Een Iraanse affaire (4)

Het was bijna onvermijdelijk, ondanks onze voornemens om dat niet te laten gebeuren, raakten we meer en meer verliefd.
Shireen wilde “alles doen wat andere vrouwen ook doen”, zoals ze dat noemde.

Rond een uur of drie, en dat was in de middag rustte ze uit op mijn lichaam. Mijn handen waren op haar rug in de weer. Van die prachtige harde rondingen kon ik niet genoeg krijgen, en Shireen leek verslaafd aan mijn strelende vingertoppen. Ik praatte met haar in het Nederlands, waar ze geen woord van begreep, maar ter illustratie wees ik de diverse plaatsten waar ik het over had op haar eigen body aan. Het was gekheid, plezier, onzin tussen verliefden. Ze lachte en kronkelde als het kietelde en keek me ernstig aan als mijn strelingen de een of andere strategische plek bereikten en haar in trance leken te brengen.

Tegen haar kon ik alles zeggen zolang het niet in het Engels was. En mijn onverstaanbare polderwoorden werden een geheimtaal, waarvan de sleutel bij mij berustte.
“Shireen, prinsesje uit het Oosten, ik ben mateloos verliefd op je”.
“Yes, I love you too”.
Verstaat ze dan toch Nederlands?
“Shireen, je hebt het mooiste lijfje dat ik ooit heb mogen strelen”.
Ze lachte me toe, mijn handen gleden over die harde billen, namen een duik tussen haar slanke dijen en brachten nectar mee.

Toen mijn vingertoppen haar nauwste opening doorboorden viel haar gezicht op dat van mij en kuste ze me.
Door haar kussen heen fluisterde ik: “I want to fuck you darling”
“Oh, yes, pleeeaase!”
Een keer zal toch geen kwaad kunnen? Ik moet vragen wanneer ze voor het laatst, ongesteld, en zo, hoe heet dat ook weer? Period! Ja.
“Shireen wat denk je, wanneer verwacht je …period?”
“Overmorgen moet het komen, denk ik…”
Dus deze dag moesten we benutten, ik had er niet zo veel kijk op maar volgens haar kon het.

Ik wilde me wassen voordat ik in haar kwam, het moest schoon zijn, ze was nog zo jong, had helemaal geen ervaring. Ik praatte met haar, haalde haar over mij even los te laten in ruil voor wat ze “real fucking” noemde.

Voor de tweede keer die dag namen we samen een bad.
Heet water, geurige douche gel, gedempte stemmen, weke huid, natte haren, schone lippen, tastende vingers. Ons spel werd in het water gewoon voortgezet. Tedere aanraking, tastende omarming, behoedzaam als de tentakels van een octopus.

Ook onder water, wilde ze mij in zich voelen. Als dolfijnen paarden we, oppervlakkig en kortstondig. Het warme water had gezorgd voor ontspannen huid en spieren, Shireen liet zich moeiteloos over mij heen zakken en legde opnieuw haar hoofd op mijn borst, terwijl haar handjes mijn gezicht streelden.

“Shireen, I love you.” Verboden woorden, zacht gefluisterd.
Haar echo: “I love you too”.
Simpele woorden recht uit het hart, dwaze woorden, zouden zeker pijn veroorzaken.

Ik nam haar handjes en duwde haar terug in een zittende positie zodat haar knieën zich naast mijn lichaam bevonden.
Zachte dwang; “Move your sweet ass, you beauty. Up and down, en stop nooit meer.”

Mijn handen koesterden haar kleine harde borsten, de tepels tekenden cirkels in de palm van mijn handen. Haar sterke jonge dijen lieten haar body moeiteloos rijzen en dalen. Op, en neeeeeer, op, en neeeeer, traag, wellustig, een dromerige blik in haar ogen. Shireen bereed me, zoals mannen in haar land de paarden bereden, althans zo dacht ik.

“Shireen I love you”.
Gewone gesprekken waren onmogelijk, alles was toegespitst op ons lichamelijk genot, versterkt door de spirituele kracht van onze verliefdheid.

Piekerig hingen de natte haren om haar hoofd, zwarter en dikker dan toen ze nog glanzend geborsteld waren. Het beeld van het slanke jonge vrouwtje brandde zich diep in mijn hersenen.
Nooit vergeten! Dit mag je nooit vergeten!

En zodoende hoef ik ook vandaag alleen maar mijn ogen te sluiten, om het beeld op te roepen van de slanke gestalte die dicht voor mijn ogen met een dromerige blik haar eerste rit maakte op mijn volbloed vrouwentroost.

Shireen’s lichamelijke genot was bezig te ontwaken. Ze was druk doende zich te oefenen, ervaring op te doen in wat wij het liefdesspel noemen. Al deze wonderbaarlijke schoonheid, werd mij in de schoot geworpen. Aan wat, had ik dit verdiend? Of berust alles op toeval?

Ontrouw wordt beloond. Die gedachte gleed mijn bewustzijn binnen. Ontrouw wordt beloond, maar hoe lang duurt de beloning?
Wanneer zou de verantwoording volgen, het afscheid, de pijn. Wanneer zou het knagende verlangen naar haar onbevangen liefde beginnen?
Liefde voor een vrouw, die nog niets gedaan had om dat te verdienen, mijn liefde, zo maar weg gegeven. Door haar ontvangen, en tot bezit gemaakt in een leven dat het mijne nooit zou worden. Tranen welden op in mijn ogen, niet van wroeging maar van besef dat dit geluk ooit een herinnering zou worden. Dat ik deze astrale schoonheid zou moeten laten gaan, waarheen haar leven zich ontwikkelde.

Ze zag het. “Why are you crying, my darling?”
“I love you Shireen”.
Voldoende uitleg voor haar.
Ze kwam op mij liggen.
Haar zachte “I love you too” als verkoelende olie op de schaafwond van mijn verdriet. Verdriet over ons kortstondig geluk.

Het besef dat we ooit, niet eens zo ver in de toekomst, afscheid moesten nemen. Shireen begreep mijn pijn. Haar gewicht op mijn lichaam was nauwelijks voelbaar, de harde vormen van haar jonge lichaam des te meer.

Voor mij was het duidelijk, deze verhouding moest beëindigd worden en wel zo snel mogelijk. Ik dacht dat Shireen er net zo over dacht maar dat het voor haar moeilijk was om er over te beginnen. Daarom besloot ik dat we ons na vandaag alleen nog maar professioneel met elkaar zouden onderhouden. Over het werk en over niets anders.

*****

De volgende maandag ontmoetten we elkaar op kantoor en aan niets was te merken, wat er tussen Shireen en mij was voor gevallen. De dag verliep saai en hoewel ik af en toe weg droomde, lukte het mij om gewoon met mijn werk door te gaan.

Vijf uur, mijn collega’s vertrokken, Shireen pakte haar tas in en treuzelde even.
“Tot morgen Shireen”, zei ik om het voor haar gemakkelijker te maken.
Ik liep de kantoorruimte uit en de gang op. Even later snelle voetstapjes, geruis van haar kleding, een handje op mijn arm. Een angstig: “Je gaat toch wel mee met me, ik heb voor je gekookt”.

Ik draaide me naar haar om en keek de gang af, er was niemand in zicht.
“Denk je dat we …”
“Nee, nee, je mag me niet alleen laten, niet nu”.
Haar gezicht was onzichtbaar achter de donkere sluier.
Ze keek om, de gang af in beide richtingen, vlug lichtte ze de sluier op en drukte zich tegen me aan. Ze kuste me hard en heftig.

“Please, please”, zei ze smekend.
“Oh, mijn god.”
“Ik heb schone lakens, ik heb het huis opgeruimd, Please!!”

Radeloos keek ik om me heen, nog steeds geen mens te zien, ik kuste haar. Dat was mijn vergissing, een onmiddellijke erectie was het gevolg. We omhelsden elkaar, de tas gleed uit mijn handen en kwam met een doffe smak op de grond.

Shireen’s prachtige ronde kont gleed in mijn handen terwijl haar lippen aan die van mijn gekleefd leken. Het was een van die zeldzame handelingen die geen uitstel duldden. Ik lichte de dunne kleding op en maakte haar broek los. Samen met het slipje duwde ik die lange broek over haar kont. Hijgend van hartstocht zocht ik haar poes en kneedde zacht, ze werd onmiddellijk nat.

In seconden ontblootte ik mijn stijve en tilde haar op. Haar samengeknepen dijen belemmerden mij maar terwijl mijn vingers haar kutje openden, drukte ik mijn pen in haar. Ik liet haar tegen de oude eikenhouten deur van de directiekamer steunen en nam haar. Haastig en onhandig. Harde stoten, haar stevige kontje tegen het massieve eikenhout veroorzaakte schuifelende geluiden. Iets scheurde, haar slipje. Ze spreidde haar dijen gemakkelijk, ons schaamhaar mengde zich. Ze hing aan haar armen om mijn hals en liet zich willoos op poken, terwijl ze bij elke stoot dieper over mijn stijve zakte. Apathisch liet ze zich oprekken en neuken. De opgekropte zaadmassa, verzameld sinds ik die eerste keer haar kontje tegen mijn buik voelde, moest een uitweg vinden.

Ik had mezelf in de hand weten te houden, niet zonder moeite maar nu, na haar gesmeek, lukte het niet langer om de opgebouwde druk de baas te blijven.
Ergens beneden ons sloeg een deur, voetstappen op de granieten trap. Niet langer uit stellen, nu of nooit!

Ze zat op mijn handen en steunde tegen de deur. Haar tanden raakte die van mij met een beangstigend stoot, mijn onderlip raakte beklemd en sprong open door de kracht van de beweging. Toen ik haar mond zocht om te kussen gleed haar tongetje in mijn mond. Ik kuste haar hard en kwam onmiddellijk klaar. Schot na schot, hard en krampachtig, een zondvloed van zaad, die haar jonge vagina overspoelde.

Het was over, mijn lip bloedde vervaarlijk, ik proefde bloed, mijn bloed. Ze hing met haar armen om mijn hals en toen ik haar behoedzaam op haar eigen benen zette bleef ze me vast houden.

“I am sorry…”
“No, no, I am so happy…”
En even later: “Laat me je lip verzorgen, ik heb een pleister in mijn tas”.
“Nee, dat hoeft niet, het bloedt niet zo erg”.
Met trillende benen stond ik temidden van de puinhopen. Haar slipje gescheurd, mijn zaad gleed in klodders langs haar dijbeen. In het vuur van de strijd had ik met mijn schoen een scheur in mijn gestreepte lange broek getrokken.

Ze veegde met een hand tussen haar benen en hees haar zwarte pantalon op.
Toen ze de lange soutane of hoe dat ding heten mag, over haar lijfje liet vallen zag ze er bijna weer respectabel uit. Alleen die prachtige lange haren waren in de war. En daarover legde ze even later een zwarte zijden sluier met stermotiefjes.

Ik gespte mijn riem vast, pakte mijn koffer op en wachtte tot ze klaar was. Aan het einde van de gang kwam een oude vrouw met haar hoofd boven de trap uit.
We waren net op tijd om zonder aandacht te trekken onze weg naar huis te vervolgen. Ik was blij, omdat al die mensen die in dat gebouw de wacht hielden, alles wat ze zagen, keurig in een dik verfomfaaid schrift schreven dat elke ochtend door het hoofd van de bewaking werd gecontroleerd.

We groetten haar, een beetje uit de hoogte om te voorkomen dat ze amicaal zou worden. Beneden deed de portier de draaideur voor ons van het slot en salueerde. In mijn onderbroek voelde ik de laatste druppels sperma plakken. Ik kon me voorstellen hoe Shireen zich moest voelen.

Er viel niets te zeggen maar toch probeerde ze het.
“Kom je eten?”
“Ja, natuurlijk, hoe laat zal ik bij je zijn?”
“Waarom ga je niet met me mee naar huis?”
“Ik wil je wassen”, voegde ze er, een beetje verlegen, aan toe.

Op dat moment besefte ik dat mijn leven voorgoed zou veranderen. Ze stapte in haar Polo en ik in de VW bus en we reden in de richting van haar huis.

De twintig minuten die de rit duurde, was lang genoeg om na te denken. Ik had de laatste mogelijkheid vergooid om het op een fatsoenlijke manier uit te maken. Ik had haar met geweld genomen en ze had het zonder weerstand laten gebeuren. En nu verwachtte ze, dat ik bij haar zou blijven. Zoveel begreep ik wel.

Eten koken, mij wassen, mijn kleding herstellen, dat laatste zat er dik in met die grote scheur in mijn broekspijp. Waar was ik mee bezig?

“Shireen, Shireen, ik ben verslaafd aan je. Aan je schoonheid, je jeugd, je onschuld en je naïeve opvatting over onze relatie.”
Elke seconde die ik langer bij haar bleef, zou het moeilijker maken om afscheid te nemen. En toch volgde ik de route naar haar flatje, en toch stapte ik daar uit en ging het betonnen portiek in en de stenen trap op naar de eerste verdieping. En toch duwde ik de deur, die op een kier stond, open en sloot die achter me.
Bedwelmd door de zware parfumlucht in huis ontspande ik me. Ik had ontzettend trek in een borrel, een biertje of wat dan ook, al was het maar een gram, maar in dit huis was dat niet te vinden.

In de badkamer hoorde ik Shireen; “Heb je de deur op slot gedaan?”
“Ja, natuurlijk”
Even later stak ze haar hoofd om de hoek van de badkamerdeur. Ze wenkte me.
“Kom ik zal je wassen”.
En zo raakte ik meer en meer verstrikt in de sluiers van haar relatieplannetje. Met een gevoel van “ik kan toch niet meer terug” kleedde ik me uit en ging de badkamer binnen.

Ze stond voor de spiegel en kamde haar haren. Ze had een rode badmantel losjes omgeslagen. Ik bekeek het kleine vrouwtje en vergaf mijzelf mijn zonde. Hieraan kan geen man weerstand bieden, besloot ik en legde mijn handen om de harde borsten. In de spiegel keken we elkaar aan. Ik volgde de bewegingen van mijn duim over haar donkere tepels tot beiden stevig opgericht waren. Haar ogen volgden mijn hand op weg naar haar poes. Het dichte stugge haar vulde mijn hand. Door de zwarte begroeiing heen zocht ik de nauwe spleet tussen haar lippen. Ze leunde tegen me aan en liet zich vingeren. Haar ogen waren gesloten, de kleine kittelaar was stevig, nog niet nat, te gevoelig om echt mee te spelen. Mijn stijve werd gemangeld tussen haar harde popo en mijn eigen buik en deed verwoedde pogingen om door de rode mantel te prikken.

“Shireeeen…” De naam klonk als muziek in mijn oren; meeslepend en opwindend. Behoedzaam tastend ontwaarde ik de godendrank die haar jonge lichaam liet vloeien. Ik bracht mijn hand naar mijn mond en proefde; haar ogen volgden mijn hand op de weg terug naar de bron van het geluk.

“Shireeeen”, gefluisterd, hees, trillend. “Ik wil je nu!”
Zachte woorden. “Ik wil je ook”.
Mijn martelpaal deed vergeefse pogingen om die stevige billen te spreiden. Ik kuste haar oor en draaide haar om. Ze liet zich gewillig in mijn omarming glijden. Met een vinger raakte ze voorzichtig mijn gezwollen lip aan. “Doet het nog pijn?”

Haar vingers sloten zich stevig om mijn pijnlijk kloppende stormram.
“Shireen, I love you”.
“I love you too”.
Ze legde haar hoofd tegen mijn borst en haar armen om mijn middel.
“Ik laat je niet meer gaan”, zei ze, en het klonk vastberaden, een opmerking die geen tegenspraak duldde.

De karmijnrode house coat die ze droeg onderstreepte haar natuurlijke schoonheid en verhoogde de spanning bij elke blik die ik op haar verleidelijke gestalte wierp.
“Eerst eten we”, stelde ze voor en ik zwichtte voor het aanbod.
Shireen verzorgde mijn lip, waste me van top tot teen zoals ze beloofd had. Ze sponste mijn staander met tedere beweginkjes af en toen ik schoon, gespoeld en afgedroogd was, kleedde ik me aan, terwijl ze onze maaltijd gereed maakte. We dronken er vruchtensap bij en het smaakte me ondanks de gevoelige lip erg goed.

Na afloop wasten we de borden en ruimden op. Shireen’s huis was netjes, er slingerden geen bh’s meer rond en alle slipjes leken netjes in een kastje te zijn beland.
En nu? vroeg ik me af. Het was half acht. Getrouwde mensen kijken nu tv, dacht ik. En wij? Wat denk je? Shireen wilde praten, iets waar ik op dat moment helemaal geen behoefte aan had. Bood ze me een laatste kans?

Iedereen die het ooit wel eens uit gemaakt heeft op het moment dat beiden smoorverliefd zijn weet wat een trammelant dat veroorzaakt. En toch stond me dat te doen, ik kon er niet aan ontkomen.

Ze ging op de beige ribfluwelen bank zitten en nodigde me met een klopje van haar hand op het kussen, om naast haar te komen zitten.
“Waar denk je aan?” begon ze.
Tja, wat dacht ik?

Wat denkt een man onder die omstandigheden; vrijen met een mooie jonge vrouw is een feest maar open kaart spelen over zo iets, dat is een heel andere zaak. Shireen wist van mijn band, ik had dat nooit voor haar verzwegen, ze wist ook dat ik verliefd op haar was. Ik had dat gezien als een noodlottige samenloop van omstandigheden, maar in mijn ogen was verliefd zijn geen reden om ondoordachte beslissingen te nemen.

“Ik ben verliefd op je”.
Haar stem klonk zakelijk, zonder een spoor van bedeesdheid.
“Ik ben ook verliefd op jou”.
Aarzelend gesproken, niet omdat ik twijfelde maar vanwege de onlosmakelijk verbonden implicaties aan onze verliefdheid.
Ze hield mijn hand vaste en keek voor zich uit.
“Ik zal je nooit meer laten gaan” zei ze dromerig, terwijl ze zich tegen me aan liet zakken.
“Ik wil honderd kinderen van je”.

Verliefdheid is een gemoedstoestand, het is geen status, zoals vrijgezel of getrouwd zijn. Maar in de gedachte van een verliefde jonge vrouw domineert haar eigen verliefdheid elke andere situatie. Het rechtvaardigt ieder gedrag en is bedoeld om die euforie te laten voortbestaan. In haar ogen is verliefdheid een status die dwingt tot handelen. Het is onmogelijk om met een verliefd persoon te discussiëren over wat wijs of verstandig is.

De mogelijkheid om het belang van de verliefdheid te relativeren komt pas nadat er diepe emotionele wonden in het gevoelsleven zijn geslagen. Deze jonge vrouw, die voor het eerst een intieme verhouding met een man beleefde, was vast besloten om haar eigen opvatting over hoe man en vrouw met elkaar dienen om te gaan ten uitvoer te brengen.

“Shireen…” begon ik en eindigde omdat ik de hopeloosheid van de situatie in zag. Ze was smoorverliefd, en niet voor rede vatbaar.
Ze keek naar me op; “Wat moet ik doen om je voor altijd bij me te houden?”
“Shireen,.. er zijn een paar dingen die we moeten bespreken”.
Ze keek me opnieuw aan, in haar ogen hing een vreemde dromerige blik, onheilspellend, dat voelde ik. Haar hand gleed naar mijn pik die alweer of nog steeds stijf was.
“Je zaad leeft in mijn lichaam, ik voel het branden, ik wil je nog een keer voelen als je klaar komt, het kan nog, ik ben nog niet ongesteld, alsjeblieft laat me nog een keer genieten, dan mag je ook nog eens in dat andere gaatje, please? Yes…?”
 
Ik begon me ongemakkelijk te voelen. Wat voor mij als een avontuurtje begonnen was werd een serieuze aangelegenheid, die mijn hele leven, zoals ik dat gewoon was, leek te bedreigen.

Shireen was gaan liggen, haar hoofd op mijn knie, een handje masseerde mijn verlangende stijve. Mijn vingers speelden met de mooie zwarte haren. Peinzend, aarzelend, een beetje angstig, streelde ik haar grandioze huid. Ze draaide haar hoofd en tuitte haar lippen.
“Kus me”, smeekte ze onhoorbaar.

Haar ogen waren prachtig, donkerbruin, bijna zwart, glanzend, de oogleden gebogen werkelijk amandelvormig. Haar lippen waren zacht en donsachtig tegen mijn eigen, gezwollen lip. We kusten elkaar voorzichtig, kleine nauwelijks voelbare kusjes waren het. Kusjes, bedoeld om elkaar lief te hebben zonder de krampachtige furie van de ontembare hartstocht.

Mijn hand gleed weg, streelde haar borst, de platte buik, haar poes. Gedachten dwaalden af van mijn eerdere bezorgdheid, verstand was op weg naar de enige plek waar het niet zou moeten zitten, mijn ballen.

Shireen spreidde haar benen en liet zich kneden. Mijn lichaam was klaar voor het vervolg, haar lichaam niet minder. Mijn hand gleed onder de panden van haar badmantel en vond de kleine poes. Zachte druk tegen haar schaamlipjes bracht een overdadige vloed tevoorschijn. Ik moet haar nemen, ze is zo heel erg nat, het zou zonde zijn om het niet te doen.

Ik nam haar poes stevig in mijn hand en liet mijn middelvinger in de gloeiende vagina glijden. Het was of ik mijn hand in de bek van een pasgeboren lammetje stak. Mijn vinger werd verder naar binnen gezogen. Ik legde mijn duim op Shireen’s clitoris en drukte de rest van mijn hand stevig tegen haar dichtbehaarde schaamlippen. Zo bleef ik enige tijd stil zitten. Alleen de vingertoppen van mijn actieve hand kneedden zacht de teerste delen van haar jonge vulva. De ritmische bewegingen plantten zich voort in haar onderlichaam zodat ze telkens haar bekken op stootte. Oh, Shireen was zo verschrikkelijk heet. Haar prachtige ogen waren gesloten en ze hield lange tijd de adem in terwijl ze op haar tot vuist gebalde hand beet. Een paar keer leek ze zich te willen oprichten en hoorde ik haar luid zuchten maar daar bleef het bij.

De zachte kusjes en de voorzichtige aanraking van haar meest gevoelige plekjes vormden een harmonieus spel. Haar opwinding werd mijn opwinding. Het was of ik met mijn vingertoppen de liefde bedreef en de sensatie was niet minder dan wanneer ik dat, met het daartoe geëigende deel van mijn lichaam, had gedaan.

Telkens wanneer ik mijn actie verder naar achteren verlegde, voegden haar kleine schaamlipjes zich nauwsluitend om mijn vinger en zorgden er voor dat deze zich diep in haar gladde vagina liet zuigen.

Met een vinger, diep in haar hunkerende lichaam, masseerde ik die oh, zo zachte delen tussen haar dijen. Shireen lag als in trance op haar rug en bewoog haar opgetrokken knieën ritmisch van en naar elkaar in een eindeloos spel van bevrediging en zelfbevrediging.

Ik voelde me oppermachtig, hier lag een van de mooiste mensen die ik ooit had ontmoet, met haar hoofd op mijn knie. En mijn hand beheerste op dat moment haar levensgeluk. We bewogen ons nauwelijks, alleen mijn hand, haar knieën, en af en toe onze lippen, als ik mijn hoofd boog, en we elkaar voorzichtig kusten. De rust bracht helderheid in mijn gedachten, de opwinding maakte plaats voor berusting en langzaamaan verschenen de juiste woorden in mijn gedachten.

Na verloop van tijd werd ze rustiger, heel stil lag ze met haar benen wijd en liet zich verwennen. Ik haalde mijn hand weg van haar poes en duwde haar dijbenen tegen elkaar. Met een hand op haar ontspannen borst, kwamen de woorden. Zonder vrees of opwinding.

“Shireen, mijn liefste, het leven kan wreed zijn, en vol valkuilen”.
Ik vond dat ik goed begonnen was en wilde de afschuwelijke mededeling werkelijk tot haar laten door dringen. Maar Shireen nam nu de touwtjes in handen, ze pakte mijn hand en leidde die opnieuw naar haar poes. Met haar handje drukte ze mijn vingers stevig om dat natte bontje en bewoog mijn hand zoals ze het wilde.
Ze liet mijn middelvinger op en neer glijden over haar clitoris en daarna in de nauwe gladde vagina. Krachtig zoog ze aan mijn vinger, ze tilde een been op en duwde mijn hand krachtig tussen haar benen.

Ik wilde mijn hand wegnemen maar daar moest ze niets van hebben. In trance bereed ze mijn hand. Haar ogen gesloten, haar mondje geopend, haar adem kwam met stoten. Geboeid bekeek ik het mooie smoeltje en de van spanning opgekrulde lipjes. Het jonge kutje leek vastgezogen aan mijn vinger, als een kindermond aan de moederborst. De voorgenomen onheilstijding was ik al lang weer vergeten.

Plotseling drukte ze haar heupen omhoog terwijl haar hele lichaam als een boog gespannen was. Ze hield secondenlang de adem in en liet zich daarna met een zucht, ontspannen op de bank zakken. Behoedzaam haalde ik mijn hand van haar poes, mijn vinger was nat en warm. Ik omvatte haar borst en liet de tepel rondjes tekenen in de palm van mijn hand.

Een poosje lag ze stil terwijl ik haar borst masseerde. Toen opende ze de ogen en keek me aan. Haar arm zwaaide traag heen en weer en uiteindelijk belandde haar handje tegen mijn ongeschoren wang.
“Ik laat je nooit meer gaan, ik wil altijd bij je zijn”.
Het klonk verdwaasd, alsof ze het niet tegen mij had maar tegen zichzelf.
Ja, zo dacht ik er op dat moment ook over maar mijn verstand schoot te hulp, of gooide roet in het eten. Het hangt er maar vanaf.
Met wat ik wilde zeggen, was ik nog niet klaar, maar omdat het moment er nu niet bepaald gunstig voor was, besloot ik het uit te stellen.
“Was het lekker?” fluisterde ik tussen twee kusjes door.
Ze aaide mijn gezicht en greep mijn hand. Een serie kusjes op mijn vingertoppen moest duidelijk maken hoe lekker het was geweest.

“Zal ik je daar kussen?”
Haar antwoord wachtte ik niet af, ik was al onderweg en knielde voor de bank. Een been legde ik op zij, het andere over de rugleuning.
Haar wijdgeopende poes was drijfnat, de dichte zwarte haardos, niet minder. Mijn lippen werden nat toen ik voorzichtig een kus drukte op dat gretig lonkende wonder tussen haar benen.  Ik aarzelde, zo open en zo nat, misschien deed ik er beter aan haar eerst op de gebruikelijke manier te verwennen.

Mijn vingers bespeelden haar schaamlippen als de toetsen van een orgeltje. Haar lippen waren gezwollen, haar kutje, geopend als een minitrompetje.
“Shireen, mijn kleintje, we gaan de sterren van de Iraanse hemel neuken. We gaan alle standjes uit duizend en een nacht proberen en als we de laatste hebben gedaan beginnen we met de Kama Sutra.”

Woorden die mij opwonden, en naar ik hoopte, ook haar. Ik legde een voetje op mijn schouder en richtte haar hebbedingetje op dat kleine roze kutje. Ze strekte haar arm en pakte, met duim en wijsvinger mijn trillende lans voorzichtig beet. Uiterst precies, plaatste ze de eikel in haar verlangende opening. Even zweefde haar hand in de lucht. Het was of ze zeker wilde zijn dat de blaadjes van haar pas ontloken lelie strak om haar nieuwe speeltuig pasten.

De kleine roze schaamlipjes leken mijn eikel even te kussen en zich er daarna aan vast te zuigen. Shireen zuchtte, greep met beide handen mijn rug en duwde de dikke paal tot diep in die mysterieuze ruimte. De zachtheid van haar smachtende vrouwelijkheid vouwde zich beschermend om mijn lang verwaarloosde trots.

“Are you ok?” vroeg ze, terwijl mijn zak zich tegen de wangen van haar billen vleide.
“OK? Mijn lieve schat, ik ben nog nooit zo liefdevol ontvangen. Je hebt de heerlijkste kut die ik ooit heb gezien, geroken of geproefd. Je bent een godin, een wonder”.
Ze lachte verlegen en sloeg haar armen om mijn schouders.
“Zullen we het nu echt doen? Je weet wel wat ik bedoel”.
 
Als een jonge vrouw je vraagt, om het echt te doen, als het avontuur, een nieuwe fase in haar jonge leven in leid, als ze zich veilig en geborgen voelt, als ze besloten heeft je lief te hebben en zich daar voor helemaal te geven, als ze gelooft in de onverbrekelijke band die het gevolg van haar overgave is, dan ontstaat er iets dat met geen andere ervaring te vergelijken is.

Er is heel wat voor nodig om je zo helemaal te geven. Dat wil zeggen: je geest, je lichaam, je vertrouwen allemaal ten behoeve van je liefde.
Voor een vrouw bestaat er geen einde aan dat geluk, het lijkt voor eeuwig. En voor eeuwig is haar geluk verbonden met de man die ze heeft gekozen. Daarom bestaat er geen heviger pijn dan die van een vrouw die afscheid moet nemen van “haar” man. Afscheid door omstandigheden, teleurstelling, of wat dan ook.

Shireen had mij als gids gekozen, op het pad, dat leid tot kennis, ervaring, pijn en teleurstelling. Ik had er niet om gevraagd, net zo min als al die miljarden mannen op de wereld daar niet om gevraagd hebben. Maar, zoals die andere miljarden vrouwen, zo gaf Shireen zich aan haar man. Het is een gift die je niet kunt af slaan, maar waarvoor weinigen de zorg op zich willen nemen.

Mijn aarzeling om de geboden gift te aanvaarden betekende voor haar een stilzwijgende instemming. Zodoende werd in korte tijd een band gesmeed die moeilijk te verbreken zou blijken. Kort samengevat, Shireen had mij zonder overleg en zonder een spoor van twijfel, tot de man in haar leven gemaakt. Van mijn kant had ze geen “nee!” gehoord, ook al wist ze dat mijn schijnbare bewegingsvrijheid op het gebied van verhoudingen een illusie was. Ik was niet vrij en ze wist het. Toch was dat geen beletsel geweest om een intieme band met me aan te gaan.

Wie dan leeft die dan zorgt, was misschien wel haar standpunt. En ik dan? Ik durfde haar niet af te wijzen, wilde dat ook niet, de verleiding was te groot en de beloning te overweldigend. Ik was al te ver gegaan op de weg van bedrog en ontrouw, om nu nog uit te kunnen stappen.

Wie dit nooit heeft meegemaakt kan niet begrijpen wat het betekent om na tientallen jaren huwelijk te ontdekken dat onvoorwaardelijke liefde en volledige seksuele onderwerping werkelijk bestaat. Shireens: “Je mag met me doen wat je wil” betekende voor mij de verwezenlijking van een droom. Ik besefte dat. Niet alleen beschouwde ze mij als de man in haar leven, maar ze had zichzelf tot de vrouw in mijn leven gemaakt.

Ik keek naar, hoe ze op bed lag, ontspannen, naakt, een handje beschermend over haar bontje. Met grote glanzende ogen keek ze me aan, afwachtend, liefdevol tot in elke porie van haar goddelijke lijfje. Mijn God, wat had ik dit wezentje innig lief.

Ze zou zich laten nemen, voor het eerst in haar leven werkelijk de liefde bedrijven. Voorzichtig, maar zonder dralen zou ik haar nemen, van de tere opening van haar jonge vagina tot aan het diep verborgen wonder waar alle leven ontstaat. Ze zou mijn ballen tegen haar schaamlipjes voelen, mijn dijen tussen die van haar, en binnen in zich, zou ze voelen waar ze naar verlangde. Ze zou mijn zaad tegen haar baarmoeder voelen spuiten en voelen hoe het zich een weg zou banen langs mijn eigen stijve pik tot het als een dikke trage massa tussen haar billen zou glijden.

Een kleine, prille vrouw en een grotere, ervaren man, was dat een recept voor de meest intense seks die denkbaar is? Ik wist het, zette al mijn bedenkingen opzij en verheugde me op het genot dat mij te wachten stond. Mijn eikel zwol tot onwaarschijnlijke proporties, uitstel was niet langer wenselijk. Het moment was gekomen, ik zou haar doorboren, splijten, kneden tot ze naar adem snakte.

Ik wilde zien en voelen hoe ze met tranen van genot in die prachtige ogen in mijn armen zou rusten. Haar tengere lichaam, de stevige borsten, gemangeld door mijn gewicht, nat van zweet en zaad, dampend van haar eigen geil. 
Sterk geurend naar alles wat opwindend, erotisch en schandalig was.
In liefde bestaat geen taboe, dat zou ons motto zijn.

Ze lag met haar benen gespreid. Haar lichaam was wijdopen toen ik me opnieuw op haar neer liet. Mijn lid leek haar nauwe vagina te vullen en op te rekken vanaf de opening, waar haar lieflijke schaamlipjes mijn eikel hadden gekust, tot diep in het onzichtbare mysterie dat vrouwelijkheid heet.

Shireen was als een bloem die haar blaadjes sluit. Haar armen en benen sloten zich om mijn lichaam en hielden dat stevig tegen haar lijfje geklemd.
Haar lichaam wiegde zacht op het ritme van mijn stoten. De strakke omknelling van haar jeugdige vagina hield mijn lid in een ijzeren greep.

Mijn zwetende, zwoegende lichaam bedekte dat van haar en ofschoon ik haar gezichtje niet kon zien wist ik dat ze zich met gesloten ogen liet meedrijven op dat oeroude ritme, dat geliefden nooit hoeven te leren.

Het was prachtig, het was volmaakt, het was heet en nat en tintelend en zweterig. Het was, zoals liefde bedoeld was, zonder opsmuk, egoïsme of drang.
Shireen’s vagina vloeide als de grootste rivier in haar geliefde Iran. Traag en zonder ophouden. Haar schaamhaar, haar billen, de hele onderkant van haar goddelijke lijfje glibberde en plakte van het geil en mijn stoter gleed moeiteloos in en uit die gretig pulserende vagina.

We naaiden lange tijd, ik dreef mijn pik in alle richtingen en nam haar moeiteloos, keer op keer, zonder te hoeven tasten of kijken. Elke stoot trof doel, de wijdgeopende vagina liet geen kans onbenut, geen enkele keer stootte ik mis, te hoog of te laag. Ze wentelde zich op haar buik bij het geringste tikje tegen haar zijde en spreidde onmiddellijk opnieuw haar slanke benen zo wijd als ze kon. Een hand onder haar buik, masseerde de zachte schaamlippen terwijl mijn stoter er tussendoor gleed.

Haar lichaam beantwoordde elke beweging die ik maakte met een tegenbeweging. Haar dikke haardos omspoelde mijn gezicht zodat mijn neus verdronk in de vage geur van haar prachtige zwarte haren.

We wisselden woorden, soms zinnen, “Ik vind je lief, je bent mijn zon, mijn maan, mijn sterren”.
Gegiechel van haar. “Je bent mijn man, mijn meester, ik wil een kind van je”.
“Ik geef je miljoenen zaadjes, je mag er mee doen wat je wilt”.
“Je kut is een wonder”.
“Je paal is zo groot als van een paard”.
“Dit paard zal je neuken tot je tranen in de ogen hebt”.
“Oh, graag, alsjeblieft, hoe groter hoe beter”.
“Je bent een verdorven seksmaniakje”.
“Ik heb het van jou geleerd”.

En zo plaagden we elkaar terwijl onze geslachtsdelen elkaar tot bloedens toe stimuleerden. Ze was wijd open, mijn Shireen. En zo noemde ik haar: “Mijn Shireen!” zonder na te denken over de gevolgen. En Shireen herhaalde wat ze eerder zei: “Ik laat je nooit meer gaan”. En ik schrok er niet van, niet deze keer.

En je weet hoe het is, als je lang met elkaar neukt, het gevoel in je pik lijkt zich langzaam te verplaatsen naar de schacht van het wapen zodat je elk haartje, elke millimeter van de schaamlipjes langs je paal voelt glijden. Zo voelt het ultieme genot aan en als het goed gaat, moet je zelfs moeite doen om klaar te komen want je eikel ontmoet geen enkele weerstand of wrijving. Beter nog, doe het niet, kom niet klaar maar laat de spanning weg ebben en bewaar je zaad voor de volgende acte.

Dat laatste lukte niet, Shireen wilde zaad hebben, hoe meer hoe beter, zei ze telkens. En terwijl ik een afweging maakte: “Nu klaar komen, nu we er samen aan toe zijn, of terug houden en het later nog een keer doen. Ik koos voor de eerste optie; “Klaar komen nu!” Ze kreeg haar zin, Shireen, en toen ik het tegen haar zei was ze verheugd.

Ik sleepte Shireen naar alle hoeken van het bed, ik liet haar met haar benen over de rand op haar rug liggen om te kunnen zien hoe mijn stijve door haar opgerekte schaamlipjes omsloten werd. Als een mondje, dat O zegt, sloten de kleine lipjes zich om mijn pik. De kleine rode clitoris glinsterde als een edelsteentje. Mijn paal, zo dik als haar pols verdween traag glijdend in haar gulzige vaginaatje. Bij het terugtrekken kleefden de lipjes aan mijn paal alsof ze die nooit meer zouden laten gaan. Dat beeld overtuigde mij er van, voor mij geen hemel, zoiets heerlijks kon alleen maar in en in slecht zijn.

Dit was het ultieme genot. Alleen een veel te klein kutje kan zo strak om je pik sluiten en Shireen vloeide als een minirivier. Haar lichaam maakte overvloedig geil aan en maakte het mogelijk mijn stijve traag in en uit haar vagina te laten glijden. Shireen’s schaamlipjes werden ópgerekt door een veel te grote pik, het was schandalig en zo zag het er ook uit. De dichte zwarte schaamharen waren piekerig en schuimig van het geil. Ik schaamde me in stilte en genoot met volle teugen. Zo was het dus om je te misdragen. De beloning was de zonde waard, ik zou het nooit vergeten.

“My darling” zei ze telkens en “I love you so much” en bij elke stoot zei ik hoe veel ik van haar hield en als ik tussen haar billen duwde en vroeg of het mocht zei ze: “Fuck me darling, fuck me silly”. En dat was niet aan dovemansoren gezegd, aan haar verlangen te voldoen koste me geen moeite maar mijn pik werd pijnlijk en het werd tijd een lading te lozen. Want ik was bang dat het niet eens meer zou lukken.

Oh, ja, ik kwam toch klaar, na lange tijd, en hoe! Shireen jammerde zacht. “Mijn liefste, oh mijn liefste ik ben zo gelukkig”.

Mijn rugspieren waren uitgeput, mijn dijen tintelden en mijn tenen krulden spontaan op toen mijn zak zich samen trok. Met een pijnlijk spastische beweging stortte het zaad zich in haar vruchtbare schoot.

Bestaat er een zaliger pijn dan de pijn van een stijve die weigert te verslappen? Nee! Alleen een kortstondige slaap, diep als een coma, is in staat te zorgen voor de nodige ontspanning. En dat deden we, we rustten uit en verwenden elkaar met zachte strelingen.

Lees vervolg

© Miel de Sarrassin

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie