Een LdVD troostavond

Het was even over negen. Het was maar goed dat het een drukke dag was geweest. Vlug een lasagne in de microgolf gestopt. Lekker lang en hm… uitgebreid …gedoucht. Ik had mij in de zetel genesteld. Volledig naakt met alleen een warme kamerjas overheen. Zacht licht en een goed boek. Ik heb voor dergelijke avonden zelfs mijn eigen uitdrukking uitgevonden. “Een LdVD troostavond” Ik wist sinds kort namelijk dat Anja niet exclusief en voor mij alleen naar de stad kwam. Anja woont twee uur rijden, in een boerengehucht in de Ardennen. Voor haar was ik niet alleen de liefde van haar leven. Maar, ook “die heerlijke stadslucht” die ze al zo veel jaren miste. Jaren lang was het erg goed gegaan tussen ons. Nu had ze droogweg vertelt dat ze een heel interessante vrouw had ontmoet. Ze wou die beter leren kennen en dat betekende dat er geknabbeld werd aan mijn tijd met haar. Vandaar mijn LdVD troostavond.

 

De deurbel deed mij schrikken. Ik verwachte niemand. Toch maar naar de intercom. “Hallo?” “ Ik ben het, Anja. Ik moet je spreken:” En die verdomde vlinders gingen onvermijdelijk aan de slag. Ze had toch een sleutel. Was er dan toch enige schroom? Was dat goed of slecht nieuws? Natuurlijk liet ik haar binnen. Hoewel. Ik bleef in de deuropening van de gang staan. “Wat doe jij hier?” Een beetje geschrokken over de wel erg koele ontvangst flapte ze er uit:”Jij hebt mij vervloekt. Weet je nog?”  “Ja. Maar wel heel stilletjes” mompelde ik en deed een stap achteruit om haar binnen te laten.

 

“Ik bedoel dat je vanavond een vloek over mij hebt uitgesproken” Alsof er nooit wat gebeurd was liet ze net als altijd haar jas ergens vallen en de handtas ging zwierig tegen de grond naast haar favoriete zetel alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ze plofte neer en stak uitvoerig een sigaret op om tijd te winnen. Deze keer ging ik geen asbak voor haar halen. Ze deed het dan maar zelf en terloops terwijl ze mij voorbij liep zei ze verwijtend:” Je wenste mij succes met Bea en zei er bij dat ik het vermoedelijk zou nodig hebben.” Met een diepe zucht installeerde ze zich tegenover mij.

 

“Heb je het verknald?” vroeg ik botweg. “Ik heb niets verknald”: beweerde ze terwijl ze recht stond, de spannende rok los maakte en maar gelijk liet vallen en liggen. Ze droeg een gordeltje en ragfijne zwarte nylon ‘s. Een vurig rood, hemels mooi, slipje dat ik nog niet kende. Haar schoenen schopte ze onder de zetel.

 

“Doe maar of je thuis bent.” Ik kon mijzelf wel door de kop schieten toen ik merkte dat deze rotopmerking haar raakte. Maar, het was sterker dan mijzelf. “ En waarom wilt ze je dan niet meer zien?” Snibbig keek ze mij aan. “Wie zegt dat? Ze wilde meteen al dat ik bij haar bleef slapen.”

Dat had ze dus niet gedaan. Ik kreeg het opeens erg warm. De vlinders vermenigvuldigden zich ongebreideld en ik kreeg zelf medelijden met haar. “Luister Anja. Ik hoef echt geen gedetailleerde beschrijving van…”

 

“En ik ben niet met haar naar bed geweest.” Viel ze me in de rede. “Het klikte niet. Ik kwam je vertellen dat het over is” Net zoals ze me eerst droogweg vertelde dat ze een andere interesse had, vertelde ze mij nu dat die ‘over’ was. En dat moest ik nu zo maar slikken. “Hoe bedoel je, ‘over’?”

 

Ze sprong overeind en begon door de kamer te ijsberen. Dat had ze niet meer gedaan sinds… Ze deed het automatisch, zonder te beseffen dat ze het deed. De knoopjes van haar, zacht roze, bloes deed ze tijdens het ijsberen één voor één achteloos los. Het was een nieuwe bloes en af en toe worstelde ze met een knoopje. Net zoals ze met haar gedachte in de knoop lag. Ook de bijpassende BH stond haar beeldig en ondersteunde net genoeg de stevige borsten die ik…

Gelukkig onderbrak ze mijn gedachten. “ Ik weet het niet. Maar. Na de eerste kennismaking kon ze nooit nog aan jou tippen”

 

Nu had ik echt moeite om niet gaan gillen, wenen, slaan, schoppen, zoenen, vrijen en haar opknopen tegelijk. Ik wipte nu ook recht. Om haar niet gelijk wat dan ook aan te doen draaide ik van haar weg. Even was het heel erg stil. “Waarom niet?” vroeg ik terwijl ik omdraaide, haar aankeek, en me realiseerde dat ze vlak achter mij stond. “Ik heb er echt spijt van” kwam er erg verlegen uit. Haar stem klonk een beetje hees, ademloos, zoals Marilyn Monroe. Hoe kon ik in hemelsnaam op dit moment zoiets opmerken? We raakten elkaar niet aan en toch voelde haar lijf ook al vreemd, het zinderde van sensualiteit.

Ze liet haar handen op mijn schouders rusten. Om mij op afstand te houden? Of om me tegen zich aan te drukken? Ik wist het niet meer.

 

Een zoet duizeling beving mij van haar vertrouwde parfum. Ik kon mij niet verroeren. Geen woord kon ik uitbrengen en ik verlangde er intens naar om haar te kussen. Toen haar lippen me vonden kon ik het nauwelijks bevatten. Wat als een heel zachte aanraking begon, ontwikkelde zich razendsnel tot een vertrouwd zwoel sensueel spel van proeven en strelen toen haar tong tussen mijn begerige lippen gleed. Ik zwichtte voor de verleiding, en hoe! Met volle teugen smaakte ik het erotische genot.

Mijn handen streelden haar rug en maakten de BH los zodat ik de volle borsten in al hun glorie kon kneden. Haar dij drong zich tussen de slippen van mijn kamerjas en nodigde uit om mijn naakte heuvel tegen haar nylon ‘s aan te rijden.

Handen maakten het lint van de kamerjas los en ik liet haar net lang genoeg naar mijn vingers smachten om de jas te laten vallen.

Vlinders beroerden mijn geschoren heuveltje, verdwenen tussen mijn de gezwollen lippen en ik hoorde iemand kreunen. De honing van mijn verlangen droop van haar hand op mijn dijen. De geur van twee hitsige vrouwen verspreide zich in de kamer. Ik werd meegezogen in een oceaan van intense verrukking waar de bevingen in mijn buik een golf veroorzaakte die ons meezoog naar een wereld waar tijd en plaats geen betekenis meer hadden.

 

Tania

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  8 comments for “Een LdVD troostavond

  1. 22 september 2008 at 16:16

    Sterk verhaal, waar het gevoel van verlies en verliefdheid belangrijker is dan de sex.

  2. 23 september 2008 at 09:01

    Jammer Tania. Ik heb echt het gevoel dat je midden in je verhaal gestopt bent. Het lijkt erop althans. Ik zou meer willen lezen, meer willen kennen……..
    Zo is het niet af (maar dat is mijn mening hoor)….

  3. WB
    23 september 2008 at 13:18

    Een intro, een voorspel, dat kan best spannend zijn. Sterker nog, een goed voorspel IS spannend. Maar dan komt de grote vraag, hoe krijg je die spanning op papier. Da's een kunst op zich en hier helaas niet gelukt. Er zit hier en daar wel een klein aanzetje in maar dat wordt onvoldoende/niet uitgewerkt. Jammer.

  4. Anoniem
    25 september 2008 at 16:53

    Tania heeft met dit stukje niet haar geilste maar zeker een van haar mooiste en gevoeligste verhaaltjes geschreven. Ik miste enkel nog de aangepaste muziek {|= En toch. Met twintig lijntjes slaagde zij er in om mijn hand in mijn slipje te krijgen waarna mijn verbeelding, door het schitterende voorspel, het helemaal tot de finish overnam. Het viel mij ook op dat ze, wat Fanny vorig verhaaltje had opgemerkt, ter harte heeft genomen. Ook voor het eerst gebruikt ze dialogen. En die zitten raak en op de juiste plaats. Het mag langer maar als daardoor, zoals vorige keer, de kwaliteit moet inboeten…Houden zo

  5. 3 oktober 2008 at 14:49

    Jammer Tania, maar het is niet helemaal geslaagd. Het heeft wel de potentie om een verhaal te worden, maar het lijkt ineens midden in te stoppen.
    Daarnaast ontzettend veel taal en gramaticale fouten. Iets meer aandacht aan besteden de volgende keer.

  6. 6 oktober 2008 at 21:29

    Tanja, je verhaal begint veelbelovend (een goed oordeel over de Vlaamse penneval kan ik niet hebben, maar misschien vliegt het hier en daar toch een beetje uit de bocht?), maar houdt te snel op voor mijn gevoel. Het zou spannend zijn nog meer te weten wat zich in deze bijzondere verhouding (en in de hoofden van de dames in kwestie) afspeelt. Ga door!

  7. 16 oktober 2008 at 17:00

    Ik vind dit – met 1 ster – een te laag gewaardeerd verhaal, écht… te laag!
    Er zit zóveel in aan spanning en strijd. Wellicht beschouwt de schrijfster het nog eens zorgvuldig voor een nog beter geschreven versie?

  8. 19 november 2009 at 00:25

    Als docent nederlands moet ik zeggen dat de bedoeling van taal is om te communiceren. Wel dat doel bereikt Tanja met haar verhalen feilloos. Menige lezer wordt door haar woorden aangezet om verder te fantaseren of, zoals in een ander commentaar wordt gesteld: "mijn hand zat al vrij snel in mijn slipje". Ik vind dat Tanja steeds weer een prima prestatie levert. Dank je wel Tanja!

Geef een reactie