Gare du Nord

Parijs, vijfentwintig jaar geleden.
Ik kwam haar tegen. Uit het niets. Op een feestje bij Franse vrienden.
Ik was eerst helemaal niet van plan om te gaan, maar die zaterdagmiddag nam ik impulsief een ander besluit.
Niet weer een weekend gezeik met mijn aanstaande ex, dat besluit hadden we al genomen, ik was er helemaal klaar mee.
Ik laadde de achterbak van mijn auto vol met vier kratten Grolsch en ging op weg. De douanier bij de Franse grens wenkte dat ik door kon rijden.  
Negen uur 's avonds kwam ik aan. Surprise! Het feest moest nog beginnen. Dankzij mijn ploppende beugelflessen als bijdrage, zat de stemming er meteen goed in. Ik nam me kort daarna voor om een exportbedrijf van Grolsch te beginnen. Maar het is zo'n impulsief idee dat je nooit uitvoert.
De bel ging, en daar stapte ze binnen. Onderzoekend en een tikje onzeker.
Jill uit Manchester. Vriendin van een vriendin van de gastheren.
Ze was onwennig, net als ik, want buiten mijn vrienden kende ik net als zij, weinig mensen. Ze had rood kort geknipt haar en staalgrijze ogen en scherpe felrood gelakte nagels. Een bijzondere ranke lichaam. Een schoonheid en een tikje kwetsbaar.

Al snel zaten we samen te kletsen. Mijn zinnen kregen meteen ‘flu de bouche' om haar op haar gemak te stellen. Er was een klik met haar zoals ik die nog nooit gehad had en die ik ook nooit meer zal krijgen.
Wat we deelden, verankerde zich voor de rest van mijn leven in mijn gedachten.
Daar op dat Franse feest begonnen we met een voorspel als een briesje wind, dat zou eindigen in een orkaan. 
Het was zo'n toevallige ontmoeting in het universum, zo-een  waar je vooraf romantisch van droomt, en waarvan je achteraf nuchter moet concluderen dat het 'once in a lifetime' was.
Na de eerste verkenningen kreeg ons gesprek momentum, door de nieuwsgierige vragen die we aan elkaar stelden.

Ik draaide er bij onze kennismaking niet omheen dat ik in scheiding lag: what you see is what you get. Waarom er omheen draaien of iets verbergen? Je hoeft dan niks te onthouden.
Kennelijk werkte mijn openhartigheid aanstekelijk.
Jill logeerde in het appartement van haar vriendin die nu op familiebezoek in Engeland was. Die had haar aangeraden naar dit feest te gaan.
Ze was hier om na te denken over haar toekomst. Ze was bezig met toelatingsexamen aan de Royal Academy of Arts in Londen. Het werd plotseling heel serieus, men had haar talent ontdekt. Maar haar vriend begon ineens te protesteren. Hij wilde dat ze bij hem in Manchester bleef. Ze was in dubio, want haar kunst was belangrijk voor haar.
Door de juiste vragen te stellen spiegelde ik haar.
'Je krijgt voor altijd spijt als jij je passie niet volgt en deze kans laat lopen' zei ik. 'Ga ervoor, durf egoïstisch te zijn.'
Ze keek me verwonderend aan en ze pakte mijn hand dankbaar vast.
Ik was al aan het verdrinken in haar mooie ogen en verlangde er naar om haar kleren van haar lijf te scheuren om haar wild te nemen. Ik wilde die nagels over mijn rug voelen krassen. Maar we waren op een feest dat nog niet in de fase was beland waarbij losbandigheid zich vanzelf aandiende.
We kletsten verder en ik vroeg haar wat ze schilderde.
'I draw penises', zei ze onzeker maar eerlijk.
'It's my fascination I can't help it' zei ze nu ineens verontschuldigend en weer met die kwetsbare blik.
Ze keek me onzeker aan, in afwachting van hoe ik zou reageren.

Maar ik reageerde ontwapenend.
'A girl has got to do what a girl has got to do. Jill, never be ashamed about your desires.'
Maar ik zag in mijn gedachten ook voor me hoe ze mijn lul zou vereeuwigen.
Ik kneep bemoedigend in haar hand. We dronken nog een drankje. Het feest verveelde ineens heel erg, ondanks de aandacht van mijn gastheren.
Luc, mijn studievriend die ik was tegengekomen op een klassieke architectuurreis door Griekenland knipoogde naar me en wist hoe de vlag er bij hing.
Even later verlieten Jill en ik het feest en dompelden ons onder in de zwoele nacht van Parijs. We hadden geen tijd te verspillen. We tongden als bezetenen in de metro en onze handen dwaalden over elkaars lichaam. We zagen niets van Parijs. Het was enkel het decor van ons miniuniversum dat we aan het bouwen waren.

In het appartement van haar vriendin gingen alle remmen los. Ongeduldig rukten we elkaar de kleren van het lijf.
‘Wat was ze mooi! Wat was ze goddelijk mooi!'
Ik smeet haar op bed en nam haar wild, heftig en diep stotend in haar smachtende kut terwijl mijn blik in haar ogen verdronk.
De geile spanning tussen ons moest een uitweg vinden. Ik gromde toen ik klaarkwam en in haar explodeerde. Haar lichaam verkrampte, ik voelde de contracties van haar kut terwijl ze oorverdovend klaar kwam met haar nagels in mijn rug.
Onze ontmoeting leek in het gesternte opgesloten te liggen. Het had zo moeten zijn. Allebei worstelend met dilemma's die we voor even wilden vergeten. Jill was mijn eerste vrouw sinds een half jaar, en wat voor een!
Zij strijdend en worstelend tussen het volgen van haar passie en de claim van een onzekere vriend.
We neukten elkaar voorbij een dood punt in ons leven.

Althans dat was wat ik dacht toen ik er op terugkeek.     

Door niets en niemand werden we die dagen met elkaar gestoord.
Ik kreeg de pijpbeurt van mijn leven, ik neukte en befte de sterren uit de hemel en stelde vast dat niets dit meer kon overtreffen. Jill werd mijn maat der dingen en ik werd haar muze.
Het werden vier zinderende dagen. Dagen waarin geilheid, verlangen en versmelting een drie-eenheid vormden. Dit was onvoorwaardelijke liefde.
Tussendoor was ik haar studieobject.
Zij zittend op mijn lul voor een spiegel aan het voeteneind van het bed.
Fransen zijn hedonisten, ze houden in alle opzichten van zichzelf. Ook om naar zichzelf te kijken als ze de liefde bedrijven.
Daar liep ze naakt rond foto's nemend en met een schetsboek in haar hand.

Ik zonder schroom trekkend aan mezelf op aanwijzingen van haar terwijl ze mijn lul vastlegde en daarna beloonde. Een beloning die ze ook ingenieus met het fototoestel op statief vastlegde..
‘Fuck the world!' Fuck mijn vrouw! Die maar niets van het echte leven wilde snappen. Hier werd kunst gemaakt!
At random, ongeremd in onze eigen spontane biotoop.
Met deze Parijse fotosessie als inspiratiebron voor haar portfolio, zou Jill met vlag en wimpel worden toegelaten aan de Academy.
Behalve met mijn zaad pompte ik haar kut zo vol met zelfvertrouwen.
We neukten elkaar met een alles verzengende drift en woede.
Bijkomend in elkaar armen, bespraken we dan de wereld en onze toekomst. Naspel dat altijd weer overhing in voorspel. Nog nooit had ik mij zo een gevoeld.
Ik had mijn grote liefde ontmoet en voor haar was het niet anders. Ik verklaarde haar mijn liefde terwijl ik haar wild achterlangs nam waarbij haar lichaam verlangend mijn stoten tot zich nam.
‘I love you!' kreunde ik.
'I love you too', schreeuwde ze hijgend en in trance van mijn geseling van haar kut. We knipten van elkaar een plukje schaamhaar als teken van ons eeuwige verbond en wisselden het uit. 

Maar het cliché dat liefde blind maakt kwam onbarmhartig uit.

Na een laatste verzengende nacht samen, bracht ik Jill naar de trein.
Gare du Nord.
De trein die ons naar onze toekomst samen had kunnen leiden.
De trein, waarin ik ook had moeten stappen, zoals mijn gevoel mij had verteld, maar dat gevoel dat ik in een stomme vlaag van ratio wegblokte omdat ik de relatie met mijn vrouw zo snel mogelijk af wilde wikkelen.

‘Natuurlijk zouden we contact houden.' We hadden elkaar adressen op een blaadje geschreven. Ik zag angst en onzekerheid in haar ogen toen ze uit het raampje naar me zwaaide en ze huilde terwijl de trein wegreed. Ik dacht dat het de angst was van het opzien tegen de onvermijdelijkheid van het gesprek dat gevoerd ging worden met haar vriend.' Ik was vol vertrouwen.
Maar er was nog geen internet of wat dan ook, om het wederzijds verlangen naar elkaar met andere middelen levend te houden.

We hebben elkaar nooit meer gezien.

Ze reageerde niet op mijn brieven en kaartjes.
Het adres bleek niet te bestaan. Haar vriendin in Parijs bleek verhuisd. Parijse vriendschappen zijn vluchtig. Mijn naspeuringen liepen allemaal dood.
'Waar was je?' snauwde mijn ex bij thuiskomst terwijl ik geradbraakt en door emoties en een oncomfortabele reis terug, leeggezogen de woonkamer instapte .
'Ik heb eindelijk gedaan waar ik zin in had. Ik heb spontaan meegewerkt aan een internationaal kunstproject. Ik heb ook iemand ontmoet en weet nu dat wij de juiste keuze hebben gemaakt.'

'Val dood!' was haar antwoord. 'Je hebt zeker met je pik gedacht'.
'Leuk dat je dat vraagt, ik heb inderdaad een vrouw ontmoet die dat wist te waarderen.' Ze smeet een asbak naar mijn hoofd en begon te schelden.
Ik verliet zwijgend de kamer en ging douchen. Ik dacht aan de tong en mond van Jill. Haar ogen, haar breekbare ogen, haar kut, haar heerlijke tieten, haar priemende nagels in mijn vlees. de gesprekken, de tekensessies en de zinderende seks die we hadden gedeeld en ik trok me af met Jill op mijn netvlies. Nachten lang.

Slechts heel langzaam vervaagde ze in mijn gedachten. Ik was soms moedeloos. Als ik met andere vrouwen neukte was het alleen lust. Ik maakte altijd de vergelijking met Jill. Niemand kon in haar schaduw staan.
Ik had een affaire met een vrouw die het vervolgens uitmaakte omdat ik altijd zo afwezig was.
Ze had gelijk telkens verdronk ik in mijn gedachten in de ogen van Jill die opdoemden daar waar ik me had moeten openstellen aan anderen.
Vijf jaar later kwam ik op een studiereis in Engeland ook in Manchester.
Ik was onrustig. Ze doemde weer op in mijn hoofd.

Met een reisgenote had ik al drie nachten geneukt. Maar hier in Manchester was het radicaal over.
'Sorry, maar ik heb geen zin' zei ik bot, en ik zonderde me af van haar en de groep, haat verontwaardigd achter latend.
Ik besloot een weekend aan de studiereis vast te knopen en dook impulsief allerlei galerieën in.
Ik trok me 's avonds in het hotel weer af op mijn herinneringen met Jill. Ik snoof aan het zakje met haar schaamhaar dat ik altijd bij me had. Zo kwam ik nog het dichtste bij haar in de buurt. Ze was er gewoon altijd.
Maar zowaar, die zondagmiddag, bij mijn laatste galerie op het moment dat ik het had opgegeven, gebeurde het.

Daar hing ik. In close-ups, mijn lul in verschillende posities op een drieluik, in een zaaltje apart, een ruimte met alleen fel erotische kunst. Op het eerste schilderij mijn lul omsloten door haar zalige lippen. Op de ander, haar tong wellustig strelend langs mijn eikel. De derde, mijn lul omsloten door haar kut. In kleurrijke tinten en gedetailleerd als waren het bijna foto's.  
De titel van het drieluik was: Summer in Paris.

De prijs was 9000 pond.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Als ik mijn auto verkocht dan zou ik het drieluik kunnen kopen.
Ik betaalde duizend pond aanbetaling, want dit was mijn spoor.
Ik vroeg aan de galeriehoudster naar de schilderes: Jill Clayburn. Het kon niet missen!
Maar op gedragen en stemmige toon vervolgde de galeriehoudster het verhaal dat mij als een mokerslag trof.
Het schilderij hing hier nog maar kort. Het werd door erven van de schilderes te koop aangeboden. De schilderes was een half jaar daarvoor overleden. Vermoord door haar jaloerse vriend.
Ik greep mezelf geschrokken vast aan de balie en vloekte en liep huilend de galerie uit. De volgende dag legde ik bloemen op haar graf en huilde weer. ‘Ik hield zo van je' stamelde ik.
Ik bezocht haar ouders. Die me een schrijnend verhaal van onderdrukking vertelden. Ik was maanden van slag.

De schilderijen heb ik verbrand.
Ik kon ze niet aan.

Ik had op Gare du Nord op mijn gevoel af moeten gaan.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “Gare du Nord

  1. 7 juli 2012 at 13:33

    Mooi Flux, ik ga je hierbij ‘waarderen’. Maar tóch… denk ik dat je ‘dat als flits bedoelde’ hier beter onverkort als verhaal had kunnen plaatsen. Woorden zijn te vaak te veel.

  2. 9 juli 2012 at 17:57

    Wauw, Flux ! Wat een verhaal. Prachtig gewoon, een bestseller. Toen ik het begon te lezen deed het me denken aan een lied, zomaar een lied dat je had kunnen schrijven. Een lied dat een verhaal vertelt. Dan deed het me algauw denken aan het liedje van Wim de Craene ‘Rosanne’, het gevoel dat het lied bij me opbrengt komt voor mij helemaal overeen met jouw verhaal. Het is schrijnend, het is mooi, het is één van die dingen in een mensenleven die je nooit meer loslaten.
    Het verhaal wordt heel anders dan het liedje (wat er echt in het lied gebeurd is, wordt professioneel niet duidelijk verteld), maar het immer op de achtergrond zeurende gevoel van verlangen bij zo’n belevenis blijft wel bij.
    Vlot geschreven, van zo’n verhaal wil ik een boek lezen, een dik boek !

  3. 26 augustus 2012 at 20:07

    Van Flits naar verhaal, Flux lijkt er zijn hand niet voor om te draaien. Maar de flits verdiende het ook om een verhaal te worden. Het is prachtig.

  4. 7 september 2012 at 19:09

    Seks, stijl, spanning, spetters en ook nog inhoud. Helemaal Flux, helemaal geweldig! We treffen dit soort verhalen veel te weinig aan. Je moet het ook maar kunnen. Hij dus .

  5. 21 september 2012 at 08:50

    Mooie, bitterzoete erotiek. Een schrijnend verhaal, zonder terughoudendheid verteld. Zo een dat je in één ruk uitleest. Mooi, flux!

  6. 29 september 2012 at 15:46

    Slechts drie lezers beoordeelden dit verhaal. Helaas geen ledenstem dus.

  7. 4 oktober 2012 at 18:10

    Dank jullie wel voor de geweldige recensies. Jullie hebben zelfs mijn kleine taalfoutjes vergeven. Het mooie van schrijven is dat soms alles samen lijkt te vallen. Leuk om te lezen dat dat ook uit jullie waardering blijkt.

Geef een reactie