hot teens tube shemale jizzed by group.

Een nieuw begin – deel 2, 1 januari

Mijn hoofd doet zeer. Voorzichtig ga ik rechtop zitten. Ik voel me koortsig, kan met moeite voorkomen dat ik direct over mijn nek ga. Het flauwe licht van de winterzon reikt niet tot deze kant van het eenkamerappartement. Ik hoor de WC doorspoelen, zie naast me een deur opengaan. In het kunstmatige licht dat uit de kleine badkamer stroomt zie ik de slanke gestalte van Patrick. Zwart T-shirt, zwarte boxer, zijn haar in de war. Plots beschaamd trek ik het dekbed over mijn borsten. De abrupte beweging is er teveel aan. Met een hand op mijn mond gedrukt duik ik het bed uit, hij springt net op tijd opzij. Ik haal de toiletpot ternauwernood. Het zure braaksel baant zich een weg naar boven. De ene golf na de andere. Mijn rug doet zeer van de spasmen, mijn slapen bonken, ik heb het tegelijk warm en koud. Mijn maag komt een beetje tot rust. Ik haal diep adem, zak krachteloos in elkaar, mijn armen om de pot geslagen. Ranzig. Wat dondert het. Ik moet piesen. Moeizaam hijs ik me overeind, ga zitten en laat alles lopen. Met mijn ogen dicht blijf ik zitten. Te moe om op te staan. Te beroerd. Ik voel iets kouds op mijn voorhoofd, in mijn nek. Een nat washandje. Een ijskoud straaltje water loopt over mijn rug in mijn bilnaad. Ik houd mijn ogen dicht. Hoor zijn stem, niet zijn woorden. Laat zijn zorgzame handelingen lijdzaam over me komen. Dankbaar.

‘Gaat het?’
Ik knik.
‘Laat me maar even.’
Mijn stem klinkt hees, raspend bijna. De deur klikt zachtjes in het slot. Aan de andere kant hoor ik zachte huishoudelijke geluiden. Een bord dat wordt neergezet, een glas. De harde klik van een waterkoker die afslaat. Het lijkt alsof het allemaal extra hard binnenkomt. Voorzichtig open ik mijn ogen. Meteen weer dicht. Het licht te fel. Een tweede keer houd ik het wel vol. De badkamer is klein. Was wel te verwachten, het hele appartement is niet meer dan een kamer met een klein keukenblokje en dit badkamertje. Het is best netjes. Voor een man alleen. Ondanks mijn bonkende hoofd moet ik toch zachtjes lachen om mijn eigen kortzichtige gedachten. Tussen de douche en de wastafel staat in de hoek een wasmachine gepropt. In de mand die er op staat herken ik boven op wat ander wasgoed het witte overhemd van gisteren. Denk ik. Aan de stang van het douchegordijn hangt de rest van zijn kostuum netjes op een hangertje. Moet haast wel toch?
Langzaam kom ik overeind, bang om weer over mijn nek te gaan. Even duizelt het me toch weer. Zal ik terug gaan zitten. Nee, het gaat. In de spiegel kijkt een verwassen versie van mezelf licht spottend terug. Hoe heb je jezelf zo kunnen laten gaan? Doe mij maar een colaatje. Dat is aardig wat alcohol geleden geloof ik. Hoeveel champagne hebben we eigenlijk gedronken? Heel even probeer ik mezelf wijs te maken dat ik niet meer weet hoe ik hier ben beland, maar dat is niet eerlijk. Ik vind hem leuk. Dat mag niet, kan niet, nog niet. Of wel?
Ik haak het hangertje met het pak op het randje van de deur die nog steeds op een kier staat en laat het water in de douche lopen tot het warm wordt. Laat het hete water over mijn lijf stromen terwijl ik tegen de koude betegelde wand van de douchecel hang. Beetje bij beetje kom ik bij mijn positieven. Doet het warme water zijn helende werk. Wordt mijn hoofd weer een klein beetje helderder. Dit is de douche van een man. Op een richeltje staan twee flessen. Shampoo van een of ander huismerk en een flex AXE. Zachtjes was ik mijn haar met een paar druppeltjes van zijn shampoo. Het ruikt niet eens zo slecht. Uitvoerig masseer ik mijn hoofdhuid, als wil ik de spelden die in mijn hersenen lijken te prikken wegwrijven. Het helpt. Niet echt. Wanneer ik de fles AXE open, prikt de geur van de inhoud in mijn neus. Scherp, mannelijk, beetje over the top. Ik twijfel. Spuit dan een flinke klodder in mijn hand. Het voelt fris op mijn huid. Tintelend bijna. Het doet goed. Ik blijf nog even staan tot al het sop uit mijn haar en van mijn lijf gespoeld is. Draai dan de kraan dicht. Huiver onwillekeurig.
Op de wastafel ligt netjes een handdoek. De deur is nu helemaal dicht. Ik heb niet gemerkt dat hij binnen is geweest. Was hij waarschijnlijk ook niet echt. Ik veeg de ergste damp van de kleine spiegel en kijk keurend naar mezelf. Ik zie er al niet meer zo verlopen uit, dat valt dan weer mee. Zijn pak is ook weg. Natuurlijk, anders kon de deur niet dicht. Langzaam droog ik mezelf af met de kleine handdoek. Mannen. Nog nooit van badlakens gehoord zeker? Ik doe een flauwe poging, maar hier kan ik mezelf niet in draaien. Even denk ik aan het witte overhemd in de wasmand, maar ik hoef er niet echt aan te ruiken om te snappen dat een nachtje discotheek ervoor heeft gezorgd dat dat geen goed idee is. Alle AXE van de wereld ten spijt. Ik raap al mijn moed bij elkaar, tenslotte heeft hij me net nog naakt gezien, en loop zo ongegeneerd mogelijk de andere kamer in. Hopend dat mijn jurkje minder stinkt dan zijn hemd. Dat het voor het pakken ligt. Niet dus. Het eerste wat me opvalt wanneer ik de kamer binnenkom is de gedekte tafel. Twee borden, glazen jus en een grote pot thee. In de oven liggen afbakbroodjes op kleur te komen. Het bed is opgemaakt. Ernaast staan alleen mijn schoenen. Geen spoor van het jurkje, noch van de kousen trouwens, nu ik er aan denk.
‘Goedemorgen, jongedame.’
Zijn ogen staan guitig, lief.
‘Gaat het weer een beetje? Ik hoop dat je wat kunt eten. Ik heb slappe thee gezet. En als je wil heb ik ook nog wel ergens een beschuitje denk ik.’
Zijn zorgzaamheid is bijna aandoenlijk. Zo lief. Net als dat washandje daarnet. Ik knik, speur nog een keer de kamer rond. Nu valt het ook hem op.
‘Zoek je je telefoon? Die ligt daar op de kast.’
Ik schud mijn hoofd. Knik dan, ja, die ook natuurlijk.
‘Mijn kleren?’
Het is niet echt een vraag, meer een zacht raspend gekraste noodkreet.
‘Die zijn nog niet droog.’
Het antwoord komt snel en zo vanzelfsprekend dat ik er even door van mijn stuk gebracht ben.
‘Heb je het..?’
‘Ik heb alles even gewassen ja. Niet te heet hoor, op vijftien graden of zo. Snelprogramma. Toen je nog sliep. Durfde het alleen niet echt te centrifugeren. Dat meisjesspul is altijd zo fragiel.’
Zijn antwoord komt snel, gedetailleerd en met kennis van zaken. Ik ben even in de war.
‘Ja sorry, ik was thuis ook altijd al degene die de was deed. Als ik op Gina moest wachten had ik nooit iets schoons om aan te trekken.’
Zijn lach is nu een mengeling van een excuus en een soort van trots dat hij weet waar hij het over heeft. Mijn ogen volgen de richting waarin hij knikt. Nu zie ik het pas. Achter de bank hangt onder het raam een klein wasrek over de verwarming met het jurkje en de kousen van zijn zus. Ik doe drie stappen in de richting als hij me onderbreekt.
‘Het is echt nog niet droog, ik heb het net binnengehaald toen ik mijn pak op het balkon hing. Er ligt vast wel iets in mijn kast wat je zolang even aan kunt trekken.’
Een piepje vanuit de oven waarschuwt hem dat zijn broodjes gebakken zijn. Pun intended.
‘Tenzij je liever naakt ontbijt natuurlijk. Dan wil ik me daar ook wel bij neerleggen.’
Hij kijkt me niet eens aan terwijl hij het zegt. Te druk met zijn broodjes. Heel even ben ik uit mijn evenwicht. Twijfel ik nu werkelijk of ik op zijn idiote plan zal ingaan? De spiegel aan de binnenkant van de kastdeur verraad dat mijn tepels alweer een eigen mening hebben. Nee, het is hier gewoon fris. Kom op zeg. De inhoud van de kast is net zo ordelijk als de rest van zijn bestaan lijkt het. Sokken, ondergoed en T-shirts netjes op stapeltjes, overhemden en broeken elk aan hun eigen hangertje. Onwillekeurig denk ik aan mijn eigen varkensstal. Mijn kleren slingeren altijd overal. Ik ben al blij wanneer ik uit een mand met schone was kan leven, dan weet ik in ieder geval dat het gewassen is. Ik reik naar een zwart T-shirt halverwege een van de twee stapels T-shirts in de kast. Aarzel dan. Bang om teveel wanorde te creëren in deze vreemde kast. Er trekt een glimlach over mijn gezicht, een herinnering aan teveel slechte Hollywood kaskrakers. Ik trek een van zijn overhemden van het hangertje. Een lichtblauw. Het valt ruim, hoe kan het ook anders, hij is misschien wel twee keer zo breed als ik. Niet veel langer trouwens, bedenk ik me voor het eerst. Als hij al langer is. Ik knoop het overhemd een eindje dicht. Zie in de spiegel dat mijn tepels nog steeds een heel eigen leven leiden. Het hemd is nauwelijks bij machte hun uitgesproken donkere kleur te verbergen, laat staan hun opwinding. Laat de rest maar open, fluistert een stemmetje diep in mij. Ik monster mezelf nog eens in de spiegel. Laat het overhemd tot ver onder mijn borsten openhangen. Pak lukraak de bovenste boxershort van de stapel ondergoed.
‘Ehum…’
Vragend kijk ik in zijn richting, hij wil overduidelijk mijn aandacht.
‘Wat ga je doen?’
Ik snap niet wat hij bedoeld, blijf hem aankijken, ondertussen de felgekleurde boxer openvouwend. Hij staat al naast me, logisch, het hele appartement is ook maar twee stappen groot.
‘Geef die maar aan mij.’
Zonder aarzelen neemt hij de boxer van me over, vouwt hem op en legt hem terug op de stapel in de kast.
‘Ik heb je toch niet voor niets mee naar huis genomen…’
Het duurt heel even voor het tot me door dringt waar hij het over heeft. Dan komen mijn eigen enigszins beschonken woorden, nu ja, zeg maar zatte praat, van deze nacht weer naar boven. Hij zal toch niet..?
‘Bedoel je dat?’
‘Beloofd is beloofd.’
Hij klinkt stellig. Even weet ik niet hoe ik zijn lach moet interpreteren. Dan sluit hij de kast. Duidelijk.
Plots voel ik me ontzettend naakt. Wil ik het overhemd tot boven toe dichtknopen. Alles aantrekken wat ik in zijn kast kan vinden. Valt het wel tot over mijn billen. Nee, niet eens. Verdomme, waarom is hij niet een paar koppen groter dan ik? Ik voel zijn arm om mijn middel. Schrik van de aanraking. Hij van mijn reactie. Heel even. Laat me meteen weer los. Gebaart me in de richting van de tafel. Pakt het mandje met de warme broodjes van het aanrecht en zet ze op de tafel. Schuift een stoel voor me naar achteren. Gedwee ga ik zitten. Het gladde hout van de Ikea-stoel is koud aan mijn blote billen.
‘Goedemorgen, schoonheid. Ik ben Patrick, gelukkig nieuwjaar.’
Even denk ik dat hij me opnieuw drie zoenen zal geven. Hij schuift zijn stoel aan. Kijkt me lachend aan. Ontwapenend.
‘Thee?’

Gek eigenlijk. Ik zit hier op mijn gemak. Ik ben bloter dan ik ooit aan mijn eigen keukentafel heb zitten ontbijten. Zelfs niet wanneer ik helemaal alleen ben. Zelfs niet met vriendjes. Zelfs niet als ik net voor het ontbijt nog seks had gehad. Heb ik seks gehad voor het ontbijt? Hebben we..? Nee, hij was al out voor ik mijn schoenen nog maar uit had. Ik herinner me handen. Handen overal. Van hem, van mij. Dat ik zijn vlinderdasje heb losgeknoopt. En zijn witte overhemd. Moeizaam. Met handen die van opwinding en een ‘vleugje’ alcohol niet meer helemaal wilden wat ik van ze wilde. Zijn handen op mijn lichaam. Strelend over de zachte stof van het jurkje. Voelend naar wat er onder verborgen was. Wat er niet onder verborgen was. Zijn vingertoppen op het koude stukje vlees tussen de bovenkant van de kousen en de zoom van mijn jurk, dat al sinds ik het garderobebonnetje had opgevist niet echt meer bedekt was geweest. Tersluiks over de overgang van mijn benen in mijn billen glijdend. Plagerig. Zat. Hoe ik worstelde om zijn broek open te krijgen. Hoelang het duurde voor ik doorhad dat het een haakjes- in plaats van een knoopsluiting was. Hoe hij me tegenhield toen ik hem uit wilde trekken. Me mee op het bed trok. Me met onvaste stem vroeg mijn jurk uit te trekken. Hoe ik met een onhandige beweging het ding over mijn hoofd heb getrokken. In een poging sensueel te lijken, terwijl ik op zijn bovenbenen zat, mijn knieën stevig in zijn matras geplant. De spanning in zijn broek tegen mijn blote kouwe kutje. Mijn vingers door zijn borsthaar. De natte zoenen, zatte zoenen. De eerste keer mijn blote lijf tegen zijn zweterige naakte torso. Zijn warme torso, mijn koude lijfje. Dat ik zijn broek van zijn benen heb gesleurd en pas toen hij op zijn enkels hing aan zijn schoenen heb gedacht. Zijn veters niet los kreeg, de schoenen zo van zijn voeten heb getrokken, geen moment de aanblik van de kloppende erectie die ik zojuist had bevrijd uit het oog verliezend. Zijn kale piemel, zijn strakke gladde zak. Zover heb ik mijn vriendjes nooit gekregen. Een kaal kutje, mijn kale kutje, dat vonden ze allemaal wel geil, maar boter bij de vis, ho maar. Heb ik het gevoeld? Heb ik hem aangeraakt? Ik geloof het wel. Net voordat ik zo ontzettend moest piesen. Hij tegen me aan begon te kletsen terwijl ik al met de klink van de badkamerdeur in mijn handen stond. Dat ik er zo sexy uit zag. Dat ik zo mooi ben. Dat die kousen en die schoenen het geilste waren dat hij ooit had gezien. Dat ik het … Toen hield ik het niet meer. Haalde nog net op tijd het toilet. Ik grinnik. Realiseer me dat ik dat kunstje hier dus al twee keer heb opgevoerd.
‘Wat?’
‘Huh?’
Ik schrik op uit mijn overpeinzingen. Zit ik hier te dagdromen? Terwijl er tegenover me aan tafel een hele lieve jongen in mijn decolleté zit te gluren?
‘Wat zit je te lachen?’
Even weet ik het niet meer, dan schiet het me weer te binnen.
‘Dat ik sinds ik hier ben al twee keer bijna te laat op het toilet was.’
Hij kijkt me niet begrijpend aan.
‘Oh, je moet er bij geweest zijn. … Wacht, je was er bij.’

‘Vannacht, toen ik moest piesen, toen jij maar tegen me aan bleef kletsen. Dat je uren naar me kon kijken in die kousen…’
‘En die schoenen.’
Hij weet het weer, de grijns op zijn gezicht spreekt boekdelen.
‘Sorry.’
Nu is het mijn beurt om even de draad kwijt te zijn.
‘Waarvoor?’
‘Dat ik in slaap gevallen ben terwijl je op het toilet zat.’
Hij kijkt er een beetje ongemakkelijk bij. Treurig zelfs.
‘Niet erg.’

‘Tegen de tijd dat ik eindelijk mijn schoenen uit had kon ik ze zelf ook niet meer open houden.’
Het is waar. Ergens was ik ook wel blij dat hij sliep, ben ik ook wel blij dat hij in slaap gevallen is. Dat we niet verder zijn gegaan. Niet meteen. Niet zo dronken. Een beetje teleurgesteld was ik wel. Ongeloof ook. Zijn zachte snurken was onmiskenbaar, het kloppen van zijn stijve piemel onverminderd.
‘Weet je dat ik heel even heb gedacht dat ik je maar wakker moest pijpen?’
Waarom zeg ik dit? Waarom lach ik er bij? Waarom heb ik dit gedacht vannacht? Een keer heb ik een vriendje gehad die er op stond dat ik hem regelmatig oraal zou verwennen. Het heeft niet heel lang geduurd met die jongen. Ik vond het wel leuk hoor, maar het was op de een of andere manier nooit genoeg, niet goed genoeg, niet lang genoeg, zelfs niet die keer dat ik hem in mijn gezicht heb laten klaarkomen.
‘Houd jij van pijpen?’
Zijn reactie houdt het midden tussen verrassing en opwinding.
‘Waarom niet’, probeer ik neutraal te antwoorden.
‘Jij niet?’
Even blijft het stil, dan komt het antwoord eerder schutterig.
‘Ik heb nooit echt een vriendin gehad die het lekker vond. Ik bevond me altijd meer tussen hun benen dan andersom.’
Nu ben ik het die stil blijft. Zoveel directheid ben ik niet gewend. Niet op dit vlak.
‘Wat doe ik nou? Ga ik over andere vrouwen zitten praten, terwijl ik de mooiste ooit hier aan mijn ontbijttafel heb zitten.’
Ik haal mijn schouders op.
‘Geeft toch niet? We hebben vast allebei wel een verleden’, probeer ik het levensgrote compliment te negeren. Ik wil het niet, maar mijn gedachten springen naar een week geleden. Acht dagen nog maar. Is het geleden dat hij de bom liet barsten. Niet mee wilde naar mijn ouders met kerst. Helemaal niet meer met mij mee wilde. Niets meer met mij wilde. Ik voel een traan opwellen. Probeer hem te verdringen.
‘En hij is nog wel zo mooi geschoren.’
‘Gewaxt.’
Ik hoor het hem antwoorden. Denk aan Gina en haar eeuwige ontharingsstrips.
‘Mijn zus wilde ook wel eens oefenen op een man voor ze Bram ermee ging verrassen…’
Ik houd mijn hand omhoog. Too much information.

‘Is Bram ook?’
Waarom vraag ik dit?
‘Uhuh. Dezelfde avond denk ik. Kerstavond. bij mijn ouders.’
‘Neemt Gina die klotestrips overal mee naar toe of zo?’
Er trekt een grijns over zijn gezicht.
‘Bedoel je dat ze jou ook?’
Ik knik. Ja, gisteren. Ik vertel van de jurkjes. Van het witte jurkje. Het witte kanten stringetje. Waarom ik haar ondergoed aan moest. Dat ik zelf geen chique kleren bij me had. Dat ik toch niet in mijn ouwe zwarte kloffie mee kon naar het feest. Waarom ik me niet mooi had aangekleed. Waarom ik zo depressief was. Dat hij me in de steek gelaten heeft. Plots komt alles er uit. Schokkend zit ik op mijn stoel. De tranen biggelen over mijn wangen. Druppen op de tafel, mijn overhemd, in mijn decolleté. Waarom doe ik dit, waarom verpest ik dit mooie moment met mijn pathetische gedoe. Patrick staat al naast me. Slaat zijn armen om me heen. Ik begraaf mijn gezicht in zijn T-shirt. Voel dat hij een beetje afstand probeert te houden. Zich schaamt voor zijn erectie. Mij in deze toestand niet wil overvallen met zijn geilheid. Even kijk ik omhoog, recht in zijn lieve ogen. Zijn zorgzame ogen, zijn vragende ogen. Opnieuw begraaf ik mijn gezicht in zijn shirt. Druk mijn neus in zijn buik. Hij kan niet ontsnappen. Deze mag niet ontsnappen. Aarzelend pak ik met beide handen zijn billen vast. Het tafeltje schuift opzij. Er rinkelt iets op de grond, het lijkt niet te breken. Voor de tweede keer dit jaar bevrijd ik zijn erectie uit het gespannen textiel dat tussen ons staat. Duw hem achteruit. Dwing hem uit de boxer te stappen die op zijn enkels is gezakt. Met zijn blote billen tegen het aanrecht duw ik mijn lijf tegen hem aan. Werk zijn T-shirt over zijn hoofd. Laat hem begaan terwijl hij de resterende knoopjes van mijn, nu ja, zijn overhemd losknoopt. Voor hij het me uit kan trekken, laat ik mij op mijn knieën zakken. Zijn fiere erectie nu op ooghoogte. Nog steeds biggelen er dikke tranen over mijn wangen. Ik lik voorzichtig aan zijn kloppende eikel. Proef een druppeltje voorvocht. Neem dan zijn piemel in mijn mond. Steeds een beetje dieper. Ik lik, zuig en sabbel. Zachtjes. Soms een beetje harder. Ik voel dat hij moeite heeft zich in te houden. Zich recht te houden. Op zijn benen. Mijn jankende lijf stopt met schokken. Komt op een vreemde manier tot rust. Zachtjes zet ik mijn tanden in het kloppende vlees in mijn mond. Heel zachtjes. Dan begin ik op en neer te glijden. Voel hem steeds dieper in mijn keel. Dieper dan ik ooit een piemel in mijn keel heb gehad. Ik voel hoe mijn lippen zijn ballen raken. Voer mijn tempo op. Lik niet langer, sabbel niet langer, ik berijd hem met mijn keel, kokhals, ga verder, wil niet stoppen. Mijn hoofd gaat op en neer als een bezetene. Verder, dieper, harder. Dan plots houdt hij me tegen, ik voel zijn spasme, terwijl hij diep in mijn keel klaarkomt. Hard, onstuimig, ongeremd. Ik snak naar adem. Hijg door mijn neus, wil hem nog niet laten gaan. Voel hoe hij in elkaar zakt, verslapt, uit mij glijdt. Ik heb mijn ogen dicht. Even weg van deze wereld. Slik een restje weg dat mee terug is gekomen. Voel me duizelig. Ja, duh. Zijn natte zoen op mijn mond. Ik open mijn ogen. Hij zit wijdbeens tegenover me. Zijn blote billen op het koude zeil. Zijn rug tegen het keukenkastje. Zijn tong in mijn mond. Zijn kwijl, zijn geil, alles vermengd zich met de zure oprisping die naar boven komt. Het deert hem niet.
‘Wow.’
‘WOW.’
‘Dag Patrick, ik ben Sophia, gelukkig nieuwjaar.’

Ik spetter koud water in mijn gezicht, iets meer nu. Was het zout van de tranen van mijn wangen. De restjes sperma en andere lichaamssappen van mijn kin. Wow. Ik voel me ok. De triestheid van net is helemaal weg. Ik zie er goed uit. Lekker. Glad gewaxt en strak. Een paar dagen slecht eten van verdriet heeft de laatste kilo teveel doen wegsmelten van mijn toch al niet echt volumineuze lijf. Ik sla het overhemd terug om mijn lijf. Doe achteloos een knoopje dicht. Doet er niet toe. Achter me wordt er gerammeld in de gootsteen. Als ik binnenkom staat hij in zijn blootje af te wassen. Lekker. Ik benader hem van achteren en leg mijn kin op zijn schouder. Pesterig veegt hij een beetje schuim aan mijn neus. Ik blaas er naar, laat de rest hangen. Als ik een theedoek wil pakken om af te drogen weert hij het af. Laat maar, doe ik wel. Ik geef hem nog een knuffel en loop naar het dressoir waar ik eerder mijn telefoon heb zien liggen. Hij staat uit. Kak. Vandaar dat het zo rustig was. Batterij leeg? Nee, ik weet het weer, ik heb hem uitgezet toen ik mijn jas af gaf bij de garderobe. Het scherm licht op. Tig nieuwe berichtjes. Ik scan ze snel. Nieuwjaarswensen. Niets dat niet kan wachten. Kut, een berichtje van Gina. Waar ik ben? Ze zijn me kwijt? Of alles goed is? Waarom mijn telefoon uit staat? Ik kijk naar de tijd. Vannacht.
‘Wat is er?’
Heb ik hardop gevloekt? Ik weet het niet meer.
‘Ik moet Gina even bellen, ze is me kwijt, straks denkt ze dat ik in de gracht gesprongen ben, hebben ze een zoektocht opgestart, de politie is vast al aan het dreggen…’
Ik draaf een beetje door. Gina’s telefoon gaat niet over. Ik krijg een sms, ik ben aan het rijden, bel me later. Automatisch antwoord, ik ken dat bericht. Ze heeft helemaal geen auto.
‘Rustig maar, ze heeft mij ook een bericht gestuurd. Ze weet dat je hier bent.’
Zijn kalmerende woorden stellen me gerust. Ik haal even diep adem. Scan verder. Mijn moeder. Of ik nog kom vanmiddag, of ze op me moeten wachten? Ik kijk hoe laat het is. Vier uur. Shit. Snel tik ik een antwoord. Niet wachten. Ik kom wat later. Gelukkig nieuwjaar. X.

Zijn handen op mijn buik. Zijn vingers strelen mijn venusheuvel. Ik draai me naar hem toe.
‘Ik moet gaan…’
De teleurstelling op zijn gezicht is groot. De verwarring.
‘Was dit het? Een snelle pijpbeurt als bedankje? Mag ik niet eens wat voor je terugdoen?’
Er klinkt vertwijfeling en hoop in zijn stem. Is schud mijn hoofd. Dat is het niet.
‘Ik word verwacht. Nieuwjaar bij oma. Ik had er al moeten zijn.’
Ik zie enige opluchting op zijn gezicht.
‘Dus ik zie je nog terug?’
Ik lach mijn zoetste glimlach. Til dan de zoom van mijn hemd een klein beetje op.
‘Wie moet mij anders helpen bij mijn experiment?’

‘Is er een bushalte in de buurt? Hoe ver is het station?’
Ik probeer een plan de campagne te maken. Mijn kousen zijn droog. Voorzichtig trek ik ze aan. Ze mogen nu niet sneuvelen, want tijd om me thuis om te gaan kleden is er niet. Heb ik nog tijd om langs Gina te gaan? Ik bel haar nummer nog een keer. Dat van Bram. Voicemail. Kut. Mijn spullen staan nog bij hun. Mijn tas, mijn schone ondergoed, mijn vuile ondergoed… Mijn kleren.
‘Gina is er niet denk ik. Die moesten naar de familie van Bram, ergens ver weg.’
Hij heeft gelijk, dat wist ik eigenlijk ook, ze had het me verteld. Ik pak mijn schoenen en wring mijn voeten in de hoge dingen, rijg de veters tot boven toe dicht en leg er een dubbele strik in. Met het overhemd in mijn hand overzie ik mijn mogelijkheden. Heeft Patrick een sleutel van zijn zus? Heeft hij iets wat mij past? Ik zie de onmogelijkheid van mijn gedachten. Laat het hemd op het bed vallen. Loop opnieuw om het bed heen naar het wasrekje. Hoor hem zachtjes tussen zijn tanden fluiten. Vraag wat er is. Ik weet het wel. Het is niet te ontkennen, mijn verschijning in alleen kousen en Doc Martens heeft duidelijk zijn effect. Nu alweer? Ik ben een soort van onder de indruk. Hij verspert me de weg, haalt zelf het jurkje van het wasrek.
‘Deze is ook droog.’
Ik zucht.
‘Ik kan weinig anders hè?’
‘Ik weet niet hoezeer je oma gesteld is op blote kleinkinderen op haar feestjes?’
Hij lacht. Ik ook, een beetje zuur.
Patrick trekt de kastdeur open op zoek naar kleren voor zichzelf.
‘Ik breng je wel even naar het station.’
In de spiegel zie ik nu pas echt waarom hij zo opgewonden is. Hij heeft volkomen gelijk. Ik zie er supergeil uit. Zei ik dat net hardop? Ik denk het wel, aan zijn gigantische smile te zien. Als hij de boxershort wil pakken die ik eerder al in mijn handen heb gehad, leg ik mijn hand op de zijne.
‘Doe maar niet, het experiment is uitgebreid.’
Terwijl Patrick staat te bekomen van deze nieuwe werkelijkheid, trek ik het rode jurkje over mijn hoofd. Het ruikt heerlijk fris gewassen. Ik zie hoe mijn tepels onmiddellijk weer door de stof heen prikken, prijs mezelf gelukkig dat het zo goed als niet doorschijnt. Ik trek de stof over mijn billen, over de bovenkant van mijn kousen. Het is wel waar, wat ik hier ook onder aan zou trekken, je zou het altijd zien zitten.
‘Patrick?’
Hij kijkt me vragend aan.
‘Heb je iets te doen vanavond?’
Hij denkt even na, schudt dan zijn hoofd.
‘Nee, wil je straks terugkomen?’
Nu is het mijn tijd om mijn hoofd te schudden.
‘Ik wil dat je met me mee gaat. Het experiment gaat verder.’
Ik schiet in een lachstuip. Laat me op het bed vallen om te bekomen. Voel de koude tocht van de balkondeur die open gaat tussen mijn benen. Patrick die in zijn blote flikker het balkon oploopt om zijn pak binnen te halen. Ik schud met mijn hoofd.
‘Het mag wel een beetje casual, anders denken ze nog dat ik James Bond aan de haak geslagen heb.’
Het pak valt naast me op het bed. Er wordt een jeans omhoog gehouden, een T-shirt en een zwart overhemd. Ik knik. Precies goed.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Een nieuw begin – deel 2, 1 januari

  1. 7 februari 2019 at 21:44

    Nog meer als het eerste deel kan ik me inleven in dit verhaal, terugkerend naar de levensfase van de hoofdpersonen.
    Kon me inleven in beide hoofdpersonen (in beide delen).

    In afwachting of er nog een deel 3 komt….

  2. 8 februari 2019 at 21:20

    Zowel dit deel als het eerste deel…. kon ik me prima inleven in de hoofdpersonen.
    Mooi om in het eerste deel van de ene hoofdpersoon naar de andere te switchenz

    Benieuwd of er nog een deel 3 komt….

Geef een reactie

look at this now www.xnx.world