Een nieuw begin – deel 1, 31 december

‘Kom nou maar gewoon. Wat ga je anders doen, de hele avond in je pyjama zitten wegkwijnen met een zielige film? Op tijd naar bed? Op oudejaarsavond?’ Natuurlijk hadden ze gelijk, maar ik had, heb er weinig zin in. Geen behoefte om iemand te zien. Om op de bank te gaan zitten naast een gelukkig stelletje, terwijl mijn leven volledig is ingestort. Elke reden om te bestaan bruut onder me vandaan gemaaid. Ze hebben gelijk, ze hebben gelijk, ze hebben gelijk… Ik ben meer dan ‘een deel van’, ook zonder hem heb ik een leven. Ik weet alleen even niet of ik dat wel wil.
Ik keer terug op mijn schreden, loop opnieuw de lange galerij over en bel aan. Als ik nu nog terug wil zal ik moeten rennen.
Ik blijf staan.

Langzaam neemt Patrick nog een slok van zijn bier. Het smaakt niet echt. Het schuim is allang doodgeslagen, het bier zelf lauw.
‘Hier dooie, gooi die lauwe pis maar weg.’
Nog voor Patrick dankjewel heeft kunnen hakkelen zijn zijn maten alweer verdwenen. Opgegaan in de massa, op weg naar een nieuwe verovering of toch op zijn minst een poging een paar nieuwjaarskussen te scoren. Het is zijn ding niet, hij was liever thuis gebleven. Beetje TV kijken nog, kijken of er online nog iemand een spelletje wil spelen. Alles beter dan hier in die hete discotheek in dat achterlijke pak waar hij zich echt niet prettig in voelt. Nog een slok. Deze smaakt inderdaad beter. Net wanneer hij nog een slok wil nemen voelt hij een hand op zijn schouder.
‘Patrick, pik, gelukkig nieuwjaar kerel.’
‘Bram, hai, jij ook, jullie ook.’
Gina draait zich om Bram heen om Patrick drie zoenen te geven.
‘Beste wensen, Pat.’
Hij haat het als ze hem zo noemt. Al sinds zijn allereerste krantenwijk. Hij probeert het te negeren. Wat heeft ze in godsnaam aan, haar dij-hoge laarzen zijn misschien nog wel het meest verhullende van haar outfit. Geen kans om haar outfit te becommentariëren, ze duwt een meisje naar voren, bijna letterlijk.
‘Ken je Sophia nog?’
Terwijl hij het meisje werktuiglijk drie zoenen en een onverstaanbare nieuwjaarswens toebedeeld pijnigt hij zijn hersenen. Wil zeggen dat hij denkt van niet, krijgt opnieuw geen kans.
‘Nog een biertje?’
Patrick knikt, volgt met een oog hoe zijn zus naar de dansvloer verdwijnt met haar vriendin schoorvoetend in haar kielzog. Ze lijkt niet overtuigd.

Het flatje is gezellig. De kerstboom te groot, de versiering overdadig. Gina ten voeten uit.
‘Bram staat nog onder de douche.’
Het is meer een mededeling dan een echte aanzet tot conversatie.
‘Ben ik te vroeg?’
Onwillekeurig kijk ik nog eens op mijn telefoon. Nee, eerder een beetje aan de late kant volgens mij. Gina schudt haar hoofd, haar natte haren, haalt de borstel er nog eens met een lange haal doorheen.
‘Nee, wij zijn veel te laat, sorry.’
Ik haal mijn schouders op, ‘maakt niet uit’.
Terwijl ik me in de bank laat ploffen trekt Gina een broek uit een stapel was die min of meer verborgen was achter de openstaande deur. Snel trekt ze hem aan onder de badjas die ze vervolgens achteloos op de grond laat glijden. Ik probeer te negeren dat ze er verder niets onder aan heeft.
‘Ontvangen we onze gaste vandaag topless?’
Bram staat grijnzend in de deuropening, de zoom van zijn T-shirt al in zijn hand als wilde hij het onmiddellijk weer uittrekken. Gina stompt hem speels in de buik, glipt dan langs hem de gang in.
‘Geef haar even wat te drinken!’
Bram geeft me een vluchtige zoen op de wang, ik plof weer terug in het bankstel. Nee, een colaatje is wel even goed voor nu. Geluidloos vult een videoclip het televisiescherm. Geen idee bij welk nummer de bevreemdende zwartwit-beelden horen. In de kamer naast deze hoor ik mijn vriendin giechelen om onverstaanbaar gebromde woorden van haar boo in de keuken.

‘Is het niet te bloot?’
‘Als je er zo mee voor de klas gaat staan misschien wel’, zeg ik, maar eigenlijk bedoel ik ja. De top die ze heeft aangetrokken is helemaal doorzichtig, zwarte stretch, kant, net als de meeste van haar bh’s, denk ik niet geheel zonder waarde-oordeel.
‘Oops, ik laat mijn krijtje vallen’, grapt ze, terwijl ze voorover buigt en het stukje wit vel tussen haar broek en het zwarte kant verraadt dat het geen topje, maar een stuk lingerie is dat tussen haar billen verdwijnt. Ik probeer het te negeren. Weet niet of ik al klaar ben voor Gina’s openheid. Voor haar altijd aanwezige seksualiteit. Zeker niet nu, nu mijn eigen liefdesleven zo bot is afgebroken.
Er verschijnt een schaal hapjes op tafel. Bram schenkt een biertje in voor zichzelf, een glas wijn voor Gina. Knikt naar het tweede, nog lege wijnglas. Ik schud mijn hoofd. Nog even niet. Mijn colaglas wordt nog eens gevuld.
‘Neem nog wat voor alles koud wordt’, Gina duikt zelf meteen naar de tafel om nog een stukje kaas te pakken. Grinnikend om haar eigen grapje. Uit mijn ooghoek zie ik hoe Bram naar haar zit te gluren. Nu ja, gewoon openlijk te kijken eigenlijk. Waarom ook niet, het is zijn eigen vriendin die daar sexy zit te wezen. Ik probeer me er niet aan te storen. Niet weg te dromen naar mijn eigen vent die me wat graag zo zou hebben gezien. Toen ie mijn vent nog wilde zijn tenminste. Misschien had ik af en toe ook een beetje meer mijn best moeten doen. Misschien waren we dan nog … Nee, ik probeer de gedachte aan hem te verdringen. Verontschuldig me en ga even naar het toilet.

‘Het eten was echt heerlijk’, ik kijk opzij naar Gina, die een volgende schaal in het hete afwaswater laat glijden. Ze haalt haar schouders op en tatert verder over het nieuwjaarsfeest waar ze straks heen wil. Waar ze mij mee naar toe wil slepen. Over de jurk die ze heeft uitgekozen om aan te doen. Dat ik zo natuurlijk niet mee kan, in mijn zwarte kloffie. Dat ik er uit zie alsof mijn kat gisteren is overleden. Ik werp tegen dat ik nog nooit een kat heb gehad, maar dat wuift ze even makkelijk weer weg.
‘Je weet best wat ik bedoel.’
Ze heeft gelijk, dat weet ik wel. Ik heb niet echt mijn best gedaan om feestelijk voor de dag te komen. Mijn kleren zijn schoon, maar dat is het wel zo’n beetje. Zwarte broek, zwart T-shirt met lange mouwen, zwarte sokken, zwarte Dr. Martens, het enige dat niet zwart is, is mijn ondergoed, maar iets zegt me dat ze ook wel iets op te merken zal hebben op mijn boxershort met bloemetjes.
‘Je hebt vast wel iets feestelijkers in je tas?’
Ze kijkt net zo vragend als het enorme vraagteken in haar stem. Ik schud mijn hoofd.
‘Alleen schoon ondergoed en een pyjama.’
‘Dat meen je niet?’
Ze klinkt niet overtuigend. Ze wist het natuurlijk ook wel, ik heb er van in het begin geen geheim van gemaakt dat ik helemaal geen zin had om uit te gaan. Dat ik liever in mijn bed zou kruipen wanneer zij vertrekken. Dat is buiten Gina gerekend, dat had ik ook wel kunnen weten. Wanneer die iets in haar kop heeft, dan heeft ze het niet in de kont.
‘Laat de rest van de afwas maar staan, we gaan iets moois voor je uitzoeken!’

Verhit staat ze voor hem, steelt een flinke slok van zijn bier. Hijst de zwarte strapless jurk omhoog, die hard op weg was haar wulpse borsten te laten ontsnappen. Patrick probeert neutraal te kijken, niet zeker of hem dat ook lukt.
‘Vind je het mooi, broer?’
Gina kijkt hem uitdagend aan. Ze weet best dat haar broertje een beetje nerveus wordt van haar kledingkeuze. Dat maakt het alleen maar leuker om hem een beetje voor het blok te zetten.
‘Een beetje kort missc…’
Ze is alweer weg, stormt op iemand af die ze kent. Deelt zoenen uit en verdwijnt opnieuw in de massa. Patrick zucht, neemt nog een slok. Proeft de lipstick van zijn zus op de rand van zijn glas. Drinkt het glas leeg.
‘Heb je nog een slokje voor mij?’
Voor hem staat het meisje dat zijn zus eerder aan hem voorgesteld heeft. Gespeeld verlegen? Hoe heette ze ook alweer, Sonja, oh nee, Sofie of zo. Hij schudt zijn hoofd, mompelt sorry. Ze kijkt de andere kant op, draait zich van hem weg. Dan herpakt hij zich.
‘Wat wil je drinken? Dan haal ik wel even wat.’
‘Graag. Ik heb niets bij me, oops.’
Ze strijkt met haar handen over haar heupen als wil ze zeggen, geen zakken, geen portemonnee. Patrick lacht. Zie hoe ze verstrakt bij haar eigen beweging, bijna in de achtergrond lijkt te willen verdwijnen. Geen schijn van kans. Niet in die jurk, niet in die kleur.

Verspreid over het bed ligt een stapel jurken. Jurkjes is misschien een beter woord. Niet het soort dat ik zelf zou kiezen, ook maar van zou durven dromen om te dragen. Bij de meeste hangen de kaartjes er nog aan. Gina dartelt enthousiast door het vertrek. Heeft haar jeans aan de kant geschopt. Ze is afgevallen zie ik nu eigenlijk pas. Haar billen strak van het vele trainen. Als ik haar een compliment geef begint ze zelfs een beetje te blozen. Nee echt, je ziet er echt waanzinnig uit.
‘Ik weet het.’
Haar zelfvertrouwen heeft geen boost nodig, zoveel is duidelijk. Ze scharrelt tussen het textiel op het bed. Houdt nu en dan een stuk omhoog, ratelt aan een stuk door, maar het is niet heel duidelijk tegen wie. Eerder tegen Bram, die quasi ongeïnteresseerd op een hoekje van het bed hangt, dan tegen mij. Af en toe knikt hij, maar het is duidelijk dat hij er zich een beetje ongemakkelijk bij voelt. Ik zie het aan, negeer het gegeven dat het over mij gaat, dat ze voor mij aan het beslissen is welk niemendalletje ze me zometeen wil laten aantrekken. Ze houdt een wit exemplaar omhoog, kort, flinterdun, zo ontzettend niet mij. Ze lijkt overtuigd, dit moet hem worden. Ik schud mijn hoofd, verzin argumenten waarom ik het niet aan wil. Ze wuift ze een voor een weg.
‘Probeer het nou maar gewoon!’
Ongemakkelijk begin ik mijn hoge veterschoenen los te maken. Wijfelend, treuzelend.
‘Bram, lompe boer, ga eens even weg, zie je niet dat Sophia het niet fijn vindt om zich in jouw bijzijn uit te kleden.’
Ik bloos, weet niet waarom het me zo stoort, het is niet dat Bram me nog nooit eerder in mijn ondergoed heeft gezien of zo. Toch ben ik blij dat hij zich verontschuldigt en naar de woonkamer vertrekt. Gina doet omstandig de deur achter hem dicht. Knikt dan veelbetekenend naar mij. Nu jij.

Terwijl ik verder pruts met mijn veters laat ze zich naast me op het bed zakken. Langzaam rolt ze een huidkleurige kous omhoog over haar linkerbeen. Het dringt niet meteen tot me door dat het een enkele kous is. Pas wanneer ze aan haar andere been begint besef ik dat ik zit te staren. Snel wend ik mijn blik af, maar ik zie dat ze het door heeft. Om de aandacht af te leiden trek ik snel mijn shirt uit, knoop mijn broek los en ga staan om het strakke onding van mijn benen te stropen.
‘Jeez, Soph…’
Ik kijk haar vragend aan, niet helemaal begrijpend waar ze op doelt.
‘Je had toch op zijn minst een leuk setje aan kunnen trekken. Het is echt erger met je gesteld dan ik dacht.’
Meteen begint ze zich uit alle macht te verexcuseren. Bang dat ze mijn gevoelens gekwetst heeft, dat ze te ver is gegaan. Ik grinnik. Zeg verder niets om haar gerust te stellen. Neem het jurkje dat ze voor me in petto heeft en trek het over mijn hoofd. Het is flinterdun, echt niemendallig, maar vooral superkort. Ik trek en piel, maar het is echt niet langer. Gina kijkt me aandachtig aan, bloedserieus, alsof dit haar belangrijkste taak ooit is.
‘Soph…’, ze kijkt nog steeds even serieus, ‘die bh kan echt niet’.
Ze doet er verder het zwijgen toe, alsof ze even op me in wil laten werken dat in haar fantasie geen plaats is voor mijn paars geruite beugelbh. Natuurlijk heeft ze gelijk. Het ding alleen is al groter dan het hele jurkje. Met al die vulling een pak dikker ook trouwens. Met een zucht grijp ik naar achteren, krijg de sluiting niet meteen te pakken. Voor ik het weet heeft Gina hem al losgehaakt. Zo nonchalant mogelijk trek ik hem vanonder het jurkje, mijn cupmaat in een klap terug brengend naar mijn eigen beetje.
‘Waarom verstop je die lieve tietjes van je toch altijd onder al die lagen plastic?’
Ik verwacht een grote grijns op haar gezicht, maar ze kijkt nog even serieus als daarnet. Ze meent het, zoveel is duidelijk. Zelf ben ik minder overtuigd, baan me een weg naar een plek tegenover de grote spiegeldeur in de kleerkast. Het licht hier in de slaapkamer is niet heel sterk, maar een ding is niet te verbergen, nu ja, twee eigenlijk. Mijn donkere tepels schijnen overduidelijk door de dunne witte stof, schijnen, priemen is een beter woord. Waarom zijn ze zo hard, koud is het hier niet. Vind ik het lekker om zo met mijn borstjes te kijk te staan? Er schiet van alles door mijn hoofd, maar niets houdt echt steek. Nu pas dringt tot me door dat de deur open gaat, dat Gina Bram er bij roept. Ik sla mijn handen voor mijn borst, laat ze dan langzaam weer zakken, wil niet overkomen als het seutje dat ik misschien wel ben. Als hij binnenkomt lijkt hij even net zo gegeneerd als ik. Dan herpakt hij zich snel.
‘Damn Sophia, ik was bijna vergeten wat een lekker wijf je eigenlijk bent.’
De blik van Gina is nijdig, maar verzacht bijna gelijk weer. Dit is hoe we hem kennen, recht voor zijn raap en vaak een beetje vulgair. Ik voel me ook eerder gevleid dan beledigd door zijn eerlijke opmerking. Het doet me eigenlijk wel goed.
‘Misschien moet je deze even aantrekken.’
Het is geen vraag, meer een opdracht. Terwijl ze het zegt schiet ze een wit broekje mijn kant op. Als ik het opraap krijg ik een knoop in mijn maag. Zo klein heb ik ze zelf niet. Niet dat ik geen strings draag of zo, maar dit is niet veel meer dan een heel klein driehoekje witte kant en wat vetertjes. Zonder er verder teveel bij na te denken stroop ik mijn gebloemde boxer vanonder het jurkje en probeer zo ongezien mogelijk het stringetje aan te trekken. Onbegonnen werk, er is maar een manier om het ding fatsoenlijk aan te krijgen en dat is door de jurk over mijn kont omhoog te trekken. Ik verbaas mezelf door het gewoon te doen. Waarschijnlijk hebben die drie glazen wijn bij het eten toch een beetje invloed op mijn normale terughoudendheid. De zwarte schijn van het schaamhaar dat ik sinds onze breuk niet meer heb bijgehouden prikt pijnlijk duidelijk door het frêle kant van het minuscule broekje. Snel sjor ik de jurk terug naar beneden over mijn billen. Zo op mijn gemak voel ik me nu ook weer niet in mijn blote kont in een vreemde slaapkamer. Ik zie Gina knikken in de spiegel.
‘Beter. Veel beter. Draai je eens even om.’
Langzaam draai ik me naar mijn publiek. Onderwijl mezelf bestuderend in de manshoge spiegel. Het jurkje laat echt niets te raden over. De witte vetertjes die samen tussen mijn billen verdwijnen lopen zeker zo opzichtig over mijn heupen naar achteren als mijn bloemenboxer net nog deed. Ik vind het eerlijk gezegd een beetje ordinair. Een beetje veel eigenlijk wel.
‘Heel eerlijk?’
Bram blijft even stil, als wil hij echt toestemming om verder te mogen praten.
‘Als ik eerlijk ben, vond ik het zonder die string minder ordinair.’
Het duurt heel even voor het helemaal tot me door dringt wat hij precies bedoeld, maar op het moment dat het binnenkomt weet ik dat hij gelijk heeft. Dat is ook het moment waarop hij een por krijgt van Gina, die precies gegeneerder is met de opmerking van haar vriendje dan ik. Terwijl ik enigszins opgelucht het broekje terug uit trek en mezelf onder goedkeurend oog van Bram opnieuw monster in de spiegel weet ik een ding zeker, in deze jurk ga ik echt voor geen goud deze kamer uit.

Hij heeft helemaal niet gevraagd wat ze wil drinken. Ezel. Werktuiglijk kijkt hij even om, maar ze staat te ver weg. Wat heeft hij haar eerder zien drinken? Niets eigenlijk, geen idee. Heeft ze überhaupt al iets gedronken? Ach wat boeit het ook, het is nieuwjaar, hij besteld een glas champagne, of weet je wat, doe ook maar twee. Als hij terugkomt is ze nog net iets verder naar achteren geschoven tegen de donkere muur. Zijn plekje, denkt hij onwillekeurig. Zoals ze daar staat contrasteert ze in alles met haar omgeving. Geen zwart, geen glitter, weinig make up. Haar lange slanke benen steken donker af tegen het korte jurkje, pas nu vallen hem haar kuithoge zwarte veterschoenen op. Niet het soort ordinaire laarzen als haar vriendin, zijn zus, maar gewoon stoere stappers die je eerder bij zo’n depressief gothic type verwacht, dan bij deze opvallende verschijning. Hij moet een beetje in zichzelf lachen wanneer hij haar het glas aanreikt.
‘Proost dan maar, op het nieuwe jaar!’
Met een vragende blik neemt ze het glas aan.
‘Champagne?’
‘Het is toch nieuwjaar?’
Dan verschijnt er voor het eerst iets van een lach op haar gezicht.

‘Sorry, maar ik ben je naam vergeten…’
‘Patrick.’
‘Aangenaam, Patrick. Ik ben Sophia, maar dat wist je al.’
‘Gelukkig nieuwjaar, Sophia.’
‘Gelukkig nieuwjaar, Patrick.’
De glazen klinken. Lachend geven ze elkaar voor de tweede keer vannacht drie zoenen.
‘Ben je hier alleen?’
Patrick schudt zijn hoofd, wijst enkele van zijn vrienden aan die her en der verspreid staan.
‘Nu ja, misschien toch een soort van. En jij, alleen met Bram en zus?’
‘Oh fuck, jij bent Patrick…’
‘Aangenaam, Patrick.’
Patrick lacht, terwijl hij opnieuw zijn glas omhoog houdt om te klinken.
‘Aangenaam Patrick, gelukkig nieuwjaar.’
Zonder zijn reactie af te wachten geeft ze hem opnieuw drie zoenen op de wang. Ze ruikt lekker, niet zo kunstmatig.
‘Nee, maar zonder gekheid, jij bent Patrick, Gina’s broer?’
‘Yup.’
‘Zal ik nu zeggen dat ik Sophia ben en dat jij dan zegt dat het gelukkig nieuwjaar is en dat we dan klinken met deze lege glazen en elkaar drie zoenen geven? Fuck, ik geloof dat dit spul diep valt. Oh wacht, zeg ik nu alweer fuck, waar zijn mijn manieren, sorry Patrick.’
‘Patrick, aangenaam, gelukkig nieuwjaar. Wacht ik haal even een refill.’

Ik ben de slaapkamer uitgebonjourd. Rigoureus. Het was haar beurt zei ze, terwijl ze poedelnaakt door haar huis paradeerde. Poedelnaakt behalve haar kousen dan. Hier zit ik dan, al mijn goede voornemens ten spijt. Mijn benen stijf tegen elkaar geknepen, vrij zeker dat ik hier met mijn blote doos op de leren bank zit. Die jurk is echt te kort, veel te kort. Ik heb het haar meer dan een keer gezegd, gesmeekt, gedreigd, gepleit, niets hielp. Terwijl ze de een na de andere harsstrip van mijn arme kutje scheurde was ‘dat zien we straks dan wel’ het enige dat ze bleef herhalen. Het heeft geholpen, het feit dat ik nu geen opdringerig zwart doorkomend schaamhaar meer heb laat al iets meer te raden over. In elk geval aan de voorkant. Langs achteren ben ik er nog steeds van overtuigd dat je mijn billen en vooral hun ontzettende naaktheid meer dan overduidelijk ziet. In welk licht dan ook. Als het jurkje ze al bedekt, want ik kan geen twee stappen zetten zonder dat het omhoog begint te kruipen. Het is gewoon te kort. Ik ben te lang, althans, dat is de uitleg van Gina. Dat we het straks wel zullen zien dus.
‘Ga je echt deze jurk aanhouden straks?’
Bram zit duidelijk al een poosje te broeden op deze vraag.
‘Om de dooie dood niet.’
Ik klink stelliger dan ik had verwacht. Half en half heb ik me er al een beetje bij neergelegd dat ik me ga laten overhalen. Vijf glazen wijn ver inmiddels. Dat mijn tepels een eigen leven leiden kan me al niet meer schelen, de kans dat mijn vers geharste punani straks bij de eerste de beste dansbeweging voor iedereen te zien zal zijn is dankzij de opmerking van Bram plots weer een stukje kleiner geworden.
‘Het is gewoon te transparant, of niet?’
‘Hij is echt gewoon te kort, zelfs als ie niet opkruipt piepen je billen er nog onderuit. Dat je er gewoon door kunt kijken vind ik juist wel lekker.’
Ik geloof dat mijn kleine kreet hem verrast. Het tovert in ieder geval een grote glimlach op zijn gezicht. Als er nog ijs gebroken moest worden, dan is dat nu wel gebeurt. Ik grabbel een handvol borrelnootjes uit een schaaltje op de salontafel. Als ik terug achteruit in de bank schuif hoef ik niet naar beneden te kijken om zeker te weten dat ik met mijn kruis bloot zit. De blik op het gezicht van Gina die net binnenkomt zegt meer dan genoeg.
‘Hebben jullie het een beetje gezellig?’
Klinkt daar nu iets venijnigs? Is ze jaloers? Nu pas zie ik wat ze aan heeft, begrijp ik eindelijk die kleurloze kousen die zo ontzettend niet haar normale stijl zijn. De Gina die ik ken zou voor zwarte kousen met een naad gaan, of misschien nog wel erger, netkousen. Die heeft ze vannacht niet nodig, zoveel is wel duidelijk.
‘Kom jij maar even met mij mee, misschien moeten we er toch maar even voor zorgen dat je niet de hele nacht je kut loopt te flashen.

‘Wat heeft ze in vredesnaam aan?’
Sophia lijkt hem niet meteen te volgen. Sipt nog eens van haar champagne.
‘Die laarzen, dat jurkje…’
‘Ja, dan heb je ook meteen wel alles opgenoemd wat ze aanheeft denk ik.’
Patrick verslikt zich in zijn champagne. Weet net op tijd zijn hoofd weg te draaien om Sophia niet onder te spugen.
‘Bedoel je dat ze er helemaal niets onder aan heeft? Dat is zelfs voor mijn zus een brug te ver. Denk ik tenminste.’
Sophia knikt. Doet er verder het zwijgen toe.
‘Ja kijk, dat je onder zo’n jurkje geen bh aan kunt, dat snap ik nog wel…’
Plots valt hij stil. Kijkt opzij naar het meisje dat achteloos naast hem tegen de muur staat geleund. Naar haar blote schouders, pas nu vallen haar pronte kleine borstjes hem op. Haar harde tepels die door de dunne stof prikken. Snel wendt hij zijn blik weer af.
‘Geloof me nu maar, ze heeft er niets onder aan.’
‘En hoe weet jij dat zo zeker?’
Patrick is nog niet meteen bereid alles wat dit meisje vertelt te geloven. Nog niet. Gina is een tease, natuurlijk, ze heeft hem vaak genoeg het hoofd op hol gebracht met haar niemendallige shirtjes en net te korte rokjes. Hem in verlegenheid gebracht bij zijn vrienden door in haar ondergoed door de woonkamer te paraderen. Zogezegd omdat ze hen niet gezien had. Maar dit, dit wil hij niet geloven. Dit is internetpraat, stoer gedoe van modellen die meer clicks willen op hun Instagram-account. Normale meiden gaan niet op stap zonder onderbroek, toch?
‘Ik heb haar zelf gezegd dat ze hem uit moest trekken.’
Er trekt een zelfvoldane grijns over Sophia’s gezicht. Het gezicht van Patrick is een groot vraagteken.
‘Kijk dan, de hele zijkant is open, dan kan je toch je string niet aanhouden? Dat is geen gezicht.’
Ze houdt haar glas voor zijn gezicht, haar lege glas.
‘Ben je me zat aan het voeren, stouterd?’
De knipoog die volgt vraagt om meer.

‘Waar heb je in vredesnaam al die jurken vandaan?’
Ik staar opnieuw vol ongeloof naar de immense verzameling niemendalletjes op het bed van mijn vriendin.
‘PLT’, is het korte antwoord.
‘PL wat?
‘Pretty Little Thing. Kosten maar zeven euro, dan kun je er al eens een paar meer bestellen toch? En de meeste zijn eigenlijk best goed van kwaliteit.’
Gina praat het aan elkaar alsof ze het spul al jaren verkoopt.
‘Ken je die site niet? Leuk spul hoor en als het niet bevalt stuur ik het gewoon weer terug.’
Ik ken de site niet, moet ook toegeven dat ik nooit echt verder kom dan H&M of de Zara.
‘We moesten je eerst maar eens een paar kousen aanmeten.’
Ik sputter dat ik echt niet in deze jurk naar buiten ga, maar Gina negeert vooralsnog het feit dat mijn kale poesje nog steeds vanonder de zoom van het witte jurkje piept. Werpt me een paar zwarte stay ups toe. Voegt er zonder mijn gepruttel af te wachten aan toe dat je op een dag als deze niet met een paar panties van de Hema af kunt komen. Ik doe er het zwijgen toe. Trek mijn sokken uit en begin voorzichtig de lange kousen af te rollen over mijn been. Blij dat ze in elk geval pas in mijn lies stoppen, niet ergens net boven mijn knie of zo.
‘Deze zijn mij eigenlijk te groot’, doet Gina, die toch gauw een kop kleiner is dan mij, het snel af.
‘Doe die jurk nu maar uit, Bram heeft gelijk, ze is te kort voor jou. Waarom ben je dan ook zo lang? Het is een retorische vraag, besef ik me net op tijd voor ik poging begin te doen hem te beantwoorden. Gelaten trek ik het witte niemendalletje over mijn hoofd. Er van uitgaand dat Gina me meteen iets anders zal geven. Uit mijn ooghoek speur ik naar mijn ondergoed, maar eigenlijk weet ik wel dat ik de kans niet zal krijgen me opnieuw in mijn troostkleren te hijsen. Ik hoor Gina zachtjes tussen haar tanden door fluiten. Begrijp dat het naar mij is. Nu ontwaar ik mezelf ook in de spiegel op de kastdeur. In al mijn blote bleekheid, mijn borstjes en harde tepels fier vooruit, mijn kale kutje gladder dan het in lange tijd is geweest en mijn lange dunne benen van onder tot boven bedekt door een paar, in elk geval rond mijn stelten, dikke zwarte kousen. Ik snap dat ze fluit, damn, I’m hot.
‘Een bh in jouw maatje heb ik niet hoor, maar dat heb je ook niet echt nodig.’
Terwijl ze het zegt werpt ze me andermaal een stuk lingerie toe. Een beetje groter dan de vorige. Gelukkig. Ik raap het op en leg het op het bed. Vraag me niet waarom. Waarom ik het niet meteen aanschiet. Graai tussen de jurkjes en vis er een zwarte tussenuit. Het stofje voelt opnieuw flinterdun, maar het heeft lange mouwen en lijkt precies ook wel wat langer.
‘Oh nee, jij gaat niet in het zwart vandaag.’
Gina klinkt stellig en zelfs een beetje streng. Ik pareer dat ze zelf ook in het zwart is, maar ze is niet te vermurwen. Grabbelt tussen de kledingstukken en vist er een knalrood exemplaar uit. De tags hangen er nog aan.
‘Dit is dezelfde als die zwarte.’
Ik houd de jurk omhoog, ze heeft gelijk, hij is precies hetzelfde, alleen dan in het rood, dus. Ik draag nooit rood. Veel te opzichtig, te vrolijk, te passioneel? Ik baal van mezelf bij de gedachte aan dat laatste. Druk de herinnering aan mijn verbroken relatie weg in mijn benevelde hoofd en trek langzaam het elastische jurkje over mijn hoofd. Het zit als gegoten. Letterlijk en figuurlijk. De mouwen zijn strak, maar voelen niet strak, het hele jurkje omhelst me als een tweede huid. De neklijn is recht en laat mijn schouders volledig bloot. Mijn opstandige tepeltjes prikken een paar centimeter lager fier vooruit, ik ben in dit jurkje geloof ik al blij dat ik geen grotere borsten heb. Hoewel ik nooit zulke korte dingen draag, is dit al heel wat decenter dan dat witte ding van net. Het valt een centimeter of tien over mijn billen denk ik, misschien nog wel iets meer. In elk geval is de kanten boord van mijn kousen bedekt, dat is ook al een hele geruststelling.
‘Wow’, is het enige dat Gina uit kan brengen. Voor het eerst vanavond lijkt ze even stil. Dan komt ze weer op gang.
‘Schoenen heb ik niet voor je, ben ik bang.’
Ze klinkt bijna verontschuldigend. Ik weet het, ik heb bijna twee maten groter dan haar. Ze kijkt vertwijfeld naar mijn extra hoge Dr.Martens die omgevallen naast haar bed liggen. Ik gniffel, laat me op het bed zakken en begin mijn niet bijster elegante stappers dicht te rijgen. Naast me ligt de zwarte string die Gina me net heeft toegeworpen. Ik zou hem aan moeten trekken. Weet dat Bram die net binnenkomt meer dan waarschijnlijk zo in mijn kruis kan kijken. Ik doe het niet, nog even niet. Ik leg een dubbele strik in mijn tweede veter.

‘Het lijkt me wel makkelijk als je niet altijd een bh aan hoeft. Voor een meisje dan.’
Het lijkt alsof hij zich schaamt voor wat hij er net uitgeflapt heeft.
‘Oh, maar ik draag altijd bh’s hoor.’
Het is er uit voor ze er erg in heeft.
‘Oh.’
‘Ja, behalve nu dan.’
‘Behalve nu dan.’
Het is een conversatie van niks eigenlijk. Over niks. Letterlijk. Ze nemen allebei een slok van hun champagne.
‘Wil je niet weten waarom nu niet dan?’
Sophia grijnst van oor tot oor. Hij heeft geen idee wat hij nu moet antwoorden. Wat hij nu durft te antwoorden. De alcohol vecht met zijn gezond verstand. Lijkt aan de winnende hand.
‘Waarom nu niet dan?’
Hij weet zeker dat hij nu bloost.
‘Omdat ik geen passend setje bij me had om aan te trekken en die van Gina…’
‘Wat is er met die van Gina? Doe me eens een slokje.’
Gina neemt een teug van Sophia’s glas. Nog steeds vragend kijkend. Sophia lijkt haar zin niet echt af te willen maken. Een beetje gegeneerd nu. Gina dringt niet verder aan. Is alweer afgeleid. Verdwijnt alweer.
‘Je hebt nog gelijk ook!’
Sophia kijkt hem zwijgend aan.
‘Dat ze geen onderbroek aan heeft.’
‘Ja, duh.’
‘Vind jij dat niet raar dan?’
Ze haalt haar blote schouders op. Kijkt er zelfs een beetje verveeld bij, of beeld hij zich dat nu maar in? Begrijpt er geen snars van.
‘Waarom zou je zonder onderbroek de straat op gaan? Dat doet toch niemand?’
Waarom kan hij het onderwerp niet loslaten? Voelt hij zich zo gedwongen om er over door te gaan. Wat kan hem het nou schelen wat zijn zus wel of niet draagt. Zelf kan het haar blijkbaar ook niets schelen. Opnieuw haalt ze haar schouders op. Dat mag ze nog honderd keer doen, denkt hij bij zichzelf, terwijl hij haar nog eens goed in zich opneemt. Ze is precies het tegenovergestelde van waar hij normaal gesproken op valt. Dun, mager zelfs, lang, heel lang, haar piekerige korte zwarte haar bijna jongensachtig. En toch heeft ze iets. Ja, leuke kleine springborstjes. Meteen schaamt hij zich voor zijn gedachten. Zo is hij toch niet, een vrouw zo seksualiseren. Toch niet waar ze bij staat.
‘Ik denk ook dat alles wat ik hieronder aan zou doen alleen maar meer aandacht zou trekken dan wat ik er niet onder aan heb.’
Het duurt heel even voor hij doorheeft dat het de rest van haar antwoord is. Dat ze nog niet aan de laatste vraag toe is. Hij probeert de inhoud ervan te verwerken, maar er schuimt teveel alcohol door zijn processor.
‘Dit is lekker’, ze houdt haar glas omhoog en drinkt het leeg.
‘Nog?’
Ze knikt.
‘Maar niet hier, ik krijg het benauwd. Kunnen we niet even naar buiten?’
‘Zal ik iets halen voor onderweg?’
Sophia knikt. Trekt hem aan zijn arm op het moment dat hij van haar weg wil lopen.
‘Aangenaam, ik ben Sophia, gelukkig nieuwjaar.’
In plaats van drie zoenen op de wang drukt ze er snel een op zijn mond. Doet dan weer een stapje naar achteren. Opnieuw verlegen.

‘Bram, vind jij ook niet dat die string echt niet kan?’
Ik floep het er uit voor ik er erg in heb. Praat ik nou met een dubbele tong?
‘Die je daar in je hand hebt? Wat is daar mis mee?
Ik ben even overdonderd, frommel het kleine ding nog wat verder op in mijn hand.
‘Nee suffie, die van Gina, nou ja, deze is ook van Gina, ik bedoel die ze aan heeft weet je wel, niet dat die niet kan op zich, dat ik hem niet mooi vind of dat ie niet past, maar je weet wel, onder die jurk, dan kan ze hem toch veel beter uit laten?’
Poeh, wat een woordenwaterval. Bram knikt, durft, zo lijkt het, niet echt eerlijk te antwoorden. Gina zelf doet er ook het zwijgen toe. Wrijft met haar linkerhand over haar heup. Haar nagenoeg blote heup. Het strapless jurkje dat ze aanheeft is aan de linkerkant van onder de brede band die over haar borsten loopt nagenoeg helemaal open. Alleen een paar straps verbinden de voor- en de achterkant met elkaar. Daartussen alleen maar bloot vel. En het bandje van haar string dat, ondanks haar pogingen om hem zover op te trekken dat hij onder een van de straps verborgen blijft, toch steeds opnieuw komt piepen. Ook al is het zo’n doorzichtig plastic bandje, zoals ik ook aan een van mijn bh’s heb, je ziet het van ver in haar vlees snijden.
‘Ik ga toch niet in mijn blote doos naar een feest? Ik ben toch niet gek?’
Loopt ze nu rood aan? Heb ik de achilleshiel van mijn meest sexy vriendin gevonden, geraakt, opengereten?
‘Waarom niet?’
Ik probeer zo neutraal mogelijk, nonchalant bijna, te klinken.
‘Ik denk dat ik hem ook uit laat. Volgens mij schijnt dit jurkje net teveel door om er een zwarte string onder aan te trekken. En trouwens, je ziet vast toch van ver dat ik er een string onder aan heb… Dank je de koekoek.’
Ik hoor het mezelf zeggen en ik heb geen idee waarom. Ben ik nu echt van plan om zometeen de straat op de gaan zonder onderbroek? In dit jurkje, dat nauwelijks verhult dat ik een moedervlek op mijn bil heb? Ik lijk wel gek. Zo kijkt Gina me trouwens ook aan, alsof ik volslagen krankjorum ben.
‘Jij bent gek.’
Terwijl ze het nog een paar keer herhaalt stroopt ze haar stringetje vanonder het jurkje. Controleert of de zoom haar poesje wel bedekt. Wrijft wel drie keer over haar billen om te controleren of ze bedekt zijn, tot Bram er haar niet heel subtiel op wijst dat die nu niets bloter zijn dan daarnet. Haar ogen spuwen even vuur, maar dan lacht ze.
‘Wie had dat gedacht, dat ik in bloterigheid mijn meerdere moest erkennen in Miss Army Boots hier.’
Ze barst uit in een lachbui en begint de meest hoerige laarzen die ik ooit heb gezien langs haar benen omhoog te hijsen. Ik sta hier maar en weet niet heel goed wat ik moet met het kleine stukje textiel dat ik nog steeds in mijn vuist gekneld houd.

Ik ben blij dat hij terug is. Een tweetal van zijn vrienden hangt om me heen als vliegen op een hoop stront. Waardeloze beeldtaal, maar zo voelt het wel. Patrick heeft twee lege glazen en een fles champagne vast. Hij is gek. Dat krijgen we toch nooit meer op. Ik kan nu al nog amper op mijn benen staan. Zijn vrienden begin nu tegen hem te blaten. Dat hij mij wel eens even aan ze voor mag stellen voor hij me vol laat lopen met bubbels. Hij voelt zich zichtbaar ongemakkelijk met de situatie.
‘Jongens, dit is Sophia, Sophia dit zijn…’
Opnieuw zoen ik hem op zijn mond. Onverwacht. Ook voor mij. Ik wil helemaal niet weten wie die twee dronken kerels zijn.
‘Dit is Sophia, zij is eh… een vriendin van mijn zus ennuh…’
‘Ze heeft geen ondergoed aan.’
Waarom zeg ik dit nu weer? Loop ik rood aan? Ik heb geen idee. Pak Patrick bij de arm en sleep hem mee naar de uitgang. God wat ben ik blij dat ik mijn eigen schoenen aan heb. Op hakken was ik allang op mijn plaat gegaan. Had ik nu met mijn benen in de lucht mijn blote doos liggen luchten.
Eindelijk, frisse lucht. De kou slaat op me als een frisse deken. Ik zie kippenvel op mijn armen, maar voel het niet. De alcohol voorkomt dat ik bevries.
‘Het is te koud, we kunnen beter terug naar binnen gaan voor je onderkoeld raakt in dat jurkje.’
De lieverd.
Ik schud mijn hoofd. Schort mijn jurk een klein stukje op, zodat ik bij het garderobebonnetje kan dat ik bij gebrek aan een andere plek tussen de band van mijn rechterkous heb gestopt. Ik voel hoe de kou nog meer vat krijgt op mijn blote poesje, voel me nog bloter dan eerst. Als ik het klamme bonnetje te pakken heb, duw ik het in zijn hand. Ik zou mezelf moeten fatsoeneren, mijn jurk naar beneden trekken. Het boeit me niet.
Een paar minuten later is hij terug. Mijn doordeweekse winterjas over zijn arm, zelf draagt hij een klassieke overjas. Staat perfect bij zijn pak. Hij kan het eigenlijk wel hebben. Ik geloof nooit zo in mannen in pak, maar verdomd, dit exemplaar weet het met stijl te dragen. Terwijl hij stuntelig de fles en de glazen van me overneemt wurm ik me in mijn zwarte jack. Minder stijlvol, ik wou ook dat het langer was, dat mijn billen er niet zo rood en strak onderuit zouden piepen. Geen kans. Ik voel of mijn telefoon en sleutels nog in mijn binnenzak zitten. Haal opgelucht adem.
‘Waarheen nu?’
Hij kijkt me vragend aan. Wijst met de fles in zijn ene en de glazen in de andere hand beide kanten tegelijk op. Ik haal mijn schouders op, hoe moet ik dat weten, ik ben hier nog nooit geweest. Ik haak een arm achter de zijne en kies lukraak een richting. Eerst maar eens weg van hier.

Het regent zachtjes, maar gelukkig waait het nauwelijks. In de verte hoor ik rotjes knallen. Een kerkklok slaat vier uur. Giechelend lopen we met zijn tweeën door de uitgestorven straten.
‘Waarom zei je dat nou?’
‘Wat?’
‘Dat je geen ondergoed aan hebt… Tegen mijn vrienden.’
‘Oh dat.’

‘Geen idee eigenlijk. Het floepte er gewoon uit.’
‘Doe je dat vaker?’
‘Wat, zomaar iets roepen?’
‘Nee, gekkie, op stap gaan zonder ondergoed?’
Ik schud mijn hoofd, voel me plots heel verlegen.
‘Zie het maar als een experiment.’
‘Een experiment?’
‘Ja, je weet wel, een proef, een test, iets dat je voor het eerst doet.’
‘Oh.’

‘Net als op YouTube?’
‘YouTube?’
‘Ja, van die chicks die een weekvlog maken waarin ze een week lang geen bh dragen. Dat soort shit.’
‘Bestaat dat?’
Ik zie hoe hij langzaam rood kleurt. Hij knikt.
‘Ja, zoiets dus.’
‘En hoelang was je van plan dat vol te houden?’
Nu is het mijn beurt om rood te kleuren. Meent hij dat nu?
‘Ja, euh, geen idee, het was geen vooropgezet plan om in mijn blote togus in een sletterig jurkje van je zus te kruipen hoor. Als ik thuiskom trek ik mijn wollen borstrok gewoon weer aan. Denk ik.’
Lag er twijfel in mijn stem, ik weet het zelf niet meer.
‘Jammer.’
Jammer? Zei hij dat nu echt, jammer?
‘Wat?’
‘Dat je het een sletterig jurkje vindt. Het staat je geweldig namelijk.’
Ik begin onstuitbaar te giechelen. Wat zijn het, zenuwen, de alcohol, geen idee.
‘Wat dan?’
‘Ik dacht even dat je het jammer vond dat ik de rest van het jaar weer gewoon witte omaslips ga dragen.’
Ik barst opnieuw uit in een giechelbui.
‘Niet als ik er iets aan kan doen.’
Hij klinkt serieus, meent hij dat nou? Ik klem me nog wat steviger tegen hem aan.
‘Misschien moest je me dan maar niet naar huis laten gaan.’

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie