Florence

“O lieve kamertjeszonde,” kreunde ze onder de loden last van al die smachtende brieven die ze zichzelf geschreven had alsof haar hand die van haar heerszuchtige eigenaren was. Soms liet ze haar gedroomde meester schrijven dat hij haar zou meenemen naar een duister bos waar machteloze meisjes op een omgehakte boom liggend op hun inwijding wachten. Soms liet ze zich door haar gedroomde meester afpersen en werd ze gedwongen zich bij een chique bordeel te melden waar ze door de meest obscure mannen genomen werd.

Heel soms schreef ze in een acute aanval van zelfsadisme dat ze ontvoerd zou worden naar een Italiaanse villa waar een gefortuneerde heer zich wekenlang over haar ontfermen zou. Gedrogeerd door zijn charme, zijn fonkelende woorden, zijn heerlijke wijn, zijn zondige Italiaanse blik en een vermetelheid waaronder ieder meisje zwichten zou.

Zo stond ze voor het imposante beeld van Giambologna dat een thema uitbeeldde waar ze in alle heimelijkheid een grote fascinatie voor koesterde en dat haar, terwijl ze daar in de ijzige akoestiek van het Loggia dei Lanzi stond te trillen van sensatie, haar vreselijk opwond.

Een jonge vrouw overgeleverd aan het geweld van mannen, was in haar perceptie een even onmogelijke als verleidelijke beeldvorming. Van het overdadig vrijzinnig Nederland naar de warmbloedige esthetiek van de Italiaanse renaissance voelde als een te grote stap, maar geurde naar meer.

Dat hij daar opeens naast haar stond en haar aanstootte en met zijn Italiaans klinkende Engels aansprak, voelde als de twinkelende toverstaf van een boze fee.

“Vindt u dit een scandaleus thema, jongedame?” Klonk hij bijna bescheiden, maar zo door dubbelzinnigheid aangetast, dat ze een rilling over haar rugwervel omlaag voelde zakken die eindigde op een plekje dat ze nauwelijks durfde te noemen maar het vaak streelde op momenten van onmacht.

Dat ze zijn ogen voelde priemen in haar geweten, al een eerste aanval van transpiratie moest ondergaan en gedwongen werd zijn wrede parfum diep in zich op te snuiven, was te veel om in enkele seconden te verwerken.

Hij was ook zo protserig gekleed, zoals alleen oudere Italianen van het Berlusconi-type gekleed kunnen gaan. Was de kloof tussen arm en rijk in Italië niet schandelijk groot, zelfs zo groot dat machtige mannen zich de mooiste meisjes konden permitteren? En zou ze zich in het macabere spel van machtig en rijk versus jong en arm, zich ook gewonnen geven aan perversiteiten en onderwerping?

Ze bloosde om het antwoord dat ze had willen geven, maar niet kon uitspreken, maar zei het anders dan ze eigenlijk wilde en verslikte zich al meteen in haar eerste zin.

“De vroege barokkunst was geloof ik erg…ik bedoel…eigenlijk…”

Maar ze slonk als een klontje suiker in kokendhete espresso toen zijn donkere ogen haar onschuld penetreerde met een diep maar zichtbaar verlangen. Het was geen liefde maar gevangenschap op het eerste gezicht. Ze was verkocht, geveild als slavin op die heilige marmeren plek van de schone kunsten. Hij had recht op haar, wist ze. Het moment schonk hem dat recht op haar.

“Een klein aperitiefje?”

Ze nam de uitnodiging zich te laven aan zo’n bitter Italiaans toverdrankje aan. Of er een amuse en dan een diner op zou volgen wist ze niet, maar ze besloot onbevangen van zijn aanbood gebruik te maken en zich neer te leggen bij haar lot, mocht die zelfs verstrekkende gevolgen hebben

Ze liet ze zich gedwee mee- of ontvoeren door deze gezegende Italiaan die onderweg naar zijn auto haar met suikerzoete woorden omzwachtelde en haar met een diepgaande hunkering naar onderwerping verzwolg. In de auto over golvende wegen reden ze het beboste deel dat noordelijk van Florence lag binnen. Ze zat rusteloos in haar onschuld veinzende goedkope H&M-jurkje naast hem, terwijl hij met de deskundigheid van een rallyrijder haar snel naar zijn pallazo voerde.

Zijn getaande hand die ongetwijfeld heel veel meisjes tot het uiterste gebracht had kwam zo dichtbij dat ze hoopte dat die nog naar zonde geurde alvorens hij haar ermee zou belagen.

Nu ze zelf onderwerp was van de “Sabijnse maagdenroof” zat ze zich af te vragen of haar vochtigheid hem niet zou verbazen als hij haar in zijn godenrijk zou penetreren. Vochtige meisjes bekennen immers hun geilheid en hoeven niet te doen alsof ze schuchter en in angst en vreze hun zware lot tegemoet treden. En ze was zelfs zo vochtig dat ze zich met moeite ervan kon weerhouden die geweldige hand onder haar onschuldige jurkje te trekken om hem nog voor ze zijn rijk zouden betreden al haar eerste orgasme te schenken.

“Roberto, Visconte Roberto, om precies te zijn,” zei hij nu pas, alsof het niet ongewoon was zich na een uitnodiging voor te stellen.

“Charlotte,” zei ze zacht om hem haar ontzag voor hem in stemklank te bekennen.

“Ben je alleen in Florence?”

“Met drie andere studiegenoten. Zij besloten te gaan winkelen en lieten mij alleen met de kunst achter,” loog ze hem voor. Want had ze haar onzalige jaargenootjes niet juist verlaten om zich te onttrekken aan de weerbarstige sociale controle die haar ervan moest weerhouden de gesubsidieerde studiereis anders te gebruiken dan voor eigen gerief?

Zijn pallazo was omgeven door diepzinnig geurig loofbos en het gevoel van ontvoering kreeg meteen gestalte in de wetenschap dat ze op eigen houtje de weg terug naar het hotel in Florence nooit zou kunnen vinden.

Op het marmer galmden haar voetstappen bijna zoals in een kathedraal. De tegels glommen zo sterk dat hij in de spiegeling ervan haar slipje zou kunnen zien als hij zich de moeite zou getroosten haar voetstappen te volgen.

Hij schonk een mysterieus roodbruin drankje en in deze machtige stemming van dreigend gevaar, ging ze op zijn uitnodiging in op een van de rode banken die omgeven was door Florentijnse pracht en praal te zitten.

“Spreek je Italiaans?”

Ze keek hem verward aan terwijl ze de vraag ontkennend beantwoordde. In het dieprood gezeten zag ze de zoom van haar jurkje bedenkelijk veel van haar benen prijsgeven, maar gevangen in haar lot won de machteloosheid het van de ratio en liet ze hem van de aanblik genieten.

Toen hij zijn glas hief met de kennelijke bedoeling met haar te toosten klonk zijn stemgeluid zo diep en warm dat het voelde alsof de snaren van haar gemoedsrust begonnen te resoneren.

“Tu sei mio prigioniero Charlotte, io sottoporre a tutti i miei desideri.”

Wat klonk dit toch indringend, ook al verstond ze de woorden niet. Of misschien enkele woorden wel, maar wilde ze de context ervan niet begrijpen om haar onzekere lot niet in de weg te staan. Iets terugzeggen na een zin die ze niet of bijna niet begreep was ook onmogelijk als het toch zo was dat ze vastbesloten was haar lot in de handen van de Visconte te leggen.

Maar ook al was ze vastbesloten, er waren morele grenzen en een reddingsmogelijkheid die zich voordeed terwijl ze van haar bittere drankje nipte. Het klonk als een donderslag bij heldere hemel, haar mobieltje die haar abrupt uit de roes trok met een wreed signaal. Nerveus schoten haar handen de rommelige inhoud van haar handtas in en greep ze met bevende hand de redders die haar opriepen zich te melden.

“Mijn studiegenootjes. Ze zoeken me.”

“Wil je dat ze je vinden?”

De symboliek van zijn vraag was aan geen twijfel onderhevig en vereiste slechts een ja of nee. In de korte tijd dat ze het besluit moest nemen dat haar lot bepalen zou was het laatste restje twijfel weggenomen door de aanstormende emotie en haar verlangen voor het kwaad te kiezen dat de Visconte met haar voorhad. Zoveel intuïtie bezat ze wel, dat vaststond dat ze bij het antwoord dat ze niet gevonden wilde worden, door hem in alle hoekjes van zijn Palazzo gebruikt zou worden.

In een door zinsbegoocheling ingeven reflex stond ze abrupt op en legde ze haar mobieltje voor hem neer ten teken van haar onmiddellijke en onvoorwaardelijke overgave. Soms zijn woorden overbodig waar lichaamstaal een schreeuwende stilte vormen. De geurmelange van oleander, cipressen en seksueel opgewonden man, had haar betoverd en nu ze zo voor hem stond, was de weg terug uitgesloten.

Toen zijn handen haar heupen omgleden wist ze het antwoord op het dilemma dat haar folterde en gaf ze zich zwijgzaam aan hem over. Zijn lippen smaakten naar het bittere alsemkruid van het aperitief toen zijn tong haar mond binnendrong. Ze slikte zijn spuug in alsof het een magisch elixer was dat haar nog machtelozer zou maken dan ze wilde zijn.

Nu dit haar stemming was liet ze zich door hem meevoeren naar zijn oord des verderfs. Dat ze de inhoud ervan nog niet kende wilde niet zeggen dat ze de aard ervan niet vermoedde. In haar radeloze zoektocht op internet naar het sadomasochisme had ze zich gevoed met beelden die haar verlangen naar onderwerping en vernedering alleen maar versterkten en de definitieve stap, mocht de gelegenheid zich voordoen, vergemakkelijkten.

Was het niet haar intuïtie die haar naar het Loggia dei Lanzi voerde en haar dit lot geschonken had? In de korte tijdspanne die tussen dat bezoek en het moment dat zij hem toestond over haar te beschikken, waren haar gevoelens razendsnel geëvolueerd en ging de angst voor dit moment over in euforie.

Hij wist met de behendigheid van een klaviervirtuoos haar jurkje te ontfutselen dat met een teerhartige zucht op het marmer viel. En even behendig volgden haar behaatje en slipje dezelfde weg.

Als er iets was dat ze op dat moment dolgraag wilde was het op haar knieën voor hem neervallen en zijn pik met tedere handen koesteren alvorens plechtig in haar mond toe te laten en tot ontlading begeesteren. Ook al had ze tot dan orale seks als walgelijk geweigerd, dit was het moment dat haar weerstand over diende te gaan in de plicht hem offervaardig te gerieven.

In de uren die volgden leerde hij haar dat vergeleken met alle seks die ze tot dan gehad had slechts niemendalletjes waren bij wat hij met haar deed. Met het egoïsme van een heerser uit het Italië van Machiavelli, martelde hij in uiterste perfectie haar tere snaren. En meteen al zeer letterlijk toen hij zijn chique broekriem van zijn heupen sjorde om haar een eerste les in discipline bij te brengen. Waren Nederlandse studentes immers niet doortrokken van een anarchisme dat geen respect voor de heersende klasse toonde?

Hoe reactionair deze gedachte ook was, op het moment dat hij haar met haar buik op het gobelin duwde was ze het er helemaal mee eens dat hij haar Nederlandse eigengereidheid uit haar lichaam ranselde. Niet te hard, maar evenmin te mild, zodat de striemen voelbaar waren maar geen wonden werden en de pijn haar verlangen hem zijn gerief te gunnen nog groter werd.

Zij werd zijn delicatesse, hij de connaisseur die van haar mocht genieten. Ook al was de Visconte behoorlijk op jaren, zijn potentie liet niets te wensen over maar was door de jaren van ervaring gehaaider dan menig vriendje haar ooit getoond had.

In die nacht die doorging tot de nachtegaal van Respighi’s “Pini di Roma” begon te jubelen, ontdekte ze dat geen plekje van haar lichaam voor seks ongeschikt was en had ze hem met haar mond, vagina en anus ten dienste gestaan en zich rijkelijk van zijn “kaviaar” voorzien.

Met de openbaring van zijn sperma dat op haar smaakpapillen lilde, was ze vastbesloten hem voorlopig in zijn palazzo te dienen en smeet ze haar mobieltje nog die ochtend in de Arno.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  2 comments for “Florence

  1. 4 maart 2015 at 20:37

    Allereerst wil ik uiting geven aan mijn genoegen, dat er eindelijk weer actie is op Eropodium. Het werd tijd. Van BDSM verhalen ben ik geen liefhebber. Aan “vijftig schaduwen” heb ik weinig- beter gezegd geen- plezier beleefd. Maar van “Florence” heb ik genoten. Uitzonderlijk goed en mooi taalgebruik. (in tegenstelling met “vijftig schaduwen”). De beschreven erotische gevoelens van de jongedame zijn prettig om te lezen. Wie is degene, die zich achter Merula verschuilt ? Mijn complimenten met het resultaat.

  2. 11 maart 2015 at 13:02

    Pauline

    “Vijftig tinten grijs” heb ik nooit aan mijn perceptie toegelaten. Als dame zou ik het op mijn nachtkastje hebben moeten liggen, maar moet ik berouwvol bekennen, dat ik me zelden naar adviezen plooi en kennelijk weinig met het negeren van dit boek gemist heb.

    Wat voor mij wel belangrijk is bij het schrijven van erotische literatuur, is dat er meer moet zijn dan alleen een precieze opsomming van handelingen en de vertelling omfloerst mag zijn met cultuur en de emoties van de hoofdpersoon in het verhaal. Verder denk ik dat er tussen de regels nog iets te lezen mag zijn. Een soort geheimtaal die de lezer naar eigen voorkeur kan decoderen?

Geef een reactie