Forensen

Het is vrijdagnacht, half één. Zoals iedere vrijdagnacht rijdt hij, na de hele avond in de keuken van restaurant ‘La Cule Brulée’ gestaan te hebben, op zijn fiets naar huis. Het restaurant waar hij werkt sluit om tien uur. Daarna is het opruimen, keuken schrobben en dan nog even een afzakkertje.

Eigenlijk vindt hij dat heel vervelend, maar om nu direkt nadat de keuken weer schoon is op zijn fiets te stappen, lijkt hem toch ook nooit echt aanlokkelijk en tsja, sinds hem een half jaar geleden zijn rijbewijs is ontnomen na die alcoholcontrole zit er niets anders op dan met de fiets van en naar zijn werk te gaan.

Hij schept er een haast masochistisch genoegen in. ’s Morgens om een uur of negen op de fiets stappen en in een minuut of veertig naar het restaurant rijden, dan een uur of twaalf op je benen staan en pezen in de keuken en daarna weer naar huis, vaak diep in de nacht.

Op de fiets komt hij meestal pas echt tot rust, waait de alcohol uit zijn geest en geniet hij van de kracht in zijn benen. De provinciale weg, waarlangs het fietspad loopt is lang, recht en schaars verlicht. Gelukkig is de weg ook niet druk en is het fietspad ervan gescheiden door een grassige, drassige berm. Hij trapt lekker door. Af en toe passeert hem een auto, slechts zelden een brommer en eigenlijk nooit een andere fietser.

Vanaf het dorp Zwalmen is de weg verlicht, waardoor hij iets minder hoeft uit te kijken om op het fietspad te blijven. Dan zet hij altijd nog een tandje bij, zo ook nu. Wanneer hij het dorp voorbij is, ziet hij in die verlichting iemand over het fietspad lopen. Dat is vreemd om half één ’snachts. Hij heeft dat nog nooit eerder meegemaakt.

Hij haalt de persoon snel in en wanneer hij dichterbij komt ziet hij dat het een meisje is, slank, gekleed in spijkerbroek en jack en met redelijk kort geknipt kroeshaar. Het is een antilliaanse ofzo.

'Wat doet die hier nou, zo midden in de nacht, ook link' gaat er door hem heen, wanneer hij haar passeert. 'Maar wacht eens even, wie weet is er wat aan de hand.' Hij remt en wacht op haar.

“Dat lijkt me toch ook niet hetleukste om te doen, hier midden in de nacht rondlopen”, zegt hij,wanneer ze vlakbij is. “Nee”, antwoordt ze. “Ik heb de laatste bus gemist, dus toen ben ik maar gaan lopen.” “Waar moet je naar toe?” vraagt hij. “Naar de stad.” geeft ze terug. “Als je wilt kun je wel bij me achterop springen.”

Ze twijfelt even. “Dat is sneller dan lopen.” zegt hij. Dit beaamt ze en met een glimlach springt ze bevallig op zijn bagagedrager.

Hij zet zich weer in beweging. Ze is niet zwaar. Haar beide benen aan de rechterzijde, zit ze als een amazone op zijn fietsrekje en ze begint tegen hem te praten. “Ik werk bij het motel achter Zwalmen”, zegt ze “en ik moest vanavond te lang doorwerken om de bus nog te halen.” “Ja, leuk vak hè, horeca. Ikzelf stai n de keuken van restaurant ‘La Cule Brulée’, en daar zit ookzo’n fijne baas”. “Oh ja, dat is toch duur? Ik heb gehoord dat dat een harstikke luxe restaurant is.” “Duur ja, luxe…. afzetterij is het. Je moest eens weten hoe het er bij ons toegaat.”

Zo pratend fietst hij door. Ze houdt zich vast aan zijn heupen. Hij voelt de warmte van haar handen op dekop van zijn bekken. Een prettig gevoel is dat, héél prettig. Zo prettig dat hij zijn ogen onwillekeurig naar beneden richt. Haar handpalmen omsluiten het heupbeen en haar vingers, met lange nagels, liggen daarvóór. Geen grote handen, wel slank en met een mooie gave zachte huid. Hij voelt de zachte aanraking van die warme handen door de stof van zijn broek heen en die warmte straalt uit naar zijn liezen. Als vanzelf begint zijn hart sneller te kloppen en ook in zijn kruis voelt hij beroering. Er groeit iets. Hij wendt zijn blik weer naar het fietspad voor hem en houdt de pedalen gestaag in beweging maar zijn aandacht richt zich op het langzaam groter wordende lichaamsdeel dat belemmerd door zijn broek maar één kantop kan, naar rechts.

Iedere keer dat zijn been het pedaal naar beneden drukt vult zijn geslacht iets van de vrijkomende ruimte op en beweegt zijn eikel zich dichter naar de hand waarvan de warmte nu lijkt te stralen. Wanneer de trapper dan weer omhoog komt wordt zijn groeiend geslacht even licht tussen het vlees van zijn dijbeen en de heup geperst en masseert hij ongewild de zich steeds verder uitrekkende stam. Doordat de stof van zijn broek het voorvel tegenhoudt komt zijn eikel onbeschermd te liggen. Zijn benen trappen door in de stevige kadans waarmee hij gewend is deze weg af te rijden, masserend, bijna masturberend. “Oh mijn god, hij groeit nogsteeds”, denkt hij.”Straks zit ik met mijn eikel tegen haar hand aan te drukken”. En die gedachte windt hem dusdanig op dat de pik zich met nog meer overtuiging tracht uit te rekken.

Iedere keer dat het rechterbeen he tfietspedaal naar beneden pompt, ontstaat er ruimte voor zijn pik om zich weer wat dichter naar die warme hand toe te bewegen. De eikel heeft inmiddels de toppen van haar vingers bereikt en is hiervan slechts gescheiden door de stof van zijn jeans en onderbroek.

Het gesprek is al enige tijd verstomd en hij vraagt zich af wat zij eigenlijk meekrijgt van zijn groeiend onverstand en àls zij het merkt, wat ze er dan van vindt.

Als om antwoord te geven op die niet uitgesproken vraag, begint er een nagel zachtjes te krassen over de stof van zijn broek, precies dáár, waar deze de overgevoelige eike lbedekt. Iedere ribbel in de stof, die de nagel beroert, veroorzaakt een vibrerende sensatie in dit overspannen uiteinde. Krrrts, Krrrts.“Oh mijn god, ze heeft het door en ze teast hem. Hoe kun je zo nog fietsen”? Maar de weg ligt hier helemaal open en al is er dan ook nauwelijks verkeer, hij wil niet het risico lopen om tijdens een tijdens de vrijpartij die haast wel moet komen, gespot te worden door een toevallig passerende automobilist. Doorrijden dus maar (ook welspannend trouwens), op zijn minst tot aan het parkje waarvan hij weet dat ze dat over en paar kilometer zullen bereiken.

Krrts, krrrts, het beneemt hem bijna de adem en de pompende beweging van zijn rechterbeen die het pedaal in beweging houdt, drukt in een verhitte kadans zijn lid tegen de stof van zijn broek en tegen haar hand.

Krrrts, krrrts gaat de nagel die haar opwindende spel verplaatst naar de stof die zijn schacht inmiddels strak omspant, terwijl haar handpalm op de stof boven zijn eikel komt te liggen en deze zachtjes mee masseert op het ritme van de pedalen. Krrts, krrrts. “Oh, shit, ga daarmee door”, denkt hij en hij fietst door zonder een woord te zeggen, nauwelijks nog in staat zijn  stuur te houden maar voortgedreven door een gedachte: “het parkje”.

Het meisje heeft ondertussen haar wangtegen zijn rug gelegd en ook voelt hij hoe ze een borst, iets boven zijn stuit tegen hem aan drukt.

Nu beweegt ze haar linkerhand ook naar voren, streelt zachtjes langs zijn ballen en begint de wortel van zijn lid te masseren. “Aaah” ontlokt deze extra stimulans hem en hij staakt het trappen met de bedoeling dan maar te stoppen en haar in de berm te nemen. “Doorrijden” beveelt ze hem en ze knijpt even in zijn linkerkloot om haar bevel kracht bij te zetten .Verbijsterd en lichtelijk in paniek hervat hij het rondbewegen van de trappers.

“Hmmm”, beloont ze zijn gehoorzaamheid .Vervolgens gespt ze zijn riem los en maakt zijn broek open, zijn wanhopig lid op die manier eindelijk wat ruimte gunnend ,maar niet voor lang want ze schuift haar hand zijn onderbroek in en omvat zijn gloeiende stam, erin knijpend en deze masserend als was het de speen van een koeienuier, die afgemolken moest worden. Nog twee, driemaal weet hij de trappers rond te krijgen terwijl haar rechterhand zijn broek half open wurmt om haar linker extra ruimte te geven voor het uitvoeren van die hemeltergende beweging.

Door een waas bemerkt hij nog dat een auto die hen op de weg naast het fietspad tegemoet komt begint te toeteren en groot licht op zet. Haar linkerhand heeft nu volledig vrij spel en snokt in een razend tempo zijn lid op en af. Het schokt, het duizelt, hij verliest de macht over het stuur. Hji verliest ook elke andere macht die hij ooit dacht te bezitten en in een ontlading die zijn lichaam lijkt te doen dubbelslaan explodeert zijn pik tot een orgasme, pulseert er straal na straal op de broek die zo kort daarvóór nog een dwangbuis was en op de handen die hem tot deze finale getergd hebben.

Het evenwicht is hij kwijt, noch heef thij de kracht de fiets en het meisje overeind te houden Ze zijgen naar de grond, belanden in de bedauwde berm, die weliswaar nat maar gelukkig ook zacht is. Uitgeput draait hij zich op zijn rug en kijk tnaar de sterren, dan wendt hij zijn blik naar het meisje naast hem. “Hmmm”, zegt ze en ze vlijdt zich tegen hem aan.

Ze beginnen beiden te lachen.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  9 comments for “Forensen

  1. 30 april 2010 at 10:44

    Leuke fantasie maar tijdens het lezen van het verhaal word ik telkens afgeleid door de vraag hoe dit technisch er uit zou moeten zien en dat leidt af. Een nieuwe Kamasutra stand?

  2. 30 april 2010 at 13:09

    Alweer zo’n splinternieuwe schrijver. Eropodium groeit en zwelt. Een verhaal is dit eigenlijk niet, maar wel een gedetailleerde, plastische beschrijving van bagagedragerstimulatie (volgend jaar in de Van Dale). Verzorgde tekst, lekker leesbaar, welkom.

  3. 2 mei 2010 at 18:07

    Hm , wel een heel bijzondere achterop de fiets meerijdster maar ook lekker stout ! Een weer eens wat ander verhaal .
    Nice !

  4. 3 mei 2010 at 23:23

    leuke vertelling …

  5. 5 mei 2010 at 01:05

    Een nogal dun verhaal van een debuterende (?) schrijver die wel even de moeite had kunnen doen om zijn eindproduct aan een laatste lezing te onderwerpen. Dat had tekstuele slordigheden voorkomen, door elkaar gebruiken van enkele en dubbele aanhalingstekens bij het formuleren van gedachten en fouten in werkwoordsvervoeging en -spelling. Ik vond het verder stilistisch niet erg evenwichtig, met name wat de karakterschets en gedragingen van de dame op de bagagedrager betreft.

  6. 11 mei 2010 at 19:40

    Een leuk verhaal. Zo op je fiets, je zou het onderweg bedacht kunnen hebben, maar ik vind het wel goed

  7. 16 mei 2010 at 16:24

    Acherop zittende passagiers zorgen voor heel wat beroering en ontladingen . . . Je hebt mooi, gedetailleerd verteld hoe zoiets eruit kan zien . Wel een beetje jammer van de tekstuele slordigheden. Maar dit is pas je debuut: kansen genoeg, wat mij betreft!

  8. 20 mei 2010 at 10:14

    Goed verhaal met wel wat veel spel en taalfouten. Dat is jammer en doet onrecht aan het leuke en speelse gegeven van een man, die een meisje op de fiets meeneemt en waar een romance ontluikt. 1,5*.

  9. 27 mei 2010 at 13:59

    Twaalf lezers beoordeelden dit verhaal. Zij deelden samen 26,5 sterren uit. Dit betekent een ledenstem van twee sterren.

Geef een reactie