Gevaarlijk spel

Gevaarlijk spel

Het was waanzin, absolute waanzin. Geen normaal denkend mens zou doen wat zij nu van plan was. Haar hart klopte sneller bij elke kilometer die ze reed. In haar hoofd tolden honderden gedachten door elkaar heen. Ze was opgewonden, onzeker, verlangend en bang. Een toeterende auto bracht haar even terug in de werkelijkheid. Verdomme, ze moest beter op het verkeer letten, anders zou dit avontuur echt op een drama uitlopen. Met haar ogen weer op de weg liet ze de afgelopen dagen nog eens de revue passeren. Want, dat ze nu hier reed was het gevolg van een spontaan e-mailtje.

Dinsdagmiddag. Vier dagen geleden.

Ze was boos geweest, een voorval op haar werk had haar getergd. Ze konden de pot op. Om afleiding te vinden en haar humeur weer op peil te krijgen startte ze haar internet browser. Twee tellen later was ze ingelogd op haar favoriete website.

Een forum met honderden onderwerpen. Ze bleef zich verwonderen over de kleine en grote zaken die men in het openbaar ter sprake bracht. De worsteling, het verdriet en de blijdschap dat soms zo duidelijk voelbaar was. Daar waar ze kon, probeerde ze advies of troost te geven.

Nu las ze alleen maar. Ze was niet in de stemming voor reacties. Ineens merkte ze dat ze bezig was berichten van één specifieke deelnemer te lezen. Niavircel, een opmerkelijke naam. Hij intrigeerde haar. Al enige tijd, moest ze toegeven. Sinds de dag dat ze een paar keer privé berichtjes hadden uitgewisseld over een vrolijk onderwerp. Nu bijna een maand geleden.

De inhoud was ze inmiddels vergeten, zo luchtig was het dus. Maar hij was grappig geweest in zijn antwoorden. Hoe zou het met hem zijn? Voor ze het wist, had ze op zijn naam geklikt.

“Hoi, lang geleden, hoe is het” en nog wat algemeens, schreef ze.

Zou het kunnen, afsluiten met een ‘voorzichtige kus’? Ze dacht er niet verder over na. Klik en weg!

Ze moest weer aan het werk.

Binnen vijf minuten was er een antwoord. Ook algemene tekst, maar met een prikkelend einde, “dank voor je voorzichtige kus! Voorzichtig omdat het de eerste keer is?”

Ze glimlachte, dit nodigde tot een onmiddellijke reactie. Wat ze schreef maakte niet uit, het ging om de laatste regel, dat was het spel geworden. “Ik wist niet of je gekust wilde worden, minder voorzichtig nu.”

Weg!

Zijn reactie leek wel een uur te duren. Het waren maar acht minuten. “Ik hou van zoenen en kan er wel wat over vertellen.”

Man, doe het dan! dacht ze, maar ze schreef, “nou, ik ben wel benieuwd.”

Weg!

Zeven minuten. Mijn God, zoals hij zijn passie voor zoenen beschreef, hoe hij háár zou zoenen, ze kon het bijna voelen op haar lippen. Meer, ze wilde meer! En voor ze het wist zat ze in een heftige uitwisseling van berichten met prachtige woorden. Hij speelde ermee, met het grootste gemak.

En, onbewust bespeelde hij haar. Dit had ze nooit eerder meegemaakt. Zonder een onvolkomen woord beschreef hij elke beweging, elke aanraking, elke detail. Als raakte hij haar écht aan.

Deze onbekende bracht met elk antwoord een geweldige geilheid in haar omhoog. Niets kwam er meer uit haar handen, alleen het klikken op haar muis, wachtend op een reactie. Om meteen te antwoorden, geen moment mocht verloren gaan.

“Dit is niet goed voor mijn werklust.” Weg!

Tien minuten. “Laat werk eraf en je weet waar het wel goed voor is.”

Verdomme, hij voelde haar feilloos aan. En dit was alleen nog maar geschreven woord. De hitte in haar lijf bleef maar toenemen.

“Pauze, ik moet even op normale temperatuur komen.”

Weg! Niet meer wachten op een antwoord.

Maar op weg naar huis had ze aan niets anders kunnen denken. Ze had meteen weer ingelogd.

File! Ze werd gek. Deze vertraging maakte dat ze te laat zou komen. “Drie uur”, had hij geschreven, en ze wist hoe hij hield van stiptheid. “Je zal op verrassende wijze ontvangen worden.”

Ze accepteerde de overmacht, maar haar onrust nam niet af.

Hoe verrassend?

Het was een aaneenschakeling geworden van de prachtigste berichten. In een hoog tempo. Soms lief en teder, soms expliciet. Allemaal even opwindend en geil. Ze was al dagen zo beweeglijk als een krolse kat. Ze sliep onrustig en at nauwelijks. Haar verlangen naar de werkelijkheid had ze met elk bericht voelen toenemen. Wie was hij, wat was hij, dat hij dit in haar losmaakte? Ze moest en zou het weten. Het was onvermijdelijk. Hij was onvermijdelijk.

Voor de zoveelste keer keek ze in haar spiegeltje. Controlerend of haar make-up nog goed zat. Uren had ze voor haar kledingkast gestaan, elke combinatie geprobeerd en afgekeurd. Belachelijk! Ze was een volwassen vrouw. Nu leek ze wel een verliefde tiener. Een verliefde én hitsige tiener die een volkomen onbekende man wenste te behagen. Hij had er niet om gevraagd. Maar ze wist dat ze geen keuze had. Hij had een richting gegeven. Zij zou die zou volgen.

Sms: “Iets later, file. Kus.”

Geen reactie.

Hoeveel berichten waren er heen en weer gegaan voordat hij voorstelde de geschreven dialoog uit te breiden met gesproken woord?

Zonder aarzelen had ze haar nummer gegeven, haar vaste nummer! Ze wilde hem horen. Hij mailde hoe laat hij zou bellen, ze was opgetogen.

Maar toen het tijdstip naderde was al haar lef en grootspraak verdwenen. Ze had constant op de klok gekeken, nerveus. Pas na zijn eerste woorden voelde ze rust. En diepe, zware en melodische stem. Het ging over niets en over alles. Uren vlogen voorbij. Toen ze ophingen had ze zich alleen gevoeld.

Ze draaide de parkeergarage in.

Het telefoongesprek had een nieuwe dimensie toegevoegd. De uitwisseling van berichten was heftiger geworden. Ze kon zijn stem horen als ze zijn woorden las. Haar verlangen was nog veel meer aangewakkerd. Ze zou naar hem toekomen als hij het vroeg. Maar hij had niets gevraagd, alleen aangegeven dat het kon. Verdomme, hij bood slechts mogelijkheden, zij vulde ze in. Gewillig.

Hij had geschreven “welkom in mijn leven”, zij wilde niets liever dan daar zijn. En nu was ze nog maar vier minuten van hem verwijderd. Haar hart klopte in haar keel.

Zijn wens was duidelijk geweest. “Bel mij, zodra je de parkeergarage uitloopt.”

Weer zijn stem, de rust en ontspanning. Hij was bij elke stap die ze zette in zijn richting. Ze was zich onbewust van alles om haar heen. Het was goed, ze wilde bij hem zijn, de rest was niet belangrijk.

Hij leidde, zij volgde. Vlak voor het moment dat ze aanbelde hing hij op.

Ze stapte naar binnen. “Er zal iets voor je staan”, had hij gezegd. Ze keek om zich heen. Op de grond een vaas. Rode rozen. Aan het cellofaan hing een kaartje. Haar voornaam lachte haar toe.

Met trillende vingers scheurde ze het envelopje open en las de tekst.

“Welkom in je avontuur, je bent hier omdat je dat wilt. Haal diep adem en vervolg je weg.”

Een trap, ze telde elke trede. Zevenentwintig. Maar het leidde haar niet af. Ze wilde weg, ze wilde door. Geil en bang. De ene emotie trok aan de andere. Haar geilheid won.

Stilte. Een deur op een kier en weer een kaartje. “Als je binnenstapt en de deur sluit zal er duisternis zijn. Aan de ander kant hangt een strook zwarte stof, bind deze voor je gesloten ogen. Laat je andere zintuigen voor je werken. Draai je om, trek al je kleren uit, en zet je handen tegen de deur, op schouderhoogte.

Geniet van het onbekende….”

Ze stapte naar binnen en sloot de deur. Zachte vanille wierrook prikkelde haar neus.

Kort daarna stond ze naakt en geblinddoekt in een wildvreemde omgeving. Ze had zich overgegeven en was nu in zijn handen. Weerloos, in alles omsluitende duisternis en doodse stilte. Ze werd gek van de spanning en opwinding. Haar knieën knikten. Hoelang stond ze hier al? In de verte zwol muziek aan, diepe erotische tonen. Waar was hij? Zou hij kijken? Uit haar kut voelde ze druppels langs haar dijen glijden. Ze was bloednerveus en bloedgeil.

Toen werd ze aangeraakt.

Onverwacht. Een vingertop langs haar rug, kortstondig. Een reflex, haar lichaam schokte. Ze voelde haar ademhaling versnellen. Angstig. Huiverend. Hijgend.

Een hand op haar buik, bewegingloos. Deze onbekende raakte haar aan, kon haar aanraken waar hij maar wilde. En zij kon niets, mocht hem niet eens zien. Ze was volkomen beschikbaar, zou alles toelaten. Waanzin. Een lichte streling onder de ronding van haar borsten, een duim vlak onder haar tepel. Zo onbekend als hij was, zo vertrouwd voelde hij.

Haar lichaam schreeuwde om meer, hoger, ga hoger!

Maar de vingers lieten haar los.

Ze draaide haar heupen, bood haar billen aan.

Raak me aan!

Zou hij het zien? Ze wilde hem tegen zich aan voelen, maar hoe ze ook bewoog, ze draaide in het luchtledige. Hij was nergens.

Plotseling omklemden twee vingers haar kaak, een derde drong haar mond binnen. Ze proefde de zoete port. Ze glimlachte inwendig, hij had het onthouden. Langzaam gleed de vinger uit haar mond. Haar lijf tintelde, wilde overal aangeraakt worden. Ze wilde zijn handen voelen, zijn lijf. Ze was wellustig en open. Open voor hem.

Neem me, doe het!

Maar hij speelde zijn eigen spel. Een hand op haar schouder, masserend. Zacht, teder, intens.

Ze voelde haar borsten zwellen, haar tepels verharden. Een hand in haar hals, bemoedigend, veilig. Hij draaide haar hoofd, ze voelde zijn warmte, zijn adem streek langs haar wang. Hij was nu heel dichtbij. Automatisch opende ze haar lippen.

Proef me!

Zijn mond op de hare. Eindelijk kon zij hem voelen. Zijn zoete, dwingende lippen en tong. Hij zoende zoals hij haar aanraakte, plagend en gekmakend. Zoals hij het had beschreven.

Weer maakte hij zich los van haar.

Nee, blijf!

Ze hapte naar adem. Hij legde een vinger zacht op haar lippen. Kortstondig.

Handen op haar heupen. Ze trokken haar naar hem toe. De warmte van zijn onderlijf. Zijn harde lul, kloppend tegen de tintelende huid van haar billen. Zijn borst tegen haar rug. Op hoeveel plekken kon hij haar tegelijk aanraken? Ze wilde hem overal voelen, in hem zijn, om hem zijn. Hij omsloot haar volledig. In zijn masserende handen zwollen haar borsten nog meer, haar tepels stonden op knappen.

Ze werd losgelaten.

Kom terug! Hou me vast!

Nagels krassend over de naakte huid van haar gespannen dijbeen. Tergend traag omhoog.

Zijn andere hand omsloot de ronding van haar volle billen. De nagels werden vingertoppen, ze waren zo dichtbij haar brandende kut.

Kom, blus me!

Ze wilde door haar knieën zakken, over zijn vingers heen glijden.

Kom in me!

Maar de hand op haar billen hield haar tegen. Hij bepaalde. Haar wellust werd vloeibaar, stromend als een hete cascade. En hij was dichtbij. Zo dichtbij en zo ver weg. Haar geest, haar hart, haar lichaam schreeuwde geluidloos.

Vind mijn kut! Baad je in mij!

Maar hij wilde het niet horen. Hij speelde zijn gevaarlijk spel langs haar schaamlippen.

Haar kut die zich steeds verder opende. Ze kreunde inwendig. Heer, hoe open wilt u mij? Haar hart raasde, haar geest was zonder houvast.

Muziek, geur, duisternis en hij. Ze vormden het ultieme kwartet. Samen spelend en spelend met háár. Waanzin! Een goddelijke waanzin. Toen werd haar drijvende kut gevonden.

Zijn krachtige vingers drongen in haar, soepel en diep. Hij nam haar, zij zoog hem in haar op. Twee, drie vingers. Hij hield stil. Zij danste op zijn hand. Leunend tegen de deur, op het ritme van de muziek in de verte. Ze was in de finale gekomen, nu zou ze de eindstreep halen. Voor hem! Ze voelde zijn duim op de top van haar kut. Ze duwde haar onderlijf naar voren. Ze schokte en ze kreunde.

Zijn vingers vulden haar dieper op elke beweging. In gedachten riep ze hem.

Heer, kijk! Ik dans voor u.

Nu hoorde hij haar. De druk van zijn duim nam toe, stimulerend. Haar kut kolkte, er waren geen gedachten meer. Zij werd de bron. Zij was de bron. Het begin en het einde. Lava. Heet, stromend en onstuitbaar. Toen explodeerde ze.

Hoe lang stond ze hier al?

Haar hoofd rustte tegen zijn warme borst, zijn armen om haar heen. Haar knieën voelde slap maar ze wist dat ze niet kon vallen. Hij hield haar vast. Bij hem zou ze nooit vallen. Ze bewoog haar hoofd, haar blinddoek zakte af. Ze liet het. Ze wilde niet opnieuw de duisternis in. Niet nu.

Ze wilde zijn ogen zien, ze wilde haar ogen laten zien. Hun ogen vonden elkaar.

Hij glimlachte, terwijl zijn vinger plagend over haar neus gleed: “Je speelt vals, kleintje.”

Ze wilde zoveel zeggen, ze had zoveel vragen maar ze kon niets anders dan in zijn ogen kijken.

Zij had hem gevonden en hij had haar opgetild. Hij had een richting gewezen, zij was gekomen.

Hier wilde ze zijn. Hier hoorde ze. Hier was ze thuis. Ze lazen het in hun beider ogen.

Eindelijk thuis!

© 2006, Nitewriter

Opmerking redactie: Hoewel dit verhaal sinds November 2006 op de site staat, geeft de 'aantal keren gelezen' teller van dit verhaal om adminstratieve reden de stand aan sinds 26 Augustus 2008.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

Geef een reactie