benen op en legde ze een voor een over mijn schouders zodat ik beurtelings haar linker en rechter been kon kussen.

“Ik ga in je komen Shireen…”
Ze had haar ogen gesloten en mijn hoofd naar zich toe getrokken. Mijn stijve gleed over de lakens en kwam tussen haar billen terecht.
“Wacht, help me met je hand”.
Een handje gleed naar haar poesje en plaatste de kop van de stormram tegen haar liefdespoort. De aanraking met haar gloeiende tederheid dreef mijn, tot barstens gezwollen, clusterbom tot het uiterste. Mijn eikel drukte zwaar tegen de nauwe opening, dit was geen makkie. Shireen was werkelijk erg nauw.

Een weldaad voor mannen? Vergeet het maar, een pijnlijke bloedige aangelegenheid werd het. Zo voorzichtig mogelijk bewoog ik me, toch kon ik niet voorkomen dat ze inscheurde. Haar lichaam verstijfde en ze duwde met haar handen tegen mijn heupen.

Voorzichtig trok ik me terug en toen ik uit haar was slaakte ze een diepe zucht.
Haar handen rustten daarna losjes op mijn rug, en ik had het idee dat ze er voor vanavond genoeg van had. Op mijn vraag of ze pijn had antwoordde ze bevestigend en ze bracht haar benen bijeen.
“Het spijt me, het hoort er een beetje bij”.
Ik legde mijn arm onder haar hals en streelde het mooie gezichtje.
“Onze lichamen passen niet zo goed, weet je, olifant en haas, geen juiste combinatie”.
Ze had de ogen gesloten en streelde zacht mijn bovenarm.
“Wil je slapen?”
“Vind je het goed?”
“Ja, ja natuurlijk, ik zal het dekbed pakken”.
Ik ging van het bed af en pakte het brede dekbed dat op de grond was gegleden.

Een rustperiode leek me het beste, in ieder geval had ze bereikt wat ze wilde, het zegel was verbroken, maar ik betwijfelde of ze het nog een keer zou proberen.
We lagen lange tijd stil en toen ik haar rustige ademhaling hoorde, strekte ik voorzichtig mijn arm en knipte het bedlampje uit. Ze draaide zich van me af zodat ik mijn arm weg kon nemen. Toen ik me omdraaide voelde ik vaag de zachte druk van haar warme billen tegen mijn onderrug, een koninklijke manier om in slaap te vallen.

Het was rond drie uur die nacht, toen ik wakker werd omdat ik naar de wc moest. Geruisloos liet ik me uit bed rollen en ging naar de badkamer. In het licht van die ruimte inspecteerde ik mijn gereedschap.
Mijn trouwe metgezel was vlekkerig roze gekleurd, bloedsporen van Shireen. Het leek me verstandig om in ieder geval dat deel van mijn anatomie te reinigen. Met warm water en zeep waste ik hem voorzichtig en inspecteerde de voorhuid en eikel want om heel eerlijk te zijn was de hele operatie voor mij ook niet zonder pijn verlopen. Joris mankeerde niets, en ik liet hem en de bijbehorende zaadkwekerij rustig hangen, in afwachting van een volgende aanval.

De kleine spiegel boven de wastafel was net groot genoeg om mijn hoofd en schouders te tonen. Wat ik zag toen ik er in keek, stond me niet aan. Dat heb je wel eens, nietwaar? Dan zie je dat bekende gezicht en dan denk je: “Wat in hemelsnaam doe je hier eigenlijk?” De confrontatie met mijzelf kon ik op dit prille uur niet aan, ik draaide me af van mijn spiegelbeeld. Ik droogde mijn onderkant met de grote handdoek die op een hangertje naast het bad hing, en toen ik die doek terug hing ging de deur open.

Shireen was naakt, staande in de deuropening, een beeld, volmaakt van schoonheid. De onderzijde van haar kleine volle borsten net voldoende bol om de indruk van vol te wekken. Vol genoeg, om zacht in de palm van mijn hand te liggen. En dat was wat ik liet gebeuren. Terwijl ik een arm om haar schouders legde, woog ik een van de kleine kostbaarheden op mijn hand.

“Ik wil me wassen”
“Ja, natuurlijk, ik ben net klaar ik zal je alleen laten”.
Toen ik de deur achter me sloot hoorde ik haar plassen en even later stilte, lange tijd.
“Ze bekijkt de schade” dacht ik.
Het was geen succes geworden, noch voor Shireen, noch voor de grote meester.
Eigenlijk beschamend, vond ik, en ik zou het liefst weg gegaan zijn om in mijn eigen flat nog een paar uur te slapen. In plaats daarvan zocht ik het bevlekte slagveld op en kroop onder het dekbed.

Gek is dat, als je in het bed van een ander ligt en er wordt stevig gevreeën dan laat het je koud. Maar wee je gebeente als de passie verdwenen is, dan voel je je plotseling onwennig, onzeker, een indringer. En zo voelde ik me ook. Zou ze nog naast me willen liggen, wat had ze er van gevonden? Het was natuurlijk een regelrechte ramp geweest.

Afwezigheid van passie is dodelijk voor het welslagen van een nummertje impromptu. Ik verborg mijn hoofd onder het dekbed maar dat loste ook niets op. In de badkamer hoorde ik de kraan lopen. Shireen spoelde de bezoedelingen van een oude man van haar mooie lijfje. Schaamte overviel me, ook al had ik echt niet gevraagd om deze situatie.

Na verloop van tijd hoorde ik aan de geluiden dat ze klaar was. En niet veel later kwam ze de slaapkamer in met alleen een klein broekje aan. Ik zag dat ze een stukje maandverband in het kruis van het broekje droeg.
Kennelijk was de bloeding ernstiger dan ik had verwacht.

“Zal ik naar huis gaan of op de bank slapen?” stelde ik voor.
“Wil je niet meer met me slapen?”
“Ik dacht dat jij misschien liever alleen wilde…”
“Nee, nee, waarom, ik wil graag dat je blijft”.

Kijk, dat was een hele opluchting. Zo zeer dat ik mijn arm strekte in de hoop dat ze dicht tegen mijn koude lijf aan wilde liggen. En daarom hoefde ik niet eens te vragen, ze sloeg het dek op en kroop tegen me aan. Een dun armpje gleed over mijn borst en een kleine knie wurmde zich tussen mijn benen.

Toen ik mijn arm om haar heen sloeg en een hand op haar kleine kontje drukte kroop ze dichter tegen me aan.
Ze draaide haar gezicht en keek me aan.
“Wil je morgen nog bij me blijven, ik beloof je dat ik het beter zal doen”
Was ik in de hemel aangeland? Of had ik haar verkeerd verstaan?
“Als je dat wil, slaap ik elke nacht met je”.
“Goed”, mompelde ze en zocht met dat kleine handje mijn zak.
“Sleep well”.
“Sleep well”.

Lees vervolg

 

© Miel de Sarrassin

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie