Geheimzinnig dorpje (2)

(intermezzo)

Ik zit al bijna twintig minuten te roken in het washok als ik eindelijk iemand hoor naderen. Gelukkig. Ik was al bang dat ik het slachtoffer was van een of andere practical joke.

Tegen mijn verwachtingen in is het niet Lia die in de deuropening verschijnt, maar haar oudere zus Pia. Hoewel ze een stuk steviger gebouwd is dan haar zusje, heb ik de indruk dat haar kleren nòg een maatje kleiner zijn.

– Hoi! zegt ze kauwgomkauwend, jij ben zeker die reiziger!

Ik beaam het.

– Lia heb me over je verteld! Je ben uit je gulp gescheurd, hè?!

Schuldbewust buig ik mijn hoofd. Eventjes werpt Pia een verbaasde blik op mijn sokophouders. Dan pakt ze een lege wasmand van de tafel en opent de klep van de wasmachine.

– Ik kom de was ophalen! zegt ze ten overvloede.

Wanneer ze zich voorover buigt is het onmogelijk om niet onder haar rokje te kijken. Ik schrik me een hoedje. Allebei haar labia majora puilen om onverklaarbare redenen volledig onder het elastiek van haar slipje uit. Het is een uitgesproken mal gezicht. (Net een afbeelding uit een van die geïllustreerde tijdschriften die ik nooit inkijk, waarin de modellen hun slipjes veelal op dezelfde slonzige wijze dragen, vaak nadat ze zich op een vreselijk onhandige manier aan de pina colada hebben tegoedgedaan – maar dit terzijde.)

In dit geval weet ik hoe het komt dat Pia zo onoplettend is: het komt door de blote-vrouwengod. Hij heeft vandaag het ergste met me voor. Gelukkig heb ik voldoende medicijn op om de gevolgen binnen de perken te houden.

– Juffrouw, zeg ik voorzichtig, juffrouw uw broekje…

Een beetje verstrooid kijkt Pia naar haar billen.

– Oeps! giechelt ze, je ken me kutje zien!

– Kut! verbetert een vrouwenstem vanuit het restaurant.

Met haar wijsvinger corrigeert Pia de situatie en ze duikt voor de tweede maal in de bovenlader.

– Jij komt uit de stad, hè?! zegt ze wanneer ze alle lingeriesetjes, speelpakjes en netkousen in de wasmand heeft gedaan.

Ze is op de stoel tegenover me gaan zitten, met haar benen zo hoog opgetrokken dat ik haar broekje nu ook van een andere kant kan bekijken. Ik verbaas me er niet meer over: kennelijk verschillen de zeden in dit dorp nogal van de mijne. De voorkant van het slipje is doorschijnend en ik kan nu definitief vaststellen dat ze (a) over een goed scheerapparaat beschikt en (b) inderdaad een kut heeft en geen kutje.

Ze vraagt mijn mening over een brief die ze heeft gekregen. Hij is afkomstig van een jongen die ze op de kermis van Odolok heeft ontmoet en hij bevat poëzie. Omdat ik uit de stad kom, denkt ze dat ik daar wel verstand van heb.

– Moet je horen! zegt ze en ze begint te lezen:

– Ik wil de top-pen! Van je bor-sten! Be-sneeuw-en! Met mijn zaad!

Ze kijkt me even giechelend aan en leest verder:

– Ik wil je le-ven kleu-ren! Met de re-gen-boog! van mijn e-ja-cu… e-ja-cu… e-ja-cu…

-…latie, vul ik aan.

– Ja, precies! Latie! Ik dacht wel dat je er verstand van heb! Mooi hè?

– Prachtig.

– Maar wat moet ik nou terugschrijven?!

Hoewel ik weet dat ik geen getalenteerd dichter ben, lijkt de gedachte dat Pia’s glorende levensgeluk door gebrek aan poëzie voortijdig teloor zou gaan, me overdragelijk. Bovendien wil ik nog wel even onder haar rokje blijven kijken.

Ik neem pen en papier, en begin diep na te denken. Ze schuift haar stoel wat dichterbij en als ik, geïnspireerd door de zoete geur van haar parfum, begin te schrijven, kijkt ze over mijn schouder mee.

“Ik wil je zien zwemmen op de golven van mijn witte vloed,”

schrijf ik. En:

“Ik wil je versieren met de glinstering van mijn overtollig sputum.”

Dankbaar neemt ze het briefje in ontvangst.

– Wat romantisch! zegt ze, Ik stuur ze meteen op!

Ze geeft me een zoen en weg is ze alweer.

Ondertussen wacht ik nog steeds op mijn broek.

***

Frits levert vakwerk af. Voorzien van een nieuwe gulp wandel ik rond enen de pizzeria uit – maar niet voordat ik een ‘pizza segale cornuta’ heb gegeten: een pizza die ik, ondanks mijn ruime ervaring, nooit eerder had geproefd. Het bleek niet veel bijzonders: gewoon een soort pizza funghi. Deskundig bereid, dat wel, maar geen omweg waard. Terwijl ik het dorpsplein nog maar net verlaten heb, ben ik er getuige van hoe Pia zich, op het terrein van een autosloper, door drie man tegelijk laat neuken. Ik had al gemerkt dat ze een nogal losbandig meisje is, maar dit gaat zelfs mijn verwachtingen te boven: uitgevloerd op een hoop autobanden laat ze de drie vanuit diverse hoeken op haar in pompen. Af en toe giechelt ze, of kermt ze tevreden, maar meestentijds heeft ze haar mond vol.

– Leuke meid, hè? zegt de man naast mij.

Het is de dorpspastoor, met wie ik even tevoren aan de praat ben geraakt.

– Laat zich het liefst de hele dag neuken. Zo is de jeugd, hè?

Hij geeft me een bourgondisch knipoogje.

– Wel zonde van die pizza’s, zeg ik bezorgd, die staan daar mooi koud te worden.

– Dan bestellen ze wel weer nieuwe.

We krijgen gezelschap van een gemoedelijk ogende vrouw-met-boodschappentas die haar wandeling even onderbreekt om naar het tafereel te kijken.

– Dag meneer pastoor.

– Dag Laura. Nieuwsgierig als altijd, zie ik.

– Ik houd graag bij wat er in het dorp gebeurt.

– Geen zin om even mee te doen?

– Meedoen? Met deze hitte? Mij niet gezien. Laat dat maar aan de jeugd over. En bovendien: wat moeten die jonge jongens nou met een oud mens als ik?

– Oud?! Komkom. Je mag er anders nog best wezen hoor.

Met zijn wandelstok tilt hij de zoom van haar bloemetjesjurk een flink eind omhoog, zodat haar lingerie wordt onthuld. Ze weert hem berispend af.

– Niet doen. Wat moet meneer wel niet van ons denken?

Ik stel me aan haar voor en maak een complimentje over haar hoed. Ze biedt me een stroopwafel aan.

– Heeft er iemand een verrekijker bij zich? zegt een man met een snor.

De pastoor geeft hem er een en Pia verheft haar stem:

– Niet in me kontje!

Alle aanwezigen lachen. Of ben ik de enige? En van wie is die auto?

Achter Laura is een tweede vrouw verschenen. Ze heet Dolores en ze ontwerpt haar eigen kamerplanten. Op de kerkklok is het vijf voor twaalf.

– Ik zei toch: niet in me kontje!

Ik moet even gaan zitten. Dolores sluit mijn nieuwe gulp en de auto is van mij. Er staan wel twintig mensen omheen maar die weten niet dat ik met de trein ben gekomen.

Ik moet even gaan liggen.

Even maar.

(Quizvraag: Wat betekent ‘segale cornuta’?)

Lees vervolg

© Lazarus P

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  1 comment for “Geheimzinnig dorpje (2)

Geef een reactie