Een uit de hand gelopen pokeravondje

Iedere laatste vrijdag van de maand ga ik naar de kroeg om te pokeren. Het is iets dat ik al deed ver vóór ik mijn vrouw leerde kennen en het is een uitje dat ik me nooit heb laten afnemen. Het is overigens nooit een probleem geweest. Marti heeft er zich van het begin af aan in geschikt, en dat is toch wel bijzonder, want het gaat er tijdens die pokeravondjes behoorlijk ruig aan toe, financieel gezien. Eerst maakte ze zich daar nogal zorgen over, tot ze merkte dat het op den duur niet zoveel uitmaakte: ik verloor wel eens wat, maar ik won ook en dat compenseerde elkaar aardig. Zulke avondjes duren tot sluitingstijd van de kroeg (twee uur) en dan ga ik, of ik nu gewonnen of verloren heb, altijd met een opgewonden gevoel naar huis, omdat ik daar mijn naar seks dorstende Marti weet. ‘Een dronken vrouw is een engel in bed’ zegt het spreekwoord en dat gaat in ieder geval voor mijn schatje op. Als ze zo’n avondje alleen is, giet ze wel een fles wijn achterover en trekt ze een plezierig sekspakje aan (waarvan ze er heel wat heeft!) om hongerig de liefde met me te bedrijven. We zijn nu twee jaar getrouwd en dat is een heerlijke traditie geworden.

Het is altijd een vast groepje van vier of vijf, soms zes man die aan zo’n pokeravondje deelnemen. Soms doen er anderen aan mee, en zo was het ook de keer dat het finaal uit de klauwen liep.

Het was tegen twaalven, toen drie man van de vaste ploeg het voor gezien hielden. Ik kon het ze niet kwalijk nemen, want ze hadden fórs verloren. Het was nog vroeg en drie mannen die ons al een tijdje geïnteresseerd hadden gadegeslagen vroegen of ze de opengevallen plaatsen konden innemen. Ze stelden zich voor als Len, Arjan en William. Het bleek al snel dat ze meer met dit bijltje hadden gehakt en de bedragen die ter tafel kwamen logen er niet om. Het werd mijn maat Karel te machtig en zo bleef ik alleen met hen over, wat trouwens ook alleen maar te danken was aan het feit dat ik gigantisch zat te winnen. Ik keek na een tijdje tersluiks op de klok. Als ik het tot sluitingsuur kon redden, had ik de beste avond ooit met een winst van rond de 500 euro! En verdomd, het lukte me! Ik had er aan het eind zelfs meer dan zeshonderd in de knip.

De mannen leken er niet zichtbaar door aangedaan. Wel leken ze verbaasd over het plotselinge einde en de grootste, Len, vroeg of het kaartspel niet elders kon worden voortgezet. Of het nu kwam omdat ik in een overwinningsroes verkeerde, of dat ik al te veel bier achter mijn kiezen had, ik weet het niet, maar nadat ook de twee anderen te kennen gaven best nog even te willen doorgaan, zei ik aarzelend dat één uurtje er nog wel af kon. Op dat moment dacht ik nog dat ze mij bij één van hen thuis wilden uitnodigen of zo, maar dat bleek een misrekening. Nee, ze woonden hier helemaal niet, legde Len uit en ze dachten juist dat ík wel voor de vereiste accommodatie kon zorgen. Nu stond ik even met mijn mond vol tanden! ‘Kom aan Xav!’, drongen ze aan: ‘dat kan toch niet zo moeilijk zijn. Wij nemen wel wat flessen drank mee, als dat het probleem is!’ Nee, dat was het probleem niet, maar even goed bedankt! ‘Laat me eerst even naar huis bellen’, besloot ik uiteindelijk, want stel je voor dat ik straks met die kerels aan kwam zetten terwijl Marti ongeveer in d’r blootje zat!

De stem van mijn liefje klonk onsamenhangend en dronken. Ik probeerde haar zo snel mogelijk uit te leggen wat er aan de hand was, zonder in details te kunnen treden, want de mannen stonden bovenop mijn lip, en maar hópend dat ze de betekenis van mijn mededeling zou vatten. Ze wauwelde en giechelde wat, en dat stemde me niet bepaald optimistisch. Maar goed, ik had mijn best gedaan.

Het was maar tien minuten lopen en hoewel ik probeerde die tijd te rékken, bleef het tien minuten. Al mijn moeite was vergeefs geweest stelde ik verpletterd vast toen ik met mijn drie gelegenheidsvrienden de kamer binnenstapte. Dat Marti een smetteloos wit nachthemdje aan had, alla, dat kon verklaard worden op dit uur van de nacht, maar dat ze daarbij zwarte netkousen droeg lag minder voor de hand. En het werd nog erger toen ze moeizaam van de bank opstond om de gasten welkom te heten, want het hemdje verhulde niéts. Wat onmiddellijk in het oog sprong waren haar onbedekte tieten, met daarop prominent haar roze, strákke tepeltjes en dan natuurlijk meteen daarna het minieme zwarte stringslipje en godbetert een jarretelgordeltje op haar onderbuik.

Len, een echte rabauw, maakte van zijn hart geen moordkuil toen mijn vrouw hem als eerste een handje gaf. ‘Wát een stúk ben jij zeg!’ Normaal weet mijn vrouw zich geen raad als iemand zich op die manier tegenover haar uitdrukt, maar nu lachte ze alleen maar gorgelend. Ik keek als een zoutzak toe hoe hij zijn ogen brutaal over haar heen liet dwalen. Ook zijn twee maten drongen nieuwsgierig om hem heen. ‘Moet je toch kijken’, zei hij hoofdschuddend: ‘wat een pláátje!’ De andere twee grinnikten. Marti stond nog steeds alleen maar geilheid uit te stralen en dat gaf hem kennelijk de moed om even keurend zijn vingers over haar linkerborst te laten glijden. Nu zou ze hem wel terechtwijzen, bad ik in stilte, maar ze giechelde alleen en dat was natuurlijk koren op zijn molen. ‘Het lééft helemaal’, baste hij, terwijl hij zijn hele klauw om haar tiet vouwde. ‘En bij mij begint er ook iets te leven’, grinnikte Arjan, die, alsof het niet duidelijk genoeg was, zijn hand tussen zijn benen stak om zijn zaakje op te schudden. De moed zonk me in de schoenen. Hoe moest ik dit in godsnaam in goede banen leiden?

‘Zullen we maar een kaartje gaan leggen?’, probeerde ik schor.

‘Een káártje leggen?’, echode Len, terwijl hij zijn hand van Marti’s tiet onderzoekend liet afglijden over haar buik, ‘nou…., als ik eerlijk mot zijn weet ik wel wat ik liever zou léggen! Wat jij wijffie!?’ En met die woorden liet hij zijn bereklauw tussen haar benen verdwijnen. Ik wilde nu een scherp protest laten horen, maar de woorden bleven in mijn keel steken toen Marti kirrend haar armen om zijn nek sloeg. ‘Ja wijffie’, bromde de klootzak, ‘ik wéét dat je geil bent…’ Als versteend keek ik toe hoe hij zijn arm over haar heupen legde en naar zich toe trok, hoe ze haar schoot tegen de zijne liet persen en hoe haar lippen weken om hem in haar mond toe te laten.

‘Len heeft het weer voor elkaar hoor’, zei William bewonderend toen de monden op elkaar werden gesnoerd en Marti op haar teentjes ging staan om hem te kunnen bedienen. Arjan schudde geërgerd zijn kop, alsof hij wilde zeggen dat hij zijn kop moest houden. En de bedoeling daarvan werd meteen duidelijk toen Len zich losscheurde en snauwde: ‘Oprotten jullie!’ Mijn vrouwtje hing nahijgend over zijn schouder en liet het allemaal over zich heen komen. ‘Godverdomme Len, doe niet zo flauw’, zei Arjan sussend, ‘die kan er ons best bij hebben hoor!’ Maar Len had zijn plan getrokken. “Wijffie heb’ aan mijn genoeg’, grijnsde hij; ‘wegwezen!’ Arjan schonk William een woedende blik, maar die haalde berustend zijn schouders op. Kennelijk hadden ze ervaring. Zelf was ik nog te verbouwereerd om wat dan ook te doen. Hoewel: om eerlijk te zijn had het tafereeltje me ook op een andere manier aangegrepen en wist ik niet zo zeker meer of ik wel wilde dat hij ermee ophield. En dat hij zijn kornuiten het bos in stuurde gaf me bijna een gevoel van opluchting. Tenminste: ik ging ervan uit dat zijn commando alleen voor die gasten was bedoeld. In ieder geval was ik niet van plan om me uit mijn eigen huis te laten jagen!

Ze vertrokken met de staart tussen de benen en de voordeur werd met een gefrustreerde knal in het slot gegooid. Nog altijd hing Marti willoos om Lens nek. Die draaide zijn hoofd naar me toe en zei bits: ‘Moj jij ôk nie weg?’ Nee, schudde ik vastberaden mijn hoofd; dan maar kapot. Het leek wel of Marti uit haar lethargie ontwaakte. Ze zag me ineens stáán en maakte zich van hem los, om wankelend op me af te komen. ‘Je ben’ toch niet boos?’, hikte ze, terwijl ze nu de armen om míjn nek sloeg. O god, wat was ze stinkend geil, het dámpte gewoon van haar lijf af. Jezus, wat een vraag, terwijl ik zelf nog volop bezig was mijn emoties te ordenen. Maar vriend Geilebeer kwam er al meteen tussen, alsof hij bang was zijn speeltje te verliezen. ‘Hé, hé, wijffie, je was met mij bezig hoor!’ Maar tot mijn onuitsprekelijke voldoening zei ze: ‘Even wáchten jij!’ Ze drukte haar mond tegen mijn oor en ik moest verdomme moeite doen om haar opgewonden gehijg te verstaan. ‘Asje mij laat, laat ik jou ook, beloofd!’ Ik snapte totaal niet wat ze bedoelde, maar dat ze jeuk had van hem was duidelijk, en niet te weinig ook. De boerenhufter, met zijn brutale, Neanderthalachtige manier van doen had hij haar oerbron weten te raken en haar sappen los te weken. Geen houwen aan. ‘Ajjemarwitdakblijf’, was mijn eloquente weerwoord.

”tMág’, zei ze tegen de oermens, toen ze me los liet. Die was mij al lang vergeten toen ze zich aan hem onderwierp. Een andere wereld gleed aan me voorbij, de wereld van de ruwe bolster zonder blanke pit-mentaliteit, waarin mijn schat zich wonderwel leek thuis te voelen. Zijn woordenschat was niet uitgebreid, maar kennelijk wel doeltreffend: een halve grauw of snauw was voldoende om Marti te plooien zoals hij haar hebben wilde. Waarschijnlijk sprak hij zijn eigen vrouw ook met wijffie aan als ze op stoom was, want het was de meest gebruikte uitdrukking die zijn verwrongen gelaat verliet, voor hem misschien het summum van tederheid. Maar vooral de vanzelfsprekendheid waarmee alles gebeurde was ijzingwekkend.

‘Effe pijpe’, gaf hij kort aan nadat ze elkaar voor de tweede keer hadden gekust, en gehoorzaam zakte Marti op haar knietjes om zijn broek open te knopen. Zijn pijp was wanstaltig hard en had een kromming alsof hij ervoor was geschapen om in een natuurlijke hoek in een vrouw te worden gestoken. Hij gromde instemmend toen ze met nijvere vingers de voorhuid achter zijn eikel rolde en hem smakkend in haar mond propte. ‘Effe mar om ‘m nat te maken vor’ je preut’, zei hij, met zijn blik gericht op het plafond; ‘nie da’j’m afzuigt of zo….’ Alsof hij de kans zou krijgen in haar mond te ejaculeren!, dacht ik koortsachtig. Ik zag de spieren in zijn reet samentrekken, voordat hij beide handen erop legde om een extra zetje te kunnen geven. Pijpen kan ze, mijn kleine engel, maar het haar te zien doen met zo’n bovenmaatse boomstronk was voor mij net zo adembenemend als het voor haar moest zijn. Hij streek haar even over haar hoofd toen hij zijn natte pik terugtrok; het was het enige teken dat op een liefkozing leek dat ik die avond te zien zou krijgen.

‘Nou mar effe je hemp uit wijffie’, zei hij alsof hij kaarten ging delen, ‘dattemme effe dat lijffie van je goed kenne zien.’ Marti stak haar armpjes de hoogte in en hij trok het nachthemdje in één beweging over haar heen. ‘Mooie tieten’, knikte hij goedkeurend. ‘De rest mag je wel aanhouwe…is wel geinig zo…’ Hij keek even. ‘Behalve dat dingetje natuurlijk’ en hij wees op haar broekje. Marti lachte de lach van een sirene en haakte acuut haar vingers in de rand van het slipje. ‘Nei wijffie, la’ mij da mar doen’, zei hij, ‘is goed voor me potensie as ik het doet…’ En inderdaad begon zijn slurf onbedaarlijk te trillen toen hij het slipje van mijn vrouw naar beneden trok. Voor de rest maakte hij weinig woorden meer vuil. Hij nam haar in een soort heupzwaai en lei haar op de grond. Marti trok gewillig haar kut voor hem open, maar ik betwijfel of dat nodig was, want ik zag haar melasse langs haar dijen glijden toen hij met een korte grrmm zijn kromstaf in haar stootte.  

Je vrouw te zien neuken, wat zal ik ervan zeggen? Het is goor en geil tegelijk, opwindend en fascinerend haar alles te zién en horen doen wat ze normaal met mij doet, de benen die zich om een ander lijf vouwen, de verzaligde uitdrukking in haar ogen als ze komt, de schrille kreetjes, het klotsen en kletsen van blote lijven, met als climax zijn schokkende ontlading over haar heen, zijn ogen in extase gesloten, alles besproeiend wat mij zo dierbaar was, en haar godvergeten verzuchting dat het zoooooooooo lekker was……

Ik zal het nooit meer doen hoor, fluisterde ze een uur later in mijn oor toen ik hem probeerde te evenaren, maar ik denk dat mijn pokeravondjes nooit meer hetzelfde zullen zijn. Wie eenmaal van de honing heeft gesnoept…….

Xavier

 

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Een uit de hand gelopen pokeravondje

  1. 19 oktober 2006 at 20:03

    Verduiveld vlot geschreven met een vloeiende zinsbouw, maar mist naar mijn smaak een lading erotiek; vandaar 1,5 ster; net er midden in.

  2. 22 oktober 2006 at 14:58

    Zeer goed geschreven, maar vanwege het thema geen 3.

Geef een reactie